Кіріспе

Ара Пакис Аугустае (лат. "Август бейбітшілігінің құрбандық шалу орталығы"; көбінесе Ара Пакис деп қысқартылады) – Римдегі Пакс Романаға арналған құрбандық шалу орталығы. Ескерткіш 13 жылдың 4 шілдесінде Рим Сенатымен Августтың Испания және Галлияда үш жыл өткізгеннен кейін Римге оралуын құрметтеу үшін тапсырылды және 9 жылдың 30 қаңтарында қасиеттендірілді. Бастапқыда Римнің солтүстік шетінде, Фламиния жолының батыс жағындағы померий шекарасынан бір римдік миль қашықтықта орналасқан Ара Пакис, Марс алаңының солтүстік-шығыс бұрышында тұрды, ол Тибр өзенінің бұрынғы тасқын жазығы болды және біртіндеп шөгінділердің астында көмілді. 1938 жылы ол қазіргі орналасқан жеріне, Ара Пакис мұражайына қайта жиналып, бастапқы бағытынан сағат тіліне қарсы 90 градусқа бұрылды, сондықтан бастапқы батыс жағы енді оңтүстікке қарап тұр.

Маңыздылығы

Олтарь римдік азаматтық дініне қатысты Августтың көзқарасын көрсетеді. Фризінің төменгі бөлігінде Рим бейбітшілігінің (Pax Romana) берекесі мен гүлденуін көрсететін ауыл шаруашылығы жұмыстары бейнеленген. Бұл ескерткіш Август пен оның үкіметі үшін азаматтық рәсімдер мен насихаттық мақсаттарды бірдей қызмет етеді, дәстүрлі римдік мәдениетке ұнамасқа тиіс автократия және династиялық билікке қатысты ойларды жұмсартады.

Құрылымы

Ескерткіштің ортасында дәстүрлі ашық аспан астындағы құрбандық алаңы бар, оны периметрлік қабырғалар қоршап тұр. Бұл қабырғалар шығыс және батыс жағынан (қазіргі көшелер жоспарына сәйкес) ашылулармен тесілген және толығымен Луна мәрмәрінен мұқият ойылып жасалған.

Құрбандық үстелі

Қоршалған қабырғалардың ішінде, құрбандық тастың өзі lex aria – құрбандық үстелінде орындалатын рәсімді басқаратын заңды бейнелейтін суреттермен өрнектелген. Құрбандық процессиясында жануарлар құрбандыққа әкеліп бара жатқан тұлғалар бейнеленген, олардың стилі "Домиций Аенобарбтың құрбандығы" деп аталатын республикалық стильге ұқсас, бұл қабырғалардың сыртқы әрлеуімен күрт контраст құрайды. Құрбандық тастың қалған бөлігі фрагменттер күйінде, бірақ ол көбінесе функционалды болған, өнер мен әшекейге аса мән берілмеген. Қабырғалардың ішкі жағында бұқа бассүйектері (букрания) бейнеленген, олардан оюлы гирляндалар төгіліп тұр. Гирляндаларда әртүрлі өсімдіктердің жемістері бейнеленген, олардың барлығы бір гирляндада молшылық пен берекенің аллегориялық бейнесі ретінде көрсетілген. Бұқа бассүйектері өз кезегінде құрбандыққа бағытталған құрметтілік идеясын оятады, бұл құрбандық тастың ішкі кеңістігі үшін лайықты мотивтер. Ішкі қабырғалардың төменгі бөлігі дәстүрлі ағаш құрбандық тастардың сыртқы түрін имитациялайды, олар Римдегі басқа да осындай құрбандық тастарды және қаланың помериумының шекарасында құрбандық тастар салу дәстүрін еске түсіруге арналған.

