Артие Шоу: Американдық саксофоншы және биг-бэнд жетекшісі

Кіріспе

Америкалық кларнетші және оркестр жетекшісі (1910–2004)

Арти Шоу (шын аты Артур Джейкоб Аршавский; 1910 жылдың 23 мамырында туған) 1930 жылдардың соңы мен 1940 жылдардың басында АҚШ-тың ең танымал биг-бэндтерінің бірін жетектеді. Оның көптеген хит-жазбалары болғанымен, ол 1938 жылы Коул Портердің "Begin the Beguine" әнін жазғаны үшін ең көп танылды. "Beguine" әні шыққанға дейін Шоу мен оның жаңа құрылған тобы екі жылдан астам уақыт бойы салыстырмалы түрде белгісіздікте болды, ал ол шыққаннан кейін ол көп ұзамай маңызды поп-артистке айналды. Бұл жазба сол дәуірдегі ең маңызды жазбалардың біріне айналды. Музыкалық ізденістермен әрқашан айналысқан Шоу, кейін "Үшінші ағым" музыкасы деп аталған, классикалық және джаз формалары мен дәстүрлерінің элементтерін біріктіретін музыканың ерте жақтаушысы болды. Оның музыкасы Англиядағы Монти Норман сияқты басқа музыканттарға әсер етті, оның "Джеймс Бонд тақырыбында" Шоудың 1938 жылғы "Nightmare" жазбасынан ықпал алған вамп бар. Шоу өзі жетектеген биг-бэндтердің қатарынан құралған шағын джаз топтарымен де жазды. Ол 1942-1944 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті, сол кезде ол Оңтүстік Тынық мұхитында гастрольдік сапармен болған көтеріңкі рухтағы оркестрді басқарды. 1944 жылы қызметтен босатылғаннан кейін ол 1945 жылға дейін оркестрді басқаруға оралды. Бұл топтың тарауынан кейін ол басқа қызығушылықтарына назар аудара бастады және біртіндеп кәсіби музыкант және танымал тұлға болу әлемінен қашықтап, 1954 жылы музыкадан толыққанды зейнеткерлікке шыққанға дейін танымал музыка мен джаздағы маңызды күш болып қала берді.

Ерте өмір

Артур Джейкоб Аршавский 1910 жылғы 23 мамырда Нью-Йорк қаласында Сара (туған тегі Штраус) және Гаррольд "Гарри" Аршавскийтің отбасында дүниеге келді, ол киім тігуші және фотограф болған. Олар еврей отбасы еді; әкесі Ресейден, анасы Австриядан келген. Шоу Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында өсті, онда жергілікті антисемитизм оның табиғи жабық мінезін күшейтті. Ол азық-түлік дүкенінде жұмыс істеп саксофон сатып алып, 13 жасында саксофон тартуды үйрене бастады. 16 жасында кларинетке ауысып, үйден кетіп, музыкалық топпен гастрольдік сапарға шықты.

Мансап

Нью-Йоркке оралғаннан кейін ол 1930 жылдардың басында студиялық музыкант болды. 1925 жылдан 1936 жылға дейін Шоу көптеген топтар мен оркестрлермен бірге өнер көрсетті; 1926 жылдан 1929 жылға дейін Кливлендте жұмыс істеді және скрипкашы Остин Уайли басқарған оркестрдің музыкалық жетекшісі және аранжировщигі ретінде беделді есімге ие болды. 1929 және 1930 жылдары ол Ирвинг Аронсонның «Командаларымен» ойнады, онда ол симфониялық музыкамен танысты, оны кейіннен өзінің аранжировкаларына енгізді. 1932 жылы Шоу Роджер Вулф Кан оркестріне қосылып, «Ештеңе де мағынасы жоқ (егер ол серпіліссіз болса)» және «Скрипкадай жақсы» сияқты бірнеше жазулар жасады.

