Қыздар Скаутының Құрметті Негізін Қоюшысы Джульетт Гордон Лоу

Кіріспе

Girl Scouts негізін қалаушы

Джульетта Гордон Лоу (Гордон; 31 қазан 1860 – 17 қаңтар 1927) – АҚШ-тың Girl Scouts ұйымын құрған американдық. Скаут қозғалысын негіздеген Лорд Баден-Пауэллдың еңбегіне шабыттанған ол Англиядағы Girl Guide қозғалысына қосылып, 1911 жылы онда өз Girl Guide тобын құрды. 1912 жылы ол АҚШ-қа оралды және сол жылы Саванна қаласында (Джорджия штаты) алғашқы американдық Girl Guide отрядын құрды. 1915 жылы АҚШ-тың Girl Guide ұйымы Girl Scouts деп атала бастады, ал Джульетта Гордон Лоу оның алғашқы жетекшісі болды. Өмірінің соңына дейін белсенді қызмет етті. Оның туған күні – 31 қазан, жыл сайын Girl Scouts ұйымында "Негізін қалаушы күні" ретінде тойланады.

Ерте өмір

Джульетта Магилл Кинзи Гордон 1860 жылғы 31 қазанда Саванна, Джорджияда дүниеге келді. Ол әжесі, Джульетта Аугуста Магилл Кинзи атымен аталып, сол кездегі әдет бойынша, оның үлкен ағасы оны Дейзи деп лақап ат қойды. Ол Уильям Вашингтон Гордон II мен Элеонора "Нелли" Лайтл Кинзидің алты баласының екіншісі болды. Уильям Вашингтон Гордон II – Tison & Gordon фирмасының мақта брокері, кейін ол W. W. Гордон & Компания деп аталды. Элеонора "Нелли" Лайтл Кинзи – жазушы, оның отбасы Чикаго қаласының құрылуына қатысты. Ол алты айлық болғанда, әкесі Америка Азамат соғысында шайқасу үшін Конфедерация армиясына қосылды. 1864 жылы Саваннаға Одақ әскерлері жақын орналасқандықтан, ол анасы мен екі әпкесімен бірге Джорджия штатының Thunderbolt қаласына көшіп кетті. Сол жылы Саваннада Одақ жеңіске жеткеннен кейін, оның туыстары генерал Уильям Т. Шерманнан көптеп қонаққа шақырылды, ол оның үлкен ағасының досы болған. Шерман 1865 жылғы наурыз айында оның отбасын Чикагоға эскорттап әкелуге көмектесті. Чикагоға келгеннен кейін Гордон Лоу мидың қызуымен ауырып, бірақ ауыр асқынуларсыз жазылып кетті. Бірнеше айдан кейін, президент Эндрю Джонсон кешірім жарлығын шығарғаннан кейін, әкесі отбасымен қайта қосылып, Саваннага оралды. Бала кезінде ол оңай жарақаттанатын, көптеген жарақаттар мен ауруларға шалдықты. 1866 жылы анасы хатында: "Дейзи төсектен құлап, әдеттегідей, басын соқты" деп жазды. Сол жылы ол екі саусағын соншалықты қиын сынаққа ұшыратты, ата-анасы оларды ампутациялауды қарастырды. Ол сонымен қатар жиі құлақ ауруларына және қайталамалы безгекке шалдықты. Джульетта бала кезінде жартылай есту қабілетін жоғалтты. Оның тойында қуанышпен лақтырылған күріш дәні сол құлағына түсіп, инфекцияға әкелді. Оны алып тастағанда құлақ пердесі жарылып, сол құлағындағы есту қабілеті толығымен жойылды.

Әуесқойлықтары

Бала кезінде ол мектеп жұмысына қарағанда сурет пен поэзияға көбірек уақыт арнады. Пьесалар жазумен және қоюмен қатар, ол туған іні-сіңілілерімен бірге "The Malbone Bouquet" деп аталатын газет шығарды, онда оның алғашқы өлеңдері жарияланды. Сондай-ақ, ол туыстарымен бірге "Қосымша қолдар клубын" құрды, мақсаты – басқаларға көмектесу. Клуб мүшелері тігін өнерін үйреніп, итальяндық көшпенділердің балаларына киім тігуге тырысты. Оның ерекше мінезі үшін отбасы мен достары оны "Ақылға сыймас Дейзи" деп лақап берді. Оның туысы Каролина оны былай еске алды: "Оның енді не істейтінін білу мүмкін емес еді, бірақ ол әрқашан қалағанын істеді".

