Жаңа Зеландия Әуе Күштерінің тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Жаңа Зеландия қорғаныс күштерінің әуе күштерінің құрамы

Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштері (ЖЗӘК; ) – Жаңа Зеландия қорғаныс күштерінің әуе қызметі тармағы. Ол бастапқыда 1923 жылы Жаңа Зеландия армиясының бөлімшесі ретінде құрылды, ол Жаңа Зеландияның тұрақты әуе күштері деп белгілі болды, және 1937 жылдың 1 сәуірінде тәуелсіз әуе күштеріне айналды. ЖЗӘК Екінші дүниежүзілік соғыста, Малайяда, Корея соғысында, Вьетнамда және Перс шығанағындағы соғыста қатысты, сондай-ақ Біріккен Ұлттар Ұйымының бейбітшілік сақтау миссияларын орындады. 1945 жылы 1000-нан астам жауынгерлік ұшағы болғаннан кейін, 2022 жылы ЖЗӘК шамамен 48 ұшаққа дейін азайтты. Ол Жаңа Зеландия Корольдік теңіз күштері мен Жаңа Зеландия армиясын қолдау үшін теңіздегі бақылау және көлік міндеттеріне баса назар аударады. Оның әуедегі күрес қабілеті 2001 жылы A-4 Skyhawk және Aermacchi MB 339 ұшақтарымен жабдықталған эскадрильялар таратылғаннан кейін тоқтатылды. Әуе күштеріне әуе вице-маршалы жетекшілік етеді, ол Әуе күштері Бастығы лауазымын атқарады. ЖЗӘК ұраны Корольдік әуе күштерінің ұранымен бірдей – Per Ardua ad Astra, яғни «Қиындықтар арқылы жұлдыздарға». Маори тіліндегі атауы «Жаңа Зеландияның аспан жауынгерлері» немесе тікелей мағынасында «Аспанның Жаңа Зеландиялық соғыс партиясы» дегенді білдіреді. Бұл атау 2009 жылы қабылданды, ал алдыңғы 12 жыл бойы «Көк соғыс партиясы» деп аталды.

Тарих

Жаңа Зеландияның әскери авиациясы 1913 жылы Ұлыбритания Жаңа Зеландия армиясына екі Blériot монопланын сыйға тартқаннан бастау алды. Екі ұшақ та соғыс басталған соң қайтарылды. 1915 жылдан бастап ұшқыштар Уолш ағай-інілерінің ұшу қайықтарында, оның ішінде Curtiss машиналарында, өздері жасаған ұшақтарда, ал соғыстың соңына қарай Boeing компаниясы жасаған алғашқы екі ұшақта оқытылды. 1916 жылы сэр Генри Вигрэм Крайстчерч қаласының Сокберн ауданында Кентербери авиациялық компаниясын құрып, ұшқыштарды даярлау үшін Ұлыбританиядан Caudron екі ұшағын сатып алды. Ол бұл әуежайды, кейін Вигрэм әуежайы деп аталғанды, қорғаныс мақсатында үкіметке тапсырды. Соғыс аяқталғаннан кейін көптеген жаңазеландиялық ұшқыштар жаңадан құрылған Корольдік әуе күштерінде қызмет етті, ал олардың кейбіреулері Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін жоғары шендерге жетті. Ал қалғандары Жаңа Зеландияға оралып, жартылай штатпен жұмыс істей отырып, Жаңа Зеландияның тұрақты әуе күштерінің (NZPAF) ядросын құрады.

Жаңа Зеландияның тұрақты әуе күштері

Соғыс аяқталғаннан кейін Ұлыбритания Доминиондардың әрқайсысына 100 әскери техникадан артылған ұшақтан тұратын Империялық сыйлық жасады. Жаңа Зеландия соңғы болып жауап берді және ең аз ынталы болды. Жаңа Зеландияға жеткен 33 ұшақ – Avro 504, Bristol F.2 Fighter және De Havilland компаниясы жобалаған Airco DH.4 және Airco DH.9 – қоймаға қойылды немесе ұшу мектептеріне, «barnstormers» тобына және коммерциялық операторларға берілді. Әуе күштерінің соғыстағы маңыздылығы көреген парламентарий сэр Генри Вигрэмнің күш-жігерінің арқасында кейінірек танылды. 1923 жылғы 14 маусымда Жаңа Зеландияның Тұрақты Әуе Күштері ресми түрде жарияланды: бастапқыда армия құрамындағы төрт офицер мен екі қатардан тұратын толық штаттан, сондай-ақ 102 офицерден тұратын Жаңа Зеландия Әуе Күштері. Олар бастапқыда сақталған Avro 504K, DH.4, DH.9 және Bristol Fighters ұшақтарымен жабдықталды. Бұл ұшақтар Крайстчерчтің сыртындағы Сокберн әуежайынан жұмыс істеді. 1926 жылы Вигрэм заманауи истребительдерді сатып алу үшін 2500 фунт стерлинг салды, нәтижесінде Gloster Grebes ұшақтары сатып алынды. Сокберн кейіннен RNZAF Wigram станциясы болып өзгертілді, бұл атау әуежайдың маңында өскен шағын қалашаға да берілді. Қазір бұл Жаңа Зеландия Корольдік Әуе Күштері мұражайының орны. 1920 жылдардың соңы мен 1930 жылдардың басында жаңадан құрастырылған Bristol Fighters және басқа да жаңа үлгілер NZPAF қатарына қосылды. Lewis пулеметімен жабдықталған De Havilland Gipsy Moth гидросамолеті Самоадағы көтерілісшілерге қарсы теңіз операцияларына қатысты. Веллингтон мен Крайстчерч жабдықсыз болса да. Дюнединге жоспарланған төртінші эскадрилья 1939 жылдың шілдесіне дейін құрылмады. Көбірек мақтауға лайық, Fairey IIIF ұшақтары теңіздегі құтқару операциясын сәтті жүргізді, ал Непьердегі жер сілкінісінен кейін NZPAF қажетті жабдықтар мен медициналық құралдарды жеткізді. Басқа батыс елдерінің әуе күштері сияқты, 1930 жылдардың ортасынан бастап кеңейту жұмыстары күш алды. NZPAF 1933–1934 жылдары Hobsonville және Wigram әуежайларында екі бомбалаушы-барлау эскадрильясын құру үшін 12 Vickers Vildebeests ұшағын тапсырыс берді. 1937 жылы 29 Blackburn Baffins ұшағы жағалауды барлау үшін Аумақтық Әуе Күштерін жабдықтау мақсатымен сатып алынды. 1939 жылдың шілдесінде 16 Vickers Vincent бомбалаушы-барлау екіұшағы жеткізілді. Airspeed Oxfords, Avro 626, Fairey Gordons сияқты көбірек заманауи британдық үлгілер де жеткізілді. NZPAF 1934 жылы Корольдік Жаңа Зеландия Әуе Күштері болып қайта аталды және 1937 жылы тәуелсіз күштерге айналды.