Топ жетекшісі

1935 жылы ол алғаш рет Нью-Йорктегі Император театрында өткен свинг концертте "B flat Interlude" атты пьесасын орындап, көпшіліктің назарына түсті. Свинг дәуірінде оның биг-бэндтері "Begin the Beguine" (1938), "Stardust" (Билли Баттерфилдтің труба солосымен), "Back Bay Shuffle", "Moonglow", "Rosalie" және "Frenesi" сияқты хиттермен танымал болды. Көрсетілім жақсы қабылданды, бірақ 1937 жылы таратылды, өйткені оның тобының музыкасы коммерциялық сұранысқа ие болған жоқ. Шоу би және махаббат әндерінен гөрі эксперименталды және жаңашыл музыканы бағалады. Оның аспаптық құрамына ішекті аспаптарды енгізуі классикалық композитор Игорь Стравинскийдің ықпалынан туындаған болуы мүмкін. Бенни Гудман және басқа да биг-бэндтердің лидерлерінің үлгісімен, Шоу 1940 жылы кішірек "топ ішіндегі топ" құрды. Шоу кейін құрған музыкалық топтардың қатарына Лена Хорн, Хелен Форрест, Мел Торме, Бадди Рич, Дейв Таф, Барни Кессел, Джимми Рэйни, Тал Фарлоу, Додо Мармароза және Рэй Конниф кірді. Ол одан да оңай түсінілетін әнді таңдамай, хасидтік мәнерлі "Nightmare" (Қорқыныш) атты мрачный пьесасын өзінің тақырыбы ретінде пайдаланды. 1970-ші жылдардағы телеинтервьюда Шоу Tin Pan Alley-дің "абсурдты" әндерін сынады, олар халықтық музыканың өмірлік күші болды және әсіресе ең танымал топтар (оның өзі сияқты) күн сайын орындауға міндетті болды. 1994 жылы ол The New York Times газетінің тілшісі Фрэнк Приалға: "Мен Арти Шоу болғандықтан, қалағанымды істей аламын деп ойладым, бірақ олардың бәрі 'Begin the Beguine' әнін орындауды қалады" деді. Шоу өмірі бойы топтар құрып, оларды өзінің ағымдағы мақсаттарына сәйкес дамытып, жылдам жазбалар жасап, содан кейін таратып отырды. Ол әдетте өз тобының табыстарын тікелей эфирде орындау арқылы көруге үлгермейтін. 1939 жылы екінші тобының тарауынан кейін ол сирек гастрольдік сапарларға шықты және шыққан жағдайда да, оның жеке өнер көрсетулері көбінесе бір орында ұзақ мерзімді келісімдермен немесе көп саяхатты қажет етпейтін шарттармен шектелді, бұл дәуірдегі көптеген топтардың ұзақ қашықтықтарды бірнеше түндік концерттермен шарлап жүруінен өзгеше болды.

In 1935, he first gained attention with his "Interlude in B flat" at a swing concert at the Imperial Theater in New York. During the swing era, his big bands were popular with hits like "Begin the Beguine" (1938), "Stardust" (with a trumpet solo by Billy Butterfield), "Back Bay Shuffle", "Moonglow", "Rosalie", and "Frenesi". The show was well received, but was forced to dissolve in 1937 because his band's sound was not commercial. Shaw valued experimental and innovative music over dancing and love songs. His incorporation of stringed instruments could be attributed to the influence of the classical composer Igor Stravinsky. Benny Goodman, and other leaders of big bands, Shaw fashioned a smaller "band within the band" in 1940. The long series of musical groups Shaw subsequently formed included Lena Horne, Helen Forrest, Mel Tormé, Buddy Rich, Dave Tough, Barney Kessel, Jimmy Raney, Tal Farlow, Dodo Marmarosa, and Ray Conniff. He used the morose "Nightmare", with its Hasidic nuances, as his theme rather than choosing a more accessible song. In a televised interview in the 1970s, Shaw derided the "asinine" songs of Tin Pan Alley that were the lifeblood of popular music and which bands, especially the most popular (such as his own) were compelled to play night after night. In 1994, he told Frank Prial of The New York Times: "I thought that because I was Artie Shaw I could do what I wanted, but all they wanted was 'Begin the Beguine'". Throughout his career, Shaw had a habit of forming bands, developing them according to his immediate aspirations, making a quick series of records, and then disbanding. He generally did not stick around long enough to reap his bands' successes through live performances of their recorded hits. Following the breakup of what was already his second band in 1939, he rarely toured at all and, if he did, his personal appearances were usually limited to long term engagements in a single venue or bookings that did not require much traveling, unlike many bands of the era that traveled great distances doing seemingly endless strings of one night engagements.