Білім

Джульеттің ата-анасы оны оңтүстік аймағының дәстүрлі құндылықтарымен тәрбиеледі, міндеттеме, бағыну, адалдық және құрметтің маңыздылығын қадағалады. 12 жасқа келгенде ол интернатқа түсті, жасөспірім кезінде бірнеше мектепке қатысты, соның ішінде Нью-Джерсидегі Мисс Эммет мектебі, Вирджиния әйелдер институты, Эджхилл мектебі және Нью-Йорктегі француз тілінде бітіру курсын оқытатын Mesdemoiselles Charbonniers мектебі. Эджхиллде оқып жүргенде, ол Theta Tau құпия қоғамына қосылды (сол аттас студенттік қыз қауымдастығының негізінде құрылған), оның мүшелері жиналыстар өткізіп, белгілер таба алды. 1880 жылы интернатты бітіргеннен кейін Джульетта Нью-Йоркте сурет салу сабақтарын алды, оның ішінде белгілі пейзаж суретшісі Роберт Уолтер Вейр де сабақ берді.

Неке

1880 жылы әпкесі Элис қайтыс болғаннан кейін Джульетта Саваннаға көшіп келіп, анасы қайғырып жатқан кезде үй шаруасын өз мойнына алды. Осы кезеңде ол отбасылық досының ұлы Уильям Маккей Лоумен танысып, олар құпия түрде кездесе бастады. Уильям Оксфорд университетінде оқу үшін Саваннадан кетіп, үш жылдан кейін, 1884 жылы ғана қайта кездесті. Джульетта осы аралықта Еуропаға сапар шегіп, стенография, жалаңаш атпен жүру және бөдене аулау сияқты бірнеше жаңа дағдыларды үйренді. 1885 жылдың соңында Уильям оған үйлену ұсынысын жасады. Лоулардың 1886 жылғы 21 желтоқсанда Саваннада өткен тойы ата-анасының тойымен бірге болды. Олар Саваннаға жақын жердегі Сент-Кетерине аралында бал айына шықты. Содан кейін Лондон мен Шотландияда мүлік жалға алып, әлеуметтік маусымды Лондонда, ал аң аулау маусымын Шотландияда өткізді. Олар некедегі алғашқы екі жылының көп бөлігін бөлек өткізді, себебі оның денсаулық мәселелері, күйеуінің ұзақ аң ауру сапарлары мен құмар ойындарына байланысты. Ұзақ ажырасу, сондай-ақ бала тумауы олардың қарым-қатынасын кернеді. Джульетта Гордон Лоу сурет салумен айналысып, сонымен қатар ағаш және металл өңдеуді үйренді. Ол тіпті Уорвикширдегі үйі үшін темір қақпаларды өзі жобалап жасады. Шаралар ұйымдастырып, үйінде кештер өткізді, күйеуінің досы, Уэльс ханзадасы Альберт Эдвард және әйелі анасымен туысқан жазушы Рудьярд Киплинг сияқты құрметті қонақтарды қабылдады. Күйеуінің қарсылығына қарамастан, ол қайырымдылыққа уақыт бөлді, соның ішінде арашамен ауыратын әйелге үнемі барып тұрды, жақын ауылдағы кедейлерді тамақтандырып, күтім жасады және жергілікті медбикелер қауымдастығына қосылды.

Бөлу

1895 жылы Гордон Лоу некеде барынша бақытсыздыққа ұшырады. Ол күйеуімен сирек уақыт өткізіп, ол суықтап, көп ішіп, басқа әйелдермен қарым-қатынас жасауды бастаған еді. 1901 жылы сэр Хью Аллине Сачеверелл Бейтменнің жесірі Анна Бриджес Бейтмен Шотландиядағы Лоулардың үйінде қонақ болып келді. Күйеуінің Бейтменмен жасаған қарым-қатынасын білген соң, Гордон Лоу достары мен туыстарының үйіне кетіп қалды. Ол күйеуінің ажырасуға ниеттеніп жатқанын сезіп, оған бір жылдық мерзім беріп, содан кейін шешім қабылдауын өтінді. Бастапқыда ол ажырасуға немесе бөлек тұруға қарсы болғанмен, бір жылдан кейін Джульеттаға хат жазып, олардың мүңкілдемей бөлек тұруын сұрады, ол келісті. Уильям көп ұзамай Джульеттаға ақша бермей бастады, егер ол ажырасуға келіспесе. Заңгермен кеңескеннен кейін, Гордон Лоу ажырасу үшін неке адалдығын бұзу және күйеуін тастап кетуді немесе неке адалдығын бұзу және қатыгездікті дәлелдеу қажеттігін білді. Егер неке адалдығы бұзылған жағдайда, Бейтменнің есімін атау қажет болатын, бұл барлық тараптар үшін әлеуметтік салдарға әкелуі мүмкін еді. Бұл ажырасу процесін баяулатты. 1902 жылдың соңында Гордон Лоу екі жылдан кейін алғаш рет күйеуінен ақша алды. Ол осы ақшаны және үнемдегенін Лондоннан үй жалдауға жұмсады. Уильям 1903 жылы оған жылына 2500 фунт стерлинг, Саваннадағы Лоу үйін, акциялар мен облигациялар беру туралы келісімге келді. Сол жылы ол Лондоннан жеке үй сатып алып, сонымен қатар жанындағы үйді кіріс табу үшін жалға берді. Күйеуінің инсультқа ұшырауы мүмкін болғаннан кейін, Гордон Лоу олардың некесін таратуды уақытша тоқтатты. Ол өзін қорғауға мүмкіндігі жоқ күйеуімен ажырасудың дұрыс емес екенін ойлады. 1905 жылдың қаңтарында оның денсаулығы жақсарғаннан кейін сот процесі қайта басталды. Уильям 1905 жылдың 8 маусымында Уэльсте ұстамаға шалдығып қайтыс болды, ажырасу туралы шешім қабылдауға үлкермеді. Қорыққаннан кейін, ол бар мүлкін Бейтменге қалдырғаны және Джульеттамен 1903 жылғы келісімін күштен шығарғаны белгілі болды. Уильямның қарындастары Гордон Лоутың қолдауымен өсиетті күшінен шығаруға таласты, нәтижесінде Гордон Лоу ақшалай сома, Саваннадағы Лоу үйі және оған тиесілі жер, сондай-ақ акциялар мен облигациялар алды.