At the close of hostilities Great Britain offered an Imperial Gift to each of the Dominions of a hundred war surplus combat aircraft. New Zealand was the last to respond and least enthusiastic. When the 33 total aircraft, Avro 504s, Bristol F.2 Fighters and, De Havilland designed, Airco DH.4s and Airco DH.9s, did reach New Zealand they were either placed in storage or loaned to the flying schools, barnstormers and commercial operators. The importance of aviation in warfare was belatedly recognised, largely thanks to the efforts of visionary parliamentarian Sir Henry Wigram. On 14 June 1923 the New Zealand Permanent Air Force was gazetted: a part of the Army initially staffed by a total of four officers and two other ranks as full time staff, plus the New Zealand Air Force with 102 officers on the Reserve lists. It was initially equipped with the surviving Avro 504K, the DH.4s, DH.9s and Bristol Fighters. These operated from an airfield outside Christchurch at Sockburn. In 1926 Wigram donated £2,500 for the purchase of modern fighters and Gloster Grebes were acquired. Sockburn was later renamed RNZAF Station Wigram, a name adopted by the suburb which grew up around the airfield. It is the site of the present Royal New Zealand Air Force Museum. A trickle of new build Bristol Fighters and other new types joined the NZPAF in the late 1920s and early 1930s. A Lewis gun equipped De Havilland Gipsy Moth floatplane took part in naval operations against rebels in Samoa. Wellington and Christchurch though without equipment. A fourth squadron planned for Dunedin had not been raised even by July 1939. More creditably, Fairey IIIFs made a dramatic maritime rescue and in the aftermath of the Napier earthquake the NZPAF flew in urgently needed supplies and medical equipment. Like other western air arms a major expansion began from the mid 1930s. The NZPAF ordered twelve Vickers Vildebeests in 1933–34 to form two bomber reconnaissance flights at Hobsonville and Wigram. In 1937 29 Blackburn Baffins were purchased specifically to equip the Territorial Air Force for coastal reconnaissance work. An initial shipment of 16 Vickers Vincent bomber reconnaissance biplanes arrived in July 1939. More modern British types eventually arrived, including significant numbers of Airspeed Oxfords, Avro 626s, Fairey Gordons. The NZPAF was renamed the Royal New Zealand Air Force in 1934 and became an independent service in 1937.

Тынық мұхиттағы RNZAF

Неміс басқыншыларының пайда болуы Жаңа Зеландиядағы жауынгерлік бөлімшелердің құрылуына әкелді. Алғашқыда Вильдебист сияқты үлгілерді қайта жарақтандыру және де Гавиланд DH.86 сияқты алынған жолаушы ұшақтарын бомба тасымалдауға жедел түрлендіру жүргізілді. 1941 жылдың басында Lockheed Hudson осы рөлді атқаруға тағайындалды. №5 эскадрилья Vickers Vincent және Short Singapore ұшақтарымен Фиджиді қорғауға жіберілді. 1941 жылдың желтоқсан айында Жапония шабуыл жасап, Жаңа Зеландияның солтүстігіндегі көптеген аймақтарды басып алды. Жақындап келе жатқан басып алу қаупіне байланысты Жаңа Зеландия өзінің қорғанысын күшейтуге, сондай-ақ Ұлыбританияға көмектесуге мәжбүр болды. Жаңа Зеландиядағы оқу және жолаушы ұшақтары жасырынып, қаруландырылды, ал North American Harvard, Hawker Hind, Airspeed Oxford және тіпті de Havilland Tiger Moth сияқты түрлі үлгілерден шабуылдық бомбалаушы, армиямен байланыс және шабуылға қарсы эскадрильялар құрылды. Hudson ұшақтары Оңтүстік Тынық мұхитына жылжыды, ал №5 эскадрилья Фиджидегі RNZAF Лаукала шығанағындағы базасында ескірген жабдықтарына қарамастан жапондықтарға қарсы операцияларды бастады. Жаңа Зеландияда дайындықтар күшейтілді және 1942 жылы әуе және қажет болған жағдайда әуе қорғанысын басқару үшін үш топ құрылды. Жаңа Зеландияның осьтік теңіз қызметіне осалдығын су асты кемесінен ұшырылған жапондық жүзу ұшағы Веллингтон және Окленд қалаларының үстінен ұшып өткенде көрсетілді, оны Tiger Moth ұшағы тиімсіз түрде қуды. Қолда бар ұрысқа қабілетті ұшақтардың аздығы және Ұлыбританияның көмектесе алмауына байланысты Жаңа Зеландия АҚШ-қа жүгінді және несиеге жалға беру туралы келісімге қол қойды. Біртіндеп Америка Жаңа Зеландияны Тынық мұхитында пайдалану үшін ұшақтармен қамтамасыз ете бастады – алғашқыда 1942 жылы Curtiss P-40 Kittyhawk және қосымша Harvard және Hudson ұшақтары. Сингапурдың құлауы RAF-та қызмет еткен кейбір эвакуацияланған RNZAF ұшқыштарының Жаңа Зеландияда қолжетімді болуына әкелді. Бұл адамдар тәжірибелі ядроны құрады, оның айналасында жаңа шабуылдық эскадрильялар құрылды, алғашқысы Masterton қаласында құрылған №14 эскадрилья RNZAF болды. 1943 жылдың ортасынан бастап Гуадалканалда №15 және №14 эскадрильялары бастама көтеріп, бірнеше RNZAF Kittyhawk бөлімшелері ерекше көзге түсті. Бірнеше ұшқыш жапондықтарға қарсы аса қабілетті болды, соның ішінде Тынық мұхитындағы одақтың ең үздік аса қабілетті ұшқышы Джефф Фискен. Басқа эскадрильялар ескірген, бірақ тиімді Douglas Dauntless және кейіннен заманауи Grumman Avenger торпедалық бомбалаушыларын ұшырды. 1943 жылдың 12 қазанынан бастап, "Cartwheel" операциясының аясында RNZAF ұшақтары жапондықтар бақылауындағы әуежайлар мен Рабаул портына қарсы одақтас әуе шабуылына қосылды. RNZAF теңіздік барлау жұмысының маңызды бөлігін Catalina (кейінірек Sunderland) ұшу қайықтары және Hudson бомбалаушыларымен атқарды. Одақтастар шабуылға көшкен кезде RNZAF рөлі өзгерді. Тынық мұхитындағы одақтас мемлекеттердің жетекшілері американдықтар Жапонияның негізгі бекіністерін айналып өтуді жоспарлады, оның орнына Жапонияға шабуыл жасау үшін жеткізу тізбегін қамтамасыз ету үшін бірнеше аралдық базаларды басып алды. Одақтастардың ілгерілеуі Оңтүстік Тынық мұхитынан басталды. RNZAF жапондық бекіністерді, мысалы, Рабаулды басып алу арқылы ілгерілеу сызығын қамтамасыз етуге міндеттелген күштердің бір бөлігі болды. Соғыс барысында ескі үлгілер қуаттырақ заманауи ұшақтармен алмастырылды. Kittyhawk ұшақтары Vought F4U Corsair ұшақтарына жол берді, ал Hudson ұшақтары Ventura ұшақтарымен алмастырылды. Соғыс аяқталған кезде RNZAF 320 North American P-51 Mustang ұшақтарын F4U ұшақтарын ауыстыру мақсатымен пайдалануға беруді жоспарлап отырды. Тынық мұхитындағы өркендеген кезеңінде RNZAF 34 эскадрильяға ие болды, оның 25-і Жаңа Зеландиядан тыс жерде орналасқан және жапондық күштерге қарсы әрекет етті. Осы эскадрильялардың 13-і Corsair ұшақтарымен, 6-сы Ventura ұшақтарымен, 2-сі Catalina ұшақтарымен, 2-сі Avenger ұшақтарымен және 2-сі Douglas Dakota көлік ұшақтарымен жабдықталған. RNZAF-та Dauntless секіруші бомбалаушы ұшақтары, бірнеше аралас көлік және байланыс эскадрильялары, Short Sunderlands ұшағы және 1000-ға жуық оқу ұшақтары болды. Оңтүстік Тынық мұхитындағы бөлімшелерді басқару үшін 1943 жылдың 10 наурызында №1 (Аралдар) тобы RNZAF құрылды. Бұған қоса, жүздеген RNZAF қызметкерлері RAF эскадрильяларымен немесе FAA-мен Бірма, Сингапур және Оңтүстік Тынық мұхитында әрекет етті. 1945 жылы RNZAF-та 41000-нан астам адам болды, оның ішінде Еуропа мен Африкада RAF-те қызмет еткен 10000-нан астам ұшқыштар болды.