Радио күндері

Шоу көптеген үлкен оркестрлермен қашықтан хабар таратты. 1938 жылдың күзі мен қысы бойы ол Нью-Йорктегі Линкольн қонақ үйінің көк залынан жиі естілетін. 1939 жылы гастрольдік сапардан кейін Нью-Йорктегі Пенсильвания қонақ үйінің Кафе Руж клубындағы үй оркестрін басқарды. Ол комедияшы Роберт Бенчлидің тапсырмасын орындаған радио сериалдың бас кейіпкері болды. Шоуда ол Грейси Алленге ғашық болған рөлді сомдады. Бағдарлама Нью-Йоркке көшірілген соң, Шоудың келісімшарты тағы 13 аптаға ұзартылды. Шоу сол кездегі мәшһүр мәдениеттің және оның кәсіби міндеттерін атқаруды ұнатпады. Ол "Метроном" журналына: "Мен музыка бизнесін ұнатпаймын. Мен музыка "бизнесінде" бақытсызмын. Мүмкін мен оған жатпайтын шығармын. Мен музыканың өзін жақсы көремін, бірақ бизнес бөлігі маған жағынбас еді". Шоу сондай-ақ желілер, агенттіктер, баспагерлер және промоутерлер тарапынан оған қысым көрсетілуіне наразы болды. Ол 1939 жылы "Saturday Evening Post" газетінде жариялаған мақаласында өз сезімін былай түйіндеді: "Менің жұмысым – музыка ойнау, саясат емес, менің жалғыз міндетім – мені тыңдау үшін ақша төлеген адамдарға. Мен халыққа ескірген, дәмсіз әндерді күштеп тығуға тырыспаймын, олар жасанды түрде "хит" деп жарияланғандықтан. Музыкалық адалдықты сақтау саясатым, әрине, маған жаулар әкелді, мені ұзын шашты, өзімнің қабілетіме масаттанған деп санайтындар. Бұл шындықтан алыс. Мен би музыкасына деген сенімімді – оны свинг деп атаудан бас тартамын – фанатизм деймін. Мен классикалық музыка сияқты маңызды жаңа музыканы жасайтын көптеген шынайы музыканттарды өте құрметтеймін, бірақ мен оркестрді дирижерлік таяқшамен және әзілмен басқаратын музыкалық клоундарды құрметтемеймін. Дегенмен, егер олар осыдан пайда көре алса, оларға сәттілік тілеймін". Шоу өзінің агенттеріне үлкен оркестрден бас тартатынын айтқанда, олар оған мұны жасай алмайтынын ескертті; оның орындауы керек миллион долларлық келісімшарттары бар еді. Шоу бұған мән бермей: "Менің есімнен айырылғанмын деңіздер. Жас американдық жігіт миллион доллардан бас тартса, оны ақылсыз демес пе едіңдер?" деді. Шоу Голливуд тобын таратып, өзімен бірге жеті музыканттан тұратын ядроны сақтап, 1941 жылдың наурызына дейін ансамбльді Нью-Йорк музыканттарымен толықтырды. 1941 жылдың көктемінде бірнеше ай демалыс алып, не істеу керектігін қайта қарастырғанда, Шоу үш мүйіз және төрт адамнан тұратын ырғақ секциясымен, сондай-ақ оншақты сап қосылған кішкентай топ форматында жазба жасады. Қыркүйекте ол жеті қола аспап, бес саксофон, төрт ырғақ және он бес саптан тұратын үлкен оркестр құрды. 7 желтоқсанда, гастрольдік сапардан кейін үш ай өткен соң, 31 музыканттан тұратын оркестр Провиденс, Род-Айленд қаласында мат-инь қойылымының ортасында болды, оған Жапонияның Перл-Харборды бомбалауы туралы хабарлама берілді. Хабарламада оған әскери қызметкерлерге өздерінің базаларына оралуға бұйруын айтқан. Шоу жаңалықтан қатты қорқып, 1994 жылы сұхбаттасушы Фредди Джонсонға: "Барлығы маңызсыз болып көрінді, мен сахнаға қайта шығып, "Жұлдыздық шаң" немесе басқа да бір нәрсені жариялауға мәжбүр болдым, және ол өте ақымақ естілді. Біз өрттің ортасында тұрдық. Мен бірден оркестрдің алдыңғы қатарына барып, бірінші альт саксофоншысы Лес Робинсонға: "Бұл екі апталық ескерту" дедім. Бұл хабар оркестрдің бәріне жетті, біз концерттің қалған бөлігін оны еске алып орындадық. Содан кейін мен Әскери-теңіз күштеріне қосылдым".