By 1895, Gordon Low was growing increasingly unhappy in her marriage. She rarely spent time alone with her husband, who had grown distant and began having affairs and drinking heavily. In 1901, Anna Bridges Bateman, the widow of Sir Hugh Alleyne Sacheverell Bateman, stayed as a guest at the Lows' home in Scotland. Upon discovering her husband's affair with Bateman, Gordon Low left to stay with friends and family. She worried that he planned to divorce her, so she sent him a telegram asking for a year before making any final decisions. Although he didn't initially favor divorce or separation, he wrote Juliette a year later to ask that they live apart permanently, and she agreed. William soon began withholding money from Juliette unless she agreed to a divorce. After consulting a lawyer, she learned that for a divorce to be granted, she would need to prove adultery and desertion, or adultery and cruelty. In the case of adultery, Bateman would need to be named, which would have social repercussions for all parties involved. This slowed the divorce proceedings. In late 1902, Gordon Low received money from her husband for the first time in two years. She used it and her savings to rent a house in London. William committed to a support agreement in 1903, which was to award her 2,500 pounds a year, the Low home in Savannah, and stocks and securities. Later that year, she purchased her own home in London, along with the house next door, which she rented out for income. After her husband had what may have been a stroke, Gordon Low temporarily called off the dissolution of their marriage. She considered it wrong to divorce him when he could not defend himself. The proceedings resumed in January 1905 once his condition improved. William died from a seizure in Wales on June 8, 1905, before the divorce was finalized. After the funeral, it was revealed that he had left almost everything to Bateman, and that he had revoked his 1903 support deal with Juliette. William's sisters contested the will, with the support of Gordon Low, who ultimately received a sum of money, the Low house in Savannah with its surrounding land, and stocks and securities.

Қыздар нұсқаушылары

Күйеуі қайтыс болғаннан кейін, Гордон Лоу саяхаттап, мүсін жасау сабақтарын алып, қайырымдылық жұмыстарын істеді, сонымен қатар уақыты мен дағдыларын жұмсауға болатын жоба іздеді. 1911 жылдың мамыр айында ол Сэр Роберт Баден-Пауэллмен бір кеште кездесті және ол ұйымдастырған Скауттар қозғалысынан шабыттанды. Ол кезде Еуропа мен АҚШ-та 40 000 мүшесі бар бұл қозғалыс әскери дайындық пен көңіл көтерудің маңыздылығын қастерледі, осы екі құндылықты Гордон Лоу да жоғары бағалады. Джульетта мен Баден-Пауэлл жақын дос болып, келесі жыл бойы көп уақыт бірге өткізді. 1911 жылдың тамызында Гордон Лоу Сэр Роберт Баден-Пауэллдің қарындасы Агнес Баден-Пауэлл басқаратын Скауттардың қыздарға арналған бөлімшесі – Girl Guides қозғалысына қатысты. Ол Шотландиядағы үйінің жанында Girl Guides отрядын құрды, онда мүшелерін жүн иіруді және мал күтуді үйреніп, өздерін-өздерімен қамтамасыз етуге шақырды. Сонымен қатар, ол оларға түйін байлау, карта оқу, тоқу, тамақ дайындау және алғашқы медициналық жәрдем көрсетуді үйретті, ал әскери достары бұрғылау, сигнал беру және лагерь құруды үйретті. 1911 жылдың қысында Лондонға сапар шеккен кезде ол екі жаңа Girl Guides отрядын ұйымдастырды.