The presence of German raiders led to the formation of New Zealand based combat units—initially rearming types, like the Vildebeest, and hurriedly converting impressed airliners, such as the de Havilland DH.86 to carry bombs. Lockheed Hudsons were obtained early in 1941 to take over this role. No. 5 Squadron with Vickers Vincents and Short Singapores was sent to protect Fiji. In December 1941 Japan attacked and rapidly conquered much of the area to the north of New Zealand. With the apparent threat of imminent invasion New Zealand was forced to look to her own defence, as well as to help the United Kingdom. Trainers and airliners in New Zealand were camouflaged and armed and various types, such as the North American Harvard, Hawker Hind, Airspeed Oxford and even the de Havilland Tiger Moth, formed shadow bomber, army co operation and fighter squadrons for use in the event of invasion. Hudsons moved forward into the South Pacific while No. 5 Squadron, at RNZAF Station Laucala Bay in Fiji, commenced operations against the Japanese despite its obsolete equipment. In New Zealand preparations intensified and in 1942 three Groups were established to direct air and, if necessary, air defence operations. The vulnerability of New Zealand to Axis naval activity was demonstrated when a submarine launched Japanese float plane overflew Wellington and Auckland, where it was chased ineffectually by a Tiger Moth. As few combat capable aircraft were available at home and Britain was unable to help, New Zealand turned to the United States and signed a Lend Lease agreement. Gradually at first, America was able to supply New Zealand with aircraft for use in the Pacific Theatre— initially, in 1942, Curtiss P 40 Kittyhawks and additional Harvards and Hudsons. The fall of Singapore led to some evacuated RNZAF pilots, that had been serving in the RAF there, becoming available in New Zealand. These men provided an experienced nucleus around which new fighter squadrons, the first being No. 14 Squadron RNZAF formed at Masterton, were established. From mid 1943, at Guadalcanal, starting with No. 15 and No. 14 Squadrons, several RNZAF Kittyhawk units fought with distinction. Several pilots became aces against the Japanese, including Geoff Fisken, the Commonwealth's leading ace in the Pacific war. Other squadrons flew the elderly but effective Douglas Dauntless and, later, the modern Grumman Avenger torpedo bomber. From 12 October 1943, as part of Operation Cartwheel, RNZAF aircraft joined an allied air campaign against Japanese held airfields and the port of Rabaul. The RNZAF took on a significant part of the maritime reconnaissance task with Catalina (and later Sunderland) flying boats and Hudson bombers. The role of the RNZAF changed as the allies moved onto the offensive. The Americans, leaders of the Allied nations in the Pacific, planned to bypass major Japanese strongholds, instead capturing a handful of island bases to provide a supply chain for an eventual attack on Japan itself. The Allied advance started from the South Pacific. The RNZAF was part of the force tasked with securing the line of advance by incapacitating bypassed Japanese strongholds, for example, Rabaul. As the war progressed the older types were replaced with more powerful modern aircraft; Kittyhawks gave way to Vought F4U Corsairs, while Hudsons were replaced by Venturas. At the close of war the RNZAF was planning to bring 320 North American P 51 Mustangs into service as part replacement for the F4U. At its peak, in the Pacific, the RNZAF had 34 squadrons – 25 of which were based outside New Zealand and in action against Japanese forces. Thirteen of these squadrons were equipped with Corsairs six with Venturas, two with Catalinas, two with Avengers and two with Douglas Dakota transport aircraft. The RNZAF also had a squadron of Dauntless dive bombers, several mixed transport and communications squadrons, a flight of Short Sunderlands and almost 1,000 training machines. To administer units in the South Pacific, No. 1 (Islands) Group RNZAF was formed on 10 March 1943. In addition to this, several hundred RNZAF personnel saw action with RAF squadrons or the FAA in Burma, Singapore and the South Pacific. By 1945 the RNZAF had over 41,000 personnel, including just over 10,000 aircrew who served with the RAF in Europe and Africa.