Shaw did many big band remote broadcasts. Throughout the autumn and winter of 1938, he was often heard from the Blue Room of the Hotel Lincoln in New York City. After touring in 1939, he led the house band at the Café Rouge of the Hotel Pennsylvania in New York. He was the headliner of a radio series with comedian Robert Benchley as emcee. He acted on the show as a love interest for Gracie Allen. Shaw's contract was renewed for another 13 weeks when the program was moved to New York. Shaw disliked having to be a part of the celebrity culture of the period, with its professional obligations. He told Metronome magazine: "I don't like the business of music. I'm unhappy in the music 'business.' Maybe I don't even belong in it. I like the music part, but for me the business part just plain stinks." Shaw also resented the constant pressure imposed on him by networks, agencies, publishers, and promoters. He summed up his feelings in a self penned 1939 Saturday Evening Post article: "My job is to play music, not politics, and my only obligation is to the people who pay to listen to me. I don't attempt to ram hackneyed, insipid tunes down the public's throat just because they've been artificially hypoed to the so called 'hit' class. This policy of trying to maintain some vestige of musical integrity has, naturally, earned me enemies, people who think I'm a longhair, impressed with my own ability. Nothing could be farther from the truth. My faith in dance music — I refuse to call it swing — borders on the fanatic. I have the utmost respect for the many real musicians who are creating a new music as important as the classics, but I have no respect for musical clowns who lead an orchestra with a baton and a quip. However, more power to them if they can make it pay." When Shaw told his agents that he was walking away from the big band, they warned him that he couldn't do that; he had a million dollars in contracts that had to be honored. Shaw didn't care, and responded, "Tell 'em I'm insane. A nice, young American boy walking away from a million dollars, wouldn't you call that insane?" Shaw broke up the Hollywood band, keeping a nucleus of seven musicians in addition to himself, and filled out the ensemble with New York musicians until March 1941. While taking a few months' vacation in the spring of 1941 to reassess what to do next, Shaw recorded in another small group format with three horns and a four man rhythm section with the addition of a dozen strings. By September, he formed a big band with seven brass, five saxes, four rhythm, and fifteen strings. On December 7, three months into the tour, the 31 piece band was in the midst of a matinee performance in Providence, Rhode Island, when he was given a note about the Japanese bombing of Pearl Harbor. The note instructed him to tell military personnel to return to their bases. Shaw was shaken by the news, as he told interviewer Freddie Johnson in 1994: "Everything seemed to pale into insignificance, and I had to go back out on stage and announce "Star Dust" or something, and it sounded so fatuous. Here we were in the middle of a conflagration. On impulse, I went to the front row of the band where Les Robinson, first alto man, was sitting, and I said, 'Pass the word. This is two weeks' notice.' It went through the band and we played the rest of that show with a pall over it. Anyway, I joined the Navy."