Сыртқы қабырғалық безендіру

Ара Пацистің сыртқы қабырғалары жоғарғы тізілімде аллегориялық және псевдотарихи рельефтік панельдерге бөлінген, ал төменгі тізілімде табиғат көріністері бар: үйлесімді, бір-бірімен тоқылған жүзім шоқтары, жануарлар әлемін қамтиды және табиғаттың бақылауда екенін көрсетеді. Солтүстік және оңтүстік қабырғалардың жоғарғы тізілімінде император, оның отбасы және режимнің өкілдері процессияға қатысып немесе құрбан шалу рәсімін орындап тұрған көріністер бейнеленген. Тога киген түрлі тұлғалар бас киімдерімен жабылған (capite velato) көрсетілген, бұл олардың дін қызметкері және құрбан шалушы ретіндегі қызметін білдіреді. Басқа суреттерде лавр тәждері бар, бұл дәстүрлі римдік жеңіс символы. Жеке діни коллегиялардың мүшелері өз лауазымдарына сәйкес келетін дәстүрлі киіммен бейнеленген, ал ликторларды олардың иконографиялық фасциялары арқылы тануға болады. Процессияда әйелдер мен балалар да бар; Рим мүсіншілігінде балалар бейнесі Алтар құрылысы кезінде жаңалық болар еді, бұл моральдық және отбасылық құндылықтар туралы ойларды оятып, сонымен қатар династиялық ниеттерге қатысты алаңдаушылықты азайтады, сонымен бірге әлеуетті мұрагерлерді көпшілік назарына ұсынады. Дегенмен, отбасылық құндылықтарға баса назар аударғанмен, бейнеленген әйелдердің көптегендерінің аты-жөнін жасыру осы жаңа бейбітшілік дәуірінде ерлердің билігін сақтап қалуға ықпал етеді. Батыс және шығыс қабырғалары Алтарға кіретін есіктермен тесілген, бірақ ішкі кеңістікке тек батыс жағындағы баспалдақ арқылы кіруге болады. Есіктердің екі жағында бейбітшілік, имандылық және дәстүрді бейнелейтін аллегориялық немесе мифологиялық көріністері бар панельдер орналасқан. Шығыс қабырғасында панельдерде Рим мен Пакс отырған күйде бейнеленген, ал батыс жағында егіздер мен қасқырдың табылуы және дәстүрлі түрде Эней деп танылған, бірақ Римнің екінші патшасы Нума Помпилий деп саналатын тұлғаның құрбандыққа шалынуы көрсетілген. Бұл түрлі тұлғалардың кімдігі жылдар бойы пікірталас тудырды, олар төменде талқыланған фрагментарлы қалдықтардың интерпретациясына көп сүйенді. Ара Пацистің мүсіні көбінесе сәндік емес, символдық сипатта болады және оның иконографиясының бірнеше мағыналық деңгейлері бар. Ара Пацис және оған ұқсас римдік қоғамдық ескерткіштерді зерттеу дәстүрлі түрде олардың сәндік бағдарламаларының күшті саяси символизміне, әулеттік және басқа да императорлық саясатты басымдылыққа қоюы мен жариялауына қатысты; олар көбінесе императорлық пропаганданың бір түрі ретінде зерттеледі. Ара Пацис ғаламдық билік, әскери күш және өнімділік арасындағы терең тамырланған идеологиялық байланыстарды, Жорж Дюмезил алғаш атап көрсеткендей, саналы күш жұмсамай-ақ бейнелейді, бұл байланыстар ерте римдік мәдениетте және жалпы индоевропалық мәдениеттің негізінде кездеседі. Питер Холлидейдің пікірінше, Алтардың Алтын ғасыр бейнесі, көбінесе поэтикалық тілдегі сілтеме ретінде қарастырылады, рим халқының маңызды бөлігіне ұнады. Ара Пацис бағдарламасы осы топтың тарихтың айналымдылығына қатысты нақты қорқыныштарына тоқталып, Августтың билігі әлемнің қазіргі тарихи ойлау үлгілері болжаған апатты құлауын болдырмайтынын уәделеді.