Соғыстан кейінгі RNZAF

Соғыстан кейінгі кезеңде Жаңа Зеландия Корольдік Әуе Күштері (RNZAF) ескірген үлкен әуепаркін демобилизациялау және жою, Суық соғысты қолдау үшін қайта қарулану, Жаңа Зеландияның ядролық қарусыз аймаққа айналуына наразылық ретінде ANZUS шартының міндеттемелерін тоқтату салдарынан оқу мүмкіндіктерінің азаюы, әйелдердің ұрыс ұшқыштары болуына байланысты әлеуметтік өзгерістер және ұрысқа қабілеттілікті жоғалту мәселелерімен айналысты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін No. 14 эскадрилья RNZAF Жапонияға J күшінің құрамында жіберілді. Әуе күшінің қалған бөлігі ұшақтары мен әскери қызметшілерінен тез айырылып, қайта жаңғыртылған No. 14 және No. 75 эскадрильялар пайда болғанша негізінен оқу және көлік режимінде жұмыс істеді. 1949 жылдан бастап Міндетті әскери оқу Әуе күшінің резервтік құрамын жандандырды. Төрт аумақтық эскадрилья – No. 1 эскадрилья RNZAF (Окленд), Веллингтон, Кентербери және Тайери әуежайындағы No. 4 эскадрилья, Территориялық әуе күштері, әр эскадрильяға бірнеше Tiger Moth және Harvard ұшақтарымен қатар 30 Mustang ұшағымен жабдықталды. No. 4 TAF эскадрильясы кемінде 1951–1955 жылдары активті болды. 1952 жылдан 1957 жылға дейін No. 6 ұшқыш қайық эскадрильясы Хобсонвиллде Каталина, кейін Сандерленд ұшақтарымен аумақтық бөлімше ретінде жұмыс істеді. 1945 жылы Gloster Meteor ұшағы келіп, реактивтік авиация дәуірін басталды. 1946 жылдан бастап әуе күші de Havilland Mosquito ұшақтарымен, содан кейін de Havilland Vampire ұшақтарымен жабдықталды. Vampire ұшақтары бастапқыда Кипр мен Сингапурдағы бейбітшілік сақтау операцияларында қолданылды, кейіннен оларға де Havilland Venom және ағылшын Electric Canberra ұшақтары қосылды, олар Малайядағы төтенше жағдай кезінде және Индонезиямен болған қақтығыста қолданылды. No. 42 эскадрилья RNZAF ішкі байланыс, көлік және басқа да қызметтерді қамтамасыз етті. Ол Grumman TBM 1 Avenger, Территориялық әуе күштерінің North American P-51D Mustang және North American Harvard ұшақтарымен, VIP-терді De Havilland Devon ұшақтарымен, сондай-ақ қолдау, байланыс және көп қозғалтқышты ұшақтарды оқыту үшін, және Douglas C-47, Douglas DC-6, Handley Page Hastings ұшақтарымен VIP-терді тасымалдау және байланыс үшін қолдау көрсетті. No. 5 және 6 эскадрильялары лизингтік Каталина ұшақтарын Short Sunderland MR5 ұшақтарына айырбастады, олар Хобсонвилл мен Фиджидегі Лаукала шығанағынан теңіздік патрульдеу және іздеу-құтқару операцияларын жүзеге асырды. 6 эскадрилья таратылды, ал 5 эскадрилья 1965 жылы P-3B Orion ұшақтарын алды. Зерттеу тобы әуедегі тыңайтуды дамытуға көмектесті. 1957 жылы Жаңа Зеландияның жергілікті қорғанысын қарап шыққаннан кейін Территориялық әуе күштері (TAF) ресми түрде таратылды.

In the post war period the RNZAF dealt progressively with demobilisation and disposal of its large obsolete fleet, rearmament to support the Cold War, some loss of training opportunities with the American suspension of ANZUS Treaty obligations in protest at New Zealand becoming a nuclear free zone, social changes which saw women become combat pilots, and the loss of combat capability. Following the Second World War, No. 14 Squadron RNZAF was sent to Japan as part of the occupation J Force. The rest of the air force rapidly divested itself of aircraft and manpower and settled mainly into training and transport mode before the advent of the rejuvenated No. 14 Squadron RNZAF and No. 75 Squadron RNZAF. From 1949 Compulsory Military Training reinvigorated the reserve component of the Air Force. The four Territorial squadrons, No. 1 Squadron RNZAF (Auckland), Wellington, Canterbury and No. 4 Squadron, Territorial Air Force, at Taieri Aerodrome, were equipped with the 30 Mustangs re activated from storage, along with a few Tiger Moths and Harvards for each squadron. No. 4 Squadron TAF was active from at least 1951–55. From 1952 to 1957 No. 6 Flying Boat Squadron operated as a Territorial unit at Hobsonville, flying Catalinas and later Sunderlands. A Gloster Meteor arrived in 1945, introducing the jet age. The force was equipped from 1946 with the de Havilland Mosquito before the arrival of de Havilland Vampires. Initially used in peacekeeping in Cyprus and Singapore the Vampires were supplemented by loaned de Havilland Venoms and, later, English Electric Canberras, both of which saw action in the Malayan Emergency and subsequent confrontation with Indonesia. Internal communications and transport and other services were maintained by No. 42 Squadron RNZAF. It supported the Army and Navy using Grumman TBM 1 Avengers, the Territorial Air Force's North American P 51D Mustangs and North American Harvards, the VIPs with De Havilland Devons, also used for support, communications and multi engine conversion training, and Douglas C 47, Douglas DC 6, and Handley Page Hastings for VIP and communications support. Nos. 5 and 6 Squadrons traded their lend lease Catalinas for Short Sunderland MR5s operating in maritime patrol and search and rescue roles from Hobsonville and Laucala Bay, Fiji. 6 Squadron was disbanded while 5 Squadron received P 3B Orions in 1965. A research flight helped develop Aerial Topdressing. In 1957, the Territorial Air Force (TAF) was formally disbanded following a review of New Zealand's local defences.

Қарсылық

1964 жылы Жаңа Зеландия Малайзияға Индонезияның Солтүстік Борнео аумақтарын басып алуға жасаған талпынысына қарсы күресуге көмектесе бастады, бұл оқиға «Тікелей қақтығыс» деп аталды. 1966 жылға дейін жалғасқан бұл рөлде 1RNZIR және NZ SAS-тен Жаңа Зеландия сарбаздары Индонезияға құпия шекарадан өту рейдтерін жүргізді. RNZAF Сингапурдағы Чангидегі RAF әскери базасынан үздіксіз миссияларды орындады, соның арқасында шекарадағы өрттік бекеттер мен бекіністердегі Ұлттар Достастығы күштеріне жабдықтар жеткізілді.