Американдық қыздар нұсқауларының басталуы

1912 жылы Гордон Лоу мен Баден Пауэлл скауттар қозғалысын тарату үшін АҚШ-қа сапар жасады. Ол оны өзінің туған қаласы Саваннаға әкеліп, қыздарға қолдануға болатын дағдыларды үйретіп, мінез-құлықтарын қалыптастыруға көмектесуді жоспарлады. Ол келгенде, жергілікті педагог, өзінің туған апасы Нина Пепке қоңырау шалып: "Менің Саванна қыздары үшін, бүкіл Америка үшін және бүкіл әлем үшін бір нәрсем бар, және біз оны бүгін бастаймыз", - деді. Ұзақ өтпей, 1912 жылдың наурыз айында Джульетта 18 қызды тіркеп, алғашқы екі американдық қыз-скаут отрядын құрды. Қозғалыстың АҚШ-тағы алғашқы өсуі Гордон Лоудың кең ауқымды әлеуметтік байланыстары мен жаңа мүшелер мен жетекшілерді, олардың ішінде оның отбасы мен достарын тартуға жасаған алғашқы жұмысына байланысты болды. Ол сондай-ақ газеттер мен журналдарда жарнамалар жариялады. Баден Пауэлл оны қыз-скауттарға қызығушылық танытқан адамдармен, соның ішінде Луиза Карнегимен байланыстырды. Бірінші американдық отрядтарды құрғаннан кейін Джульетта өзін "қыз-скауттар ісіне толыққанды берілген" деп сипаттады және келесі жылға қарай Роберт Баден Пауэллдің "Ұлдарға арналған скаутинг" кітабы мен Агнес Баден Пауэллдің "Қыздар империяны құруға қалай көмектесе алады" кітабына негізделген, "Қыздар өз еліне қалай көмектесе алады" атты алғашқы американдық қыз-скаут нұсқаулығын жарыққа шығарды. Гордон Лоу алғашқы штаб-пәтерді күйеуінен мұрагерлік алған Саваннадағы үйінің артында, қайта жаңғыртылған каретаханада құрды. Штаб-пәтерде жергілікті қыз-скаут отрядтарының жиналыс бөлмелері болды, ал сыртқы аумақ марш жасауға, сигнал беру жаттығуларына және баскетбол сияқты спорт түрлеріне арналған орын берді. Бас үйді Гордон Лоудан жалға алған Эдмунд Струдвик Нэш, ұйымға өз үлесі ретінде каретахананың жалдау ақысын төлеуді ұсынды, осылайша американдық қыз-скауттардың алғашқы демеушілерінің бірі болды. Нэштің ұлы Огден Нэш "Мисс Лоу үйі" туралы өлеңін өлеңдерінің бірінде мәңгілікке сақтап қалды. Гордон Лоу Шығыс жағалауында саяхаттап, басқа қалаларға қыз-скауттар қозғалысын таратып, содан кейін Саваннаға оралды, онда президент Тафтпен кездесіп, оның үйіне келуіне куә болды. Ол оны қызы Хеленнің қыз-скауттардың қамқоршысы болуына көндіруді үміттене білді, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды.

In 1912, Gordon Low and Baden Powell took a trip to the United States to spread the scouting movement. She hoped to bring it to her hometown, Savannah, to help girls learn practical skills and build character. When she arrived, she called her cousin Nina Pape, a local educator, saying, "I've got something for the girls of Savannah, and all America, and all the world, and we're going to start it tonight." Soon after, in March 1912, Juliette formed the first two American Girl Guides patrols, registering 18 girls. The early growth of the movement in the United States was due to Gordon Low's extensive social connections and early work to recruit new members and leaders, among them her family and friends. She also advertised in newspapers and magazines. Baden Powell put her in touch with people interested in Girl Guiding, including Louise Carnegie. After forming the first American troops, Juliette described herself as "deep in Girl Guides," and, by the next year, she had released the first American Girl Guides manual, entitled How Girls Can Help Their Country, based on Scouting for Boys by Robert Baden Powell and How Girls Can Help to Build Up the Empire by Agnes Baden Powell. Gordon Low established the first headquarters in a remodeled carriage house, behind the Savannah home she had inherited from her husband. The headquarters contained meeting rooms for the local Girl Guide patrols, while the lot outside provided space for marching or signaling drills and sports, including basketball. Edmund Strudwick Nash, who rented the main house from Gordon Low, offered to pay rent on the carriage house as his contribution to the organization, becoming one of the American Girl Guide's first benefactors. Nash's son, Ogden Nash, immortalized "Mrs Low's House" in one of his poems. Gordon Low traveled along the East Coast, spreading Girl Guiding to other communities, before returning to Savannah to speak with President Taft, who would be visiting her home. She hoped to convince him that his daughter, Helen, should become a patron for the Girl Guides, but was unsuccessful.

