Кіріспе
Карсон МакКаллерстің романы, 1952 жылғы фильм. «Той мүшесі» – 1946 жылы оңтүстік жазушысы Карсон МакКаллерстің романы. МакКаллерс оны аяқтауға бес жыл жұмсады, бірақ ол «Қайғылы кафе балладасы» повесін жазу үшін бірнеше айға жұмысты тоқтатты. Күйеуі Ривс МакКаллерске жазған хатында ол романның «ең кішкентай қателік те бүлдіретін туындылардың бірі» екенін түсіндірді. «Оны әдемі етіп жасау керек. Өлең сияқты, әйтпесе оның мәнісі болмайды». Ол бастапқыда фортепиано сабағынан берген мұғаліміне ғашық болған қыз туралы әңгіме жазуды жоспарлаған, бірақ ол «құдайдан келген шартқы» деп атаған бір сәтте: «Кенеттен мен: Фрэнки өзінің ағасына және келініне ғашық» дедім. Осы оймен кітаптың барлық мазмұны қалыптасты».
the 1952 film
The Member of the Wedding is a 1946 novel by Southern writer Carson McCullers. It took McCullers five years to complete, although she interrupted the work for a few months to write the novella The Ballad of the Sad Café. In a letter to her husband Reeves McCullers, she explained that the novel was "one of those works that the least slip can ruin. It must be beautifully done. For like a poem there is not much excuse for it otherwise." She originally planned to write a story about a girl who is in love with her piano teacher, but she had what she called "a divine spark: "Suddenly I said: Frankie is in love with her brother and the bride The illumination focused the whole book."
Сюжет
Романның оқиғасы тамыз айының соңында бірнеше күннің ішінде өтеді. Ол 12 жасар еркек мінезді Фрэнки Аддамстың тарихын айтады, ол әлеммен байланыссыз екенін сезінеді; оның сөзімен айтқанда, "қосылмаған адам". Фрэнкидің анасы ол туған кезде қайтыс болды, ал әкесі алыс және түсініксіз адам. Оның ең жақын достары – отбасының афроамерикалық үй қызметшісі Беринеса Сейди Браун және оның алты жасар туысы Джон Генри Уэст. Оның Оңтүстік штатындағы шағын қаласында достары жоқ, ол Алясканың шұғылалы даласында ағасы мен оның болашақ әйелімен бірге бал айына кеткісі келеді. Роман үш негізгі кейіпкердің психологиясын зерттейді және оқиғалардан гөрі көркем суреттелген оқиғаларға көбірек назар аударады. Дегенмен, Фрэнкидің бір солдатпен қысқа да мазасыз кездесуі болады. Оның кетіп қалу үміті ақталмайды және оның арманы құлап, қысқа коди оның мінезінің қалай өзгергенін көрсетеді. Сондай-ақ Джон Генри Уэсттің тағдыры мен Беринеса Сейди Браунның болашақ жоспарлары туралы айтылады.
Сыншыл түсіндірмелер
"Той мүшесі" Франкидің көзқарасынан баяндалады, ол қиын жасөспірім. Бірақ кейбір сыншылар "Той мүшесі" романын жасөспірімдіктің қысқа ғана жарқылы, ересектік көңілсіздігінен бұрынғы сәттері" немесе Патриция Ягердің айтуынша, "өсудің азабын танудың тиімді жолы" деп қарастыру қате деп есептейді. Ягер мен шотланд жазушысы, сыншы Али Смит үшін, мұндай көзқарас туындыны әдемілеу, сезімталдандыру. Олардың пікірінше, мұндай түсінікте оның тереңдігі, қараңғылығы және Смит атаған "саяси күші" жоқ болады. Смит пікірінше, бұл "күлкілі де қараңғы роман", "үміт пен үмітсіздік, қайырымсыздық қосылған күйі" болуы керек. Оның тақырыбы – "адамдар неге басқаларын шеттетеді және олар солай істегенде не болады?". Басқа сыншылар, оның ішінде Маккей Дженкинс, нәсілдік және жыныстық идентичность тақырыптарының маңыздылығын атап өтті. Франки адамдардың "ұлдан қызға, қыздан ұлға ауысып-түйсінуін" қалайды. Джон Генри олардың "жартылай ұл, жартылай қыз" болуын тілейді. Беренис "дүниеде түрлі-түсті адамдардың бөлек болуын қаламаймын, барлық адамдар көк көзді, қара шашты, ашық қоңыр түсті болсын" дейді. Дженкинс олар үшін идеалды әлем – "идентичностьтің тұрақсыз, өзгермелі, формасыз болатын жер" дейді. Тағы бір сыншы, Маргарет Б. Макдауэлл, Беренис Сейди Браунның (және шамалы дәрежеде Джон Генри Уэсттің) Фрэнкидің әңгімесіне қарсы қоюдағы рөлін атап өтті. Элизабет Фриман және Николь Сеймур сияқты сыншылар романды "күйер" (queer) деп қарастырады, яғни жыныстық және сексуалдық нормаларға қарсы тұрады. Сеймур өз мақаласында МакКаллерс әр түрлі повестволық тәсілдер арқылы адам даму схемасын (балалық шақ – жасөспірімдік – ересектік) бұрмалайды дейді. Бұл тәсілдерге романның үш бөлімді құрылымы, жеке баяндау қиындықтары, "динамикадан бас тарту, қайталау және аналепсис әдеби тәсілдерін қолдану" жатады. Сеймур "роман бізге жасөспірім денесін диахрондық емес, синхрондық тұрғыда елестетуге мүмкіндік береді, осылайша мұндай денелерге қалыпты жататын сексуалдық, гендерлік және нәсілдік идеалдарға қарсы шығады" деген қорытындыға келді.