Салқын соғыстан кейінгі кезең

RNZAF-тің 50 жылдығы алтынға боялған Skyhawk және Skyhawks пен Strikemasters-пен жасалған кең ауқымды құралымдармен тойланды. RNZAF Ohakea әуежайында Корольдік әуе күштері мен Австралия Корольдік әуе күштерінен келген ұшақтармен әуе шоуы өтті. 1991 жылдың ақпан айында №2 эскадрилья қайта құрылып, жаңартылған Kahu Skyhawks-пен Австралиядағы HMAS Albatross-қа көшірілді. Бұл Австралия қорғаныс күштеріне, әсіресе Австралия Корольдік теңіз флотына әуе қорғанысын қамтамасыз етуге, RAN әскери кемелерімен бірлескен оқуларға қатысуға мүмкіндік берді. Эскадрилья екі А4К және төрт ТА4К ұшағымен жабдықталды, оларды 50-60 адам қолдады. №2 эскадрилья 2001 жылдың қарашасына дейін ADF үшін әуе шабуылына қарсы оқу-жаттығуларын жалғастырды. Салқын соғыстың аяқталуы RNZAF құрамында маңызды өзгерістерге әкелді. Төртінші Лейборист үкіметінің мемлекеттік шығындарды азайтуға бағытталған саясатымен, RNZAF қорғаныс министрі Боб Тизард басшылығымен әскери базаларын консолидациялауды бастады. Те Рападағы Әуе күштерінің қоймасы 1992 жылы жабылып, The Base сауда орталығына айналдырылды. 1995 жылдың 14 қыркүйегінде Крайстчерчтегі RNZAF Station Wigram әуежайының жабылу салтанаты өтті. Веллингтонның Мирамар түбегінде орналасқан RNZAF Shelly Bay қолдау базасы да жабылды. Вертолеттер мен бұрынғы су ұшақтары базасы RNZAF Hobsonville Housing New Zealand-ға сатылды және Hobsonville Land Company компаниясымен тұрғын үйлерге қайта құрылуда. Wigram және Hobsonville екеуі де тұрғын үйлерге айналдырылды, ал Shelly Bay тоңдай қалды. 1990 жылдардың неолибералдық идеологиясына сәйкес, күтім және тамақтандыру сияқты негізгі емес қызметтер жекешелендіріліп, сырттан тарту арқылы жүзеге асырылды. Бюджет пен әскери қызметшілер санының азаюына қарамастан, Әуе күштерінің халықаралық миссиялары кеңейтілді. №2 эскадрилья RNZAF Австралияның Жаңа Оңтүстік Уэльс штатындағы Новрада Австралия Корольдік теңіз флоты үшін оқулар өткізіп, RNZAF Skyhawk ұшқыштарына біліктілік берумен айналысты. №42 эскадрилья үш Andover көлік ұшағымен Сомалиде бес ай бойы жұмыс істеді. №40 эскадрильясы Hercules және Boeing ұшақтарымен Таяу Шығыста және Руандада гуманитарлық аэрокөлікті жүзеге асырды. №40 эскадрилья Босниядағы NZ армиясының контингентіне де әуе көлігімен қолдау көрсетті. RNZAF Бугенвиль қақтығысына C-130 көлік ұшақтары, UH-1 Iroquois және Westland Wasp тікұшақтарымен қатысты. Ұшақтар сонымен қатар UNTAET сияқты бірнеше БҰҰ миссияларын қолдады, сондай-ақ үкіметтік және азаматтық мақсаттар үшін бейбіт уақыттағы тапсырмаларды орындады. Westland Wasp тікұшақтары Kaman SH-2 Seasprite тікұшақтарымен ауыстырылды, SH-2G Super Seasprite-тің қосымша тапсырысын күтуде.

The 50th anniversary of the RNZAF was celebrated with a gold painted Skyhawk and large scale formations with Skyhawks and Strikemasters. An airshow at RNZAF Ohakea was held, with visiting aircraft from the Royal Air Force and Royal Australian Air Force. In February 1991 No. 2 Squadron was reformed, then relocated to HMAS Albatross in Australia with the updated Kahu Skyhawks to provide the Australian Defence Force, particularly the Royal Australian Navy, with Air Defence Support, participating in exercises with RAN warships. The squadron was equipped with two A 4K and four TA 4K aircraft supported by 50 to 60 personnel. No. 2 Squadron continued to provide air defence training to the ADF until November 2001. The end of the Cold War saw dramatic changes in the composition of the RNZAF. With government policies from the Fourth Labour Government urging to reduce public spending, the RNZAF began to consolidate its facilities, led by Minister of Defence Bob Tizard. The Air Force Stores Depot at Te Rapa was closed in 1992, with redevelopment into The Base Shopping Centre. On 14 September 1995, the closing parade was held for the first RNZAF airfield, RNZAF Station Wigram in Christchurch. The support base RNZAF Shelly Bay, located on Wellington's Miramar peninsula, also closed. The helicopter and former seaplane base RNZAF Hobsonville was sold to Housing New Zealand, and is being redeveloped as a residential area by the Hobsonville Land Company. Both Wigram and Hobsonvillle have been redeveloped into housing areas, while Shelly Bay remains abandoned. Following the neoliberal ideology of the 1990s, non core activities such as maintenance and food catering have been privatized and contracted out. Despite the reduction in budget and manpower, international deployments by the Air Force were expanded. No. 2 Squadron RNZAF continued service at Nowra in New South Wales, Australia, providing training for the Royal Australian Navy and conversion for RNZAF Skyhawk pilots. No. 42 Squadron spent five months deployed in Somalia, with three Andover transport planes. Humanitarian airlifts were conducted by Hercules and Boeing aircraft of No. 40 Squadron in the Middle East and Rwanda. No. 40 Squadron also provided air transport support to the NZ Army contingent in Bosnia. The RNZAF had a sizeable involvement in the Bougainville conflict, involving C 130 transport aircraft UH 1 Iroquois, and Westland Wasp helicopters. Aircraft also supported several UN missions such as UNTAET while carrying out peacetime tasks for governmental and civilian purposes. Westland Wasp helicopters were replaced with Kaman SH 2 Seasprite helicopters, awaiting further orders of SH 2G Super Seasprites.