Шығыс және батыс қабырғалары

Шығыс және батыс қабырғаларында әрқайсысында екі панель бар, біреуі жақсы сақталған, ал екіншісі тек фрагменттермен ғана көрсетілген. Шығыс қабырғасында жаудан тартып алынған қару-жарақ үйірмесінде (соғыс трофесі) отырған, осылайша оларды соғысуға қабілетсіз ету арқылы бейбітшілік орнатып отырған әйел жауынгердің (беллатрикс) нашар сақталған суреті бейнеленген, бұл мүмкін Рома болуы мүмкін. Дегенмен, басқа да пікірлер де бар. Мүсіннің төңірегінде бейбітшілік көріністерінің кең таралған бейнелеуіне және алтардың аты "бейбітшілік" деп аталуына байланысты, ең қабылданған тұжырым – бұл құдай Пақс. Батыс қабырғасында да екі панель бар. Фрагменттерден сақталған "Луперкальдық панель" Марс қарап тұрғанда, бағушы Фаустулдың Ромул мен Ремусты тапқан сәтін көрсетеді. Бұл панель де көптеген дәлелдері жоқ заманауи сурет болып табылады. Ағаш, Марстың (егер ол Марс болса) басы мен иығы және екінші адамның (Фаустул деп есептеледі) фрагменттері сақталған, бірақ қасқыр, Ромул және Ремустың қосылуы толығымен болжамдық. Жақсы сақталған көріністе қарт діни қызметкер мен екі көмекшісі шошқаны (римдіктер бейбітшілік шарты жасаған кездегі стандартты құрбандық) құрбандыққа шалу көрсетілген. 1907 жылы Иоганн Сивекинг бұл көріністі Италияға жаңадан келген Энейдің Юнонаға 30 шошқасын және оның балаларын құрбандыққа шалуы ретінде анықтады, Вергилий және басқалар айтқандай, көрініс Вергилийдің сипаттамасынан айтарлықтай ерекшеленсе де. 1960 жылдары Стефан Вайнсток бұл идентификацияға (және ескерткіштің өзіне) күмән келтірді, Сивекинг пен оның ізбасарлары Вергилийдің нұсқасы мен панель арасындағы көптеген қайшылықтарды байқамағандықтарын көрсетті. Кейіннен бұл көріністе Тыныштық және Янус қақпаларымен байланысты Рим патшасы Нума Помпилий бейнеленген деген ұсыныс жасалды. Пауль Реак бұл ұсынысты мақаласында жариялады, ол оның өлімінен кейін жарық көрген кітабының бір бөлімінде расталды. Бұл теория көптеген ғалымдарды, бастапқыда қарсылық көрсеткеніне қарамастан, өз тарапына тартты.