Американдық скауттар

Қыздар үшін Бойскаутингке ең жақын үлгі деп мәлімдеген көптеген бәсекелес ұйымдар пайда болып жатты, және Гордон Лоу көрнекті тұлғалардың қолдауын алу оның ұйымын Бойскауттардың ресми серіктес ұйымы ретінде мойындатуға көмектеседі деп сенді. Оның ең басты бәсекелесі – Джеймс Э. Уэст, Америка Скауттарының бас директоры және қатаң гендерлік рөлдерді қолдаушы болған "Кэмп-Файр" қыздары еді. 1912 жылдың наурыз айында Гордон Лоу "Кэмп-Файр" қыздарына хат жолдап, оларды Girl Guides-ке қосылуға шақырды, бірақ Баден Пауэлл қайта қарастыруды ұсынғаннан кейін де олар бас тартты. Уэст Girl Guides ұйымдастырған көптеген шараларды гендерлік нормаға сай емес деп есептеді және қыздар осындай шараларға қатысса, бұл жұртшылықтың Бойскауттардың еркектігіне күмән келтіруіне себеп болады деп алаңдады.

Ұйымның атауын өзгерту

Қыздар гидтері өсіп келе жатқанмен, лагерь отының қыздары одан да жылдам өсіп жатқандықтан, Гордон Лоу кеңес алу үшін Англияға, британдық қыздар гидтеріне сапар шекті. 1913 жылы Америкаға оралғанда, ол Girl Guiding-ті бүкіл елге тарату үшін Girl Guides атауын Girl Scouts-қа өзгерту, ұлттық штаб-пәтер құру және Джорджиядан тыс меценаттарды іздеу жоспарын жасады. Саваннаға келген соң, Саванна қыздар гидтері өздерін-өздері Girl Scouts деп атағанын білді, себебі "скаут" сөзі оларға Американың пионерлік тарихын еске түсірді. Вест бұл атау өзгертуге қарсы болды, ол скаут атауын арзанға бағалап, ересек Boy Scouts-тардың қызметтен кетуіне себеп болады деді. Баден-Пауэлл Гордон Лоудың "скаут" терминін қолдануын қолдады, бірақ британдық қыздар гидтері үшін "бағытшы" терминін артық көрді. 1913 жылы Гордон Лоу Вашингтонда Girl Scouts ұлттық штаб-пәтерін құрып, достасы Эдит Джонстонды Ұлттық атқарушы хатшы қызметіне тағайындады. Ұлттық штаб-пәтер Girl Scouting үшін "орталық ақпарат беру орталығы" болды, сонымен қатар қыздар өздерінің белгілерін және жаңадан шыққан «Қыздар өз еліне қалай көмектесе алады» атты нұсқаулықты осы жерден сатып ала алатын. Гордон Лоу түрлі штаттардағы жетекшілер мен мүшелерді тартты және барлық топтармен кездесіп сөйлесті. Соған шамамен бір уақытта ол үшбұрыш белгісін жасап, патенттеді, бірақ Вест үшбұрыш белгісі Boy Scouts-қа тиесілі екенін және Girl Scouts-тың оны пайдалануға құқығы жоқ екенін мәлімдеді. Ол жазда Лондонға қайта сапар шекті, онда король Георг V және королева Мэримен кездесіп, Guiding-ті насихаттағаны үшін принцесса Луизадан Girl Guide Thanks Badge алды. Гордон Лоу сондай-ақ Girl Scouts-тың Құрметті комитетін құрып, оның құрамына отбасы мүшелерін және достарын сайлады. Өзінің байланыстарын пайдаланып, Элеонора Рузвельттің крест анасы Сьюзан Ладлоу Париш, Томас Эдисонның әйелі Мина Миллер Эдисон және Өкілдер палатасының көпшілік көшбасшысының әйелі Берта Вудвордты меценат болуға көндірді. Көптеген меценаттардан қолдау алғанына қарамастан, Гордон Girl Scout шығындарының көп бөлігін өзі қаржыландырды.

