Француз композиторы және Овернь халық әндерінің жинақшысы

Кіріспе

Француз композиторы, музыкатанушы және жазушы Мари Джозеф Кантелуб де Маларет (maʁi ʒɔzɛf kɑ̃tlub də malaʁɛ; 21 қазан 1879 – 4 қараша 1957) – француз композиторы, музыкатанушы және жазушы. Ол Аувернь аймағынан оркестрленген халық әндерінің жинағы, «Овернь әндері» (Chants d'Auvergne) арқасында ең көп танылды.

Өмірбаян

Кантелуб Аннонай қаласында, Ардешеде, Францияның Овернь аймағында терең тамырлары бар отбасында дүниеге келді. Алты жасынан бастап ол Фредерик Шопеннің досы Амели Дойцерден фортепиано сабақтарын алды. Бакалавриатты бітірген соң Бордодағы банкте жұмыс істеді. 1896 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Маларетке (Аннонай) үйіне оралды, 1899 жылы анасы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды, содан кейін мүліктің жалғыз иесі ретінде қалды. 1901 жылы, үнсіздік пен аза тұтудан кейін, Кантелуб Шарлотта Марта Каларетке үйленді, олар 1903 жылы Пьер мен Гай есімді егіз ұлдарының әкесі болды. 1901 жылы ол Винсент д'Индимен хат арқылы оқуға түсті, Малареттен кетуге құштар емес еді. Д'Индидің үздіксіз шақыруымен ол 1907 жылы Париждегі Schola Cantorum-ға оқуға түсті, 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін сонда оқыды. Schola Cantorum-да Кантелуб композитор және студент Деодат де Северакпен жақын дос болды. 1907 жылы ол фортепиано мен скрипкаға арналған «Dans la montagne» атты төрт бөлімнен тұратын сюита жазды, ол Société Nationale-де орындалды. Содан кейін маңызды туындылар жарық көрді, олардың ішінде дауыс пен скрипка квартетіне арналған «Colloque sentimental» (1908), оркестрге арналған «Eglogue d'Automne» (1910), симфониялық поэма «Vers la Princesse lointaine» (1912), дауыс пен оркестрге арналған «Au printemps» және алты мелодиядан тұратын «L'Arada» (Жер) ән циклі (1922) болды. Кантелуб өзінің алғашқы операсы «Le mas» («Окситан тілінде» Ферма) операсын 1910-1925 жылдары өзі жазған либреттосы бойынша жазды. Соғыс жылдарында композициясы кейінді. Үш актілі туынды 1925 жылы Prix Heugel сыйлығын жеңіп алды және 100 000 франк сыйлықты алды. Алайда, Париждегі Опера Комикінің басшылары қазылар алқасының реакциясынан гөрі туындыға аз қызығушылық танытты. Баспасөз қысымынан кейін «Le mas» 1929 жылдың 3 сәуірінде алғаш рет қойылды, бірақ ол қайтадан қойылған жоқ. Оның екінші операсы «Vercingétorix» төрт актіден тұрады, Риом қаласының мэрі Этьен Клементельдің (Пю-де-Дом) және Герве Лувиктің Галлияның Юлий Цезарьға жеңілуі туралы либреттосынан шабыттанды. Париж операсы 1933 жылдың 22 маусымында алғашқы қойылымын көрсетті, бірақ оны театрлық емес деп айыптады. 1925 жылы Кантелуб Париждегі бірнеше жас Оверньдіктермен бірге «La Bourrée» атты топ құрды, олар өздерінің туған аймағының фольклорын және сұлулығын жариялауға құштар болды. Кантелуб өзі «Егер формасында болмаса, сезім мен көрініс тұрғысынан шаруа әндері көбінесе таза өнер деңгейіне жетеді» деп сенді. Ол бірнеше ән жинақтарын құрастырды, олардың ішінде Овернь жоғарғы аймағының әндері «Chants de Haute Auvergne», Руэрг, Лимузен және Керси әндерінің альбомдары, аймақтық діни әндер («Chants religieux d'Auvergne») және Филиус Лебескенің өлеңіне негізделген «L'Hymne des Gaules» кірді. Ол сондай-ақ Галлияның Бард колледжін құруға қатысты. 1941 жылы ол нацистік оккупация кезінде Виши Франциясының үкіметімен байланысқа түсті және монархистік «Action Française» газетінде жазды. Тенор Кристиан Селвамен бірге ол француз фольклорына арналған көптеген радио хабарларына қатысты, «Францияның әндері» арқылы. Радио аймақтық халық музыкасын таратудың тамаша құралы болды. Композиторлық мансабымен қатар Кантелуб музыка зерттеушісі болып жұмыс істеді, Дидье мен Хёгель баспаларында жарық көрген дәстүрлі француз халық әндерін жинады. Сондай-ақ, ол Винсент д'Индидің (1949) және оның досы Деодат де Северактың (1950) өмірбаянын жазды. Кантелуб өзінің ең танымал және танымал әндер жинағын жинақтау үшін отыз жылдан астам уақыт жұмсады (1924 жылдан 1955 жылға дейін). Әндер Овернь аймағының пейзаждарын көркем оркестрлік түстермен бейнелейді және француз фольклоры мен рустикалық әуендерді жақсырақ танытуға мүмкіндік берді. Ол 1957 жылы 78 жасында Гринниде (Эссон) қайтыс болды.

