Джонни Отис: «R&B-ның әкесі» және американдық музыканың көшбасшысы

Кіріспе

Американдық музыкалық әртіс (1921–2012)

Джонни Отис (туған Ioannis Alexandres Veliotes (Ιωάννης Αλέξανδρος Βελιώτης); 28 желтоқсан 1921 – 17 қаңтар 2012) – грек-американдық әнші, музыкант, композитор, оркестр жетекшісі, жазбалар продюсері және талантты іздеуші, алғашқы буын өкілі. Ол американдық R&B және рок-н-ролл музыкасына зор әсер етті. Ол карьерасының басында табысқа жеткен көптеген әртістерді ашты, олардың ішінде Little Esther Phillips, Etta James, Alan O'Day, Big Mama Thornton, Johnny Ace, Jackie Wilson, Little Willie John, Hank Ballard және The Robins сияқтылар бар. Отис "Ритм-н-блюздің әкесі" деп аталады.

Жеке өмір

Отис Калифорния штатының Вальехо қаласында грек иммигранттарының отбасында дүниеге келді: әкесі Александр Дж. Велиотс – Маре аралындағы портовый жұмысшы және азық-түлік дүкенінің иесі, анасы Ирен Кискакс – суретші. Оның Дороти есімді кіші әпкесі және Николас А. Велиотес есімді інісі болды, ол АҚШ-тың Иорданиядағы (1978–1981) және Египеттегі (1984–1986) елшісі қызметін атқарды. Джонни Калифорния штатының Беркли қаласында, оның әкесі азық-түлік дүкеніне ие болған, негізінен афроамерикандықтар тұратын ауданда өсті. Ол өзінің кәсіби және жеке өмірін афроамерикандық қауымдастықта өткізуді таңдағанымен белгілі болды. Ол былай деп жазды: «Бала кезімде қоғам адамды қара немесе ақ деп бөлсе, мен қара болып өтемін деп шештім». 1941 жылдың 2 мамырында, Отис 19 жасқа толғанда, Оклендтен шыққан 18 жасар афроамерикандық және филиппин текті Филис Уокерге үйленді, оны бала кезінен білген. Анасының күшті қарсылығына қарамастан, жас жұбайлар Калифорнияны тастап, сол кезде түрлі нәсілдік некелерге рұқсат берілген Невада штатының Рино қаласына қашып, үйленді. Олардың төрт баласы болды: екі ұлы – Шугги Отис және Николас Отис (екеуі де музыкант болды), және екі қызы – Дженис және Лора. Джонни мен Филис сондай-ақ Шуггидің бірінші әйелі, The GTO тобынан Мисс Мерси Фонтенотпен туған ұлы Лакки Отисті тәрбиеледі.