2010 жылғы Анзак күні Ирокездер апаты және операциялық сәтсіздіктер

No. 3 эскадрильясының үш әскери қызметшісі қаза тапты, ал төртіншісі ауыр жарақат алды. Олардың Ирокез NZ3806 ұшағы қатты тұман кезінде, RNZAF базасынан Огакеадан Веллингтонға екі басқа ұшақпен бірге саяхаттау барысында құлады. Апатқа ұшыраған Ирокез Веллингтоннан солтүстік-шығысқа қарай 40 шақырым жердегі Centennial тас жолының үстіндегі төбелерде орналасқан Пукеруа шығанағының жанында тік беткейге құлады. Апатта ұшқыш-лейтенант Хейден Мэдсен, ұшқыш офицері Дэниел Грегори және капрал Бенджамин Карсон қаза тапты, ал сержант Стивен Крейгган ауыр жарақат алып, емделу үшін Веллингтон ауруханасына жеткізілді. Құтқару жұмыстарын және денелерді табуды No. 3 эскадрильясынан келген тағы бір UH-1H ұшағы, сондай-ақ Веллингтон Westpac құтқару вертолеті BK117 жүргізді. Аймақтағы қатты тұман құтқару жұмыстарын қиындатты. ANZAC күнінің мерекелік шараларында осы апатқа ерекше назар аударылды. Премьер-министр Джон Ки Анзак-Коувта жиналған халыққа хабарлап: «Біздің ойларымыз бен шын жүректен шыққан көңіл айтуымыз қаза тапқандардың отбасыларына, сондай-ақ үш жақсы досын жоқтап отырған Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштерінің әскери қызметшілеріне және әйелдеріне арналады», - деді. Үш қаза тапқан әскери қызметкердің құрметіне Огакеадағы Әскери-әуе базасында әскери жерлеу рәсімі және салтанатты күзет өткізілді. Тергеу комиссиясы бірнеше факторлардың жұмыс істеу тәуекелдерін дұрыс бағаламауына және осыған байланысты, әсіресе түнгі көру құралдарын пайдалану және қолайсыз ауа-райына дайындық бойынша жеткіліксіз дайындыққа себеп болғанын анықтады. Қазіргі кездегі аспаптық метеорологиялық жағдайлар экипажға артық жүктеме салған, сонымен қатар ұшқыштардың тәжірибесінің аздығы және жалпы RNZAF-те оқытудың жетіспеушілігі де осыған себеп болды. Әуе күштерінің апат туралы баяндамасында аспаптық ұшу және түнгі көру көзілдіктері бойынша оқытудағы мәселелер, сондай-ақ ресурстар мен логистикалық мәселелерге байланысты нұсқаулықтардың болмауы атап өтілді. Сонымен қатар, Веллингтон әуе кеңістігіндегі басқару тізбегіндегі және жұмыс істеуге қойылған шектеулер де айтылды. No. 3 эскадрильясында «ереже бұзу» мәдениетінің бар екені де анықталды. Бұдан бөлек, талдау есебінде No. 3 эскадрильясының баспана шығыстарын азайту қажеттігі, сондай-ақ әуе күштері бюджетіне қысым салғандықтан таңертең ерте ұшуға шешім қабылданғаны айтылды. Апаттан ауыр жарақат алған сержант Стивен Крейгган 2011 жылдың қаңтар айында қызметке оралды. Алайда, қолдаудың жеткіліксіздігі және көмек пен медициналық көмек мәдениетінің болмауы туралы мәлімдеме жасағаннан кейін, Крейгган 2014 жылы Әуе күшінен кетті. 2014 жылы Жаңа Зеландия қорғаныс күштері Крейгганның жеке ісі бойынша жеткілікті қауіпсіз жұмыс орнын қамтамасыз ете алмағаны үшін кінәлі деп танылды және 90 000 доллар көлемінде өтемақы төлеуге міндеттелді. Крейгган Веллингтон сот алдындағы отырыстағы жарақаты мен денсаулық проблемалары, сондай-ақ апаттан қалғандардың сезімі туралы айтты. Әуе күштерінің адвокаты Тим МакКензи әуе күштері экипажға жеткілікті дайындық пен тәжірибе бермегенін, бұл мәдениеттің әлсіздігіне әкелгенін, нәтижесінде қызметкерлер ережелерді бұзуға рұқсат бергенін айтты. Қорғаныс күштерінің адвокаты Найджел Лучи Смит трагедияның алдын алуға қол жеткізе алмағанын мойындады, сондай-ақ Жаңа Зеландия қорғаныс күштерінің ерлер мен олардың отбасыларына және Жаңа Зеландия халқына өмірді сақтауға және сержант Крейгганның жарақатына жол бермеуге себеп болған кемшіліктері үшін шын жүректен кешірім сұрайтынын мәлімдеді. 2013 жылы RNZAF Филиппинге дауылдан кейін жергілікті тұрғындарды құтқару және апатқа төтеп беру үшін C-130 Hercules ұшағын жіберді. 2014 жылдың наурызында MH 370 рейсінің жоғалуынан кейін RNZAF P-3K2 Orion ұшағы Боинг 777 ұшағын іздеуге көмектесу үшін RAAF Базасына Бэттервортқа жіберілді. Орион ұшағы мен экипажы кейін басқа жерге ауыстырылды және Батыс Австралиядағы Перт қаласына жақын орналасқан Пирс әуе күштері базасынан операцияларды жүргізді, олар басқа халықаралық ұшақтар мен экипаждармен бірге Оңтүстік Үнді мұхитында MH 370 ұшағын іздеді. Сауда жолдарын пираттық қастандықтан қорғау үшін P-3K2 Orion 2014 жылдың шілдесінен 2015 жылдың желтоқсанына дейін Таяу Шығысқа орналастырылды. Орион аймақтағы Бірлескен теңіз күштерінің коалициясын қолдау мақсатында қарақшылыққа қарсы және теңізде бақылау жұмыстарын жүргізді. 2016 жылдың ақпан айында Фиджиді қиратып кеткен Винстон дауылына жауап ретінде RNZAF P-3 Orion, C-130 Hercules және Boeing 757 ұшақтарын, екі NH 90 тікұшағын арнайы NZ өрт сөндіру қызметі мен NZ армиясының инженерлері Боинг 757 ұшағымен Фиджиге ұшты. 2016 жылғы Kaikōura жер сілкінісіне жауап ретінде, 7,8 балдық жер сілкінісі Солтүстік Кентербери және Kaikōura аймақтарын қиратты. RNZAF төрт NH 90 тікұшағын, C-130 Hercules және P-3K2 Orion ұшақтарын зардаптарды бағалау үшін жіберді. RNZAF NH 90 тікұшақтары 1000-нан астам туристі эвакуациялау және Kaikōura қаласына және айналасындағы аудандарға азық-түлік пен жабдықтар жеткізуге жұмылдырылды. АҚШ Әскери-теңіз күштері мен Малайзия Корольдік әуе күштері де туристерді эвакуациялауға және құтқару қызметкерлерін тасымалдауға көмектесу үшін тікұшақтар ұсынды. 15 қарашаның кешкі сағаттарына дейін Kaikōuraдан шамамен 200 адам эвакуацияланды, ал ертесіне тағы 1000-ға жуық адамды эвакуациялау жоспарланған. 2021 жылдың 15 тамызында Кабул қаласы түскеннен кейін Жаңа Зеландия үкіметі Жаңа Зеландия азаматтарын және NZDF-қа көмектескен Ауғанстан азаматтарын Кабулдың Хамид Карзай атындағы халықаралық әуежайынан эвакуациялауға көмектесу үшін бір C-130 Hercules ұшағын (NZ7005) және әскерилерден тұратын топты жіберді. 2021 жылдың 26 тамызында RNZAF 2021 жылғы Кабул әуежайына жасалған шабуылдардан кейін эвакуациялық рейстерін тоқтатты. 2021 жылдың 28 тамызына дейін NZDF Ауғанстаннан Біріккен Араб Эмираттарына 370 адамды эвакуациялады, олар одан әрі тасымалдауды күтіп отырды.