Соғыс және одан кейінгі кезең

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Шоу АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қабылданып, көп ұзамай Тынық мұхитындағы театрға қызмет еткен музыкалық топ құрды. 18 ай бойы теңізшілер үшін орындағаннан кейін (кейде Гуадалканалды қоса алғанда, ұрыс аймақтарында күніне төрт концертке дейін), Шоу физикалық шаршаумен АҚШ-қа оралды және медициналық комиссиядан босатылды. Соғыстан кейін биг-бендтердің танымалдылығы төмендеді, өйткені эстрада жұлдыздары мен бибоп музыкасы хит-парадтарды бағындыра бастады. Шоу 1942-1944 жылдардағы теңіз күштеріндегі қызметін жаңадан ойланып қарау кезеңі деп еске алды. Қызметтен босатылғаннан кейін психоанализден өтіп, музыкадан бас тартып, жазушылыққа бет бұрды. Оның автобиографиясы "Сәкешәймен қиындықтар: Жекеліктің сызбасы" 1952 жылы жарық көрді (кейін 1992 және 2001 жылдары қайта басылды). Музыка индустриясының жағымсыз жақтарын ашып, Шоу "Сәкешәймен қиындықтардың" мәнісі – "ешкім ешқашан бақытты өмір сүрмейді" екенін түсіндірді. Шоудың "Гарлемдегі Аққу" сияқты әңгімелері "Ең жақсы ниеттер және басқа да әңгімелер" (1989) жинағында топтастырылды. Ол 1000 беттік автобиографиялық романы "Элби Сноудың тәрбиесі" бойынша көп жылдар бойы жұмыс істеді, бірақ үш томдық еңбек жарияланбады. 1944 жылы қызметтен босатылғаннан кейін ол тағы бір топ құрды, бұл жолы қазіргі заманғы биг-бенд деп санауға болады, себебі оған қазіргі стандарт бойынша сегіз латульді және бес саксофон болды. Онда скрипкалар болған жоқ және Шоу тұратын Калифорния штатының Голливуд қаласында орналасқан. Ол соғысқа дейін болғандай RCA Victor үшін жазбаларын жалғастырды және топтың жеке өнер көрсетулерін Калифорниядағы әскери базалармен шектеді. 1945 жылдың тамызында RCA-мен келісім-шарты аяқталып, ол Musicraft атты тәуелсіз лейблға қол қойды. Ол Musicraft үшін бірнеше жазба жасады, ал топ тарағанға дейін, 1946 жылдан бастап Musicraft үшін жазылған барлық жазбалар жоғары деңгейдегі студиялық музыканттармен жасалды. Биг-бенд студияға қайта оралды, бұл жолы скрипкаларды да қосты. 1946 жылы Musicraft үшін жазылған осы жазбаларда Шоу жас әнші Мел Тормемен бірге болды. Кейбір жазбаларда Торме өзінің вокалдық тобы The Meltones-пен бірге орындады. 1940 жылдардың соңында Шоу Норман Делло Джойоға жеке туынды жазуды тапсырды; Шоу 23 шілдеде 1949 жылы Шоу Кларнет пен оркестрге арналған Концертантты Шаутаука (Нью-Йорк) симфониясымен Франко Ауторидің дирижерлігімен алғаш рет орындады. Шоу 1950 жылдың 20 ақпанында Томас Шерман мен Кішкентай оркестр қоғамымен бірге қалалық залда қайтадан орындады. 1954 жылдың шілдесінде Шоу промоутер Ли Гордонның Австралияға жасаған қысқа гастроліне қатысты, онда ол барабаншы Бадди Рич және вокалистка Элла Фицджеральдпен бірге өнер көрсетті. Бұл гастроль аяқталғаннан кейін Шоу өзінің кемелділікке ұмтылысын айтып, кларнет ойнауды тоқтатты, ол кейін оны өлтіретінін айтты. Ол бір тілшіге былай деді: "Біз өмір сүріп жатқан әлемде мінсіздікке ұмтылушылар соңғы орында қалады. Сіз Лоренс Велк немесе, басқа деңгейде, Ирвинг Берлин болуыңыз керек және бірнеше рет бірдей музыканы жазуыңыз керек. Мен мұны істей алмаймын және кларнетті мүмкіндігінше алысқа жеткіздім. Ойнауды жалғастырудың өзі жамандыққа апаруы мүмкін". 1950 жылдардың қалған бөлігін Еуропада өткізді. 1983 жылы, Уиллард Александрдың көп жылдық ынтасымен, 73 жастағы Шоу музыкалық топ ұйымдастырды және дирижер және солист ретінде кларнетші Дик Джонсонды таңдады. 58 жастағы Джонсон, Массачусетс штатының Броктон қаласында туып-өскен, жезөкше және саксофоншы, өзінің көптеген альбомдарын жазған және өмір бойы Шоудың ойнауын құдай еткен джазға жат емес еді. Шоудың музыкалық кітапханасы, оның музыка бизнесіндегі 20 жылдық қызметінің нәтижесінде, сол дәуірдің көптеген үлкен топтық джаз композицияларына қоса, танымал музыканың монументалды мәртебесіне ие көптеген аранжировкаларды қамтыды. Бұл сол кезеңнің ең алдыңғы қатарлы композиторлары / аранжировщиктері ұйымдастырған музыканың жинағы болды, оның көп бөлігін Шоу өзі сызды және оның оркестрлеуші / аранжировщик әріптестері, соның ішінде Джерри Грей, Уильям Грант Стил, Ленни Хейтон, Рей Конниф, Эдди Саутер және Джимми Мунди толықтырып, аяқтады. Шоу өзінің жаңа тобымен репетиция жасады (Массачусетс штатының Бостонында орналасқан) және топ 1984 жылы Жаңа жыл қарсаңында Нью-Рошельдегі Глен Айленд Казиносында ресми түрде дебют жасады, бұл онжылдықтар бұрын, Шоу мен оның топтары өздерінің ең жақсы кезінде болған свинг дәуіріндегі көптеген топтардың бастау алаңы болды. Шоу алғашқы бірнеше жылда топпен бірге өнер көрсетті, оның рөлі дирижер және фронтмен болумен шектеліп, кларнет ойнауды Джонсонға тапсырды. 1985 жылы тағы бір апталық қатал репетициялар өтті, оның барысында Шоу өзінің мансабының соңғы жылдарында жазбаға түсірмеген көптеген аранжировкалар мен композицияларды қосты. Бірақ 1987 жылға қарай Шоу енді топпен гастрольдемеді, Джонсон мен топ Шоудың музыкалық рухын сақтайтынына көңіл көшірді. Дегенмен, ол кейде "нәтиже қалай екенін естімек үшін" келіп тұрды.