Музыкалық мансап

Отис жасөспін шағында барабан ойнауды бастады, әкесінің кредиттік тізімге қолтаңбасын жалғандап барабан жиынтығын сатып алғаннан кейін. Одан кейін бірден Беркли орта мектебінен оқуын тастады, онда ол үшінші курста оқыған болатын. Ол өзінің пианист досы "Граф" Отис Мэтьюспен бірге жергілікті топқа, "Батыс Окленд Хаус Рокерз" тобына қосылды. 1939 жылға қарай олар Окленд және Беркли маңындағы көптеген жергілікті шараларда өнер көрсетіп, өзара жақын достары арасында танымал болды. 1940 жылдардың басында Отис Ллойд Хантердің "Serenaders" және Харлан Леонардтың "Rockets" сияқты свинг оркестрлерінде ойнады. 1945 жылы ол өзінің тобын құрды; олар үлкен топ дәуірінің ең ұзақ сақталған хитіне ие болды, ол Эрл Хагеннің композициясы "Гарлем Ноктюрні" болды. Оның тобында Уинони Харрис, Чарльз Браун және Иллинойс Жакеттер және басқалар бар еді. 1947 жылы ол Барду Алимен бірге Лос-Анджелестің Уотс ауданында "Баррелхаус" клубын ашты. Отис тобының мүшелерінің санын қысқартып, әншілерді шақырды: Мел Уокер, Кішкентай Эстер (Эстер Мэй Джонс, кейін Эстер Филлипс атанды) және "Робинс" (кейін "Костерс" атанды). Ол Баррелхаус клубында өткен таланттар байқауында жеңіс одісқан өспірім Эстер Джонсты тапты. Осы топпен ол АҚШ бойынша "Калифорния ритм және блюз керваны" ретінде кеңінен гастрольде болды және 1950 жылға дейін ритм және блюз жанрында бірнеше хиттерге ие болды. Отис және оның оркестрі 1947 жылдың 7 қыркүйегінде Лос-Анджелестегі Wrigley Field-те өткен үшінші жылдық "Cavalcade of Jazz" концертіне қатысты. Сол күні Вуди Герман, Вальдез оркестрі, "Блендерлер", Т-бон Уокер, Слим Гейлард, "The Honeydrippers", Сара Вон және "Үш Блейзер" де өнер көрсетті. Ол тенор саксофонист Биг Джей Макнилиді тапты, ол оның "Barrelhouse Stomp" әнін орындады. 1949 жылы ол Ньюарк, Нью-Джерсиде орналасқан Savoy Records үшін Little Esther және Mel Walker жаздыра бастады, ал 1951 жылы Отис Mercury Records компаниясына көшті. Ол таланттар байқауында 13 жастағы әнші Этта Джеймсті тапты. Ол оның алғашқы хиті "The Wallflower (Dance with Me, Henry)" әнін шығарды және оны бірлесіп жазды. 1952 жылы Техас штатының Хьюстон қаласында Отис әнші Уилли Мэй "Биг Мама" Торнтонды тыңдады. Ол 1953 жылы "Hound Dog" әнін жазды, онда продюсер, ән авторы және барабаншы болды. Әнді Джери Лейбер мен Майк Столлер жазған. Ол әнші Элвис Пресли әннің жаңа нұсқасын жазбас бұрын Лейбер мен Столлер келісімшартты қайта қарастырғанын білгеннен кейін әншілер дуэтімен авторлық құқықтар бойынша заңдық дауға түсті, ол тез арада №1 хитке айналды. Лейбер мен Столлер түпнұсқа келісімшартты заңсыз жойды және екі жігіт (екеуі де 17 жаста) әннің жалғыз авторлары екенін жазған жаңа келісімшартты жасады деп мәлімдеді. Сот Отиспен жасалған алғашқы келісімшарт жарамсыз деп шешім шығарды, өйткені олар оған қол қойған кезде кәмелетке толмағандар еді. Отистің ең танымал шығармаларының бірі - 1952 жылы Federal Records үшін жазылған "Every Beat of My Heart" балладасы. Ол 1961 жылы Гладис Найт пен "Pips" тобының хиті болды. Ол сондай-ақ әнші Джонни Эйстің "Pledging My Love" әнін шығарды және орындады, ол 10 апта бойы Billboard R&B чартында 1-орынды иеленді. Отистің тағы бір табысты әні "So Fine" болды, ол бастапқыда 1955 жылы Federal үшін жазылған және 1959 жылы "Fiestas" тобы үшін хит болды. King Records компаниясының суретшісі және репертуарлық директоры ретінде Отис кейіннен сәттілікке жеткен көптеген жас үміткерлерді тапты, соның ішінде Джеки Уилсон, Хэнк Баллард және Литтл Вилли Джон. 1955 жылы Отис өзінің жеке лейблін Ultra Records (бес сингл шығарғаннан кейін ол Dig деп өзгертті) құрды. Ол 1957 жылдан бастап Лос-Анджелесте телешоуларда өнер көрсетуді жалғастырды. Олардың табысына сүйеніп, ол Capitol Records компаниясымен келісімшартқа отырды. Әнші Мари Адамс пен оның тобымен, қазір Джонни Отис Шоу деп аталады, ол 1957 жылы британдық чарттарда "Ма! Ол маған көз тігіп тұр" әнімен қайта оралды. 1958 жылдың сәуір айында ол өзінің ең танымал әнін жазды, "Уилли және қол дживи", клаве негізіндегі вамп. Ол 1958 жылдың жазында хит болып, АҚШ-тың поп-паратында 9-орынды иеленді және Отистің жалғыз Топ 10 синглі болды. Сингл Billboard R&B чартында 1-орынға жетті. Отистің әнге деген табысы қысқа болды, ол 1961 жылы King Records компаниясына көшіп барды, онда ол Джонни "Гитара" Уотсонмен жұмыс істеді. Бір жылдан кейін ол Монтерей джаз фестивалінде өз тобының концерті туралы екіжүзді концерт альбомын жазды, "Johnny Otis Show Live at Monterey!", онда Кішкентай Эстер Филлипс, Эдди "Cleanhead" Винсон, Пи-Ви-Крейтон, Айғыр Джо Хантер және "The Mighty Flea" сияқтылар қатысты. Спектакльдің бір бөлігі Клинт Иствудтың "Play Misty for Me" фильміне енген. "Live at Monterey" альбомы 1971 жылы Epic Records компаниясы шығарды. Роберт Кристагау "Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies" (1981) жинағында былай деді: "Концерттік жинақтар көбінесе ұйымсыз болады, бірақ продюсерлікке айналған Отистің жақсы көретін блюз стиліндегі жұмсақ джазы соншалық формальды тұтастыққа ие, осы r&b спектаклі төрт жақтан тегіс өтеді. Кейбір қатысушылар Отистің жалдаған музыканттары ғана, соның ішінде гитарист Шугги О. Бірақ (көтерілу ретімен) Рой Милтон, Биг Джо Тернер, Айвори Джо Хантер, Кішкентай (?) Эстер Филлипс, Рой Браун және Клинхед Винсон - Ричард Надердің Гарденге салған ешбір актерлік құрамынан асып түсетін актерлер тобы". Отис 1970 жылдары аз гастрольде болды. Ол "Blues Spectrum" лейблін құрды және "Rhythm and Blues Oldies" атты он үш альбомдық серия шығарды, онда 1950 жылдардың R&B әртістері Луис Джордан, Чарльз Браун, Биг Джо Тернер, Пи-Ви-Крейтон, Джо Лиггинс, Гейтмаут Мур, Рой Милтон, Амос Милберн, Эдди "Cleanhead" Винсон және Ричард Берри, сондай-ақ Отистің өзінің үш альбомы болды. 1980 жылдары Отис апталық радиошоуына ие болды, ол Лос-Анджелестегі KPFK радиостанциясында дүйсенбі күндері сағат 20:00-ден 23:00-ге дейін эфирге шықты, онда ол жазбаларды ойнады және R&B әртістерін, мысалы, Screamin' Jay Hawkins-ті қонаққа шақырды. Отис өзінің ұлдарымен, Шугги (гитара) және Ники (барабан) бірге жазды, "The New Johnny Otis Show" (Alligator, 1981), "Johnny Otis! Johnny Otis!" (Hawk Sound, 1984) және "Otisology" (Kent, 1986) альбомдарын шығарды. Ол фестивальді Сан-Димас қаласына көшірді, онда ол Лос-Анджелес округінің саябақтар және демалыс департаментімен бірлесіп 20 жыл бойы жыл сайын өткізілді, 2006 жылға дейін. Отис және оның отбасы Оңтүстік Калифорниядан Сонома округындағы Сан-Димас қаласына, шағын алма фермалық қалаға көшті. Ол KPFK радиостанциясының Беркли, Калифорниядағы әпкесі KPFA радиостанциясынан апталық радио бағдарламасын жалғастырды, ол әр сенбі күні сағат 9:00-ден 12:00-ге дейін эфирге шықты. Отис 1990 жылдардың соңына дейін АҚШ және Еуропа бойынша гастрольде болды, 1990 және 2000 жылдары Сан-Франциско блюз фестивалінің бас геройы болды. 1993 жылы ол Сан-Димас қаласында "Johnny Otis Market" ашты, онда Отис және оның тобы (қазір бас гитарада Lucky және ритм гитарада Eric қатысқан) әр апта соңында толық сатылған концерттер берді, 1995 жылға дейін. Ол 1994 жылы Рок-н-ролл және Блюз залына енгізілді. Ол 2017 жылы Ұлттық ритм және блюз залына енгізілді.