Canteloube was born in Annonay, Ardèche, into a family with deep roots in the Auvergne region of France. He studied piano from the age of six with Amélie Doetzer, a friend of Frédéric Chopin. After earning his baccalauréat, he worked at a bank in Bordeaux. Upon his father's death in 1896, he returned to his family home in Malaret (Annonay), remaining there until his mother's death in 1899, and then beyond as sole owner of the estate. In 1901, after a period of silence and mourning, Canteloube married Charlotte Marthe Calaret, who gave birth to twins Pierre and Guy in 1903. He began studying with Vincent d'Indy via correspondence in 1901, reluctant to leave Malaret. With d'Indy's constant urging, he finally entered the Schola Cantorum in 1907 in Paris, where he remained until the beginning of World War I in 1914. At the Schola, Canteloube became close friends with fellow composer and student Déodat de Séverac. In 1907, he wrote a suite in four movements for piano and violin entitled Dans la montagne, which was played at the Société Nationale. Other significant works followed, including Colloque sentimental for voice and string quartet (1908), Eglogue d'Automne for orchestra (1910), Vers la Princesse lointaine, a symphonic poem (1912), Aù printemps for voice and orchestra, and L'Arada (The Earth), a song cycle of six mélodies (1922). Canteloube composed his first opera, Le mas ("The Farmstead" in Occitan language), to his own libretto, from 1910 to 1925, its composition delayed during the war years. The three act work won the Prix Heugel in 1925, and was awarded the prize of 100,000 francs. However, the reaction to the composition by the leaders of the Opéra Comique in Paris was far less enthusiastic than that of the jury. After pressure from the publisher, Le mas was finally premiered on 3 April 1929, but it was never revived. His second opera, Vercingétorix, in four acts, was inspired by a libretto by Étienne Clémentel, mayor of Riom (Puy de Dôme), and Hervé Louwyck, about the defeat of the Gauls by Julius Caesar. The Paris Opéra gave the first performance on 22 June 1933, but it was accused of lacking theatricality. In 1925, along with several young Auvergnats in Paris, Canteloube founded a group called La Bourrée, who were eager to publicize the folklore and the beauty of their home region. Canteloube himself believed that "peasant songs often rise to the level of purest art in terms of feeling and expression, if not in form" (les chants paysans s’élèvent bien souvent au niveau de l'art le plus pur, par le sentiment et l'expression, sinon par la forme). He composed several song collections, which include Chants de Haute Auvergne, albums of songs of Rouergue, Limousin, and Quercy, regional religious songs (Chants religieux d'Auvergne), and L'Hymne des Gaules based on a poem by Philius Lebesque. He also participated in the creation of the Bardic College of Gaul. In 1941, he became associated with the government in Vichy France during the Nazi occupation, and wrote in the monarchist newspaper Action Française. With the tenor Christian Selva, he participated in numerous radio broadcasts of French folklore with his "Songs of France". Radio was an ideal vehicle for disseminating regional popular music. Alongside his career as a composer, Canteloube worked as a musicologist, collecting traditional French folksongs, which were published by Didier and Heugel. He also wrote biographies of Vincent d'Indy (1949) and of his friend Déodat de Séverac (1950). Canteloube took more than thirty years (1924 to 1955) to complete the compilation of his most admired and famous collection of songs, Chants d'Auvergne. The passionate songs reflect the landscapes of the Auvergne in lush orchestral colors, and have enabled French folklore and rustic melodies to become better known. He died in Grigny, Essonne, in 1957, aged 78.