During World War II, Shaw enlisted in the United States Navy and shortly after formed a band, which served in the Pacific theater. After 18 months playing for Navy personnel, (sometimes as many as four concerts a day in battle zones, including Guadalcanal), Shaw returned to the U. S. in a state of physical exhaustion and received a medical discharge. After the war, the popularity of big bands declined, as Crooners and Bebop began to dominate the charts. Shaw credited his time in the Navy from 1942 to 1944 as a period of renewed introspection. After his discharge, he entered psychoanalysis and began to withdraw from music in favor of a writing career. His autobiography, The Trouble With Cinderella: An Outline of Identity, was published in 1952 (with later reprint editions in 1992 and 2001). Revealing downbeat elements of the music business, Shaw explained that "the trouble with Cinderella" is "nobody ever lives happily ever after." Shaw's short stories, including "Snow White in Harlem", were collected in The Best of Intentions and Other Stories (1989). He worked for years on his 1,000 page autobiographical novel, The Education of Albie Snow, but the three volume work remained unpublished. After his discharge in 1944, he formed another band, this time what could be considered a modern big band in that it contained what is now considered the standard eight brass and five saxes. It did not include any strings and was based in Hollywood, California, where Shaw was living. He continued to record for RCA Victor, as he had before the war, and limited the band's personal appearances to military bases in California. In August 1945, his contract with RCA ended and he signed with an independent label, Musicraft. He made a few records for Musicraft before the band broke up, and all of the recordings for Musicraft from 1946 were staffed by top notch session musicians. The big band was back in the studio, this time including strings. On these Musicraft recordings in 1946 Shaw featured the young singer Mel Tormé. On some of the sides, Tormé was also featured with his vocal group the Meltones. In the late 1940s Shaw commissioned Norman Dello Joio to compose a solo work; Shaw premiered the resultant Concertante for Clarinet and Orchestra with the Chautauqua (NY) Symphony on 23 July 1949, Franco Autori conducting. Shaw again performed the work in Town Hall on 20 February 1950 with Thomas Scherman and the Little Orchestra Society. In July 1954, Shaw undertook a brief Australian tour for promoter Lee Gordon on which he shared the bill with drummer Buddy Rich and vocalist Ella Fitzgerald. After completing that tour Shaw stopped playing the clarinet, citing his own perfectionism, which, he later said, would have killed him. He explained to a reporter: "In the world we live in, compulsive perfectionists finish last. You have to be Lawrence Welk or, on another level, Irving Berlin, and write the same kind of music over and over again. I'm not able to do that, and I have taken the clarinet as far as anyone can possibly go. To continue playing would be a disservice." He spent the rest of the 1950s living in Europe. In 1983, after years of prodding by Williard Alexander, the 73 year old Shaw organized a band and selected clarinetist Dick Johnson as bandleader and soloist. The 58 year old Johnson, an accomplished woodwind and saxophonist and native of Brockton, Massachusetts, was no stranger to jazz having recorded numerous albums of his own and had idolized Shaw's playing throughout his life. Shaw's music library, which was the product of his almost 20 years of activity in the music business, contained numerous arrangements of monumental status of popular music in addition to many original big band jazz compositions of the era. It was a collection of music arranged by some of the foremost composer/arrangers of the period, much of which was sketched out by Shaw himself and filled in and completed by his orchestrator/arranger collaborators, among them Jerry Gray, William Grant Still, Lennie Hayton, Ray Conniff, Eddie Sauter, and Jimmy Mundy, among others. Shaw rehearsed his new band, (based out of Boston, Massachusetts), and the band made its official debut on New Year's Eve 1984 at the Glen Island Casino in New Rochelle, New York, the same launching pad for many bands of the swing era decades earlier, when Shaw and his bands were in their prime. Shaw appeared with the band throughout its first few years, limiting his role to being its conductor and front man, while leaving the clarinet playing duties to Johnson. In 1985, another week long series of strenuous rehearsals followed during which Shaw added more repertoire, including many arrangements and compositions that were from the later years of his career Shaw had never recorded. By 1987 though, Shaw was no longer touring with the band, quietly content that Johnson and the band kept true to Shaw's band spirit and vision. He would, however, show up on occasion "just to hear how things sounded".