Although the Girl Guides were growing, the Camp Fire Girls were doing so at a faster rate, so Gordon Low traveled to England to seek counsel from the British Girl Guides. By the time she returned to America, in 1913, she had a plan to spread Girl Guiding nationwide by changing the name from Girl Guides to Girl Scouts, establishing a national headquarters, and recruiting patrons outside Georgia. Upon returning to Savannah, she learned that the Savannah Girl Guides had already renamed themselves to Girl Scouts because "Scout" reminded them of America's pioneer ancestry. West objected to the name change, saying that it trivialized the name of scout and would cause older Boy Scouts to quit. Baden Powell supported Gordon Low's use of the term "scout," although he preferred the term "guide" for the British Girl Guides. In 1913, Gordon Low set up the Girl Scouts national headquarters in Washington, D. C., and hired her friend Edith Johnston as National Executive Secretary. The national headquarters served as the "central information dispenser" for Girl Scouting, as well as the place where girls could purchase their badges and the newly published handbook, How Girls Can Help Their Country. Gordon Low recruited leaders and members in various states and spoke with every group that she could. Around the same time, she designed and patented the trefoil badge, although West claimed that the trefoil belonged to the Boy Scouts and the Girl Scouts had no right using it. She traveled back to London in the summer, where she met King George V and Queen Mary of Teck, and received the Girl Guide Thanks Badge from Princess Louise for promoting Guiding. Gordon Low also formed the Honorary Committee of Girl Scouts and elected her family and friends to the committee. By using her connections, she was able to convince Susan Ludlow Parish, Eleanor Roosevelt's godmother, Mina Miller Edison, the wife of Thomas Edison, and Bertha Woodward, the wife of the House of Representatives majority leader, to become patrons. Although she had received support from many patrons, Gordon still funded most Girl Scout expenses herself.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Гордон Лоу Шотландиядағы Мензис қамалын жалға алып, бельгиялық босқындар отбасына уақытша пана берді. 1915 жылдың 13 ақпанында ол АҚШ-қа қайта оралды. Ол келген соң, Қыз Скауттары үшін жұмысын жалғастырды. Сол кезде ұйымның 73 демеушісі және 2400 тіркелген мүшесі болды. Гордон Лоу Қыз Скауттары үшін күшті орталық ұйым құруға шешім қабылдады, жаңа конституция жазып, атқару комитеті мен Ұлттық Кеңес құрды. 1915 жылдың 10 маусымында ол «Girl Scouts, Inc.» жаңа атымен Ұлттық Кеңестің алғашқы отырысын өткізді және ұйымның негізін қалаушы президенті болып сайланды. АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін Қыз Скауттары кеңейді. Гордон Лоу Қыз Скауттарын газеттер, журналдар, іс-шаралар және фильмдер арқылы жариялады. 1916 жылы ол Қыз Скауттары штаб-пәтерін Вашингтондан Нью-Йорк қаласына көшірді. Сол жылы ол Англияға қайтып оралды, жараланған солдаттардың туыстары үшін үй ашып, қаржы жинады және аптасына үш түн ерікті болып жұмыс істеді. Қараша айында ол АҚШ-қа оралып, Қыз Скауттарымен жұмысын жалғастырды. АҚШ Азық-түлік басқармасының әйелдерге азық-түлікті қалай үнемдеу керектігін үйрету мақсатымен қабылдаған үнемдеу бағдарламасына жауап ретінде Вашингтондағы Қыз Скауттары өздерінің азық-түліктерін өсіріп, жинап, тез бұзылатын тағамдарды консервілеуді бастады. Герберт Гувер Гордон Лоуға Қыз Скауттарының үлесі үшін алғыс білдіріп, басқалар да солай істеуіне үміттендіретін хат жазды. Ол жауап ретінде Қыз Скауттарын Қызыл Крестке көмектесу үшін ұйымдастырып, хирургиялық бинттер жасауға және әскерилерге киім тігуге жіберді. Олар сондай-ақ, орамнан шөп теріп, жұмыс бөлмелерін сыпырып, жарақат алған солдаттарға арналған альбомдар жасап, солдаттар тамақтарын жылыту үшін түтінсіз окоп шамдарын жасады. 1917 жылдың соңына қарай Гордон Лоу Лу Генри Гуверді Қыз Скауттарының Ұлттық Вице-президенті болуға және президент Вудро Вильсонның екінші әйелі Эдит Боллинг Галт Уилсонды оның құрметті президенті болуға көндірді.

At the start of World War I, Gordon Low rented Castle Menzies, in Scotland, and let a family of Belgian refugees move in temporarily. On February 13, 1915, she sailed back to the United States on the When she arrived, she continued her work for the Girl Scouts. At the time, the organization had 73 patrons and 2,400 registered members. Gordon Low decided to build a stronger central organization for the Girl Scouts by writing a new constitution that formed an executive committee and a National Council. She held the first National Council meeting under the new name, Girl Scouts, Inc. on June 10, 1915, and was elected the organization's founding president. The Girl Scouts expanded after the United States entered World War I. Gordon Low publicized the Girl Scouts through newspapers, magazines, events, and film. In 1916, she relocated Girl Scout headquarters from Washington, DC, to New York City. The same year, she returned to England to fundraise and open a home for relatives of wounded soldiers, where she volunteered three nights per week. By November, she was back in the United States, continuing her work with the Girl Scouts. In response to the thrift program, enacted by the United States Food Administration with the goal of teaching women how to conserve food, Girl Scouts in Washington, DC began growing and harvesting their own food and canning perishable goods. Herbert Hoover wrote to Gordon Low, thanking her for the contributions of the Girl Scouts and expressing hope that others would follow suit. She responded by organizing Girl Scouts to help the Red Cross by making surgical dressings and knitting clothing for soldiers. They also picked oakum, swept workrooms, created scrapbooks for wounded soldiers, and made smokeless trench candles for soldiers to heat their food. By the end of 1917, Gordon Low convinced Lou Henry Hoover to become the Girl Scouts' National Vice President and Edith Bolling Galt Wilson, President Woodrow Wilson's second wife, to become its Honorary President.