Сандар

Ара Пацистің (Солтүстік және Оңтүстік қабырғалары) ұзын фриздерінде Аугуст жасаған бейбітшілікті құрметтеу үшін алғыс айтумен қатысатын, батысқа қарай бет алған тұлғалар бейнеленген. Бұл тұлғалар төрт санатқа бөлінеді: ликторлар (фасция ұстаған ерлер, магистраттардың күзетшілері); дін қызметкерлері (төрт негізгі коллегияның үшеуі – Pontifices, Septemviri және Quindecimviri); әйелдер мен балалар (көбінесе императорлық отбасынан, портреттерде бейнеленген); және қызметшілер (діни қажеттіліктер үшін қажетті бірнеше анонимді тұлғалар). Сонымен қатар, Римде қонақ (немесе тұтқын) болуы мүмкін екі немесе үш римдік емес бала да бар. Келесі топтағы тұлғалар – Септемвири эпулондар коллегиясының дін қызметкерлері, оларды олармен бірге алып жүрген, ерекше белгілері бар құмырамен тануға болады. Осы коллегияның бір мүшесі саңылауда жоғалған. Олардан кейін квиндецимвири сакрис факундис коллегиясы келеді, олардың арасында мемлекеттік құл алып жүрген құмыра арқылы да танылады. Коллегия атауынан көрініп тұрғандай, оның құрамында дәл он бес мүше болған, бірақ қазір коллегияның саны 23-ке жеткен, оның ішінде Оңтүстік Фризде бейнеленген Август пен Агриппа да бар. Қалған 21 мүше осы жерде. Ортадағы екі қираған тұлға саңылаумен бөлінген. Суреттерден қарағанда, бұл саңылау бір ғана тұлғаға тиесілі сияқты, бірақ Коеппель, Конлин және Стерн дәлелдегендей, жанды тексеруде біреуі алдыңғы, екіншісі артқы пландағы тұлға екені анықталды. Солтүстік Фриздің соңғы бөлігі императорлық отбасының мүшелерінен тұрады. Көптеген ғалымдар бүркемелі, алдыңғы қатардағы тұлғаны Августтың қызы Юлия деп санаған, бірақ Юлия Оңтүстік Фризде бейнеленгендіктен, бұл тұлға Кіші Октавия болуы мүмкін. Ондағы адамдардың арасында Марцелла Майор (Октавияның қызы), Юл Антоний (Марк Антонийдің ұлы) және императорлық отбасының екі ұлы мен бір қызы бар. Солтүстік Фриздегі ең кішкентай бала бұрынырақта (қателікпен) Луций Цезарь деп танылған. 13 жылға дейін Луцийтің жасы төртке толған, бірақ бұл бала төрт жасар балаға қарағанда тым кішкентай. Оның жасы екіге жуық болуы мүмкін, және ол римдіктерге тән киім кимеген. Шындығында, оның арт жағы көрініп тұр. Ол – варварлық неміс тұтқыны. Бірақ 1890-1930 жылдардағы зерттеулерге сүйене отырып, кейбір ғалымдар арасында Луций кім екені туралы пікірлер әлі де сақталып келеді. Кейбір ғалымдар бұл баланың да Троя ойындарына қатысқан болуы мүмкін деп болжайды, бірақ ол осыған тым жас (алты немесе жеті жас – ең төменгі шек). Егер бұл бала Луций болса, ол тым жас және Троя ойындарына сәйкес келмейтін костюм киген болар еді. Ең мүмкін болжам – ол герман тайпасының ханзадасы, бірақ ол троялық ретінде киінген жоқ. Чарльз Брайан Роуз атап өткендей, "Шығыс киімінің өзгеруі және троялық және парфяндық иконографияның арасындағы қиын өзара әрекеттесу римдіктердің негізін қалаушыларын немесе олардың ең қатал қарсыластарын қарастырып жатқаның анықтауды қиындатады". Кейлердің теориясында көптеген кемшіліктер болғанына қарамастан, оны кейбір ғалымдар әлі де қабылдайды. Геллендік грек киіміндегі, грек ханзадасына лайықты киім киген жас жігіт Фламен Диалистің жасөспірім күзетшісі Камильдің кейпінде Гай деп танылды. Гайды анықтау оның дене бітімімен расталады, бірақ римдік киім киген, булласы бар (бірақ басы жоқ) қосымша бала да дұрыс өлшемде, сондықтан жақсы болжам. Гайдың халық алдында булласыз пайда болуы жаман көзді тартуы мүмкін. Осы сурет, грек киімінде, Африканы білдіретін Мавританияның Птолемейі, неміс жігіті (Еуропа) және парфян ханзадасы (Азия) ретінде де түсіндірілді. Шетелдік ханзада бұла кимейді.