Кино және теледидар

Шоу 1939 жылы «Витафон» және «Парамаунт Пикчерс» үшін бірнеше музыкалық қысқаметражды фильмдер түсірді. Ол Фред Астердің «Екінші хор» (1940) фильмінде өзін-өзі сомдады, онда Шоу мен оның оркестрі кларнетке арналған концерт орындайды, ал оның 1940–1941 жылдардағы голливудтық «Жұлдызды шаң» тобының музыкасы фильмнің саундтрегінде толық естіледі. Фильм оған «Оскар» сыйлығының «Үздік музыка» және «Үздік ән» («Love of My Life») номинациялары бойынша екі үміткерлік әкелді. Ол Маркс ағайындыларының «The Big Store» (1941) фильмінде Тони Мартин орындаған «If It's You» махаббат әнін жасауға қатысты. 1950 жылдың 2 наурызында ол «What's My Line?» бағдарламасының бесінші эпизодында құпия қонақ болды, ал 1952 жылдың 31 тамызында сарапшылар тобының құрамына кірді. 1970 жылдары ол «Майк Дуглас Шоу» және Джонни Карсонмен бірге «The Tonight Show» бағдарламаларында пайда болды. Оның көптеген жазбалары кинофильмдерде қолданылды. Оның 1940 жылы жазған «Stardust» әні «Жерге құлаған адам» фильмінің титрлерінде толығымен пайдаланылды. Мартин Скорсезе өзінің «Авиатор» фильмінде Шоудың «Nightmare» тақырыптық әнін қолданды. Канадалық режиссер Бриджит Берман Бикс Бейдербекке арналған «Bix: Ain't None of Them Play Like Him Yet» (1981) деректі фильмі үшін Хоаги Кармайкл, Док Читам және Шоу сияқты көптеген музыканттармен сұхбаттасты, содан кейін «Artie Shaw: Time Is All You've Got» (1985) деректі фильмін жасады, онда Шоу, Бадди Рич, Мел Торме, Хелен Форрест және басқа музыканттармен, сондай-ақ Шоудың сегізінші әйелі, актриса Эвелин Киеспен кеңейтілген сұхбаттар ұсынылды. Деректі фильм Шоудың жаңа тобының репетициясымен, бірлескен жетекші Джонсонның қатысуымен аяқталады және топтың Шоудың «Nightmare» тақырыптық әніне соңғы көшуімен титрлерге өтеді. 2000 жылы режиссер Кен Бернс Шоумен PBS телеарнасының «Jazz» деректі фильмі/мини-сериалы үшін оның үйінде сұхбаттасты, онда Шоу бірнеше бөлімде пайда болады. Оның соңғы маңызды сұхбаты 2003 жылы болды, ол BBC телеарнасының «Artie Shaw – Quest for Perfection» деректі фильмі үшін Рассел Дэвиспен сұхбаттасты. Деректі фильмде оның алғашқы топтарының аман қалған мүшелері, Джонсон және басқа да музыка индустриясының мамандарымен сұхбаттар бар.

Shaw made several musical shorts in 1939 for Vitaphone and Paramount Pictures. He portrayed himself in the Fred Astaire film, Second Chorus (1940), which featured Shaw and his orchestra playing Concerto for Clarinet, and his 1940–41 Hollywood period Star Dust band can be heard throughout the soundtrack. The film garnered him two Oscar nominations for Best Score and Best Song ("Love of My Life"). He collaborated on the love song "If It's You", sung by Tony Martin in the Marx Brothers' film The Big Store (1941). On March 2, 1950, he was the mystery guest on the fifth episode of What's My Line? and on August 31, 1952, was part of the panel. During the 1970s he made appearances on The Mike Douglas Show and The Tonight Show with Johnny Carson. Many of his recordings have been used in motion pictures. His 1940 recording of "Stardust" was used in its entirety in the closing credits of the film The Man Who Fell to Earth. Martin Scorsese also used the Shaw theme song, "Nightmare", in his Academy Award winning Howard Hughes biopic, The Aviator. Canadian filmmaker Brigitte Berman interviewed Hoagy Carmichael, Doc Cheatham, and others including Shaw for her documentary film, Bix: Ain't None of Them Play Like Him Yet (1981) about Bix Beiderbecke, and afterward she went on to create an Academy Award winning documentary, Artie Shaw: Time Is All You've Got (1985), featuring extensive interviews with Shaw, Buddy Rich, Mel Tormé, Helen Forrest, and other musicians, in addition to Shaw's eighth wife, actress Evelyn Keyes. The documentary ends with Shaw rehearsing his new band with co leader Johnson present and rolls to credits perhaps quite fittingly with the band taking a final segue to Shaw's theme song Nightmare. In 2000, filmmaker Ken Burns interviewed Shaw at his home for his PBS documentary/miniseries Jazz where Shaw appears in multiple segments. His last major interview was in 2003, when he was interviewed by Russell Davies for the BBC Television documentary, Artie Shaw – Quest for Perfection. The documentary includes interviews with surviving members of his original bands, Johnson, and other music industry professionals.