Халықаралық деңгейдегі кеңейту

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін көптеген елдерде қыздар скауты (Гидтер) қозғалысына қызығушылық арта бастады. Осыған жауап ретінде Олаве Баден-Пауэлл, бас скаут, әлемдегі әртүрлі скауттар мен гидтер қауымдастықтарын біріктіру мақсатында Халықаралық қыздар скауты және гидтер кеңесін құрды. Алғашқы отырыс Лондондағы қыздар скаутының штаб-пәтерінде өтті, онда Гордон Лоу АҚШ өкілі ретінде қатысты. Гордон Лоу 1920 жылы Ұлттық қыздар скаутының президенттігінен қалып, халықаралық деңгейде скауттық және гидтік қозғалысты дамытуға көбірек уақытын арнады. Ол Халықаралық кеңестің мүмкіндігінше көптеген отырыстарына қатысып, шетелдік делегаттардың жол шығындарын қаржылап, олардың да қатысуына мүмкіндік жасады. Ол Олаве Баден-Пауэллге 65 акр жерді қыздар скауты үшін лагерьге айналдыруға көмектесті. Гордон Лоу бас үйдің жанына шатырлы үй (бунгало) салдырып, оны "Байланыс" деп атады, бұл британдық және американдық қыздар скауттары арасындағы байланысты білдірді. Президенттік лауазымнан кеткеніне қарамастан, Гордон Лоу ұйымда белсенді қатысушы болып қала берді. Ол алғашқы қыздар скауты фильмі "Алтын бүркіт" жұмысына қатысып, онда өзі де түсті. Нью-Йорктегі қыздар скауты апталығында өткен қайырымдылық шарасында ол ұшақтан көпшілікке арналған жарнамалық парақшаларды тастады. Сол аптаның 31 қазанында қыздар скауттары Гордон Лоудың және оның жетістіктерін құрметтеу үшін алғашқы Құрылтайшы күнін тойлады. 1922 жылы оның туған қаласы Саваннада қыздар скауттарының съезі өтті. Ол съезді жоспарлауға және ұйымдастыруға көмектесіп, зал жалдап, кәсіби спортшылардың, қала әкімінің және мектеп директорының қатысуын ұйымдастырды, сондай-ақ кинокомпанияны шақырды. 1922 жылғы съезден кейін ол Грузияның Клаудленд қаласындағы Клаудлендс лагерін жоспарлай бастады, ол басшыларды және қыздарды бірге оқытуға арналған болатын. Кейіннен Клаудлендс лагері "Жулиетт Лоу" лагері деп аталды.

Сүт безі қатерлі ісігімен өлім

Гордон Лоу 1923 жылы сүт безінің қатерлі ісігіне шалдыққан, бірақ оны құпия сақтады. Ол операциядан кейін жұққан тұмау салдарынан төсекке жатып, 1924 жылдың ақпанына дейін жатып емделді. Сауыққан соң Америка қыз скауттары және Халықаралық кеңеспен жұмысын қайта бастады. Ол емделу үшін жасырын түрде тағы екі операция жасады, бірақ 1925 жылы оған шамамен алты ай ғана өмірі қалғанын хабарлады. Ол қыз скауттары үшін жұмысын жалғастырды, тіпті операциядан кейін қалпына келгенде Ричмондтағы ұйымның аймақтық конференциясында сөз сөйлеу үшін жасырын түрде сапар шекті. Гордон Лоу Ливерпульге сапарлап, онда доктор Уильям Блэр Белл қатерлі ісікке қарсы емді зерттеп жатты. Ол осы емді сынап көрді – қорғасынның коллоидты ерітіндісін құйды. Емдеу нәтиже бермеді, және ол 66 жасқа толған күні қорғасынмен уланумен күресті. Ол АҚШ-қа өз дәрігерімен кездесу үшін оралды, ол оған көп уақыты қалмағанын айтты. Ол Саваннадағы Лоу үйіне қайтып, соңғы айларын сонда өткізді. Гордон Лоу 1927 жылдың 17 қаңтарында 66 жасында Саваннада қайтыс болды. Қыздар скауттарының құрмет сақшылары оның табынын келесі күні Христос шіркеуіндегі жерлеу рәсіміне шығарып салды. Сол күні 250 қыз скаут мектептен ерте шығып, оның жерлеу рәсіміне қатысып, Лаурел Гроув зиратындағы жерлеу рәсіміне куә болды. Гордон Лоу өзінің қыз скаут формасында жерленді, ал қалтасында «Сіз ғана емес, бірінші қыз скаутсыз, сонымен қатар бәрінен де үздіксіз» деген жазуы бар хат болды. Оның қабірінде: «Ең бастысы – сүйіспеншілік, ал сенім, үміт және сүйіспеншілік мәңгілік».