Оңтүстік қабырға

Оңтүстік қабырға зерттеулердің көптеген нысаны болған және ең көп пікірталас тудырған. Солтүстік қабырғадан өзгеше, ондағы бас көпшілігі жаңа (нағыз көне бас емес, заманауи туындылар), Оңтүстік қабырғадағы фигуралардың бас бөлігі түпнұсқа. Императорлық отбасының мүшелерінің басқа мүсіндерімен салыстырғанда, шамамен жарты ондаған тұлғаларды тануға болады. Дегенмен, Август, Агриппа, Тиберий, Юлия және Антония сияқты осы тұлғалардың көптегені туралы көптеген пікірталастар болған. Августтың бейнесі 1903 жылғы қазба жұмыстары кезінде ғана табылды, ал оның басы түпнұсқа Ara Pacis орнының үстіне салынған Ренессанс сарайының іргетасына зақымдалған. Ғалымдардың өте аз бөлігі (олардың көпшілігі 1930 жылдардағы Римдік хабарламаларда Лепидтің тұжырымын қатты қорғады, Людвиг Курций болды), академияның қалғаны бұл фигура Агриппа деген қорытындыға келді. 1949 жылғы Райбергтің мақаласы осы тұжырымды нығайтты. Агриппаның жанында сұлу әйел, шамамен жеті жасар бала және артта тұрған, баланың басына қолын қойып алға еңкейген жас қыз тұр. Олар бірге толық емес отбасылық топты құрайды, бірақ Агриппаның көптеген балалары қатыспаған. 13 жылға дейін Агриппаның кем дегенде бес қызы болған, олардың жасы бірден 22 жасқа дейін, және екі ұлы (бұрын Августпен асырап алынған). Үшінші ұлы қайтыс болғаннан кейін дүниеге келді. Көптеген ғалымдар Юлияның Ливия екенін ойлайды, себебі Ливия Ara Pacis-те болуы керек деп есептеді. Шындығында, Ливия бір жерде көрінеді (оны жобау ықтимал емес), бірақ 13 жылға дейін Юлия Ливиядан саяси жағынан басым болды, көптеген ғалымдар түсіндіргендей. Юлияның сәйкестігі 1880 жылы Дюцке және 1891 жылы Миланиға дейін жетеді. Ливияның сәйкестігі Петерсенге тиесілі, оның тұлғаларды анықтау бойынша өте әртүрлі жазбалары бар, себебі ол процессияның 9 жылға жататындығын талап етті. Сонымен қатар, Ливияның Агриппамен байланысы жоқ, ал Юлия оның әйелі болғандықтан, ондаған жылдар бойы, Августтың өмірінде және одан кейін де Римнің ресми емес император қызы болуы күтілді. 1978 жылғы мақаласында Ара Пацис-тегі адамдардың отбасыларға бөлінуі туралы алға тартқан Диана Клейнердің бұл әйелді Джулия деп танымауы таңғаларлық, ол оны 25 жыл бойы Ливия деп атады. Джулия сонымен қатар Августтың бала туу бағдарламасын жақсырақ бейнеледі, ол төрт тірі балаға (және бесіншісіне жүкті болды) туып, тағы бір мәселе Клейнер Ара Пацис әйелдері мен балаларымен байланыстырды. Ливия Августпен балалы бола алмады. Таңқаларлығы, 2000 жылы ғалымдардың көпшілігі бұл суретті Ливия деп қарастырды. 2024 жылға қарай жағдай Джулияның пайдасына өзгеруі мүмкін. 1894, 1902 және 1903 жылдары Евгений Петерсен Люций Цезарь Агриппамен бірге көрінуі керектігін ұсынды. Кейін бұл фигура Люцийге ұқсауға тым кішкентай екені айтылды, сондықтан консенсус Гай Цезарьге ауысты. 1954 жылы Хайнц Кэхлер Гайдың 13 жылғы Троя ойындары үшін «трояндық» костюміне киінгенін мәлімдеді (төменде қараңыз). Көптеген ғалымдар 1935 жылы Люцийдің Агриппаның жанында тұрған бала бола алмайтынын түсінгендіктен, оны Гай деп атауға тырысты. Олар Солтүстік Фриздегі ең кішкентай баланы «Луций» деп атады, тіпті ол жай ғана сәби болса да (Луций 13 жылға дейін төрт жаста болған). Тиберийдің тұлғасын Милани осылай деп таныды, бұл 1940 жылдарға дейін сирек сұраққа тартылды. Моретти Муссолинидің бұйрығы бойынша Ара Пациске арналған шыны музейін жасағанда, 13 жылғы екі консулдың (Тиберий мен Варус) Августтың жанында