Жеке өмір

Өзін "өте қиын адам" деп жариялаған Шоу сегіз рет үйленген. Екі некесі жойылды, ал қалғандары ажырасумен аяқталды: Джейн Кернс (1932–33; жойылды); Маргарет Аллен (1934–37); актриса Лана Тернер (1940); ән жазушы Джером Керннің қызы Бетти Керн (1942–43); актриса Ава Гарднер (1945–46); «Мәңгілік Амбер» романының авторы Кэтлин Винсор (1946–48; жойылды); актриса Дорис Даулинг (1952–56) және актриса Эвелин Киес (1957–85). Оның екі ұлы болды: Бетти Керннің ұлы Стивен Керн және Дорис Даулингтің ұлы Джонатан Шоу. Том Ноланның өмірбаянында айтылғандай, ол Лена Хорнмен махаббатқа түскен. Шоу музыкаға ғана емес, сонымен қатар зор интеллектке, білім мен әдебиетке деген қанағатсыздыққа толы құштарлыққа ие болды. Музыкадан «демалысқа» шыққан кездерінде ол Карл Саббахтың «Риман гипотезасы» кітабында көрсетілгендей, жоғары математиканы зерттеумен айналысты. 1946 жылы Шоу өнер, ғылым және кәсіптер жөніндегі тәуелсіз азаматтар комитетінің отырысына қатысты. Ұйымды коммунизмнен алшақтатуға тырысқан актерлер мен суретшілердің негізгі тобының мүшелері Оливия де Гавиланд пен Рональд Рейган коммунизмге қарсы декларация ұсынды, оған қол қойылса, ол газеттерде жарияланатын еді. Көптеген адамдар коммунистік идеяны қолдау үшін көтерілді, ал Шоу Кеңес Конституциясының демократиялық қағидаларын мақтады. Шоу сонымен қатар өте дәл мерген болды және 1962 жылы АҚШ-та төртінші орын алды. Оның баспасөз хатшысының сөзіне сүйенсек, ол «кейбір уақыттан бері денсаулығы нашар болған, бірақ өлімінің нақты себебін білмеймін». Шоу 1980-жылдардан бері қант диабетімен ауыратын. 2005 жылы Шоудың сегізінші әйелі, актриса Эвелин Киес, олардың арасындағы өсиетнама жасау туралы келісімге сәйкес Шоудың мүлкінің жартысын талап етіп сотқа жүгінді. 2006 жылдың шілдесінде Калифорния штатының Вентура қаласындағы төрелік алқа Кейстің Шоудың мүлкінің жартысына немесе 1,420,000 долларға құқығы бар екенін бірауыздан шешті.

Марапаттар мен құрметтер

1980 жылы Шоу өзінің қолжазбаларын, оның көп бөлігі 700-ден астам ноталар мен партиялардан тұратын, сондай-ақ шамамен 1000 ноталық әуеннен тұратын музыкалық кітапханасын Бостон университетіне сыйлады. 1991 жылы бұл жинақ Аризона университетінің Тусон қаласындағы Музыка мектебіне берілді. 2004 жылы ол өмірінің жетістіктері үшін «Грэмми» сыйлығын алды. 1938 жылы DownBeat журналының оқырмандары Арти Шоуды ең үздік свинг-оркестрі деп таныды. Бенни Гудманның «Свинг патшасы» деген лақап атына жауап ретінде Шоудың жанкүйерлері оны «Кларнет патшасы» деп атады. Ол бұл атауларды ауыстыру керек деп есептеді. «Бенни Гудман кларнетте ойнады, ал мен музыка ойнадым», – деді ол. Ұзақ жылдар бойы Дьюк Эллингтонның кларнетшісі болған Барни Бигард Шоуды өзінің сүйікті кларнетшісі деп атады.

Таңдалған дискографиясы

+Жыл атауыПик-поз. US1936There's Frost On The Moon Brunswick101937All God's Chillun Got Rhythm (Brunswick or Vocalion)15Free Wheeling (Vocalion)13Love Is Good For Anything That Ails You20Love And Learn (Brunswick)111938Back Bay Shuffle (Bluebird)8Begin The Beguine (Bluebird), қалған әндер, Bluebird, басқалары ескерілмеген1Deep In A Dream3Goodnight, Angel2I Have Eyes10Indian Love Call6Let 'Er Go12Nightmare7One Song15They Say11939Between A Kiss And A Sigh13Comes Love4Day In, Day Out11Deep Purple17Delightful Delirium15I Poured My Heart Into A Song4Jungle Drums15Many Dreams Ago11Melancholy Mood8Pastel Blue12Thanks For Everything1Traffic Jam9What Is This Thing Called Love15When Winter Comes6You Grow Sweeter As The Years Go By151940All The Things You Are8Old, Old Castle In Scotland25Frenesi1Adios, Mariquita Linda20The Blues, Pt. 1 & 2 141941Star Dust6Summit Ridge Drive10Concerto For Clarinet, Pt. 1 & 210Dancing In The Dark9Blues In The Night101944It Had To Be You101945Ac Cent Tchu Ate The Positive (Victor)51946I Got The Sun In The Morning (Musicraft)17