Мұра

1948 жылы АҚШ-та Гордон Лоудың құрметіне 974 нөмірлі шоттық пошта маркасы шығарылды. 63 миллионнан астам данасы басылып, ол кең таралған маркаға айналды. Сол кезде Пошта басқармасының азаматтық ұйымдарды марапаттамау саясаты болды. Оның құрметіне марка шығару үшін Конгрестің бірлескен қарары және президент Гарри С. Трумэннің мақұлдауы қажет болды. (Ұлттық пошта мұражайының болжамы бойынша, Бесс Трумэннің Қыздар Скаутының құрметті президенті болуы да ықпал еткен болуы мүмкін.) Гордон Лоудың Саваннадағы үйіне әлемнің түкпір-түкпірінен келген Қыздар Скауты өкілдері келіп тұрады. 1965 жылы оның туған жері Ұлттық тарихи ескерткіштер тізіміне енгізілді. Гордон Лоу сонымен қатар Саванна қаласына жеті акрлық паркті сыйға тартқан, ол оның есімімен аталады. Парк (бастапқыда оның отбасының үйінің бір бөлігі болған, ал қалған бөлігі Гордонстон ауданына айналды, онда Лоу отбасының құрметіне Кинзи даңғылы аталды) Гордонстон тұрғындары мен сырттан келгендер арасында ұзаққа созылған дау-жанжалдың орталығында болды – парк Гордонстон тұрғындарына, әлде Саванна қаласының барлық тұрғындарына сыйға тартылды ма, тіпті парктің атына қатысты келіспеушіліктер де болды. Парк Карен Кингсберидің 2013 жылғы «Мүмкіндік» романында маңызды орын алады. 1979 жылы ол Ұлттық Әйелдер Даңқы залына енгізілді. 2012 жылдың 29 мамырында Қыздар Скаутының 100 жылдығы тойланды, Гордон Лоу Президенттік бостандық медалімен марапатталды. 2016 жылы ол Саванна қаласының «Көрнекті әйелдер» құрметті атағына ие болды. Джорджия штатындағы Клаудлендтегі Джульетта Лоу лагері оның құрметіне аталған. Оның туған күні, 31 қазан, Қыздар Скаутымен жыл сайын Құрылтайшы күні ретінде аталып өтеді. Оған екі патент берілді: «Қоқыс контейнерлерімен немесе осыған ұқсас қолданыс үшін сұйық контейнер» үшін 1,124,925 нөміріндегі пайдалы патент және үш жапырақты Қыздар Скаутының белгісі үшін D45234 нөміріндегі дизайндық патент. 1999 жылы Саванна қаласы өзінің паром қызметін Саванна Беллс Паромы деп атады, бұл атау Саваннаның төрт көрнекті әйелінің, соның ішінде Лоудың есімімен байланысты. 2016 жылы Джульетта Гордон Лоуды құрметтейтін алғашқы ресми Қыздар Скауты жолын бір скаут өзінің Алтын сыйлық жобасы аясында жасады. Жол Голландиядағы Вествиндс метропаркінде орналасқан. Лоу 2025 жылы АҚШ-тың 25 центтік монетасында «Американ әйелдері» бағдарламасының соңғы жылының аясында бейнеленеді.

In 1948, a postage stamp honoring Gordon Low, Scott catalogue number 974, was issued by the United States. Over 63 million were printed, making it a common issue. At the time, the Post Office had a policy of not honoring civic organizations. It took a joint resolution of Congress, with the approval of President Harry S. Truman, to produce the stamp for her. (The National Postal Museum suggests that it may have helped that Bess Truman was honorary president of the Girl Scouts.) Gordon Low's home in Savannah is visited by Girl Scouts from all over the world. In 1965, her birthplace was listed as a National Historic Landmark. Gordon Low also donated a seven acre park in Savannah, which bears her name. The park (originally part of her family homestead, the remainder of which was developed into the Gordonston neighborhood, which includes a road named Kinzie Avenue after Low's family) has been the center of long running disputes between Gordonston residents and non residents as to whether the park was donated to the residents of Gordonston, or to the residents of Savannah at large, even to the point of disagreement over the park's name. The park figures prominently in Karen Kingsbury's 2013 novel The Chance. In 1979, she was inducted into the National Women's Hall of Fame. On May 29, 2012, the Girl Scouts' centennial anniversary was commemorated, with Gordon Low receiving the Presidential Medal of Freedom. She was inducted into the Savannah Women of Vision investiture in 2016. Camp Juliette Low in Cloudland, Georgia, bears the name of its founder. Her birthday, October 31, is commemorated by the Girl Scouts each year as Founder's Day. She was also awarded two patents, a utility patent for a "Liquid Container for Use with Garbage Cans or the Like", Patent 1,124,925, and a design patent, D45234, for the trefoil Girl Scout Badge. In 1999, the city of Savannah named its ferry service the Savannah Belles Ferry after four of Savannah's notable women, including Low. In 2016, the first official Girl Scout trail honoring Juliette Gordon Low was created by a Girl Scout for her Gold Award project. The trail is located in Westwinds Metropark in Holland, Ohio. Low will be honored on a U. S. quarter in 2025 as part of the final year of the American Women quarters program.