Бейімделулер
Кітап сахна, кино және теледидар үшін бейімделген. МакКаллерс өзі романды Гарольд Кларманның режиссерлігімен Бродвей қойылымы үшін бейімдеген. 1950 жылы 5 қаңтарда «Империя» театрында ашылды, онда 501 спектакль қойылды. Орында Этель Уотерс, Джули Харрис және сол кездегі жеті жасар екінші сынып оқушысы Брэндон де Уайльд. Уотерс, Харрис және де Уайльд өздерінің сахналық рөлдерін қайталады, ал Артур Франц, Нэнси Гейтс және Дики Мур 1952 жылғы «Той мүшесі» фильміне қосылды. Сценарийді Эдна және Эдвард Анхальт жазды, режиссер Фред Зиннеман. Джули Харрис «Ең үздік әйел актері» номинациясына ұсынылды, ол экрандағы дебюттік рөлі болды. 1971 жылы Бродвейден тыс қойылымда «F. Jasmine Addams» атты сахналық музыкалық нұсқасы қойылды. Тағы бір рұқсатсыз музыкалық бейімделуді Хью Мартин мен Ральф Блейн жазды, ал 1987 жылы Алабама университетінің «Town and Gown Theater» театрында қойылды. 1982 жылы Делберт Маннның режиссерлігімен түсірілген теледидарлық бейімделуде Перл Бейли, Дана Хилл және Говард Э. Роллинс, кіші рөлдерде ойнады. 1989 жылы «Roundabout Theatre» (режиссері Гарольд Скотт, сахналық дизайны Томас Кариелло) Бродвейде қайта жаңғырды, онда Эстер Ролл Беренис, Амелия Кэмпбелл Фрэнки және Кальвин Леннон Армитаж жас Джон Генри рөлінде ойнады. 1997 жылғы фильм нұсқасын Дэвид У. Ринтелс бейімдеді, ал Филдер Кук режиссерлік етті, онда Анна Паквин, Альфре Вудард, Кори Данн және Энрико Колантони ойнады. Ринтелс пьеса емес, түпнұсқа романды деректер көзі ретінде пайдаланды. 2007 жылы Лондонның «Young Vic» театры Мэтью Данстердің режиссерлігімен «Той мүшесі» сахналық нұсқасын қойды. Фрэнки Адамсты Флора Спенсер Лонгхерст, ал Беренис Сейди Браунды Филип Сеймур Хоффманның «ЛАБИРИНТ» театрының мүшесі Портия ойнады.
A 1989 Broadway revival production with Roundabout Theatre (directed by Harold Scott, set design by Thomas Cariello) starred Esther Rolle as Berenice, Amelia Campbell as Frankie, and Calvin Lennon Armitage as young John Henry. The 1997 film version, adapted by David W. Rintels and directed by Fielder Cook, starred Anna Paquin, Alfre Woodard, Corey Dunn, and Enrico Colantoni. Rintels used the original novel rather than the play as his source material. The Young Vic theatre in London produced the stage version of The Member of the Wedding in 2007, directed by Matthew Dunster. Frankie Addams was played by Flora Spencer Longhurst and Berenice Sadie Brown by Portia, a member of Philip Seymour Hoffman's LAByrinth Theater Company.
Халықтық мәдениеттегі сілтемелер
«The Member of the Wedding» романынан алынған мәтінді Джарвис Кокер өзінің «Джарвис» дебюттік альбомында пайдаланған. Ол альбомдағы 11-ші ән, «Big Julie» әніне кіріспе болып табылады және кітаптың басындағы шумақты қайта жазудан тұрады. Алғашқысы былай болған: «Франки он екі жасқа келгенде сол жасыл да, есі кеткен де жаз болды. Бұл жаз ол көп уақыт бойы ешбір одаққа мүше болмады. Ол ешқандай клубқа жатпады және әлемде ештеңеге мүшелік етпеді. Франки ешқайда қосылмаған, есік жанында күтіп жүретін, қорқынышпен сарандықпен жүрген адамға айналды. Ақын Сильвия Плат МакКаллерстің туындыларын жоғары бағалағандығы мәлім, ал романдағы теміржол жолын сипаттау үшін МакКаллерс қолданған «күміс және нақты» деген ерекше тіркес, Платтың «Көзілдірмек» өлеңінің бірінші жолы болып табылады.»
It happened that green and crazy summer when Frankie was twelve years old. This was the summer when for a long time she had not been a member. She belonged to no club and was a member of nothing in the world. Frankie had become an unjoined person who hung around in doorways, and she was afraid. The poet Sylvia Plath was known to admire McCullers' work, and the unusual phrase "silver and exact", used by McCullers to describe a set of train tracks in the novel, is the first line of Plath's poem "Mirror".