Three servicemen of No. 3 Squadron RNZAF were killed, and a fourth seriously injured when their Iroquois NZ3806 crashed in heavy fog, while travelling in a group of two other aircraft the early morning from RNZAF Base Ohakea to Wellington, as part of a flypast for the Anzac Day dawn service. The Iroquois crashed into steep terrain near Pukerua Bay, located in the hills above the Centennial Highway, about 40 km northeast of Wellington. Flight lieutenant Hayden Madsen, flying officer Daniel Gregory and corporal Benjamin Carson were killed in the accident, while sergeant Stevin Creeggan sustained serious injuries and was required to be sent to Wellington Hospital for treatment. Rescue operations and recovery of the bodies were conducted by another UH 1H aircraft from No. 3 Squadron RNZAF, as well as a Wellington Westpac Rescue Helicopter BK117, although efforts were hampered by the heavy fog in the area. ANZAC services around the country made special mention of the accident. Prime Minister John Key reported the news to crowds at Anzac Cove, stating: "Our thoughts and our heartfelt condolences go out to the families of the lost, along with the servicemen and women of the Royal New Zealand Air Force, as they mourn the loss of three good mates." A full military funeral service with guard of honour was held for the three fallen servicemen at RNZAF Base Ohakea. The Court of Inquiry found that a number of factors had created an environment where the crew had underestimated operating risks and, consequently, undertook inadequate preparation, particular in regards to the use of night vision equipment, and preparing for inclement weather. The current advent of instrument meteorological conditions was thought to have resulted in an overload of crew capacity, compounded with low flying experience and training deficiencies in the RNZAF as a whole. The air force's accident report cited training problems particularly in regards to instrument flying and night vision goggles, with the lack of instructor manuals or guides due to resourcing and logistical issues. Several issues with the chain of command and restrictions of operating in Wellington airspace were also highlighted. It also found there was a culture of "rule breaking" among No. 3 Squadron. Furthermore, the analysis report stated that the need to minimize accommodation costs incurred by No. 3 Squadron due to pressure on the Air Force budget contributed to the decision to fly early in the morning, rather than during daylight hours of the previous day. After suffering serious injuries from the crash, sergeant Stevin Creeggan returned to service in January 2011. However, after claiming poor support, and an unsupportive culture of assistance and medical care, Creeggan left the Air Force in 2014. in 2014, the New Zealand Defence Force pleaded guilty on failing to provide an adequately safe workplace in a private prosecution taken by Creeggan, and ordered to pay a total reparation of $90,000 Creeggan told the Wellington District Court of his injuries and health problems, as well as survivor's guilt. Lawyer Tim MacKenzie said that the Air Force had failed to ensure the crew had sufficient training and experience, allowing a lax culture, which may have led personnel to believe they could cut corners. Defence Force lawyer, Nigel Luci Smith, said it accepts it failed to prevent the tragedy, additionally stating that the New Zealand Defence Force unreservedly apologises to the men and their families and the people of New Zealand for the short comings that failed to prevent loss of life and the injuries to Sergeant Creeggan. In 2013 the RNZAF sent one C 130 Hercules to the Philippines after a hurricane for disaster relief and evacuation of locals. Following the disappearance of Malaysian Airlines flight MH 370 in March 2014, an RNZAF P 3K2 Orion was deployed to RAAF Base Butterworth to assist with the search for the Boeing 777. The Orion aircraft and crew was then re tasked and conducted their operations from RAAF Base Pearce near Perth, Western Australia, searching the Southern Indian Ocean for MH 370 alongside other international aircraft and crews. To safeguard trade routes from the threat of piracy, a P 3K2 Orion was deployed to the Middle East from July 2014 until December 2015. The Orion conducted anti piracy and maritime surveillance activities in support of the Combined Maritime Forces coalition in the region. Responding to Cyclone Winston that devastated Fiji in February 2016 the RNZAF deployed a P 3 Orion, C 130 Hercules and Boeing 757, and two NH 90s aboard Specialist NZ Fire Service teams and NZ Army engineers flew to Fiji in the Boeing 757. In response to the 2016 Kaikōura earthquake the magnitude 7.8 earthquake devastated North Canterbury and Kaikōura. The RNZAF deployed four NH 90 helicopters, C 130 Hercules, and a P 3K2 Orion for survey damage. The RNZAF NH 90s were tasked with evacuating over 1000 tourists and transporting food and supplies to the town of Kaikōura and surrounding areas. The US Navy and Royal Malaysian Air Force also offered helicopters to assist with the evacuation of tourists and transportation of rescue personnel. Nearly 200 people had been airlifted out of Kaikōura by late evening on 15 November, with about 1,000 still to be evacuated on the following morning. Following the Fall of Kabul on 15 August 2021, the New Zealand Government dispatched a single C 130 Hercules plane (NZ7005) with a contingent of troops to assist in the evacuation of New Zealand citizens and Afghans who had aided the NZDF from Kabul's Hamid Karzai International Airport. On 26 August, the RNZAF suspended its evacuation flights following the 2021 Kabul airport attacks. By 28 August, the NZDF had evacuated 370 people from Afghanistan to the United Arab Emirates, awaiting further transportation.

Әуе базалары

Жаңа Зеландия Корольдік Әуе Күштерінің Окленд әскери базасы, Окленд. Жаңа Зеландия Корольдік Әуе Күштерінің Охакеа әскери базасы, Бульс, Манавату. Жаңа Зеландия Корольдік Әуе Күштерінің Вудборн әскери базасы, Бленхайм, Марлборо.

Қолдау құралдары

Әуе қозғалысы Ронготай, Веллингтон халықаралық әуежайы, Веллингтон. Әуе қозғалысы Harewood, Крайстчерч халықаралық әуежайы, Крайстчерч.

Оқу аймақтары

Кайпара бомбалау полигоны, Кайпара, Окленд. Раумай бомбалау полигоны, Охакеа, Манавату. RNZAF Dip Flat, Нельсон көлдері.

Мұражайлар

Жаңа Зеландия Әуе күштері мұражайы, Вигрэм, Крайстчерч.

Құрылымы

RNZAF күштері Жаңа Зеландия қорғаныс күштерінің қалған бөлігімен үйлесімде жұмыс істейді. Бағыныштылық тізбегі Веллингтон қаласының орталығындағы Қорғаныс күштерінің бас штабынан Верхний Хатт қаласындағы Трентхемде орналасқан Жаңа Зеландия Бірлескен Күштерінің Бас штабына (HQ JFNZ) дейін созылады. Жаңа Зеландия Бірлескен Күштерінің қолбасшысының (қызмет айналымына қарай ретер адмирал, әуе вице-маршалы немесе генерал-майор) қарауында Әуе күштерінің Бас қолбасшысы, әуе коммодоры болады. RNZAF үш басқаруға бөлінеді:

Қара сокольдер

The Black Falcons - Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштерінің қазіргі аэробтикалық демонстрациялық тобы, бұрынғы "Қызыл шахматтар" тобының орнын басады. 2016 жылдың қаңтар айында Орталық ұшу мектебі (CFS) 11 Beechcraft T-6 Texan II ұшағымен ұшуды бастады, оларды №14 эскадрильямен бөлісіп пайдаланды. Топ Орталық ұшу мектебінің және №14 эскадрильяның білікті ұшқыштар-нұсқаушыларынан құралған. Топтың көп бөлігі әдетте CFS-тен шығады, ал Топ жетекшісі (Falcon 1) әдетте Орталық ұшу мектебінің бастығы лауазымын да атқарады. Жаңа топтың алғашқы көрсетілімі 2017 жылғы Вайрарапа әуе шоуында өтуі жоспарланған, бірақ нашар ауа райы көрсетілімдердің күшін жойды. Оның орнына, топтың үй базасында, RNZAF Base Ohakea базасындағы RNZAF 80 жылдық мерекелік әуе татуировкасында бірінші көрсетілім өткізілді.