тұрғанын болжады, сондықтан ол бұл суретті М. Валериус Мессалла деп қарады. В. Х. фон Поулсен мен Тойнби Юл Антонийді ұсынды. Бірақ, белгілі болғандай, Августтың жанында діни қызметкерлер де бар, сондықтан бұл фигура Тиберий. Бощунг пен Бонанно екеуі де Тиберийдің ерте кезеңдегі мүсіндерімен бетін сәйкес келтірді. Антония, Друсс және Германскийге қатысты Х. Дютшке 1880 жылы Антония мен Друсстың дұрыс сәйкестігін ұсынды, бірақ сәбиді Клавдий деп қате санады. А. фон Домашевский бұл отбасылық сәйкестендіруді түзетіп, баланы дұрыс деп тапты. Сонымен қатар, ол Ara Pacis-ті отбасылық топтарға бөлуді ұсынды. Ол екі жасар баланың тек 15 жылғы 24 мамырда туған Германик болуы мүмкін екенін дұрыс анықтады. Бұл рәсімнің 13 жылға дейін болғанын дәлелдеуге көмектеседі, дегенмен бірнеше ғалымдар рәсімнің 9 жылға дейін болғанын таластырды (13 жылға қатысты нақты дәлелдер 1939 жылы пайда болғанша). Домитий Аенобарбиге қатысты фон Домашевский сол 1903 жылғы мақалада Оңтүстік қабырғадағы соңғы отбасы император Неронның әкесі (туған Люций Домиций Аенобарб) екенін ұсынды. Бұл науқанның б.з.д. 2 жылы басталғаны белгілі болғандықтан, бұл Гней сол кезде ересек болған болуы керек дегенді білдіреді, сондықтан кем дегенде б.з.д. 17 жылы туған болуы керек, бұл оны Ara Pacis-тегі бала болуға жеткілікті жасқа жеткізер еді. Поллини сонымен қатар Гнейдің мансабындағы кешігудің (тек 32 жылы консул болып сайлануы) оның жазылған жағымсыз мінезінен туындағанын және отбасының басқа мүшелерінің ұнамсыз қасиеттері де ұқсас кешігулерге ұшырағанын атап өтеді, атап айтқанда Августтың ең кіші немересі Агриппа Постумус, мансабы болмаған, және Германиктың інісі, кейінірек император болып кеткен Клавдий, мансабы кеш басталған. Дегенмен, осы теорияға қарсы шығушылар да бар. Штерн бұл тұлғалардың Домитий Аенобарбилер болуы мүмкін емес екенін, Гней Домиций Аенобарбтың, фон Домашевский оны отбасының баласы деп санаған, ескерткіш аяқталғаннан кейін туғанын есепке алғанда, мәлімдеді. Симе де Гней ескерткіш аяқталғаннан кейін туғанын айтты, бірақ Аенобарби отбасының сәйкестігін қабылдады, баланың басқа белгілі емес үлкен ағасы және Гнейдің басқа белгілі емес үлкен әпкесі екенін ұсынды, екеуі де жасөсперім шағында қайтыс болды. Симе сондай-ақ ILS 6095 жазуына сүйене отырып, Луций Домиций Аенобарбтың 13 жылға дейін Африканың губернаторы болғанын және Ara Pacis рәсіміне қатыса алмағанын дәлелдеді. 1894 жылдан бастап, Евгений Петерсен Люций Цезарь Августтың (оның жабық Августың ішінде Агриппа) және Ливияның (ішінде Юлия) арасында көрінуі керектігін ұсынды. Петерсен отбасылардың біріккенін жақсы түсінді, бірақ ол осы орындағы ешбір тұлғаны дұрыс анықтамады. 1920 жылдары көбірек ғалымдар оқиғаның 13 жылға жататындығын шешкенде, Лёви бұл бала Люцийге тым жас екенін ұсынды. Ол Гайды ұсынды. Лёвидің 1926 жылғы мақаласынан кейін консенсус Гай Цезарьге ауысты. Гай 13 жылға дейін жеті жаста болды, жақсы сәйкес келді. Кэхлер Гайдың 13 жылғы Троя ойыны үшін «трояндық» костюміне киінгенін бекітті, ол Марцелл театрының ашылуына да арналған, бірақ басқа оқиғада. Кейін Шарль Брайан Роуз және Энн Куттнер басшылығымен Солтүстік Америкалық ғалымдар Кэхлердің қате екенін түсінді: бала шетелдік ханзаде. Штерн костюмнің трояндыққа сәйкес еместігін (фригийлік бас киім жоқ) және барлық рим балаларының жаман көзден қорғану үшін киетін булла жоқ екенін қосты. Басқалар да Петерсеннің теориясын жоққа шығаруға үлес қосты.