Болашақтағы әуе қозғалысы

Жаңа Зеландия 1990 жылдардың соңында Австралия жасаған сатып алудың бөлігі ретінде Lockheed Martin компаниясынан C 130J Hercules ұшағын алу опциясын қарастырды, бірақ 1999 жылғы сайлаудан кейін Хелен Кларк басқаратын жаңа Лейбористік үкімет сатып алудан бас тарды және қолданыстағы C 130H ұшақтарының қызмет мерзімін ұзарту бағдарламасын іске қосуды жөн көрді. Жаңа Зеландия Lockheed өндірісінен шыққан ең алғашқы C 130H Hercules ұшақтарының біріне ие, және олар әлемдегі ең көп сағат ұшқан ұшақтардың қатарында әлі де қолданыста. 2017 жылдың қыркүйегінде Ұлттық партия басқаратын үкімет қарулы күштердің операцияларын қолдайтын тиімді және икемді әуе көлігін анықтау мақсатындағы Болашақ әуе тасымалы қабілеті жобасын бекітті. Әртүрлі ұшақтар қарастырылды, оның ішінде Airbus A400M Atlas, Boeing C 17 Globemaster III, Embraer KC 390 Millennium, Kawasaki C 2 және Lockheed Martin C 130J Super Hercules демонстрациялық рейстер жасады. 2019 жылдың маусым айында Lockheed Martin C 130J 30 Hercules ұшағы жетілген платформасы, икемділігі және Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштерінің қолданыстағы ұшақ паркімен үйлесімділігіне байланысты таңдалып алынды. 2020 жылдың 5 маусымында Үкімет бес C 130J 30 ұшағынан тұратын парктің, Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштерінің тактикалық әуе тасымалын жүзеге асыру үшін қазіргі C 130H Hercules ұшақтарын алмастыратынын жариялады. C 130J ұшағы 2019 жылы басым платформа ретінде таңдалды, ал ұшақ және толыққанды миссиялық ұшу симуляторы АҚШ-тың Шетелдік әскери сату (FMS) арқылы сатып алынуда. Ұшақтарды жеткізу 2024 жылы басталады, ал 2025 жылдың ортасына дейін барлық бес ұшақ елге жеткізіледі. Әуе күштеріне тиесілі екі Boeing 757 ұшағы маңызды техникалық және операциялық мәселелерге байланысты ауыстыруға мұқтаж. Алайда, қаржылық шектеулерге байланысты оларды ауыстыру жоспары кем дегенде 2028 жылға дейін шегерілді. Бұл қабілеттің көмегімен адамдар мен жүктерді Оңтүстік Тынық мұхиты аймағында, Антарктидаға және одан әрі коалициялық операцияларды қолдау үшін тасымалдауға болады, гуманитарлық көмек көрсетуден бастап, қауіпті аймақтардағы операцияларға дейін міндеттерді орындауға мүмкіндік береді. 2024 жылдың наурыз айының басында Жаңа Зеландия Корольдік әуе күштерінің екі Boeing 757 ұшағының бірінің алдыңғы тірегінің жүйесінде туындаған мәселе Премьер-министр Кристофер Лаксонның Мельбурнде АСЕАН басшыларымен кездесуге арналған мемлекеттік сапарын кейкелді. Екінші Boeing 757 Крайстчерчте жоспарланған техникалық тексеруде болғандықтан, Лаксон коммерциялық рейске отыруға мәжбүр болды. Қорғаныс министрі Джудит Коллинз бұл жағдайды ұятты деп сипаттады, бірақ өмір сүру құнының өсуіне байланысты әуе күштерінің ұшақтарын ауыстыруға немесе жаңа ұшақтарды жалға алуға қаражат жоқ екенін мойындады. Коллинс сондай-ақ Қорғаныс күштерінің қабілеттерін бағалау жөніндегі комиссияның жұмысының қыркүйектен маусымға дейін жылдамдатылатынын хабарлады.

New Zealand took an option to purchase C 130J Hercules from Lockheed Martin as a part of an Australian purchase in the late 1990s but following the 1999 election the new Labour government under Helen Clark decided not to proceed with the purchase, choosing to perform a life extension programme for the existing C 130H aircraft. New Zealand possesses some of the earliest C 130H Hercules off the Lockheed production line, with the most recorded flying hours in the world remaining in use. In September 2017, the National Party led government approved the Future Air Mobility Capability project to identify options for an affective and flexible air transport capability that would be able to support the armed forces operations. Several aircraft were considered, with various aircraft performing demonstration visits including the Airbus A400M Atlas, Boeing C 17 Globemaster III, Embraer KC 390 Millennium, Kawasaki C 2, and Lockheed Martin C 130J Super Hercules. In June 2019 the Lockheed Martin C 130J 30 Hercules was identified due to its mature platform, and flexibility and continuity with the RNZAF's existing fleet of aircraft. On 5 June 2020 the Government announced that a fleet of five C 130J 30 would replace the current fleet of C 130H Hercules operated by the Royal New Zealand Air Force for tactical airlift operations. The C 130J had been selected as the preferred platform in 2019 and the aircraft and a full mission flight simulator are being acquired through the United States' Foreign Military Sales (FMS) process. Deliveries are scheduled to commence in 2024, with all five aircraft in country by mid 2025. The two Boeing 757 aircraft operated by the Air Force are in severe need of replacement, due to significant technical and operational issues. However, due to financial constraints, a replacement is not scheduled until at least 2028. The capability will be able to move personnel and cargo within the South Pacific, to Antarctica, and in support of coalition operations further afield, supporting missions from humanitarian and disaster relief to operations in high risk conflict zones. In early March 2024, problems with one of the RNZAF's two Boeing 757's nose landing gear systems delayed Prime Minister Christopher Luxon's state visit to Melbourne to meet ASEAN leaders. Since the second Boeing 757 was unavailable due to scheduled maintenance in Christchurch, Luxon was forced to travel on a commercial flight. Defence Minister Judith Collins described the situation as embarrassing but admitted there was no money to replace the Air Force's jets or lease replacement aircraft due to an ongoing cost of living crisis. Collins also announced that a review of the Defence Force's capabilities would be brought forward from September to June 2024.

Теңіз саласындағы білімді арттыру

Жетілдірілген теңіздік қадағалау қабілеті жобасы Үкіметтің теңіз қауіпсіздігі стратегиясын қолдайды, Жаңа Зеландияның Эксклюзивті экономикалық аймағында және Оңтүстік мұхитында әуе бақылау мүмкіндіктерін ұсынады. Бұл қосымша қабілет жаңа P-8A теңіздік патрульдік ұшақтар паркіне Оңтүстік Тынық мұхитында және одан да алыс аймақтарда көбірек миссияларды орындауға мүмкіндік береді. Сателлиттер, ұшқышсыз әуе кемелері және дәстүрлі қанатты ұшақтарды қоса алғанда, қабілеттердің кең ауқымына инвестиция салу қарастырылады.