Қазба және сақтау

1568 жылы алғашқы фрагментарлық мүсіндер Луцинадағы Палаццо Переттидің астында (әрі Палаццо Фано Алмагия деп те аталады) табылды, Луцинадағы Сан-Лоренцо базиликасының жанында, "Виа-дель-Корсоға" жақын орналасқан және Вилла-Медичи, Ватикан, Уффици және Луврға жеткізілді. 1859 жылы итальян парламенті ғимаратына жақын жерде, Луцинадағы Перетти сарайының бөлігі – Олимпия театрының астында тағы мүсін фрагменттері табылды. 1903 жылы Фридрих фон Дунь рельефтердің Августтың естеліктерінен белгілі Ара Пациске (1879–81) тиесілі екенін анықтағаннан кейін, Халықтық білім министрлігіне қазба жұмыстарын жалғастыру туралы өтініш жіберілді. Олардың сәттілігі Эдуардо Алмагияның жомарттығының арқасында болды, ол барлауға рұқсат берумен қатар, сарайдың астында табылған барлық нәрсені алдын ала сыйға берді және қазба жұмыстарына қаржылық көмек көрсетті. Сол жылдың шілдесіне қарай жағдайдың өте қиын екені және Олимпия театрының тұрақтылығына нұқсан келтіруі мүмкін екені анық болды; ескерткіштің шамамен жартысы зерттелгеннен кейін және 53 фрагмент табылып, қазба тоқтатылды. 1909 жылы Август мавзолейін айналатын бірнеше ғимаратты бұзып, мавзолейді қайта көрсетуге шешім қабылданды. 1918 жылы, Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, Пьемонт археология және көркем өнер қоғамының президенті Оресте Маттироло алғаш рет барлық фрагменттерді жинап, құрбандық алтарын қайта құруды ұсынды. 1932 жылы 1909 жылы қабылданған шешім бойынша мавзолейге жақын ғимараттарды бұзу басталды, сонымен қатар сол жылдары қалада көптеген басқа да бұзу жұмыстары жүргізілді. 1937 жылдың ақпан айында Италия үкіметі Августтың туғанына 2000 жыл толуына орай қазба жұмыстарын ең озық технологияларды пайдалана отырып қайта бастау туралы қаулы шығарды. Алтарьды шығару кезінде, қазіргі Cinema Nuovo Olimpia кинотеатрының астындағы 70 текше метр жер мұздатылды. Фрагменттер толық болмаса да, Араны қайта құру үшін жиналып, біріктірілді; уақыттың тарлығы (жұмыстар 23 қыркүйек 1938 жылы, Август мерейтойының соңғы күні аяқталуы керек болды), жеткілікті фрагменттердің болмауы және қалпына келтіру үшін тарихи деректердің жеткіліксіздігі (негізінен бірнеше ежелгі римдік монеталар) салдарынан, қайта құру итальян суретшісі Одоардо Ферреттидің көмегімен жүзеге асырылды.

Архитектор Витторио Балио Морпургоның ескерткіш орналасқан алғашқы қорғаныш ғимараты

1938 жылы қайта жаңартылған Аура Аугуст мавзолейінің жанына орналастырылды, ал сәулетші Витторио Балио Морпурго Бенито Муссолинидің ежескі Рим "саябасын" құруға жасаған әрекетінің бір бөлігі ретінде оның айналасына үлкен павильон салды. Бұрынғы мэр Джанни Алеманно 2008 жылдың шілдесінде мәдениет вице-министрі Франческо Мария Жироның қолдауымен жаңа құрылысты бұзуға уәде берді. Кейіннен ол ғимаратқа қатыстығы көзқарасын өзгертті және Мейер мырзамен келісімге келді, оның ішінде мұражайдың сыртындағы ашық кеңістік пен Тибр өзені бойындағы қарбалас жолдың арасындағы қабырғаның биіктігін күрт төмендету шаралары қарастырылды. Қала әкімдігі өзен бойында кең жаяу жүргіншілер аймағын салуды және жолды оның астынан өткізуді жоспарлап отыр. "Бұл жақсарту", - дейді Мейер, және "сол қабырғаның болу себебі жол және шуға байланысты. Бұл мәселелер шешілгеннен кейін, алаңды өзенге ашу идеясы жақсы" деп қосты. Әкімшілік Алеманноның өкілеттік мерзімі 2013 жылы аяқталуына дейін жобаны аяқтауға үміттенедіні хабарлады.