Otis began playing drums as a teenager, having bought a set by forging his father's signature on a credit slip. Soon after, he dropped out of Berkeley High School, in his junior year. He joined a local band, the West Oakland House Rockers, with his pianist friend "Count" Otis Matthews. By 1939, they were performing at many local functions, mostly in and around Oakland and Berkeley, and were popular among their peers. In the early 1940s Otis played in swing orchestras, including Lloyd Hunter's Serenaders and Harlan Leonard's Rockets. He founded his own band in 1945; they had one of the most enduring hits of the big band era, "Harlem Nocturne", a composition by Earle Hagen. His band included Wynonie Harris, Charles Brown, and Illinois Jacquet, among others. In 1947, he and Bardu Ali opened the Barrelhouse Club in the Watts district of Los Angeles. Otis reduced the size of his band and hired the singers Mel Walker, Little Esther (born Esther Mae Jones and later known as Esther Phillips) and the Robins (who later became the Coasters). He discovered the teenaged Esther Jones when she won a talent show at the Barrelhouse Club. With this band, he toured extensively in the United States as the California Rhythm and Blues Caravan, and had a string of rhythm and blues hits through 1950. Otis and his Orchestra played at the third annual Cavalcade of Jazz concert held at Wrigley Field in Los Angeles produced by Leon Hefflin, Sr. on September 7, 1947. Woody Herman, The Valdez Orchestra, The Blenders, T Bone Walker, Slim Gaillard, The Honeydrippers, Sarah Vaughn and the Three Blazers also performed that same day. Otis discovered the tenor saxophonist Big Jay McNeely, who played on his up tempo "Barrelhouse Stomp". He began recording Little Esther and Mel Walker for Savoy Records, based in Newark, New Jersey, in 1949, Otis moved to Mercury Records in 1951. He discovered the singer Etta James, who was then 13 years old, at one of his talent shows. He produced and co wrote her first hit, The Wallflower (Dance with Me, Henry). In 1952, while in Houston, Texas, Otis auditioned the singer Willie Mae "Big Mama" Thornton. He produced, co wrote, and played drums on her 1953 recording of "Hound Dog" (the first recording of the song); he and his band also provided the backup "howling" vocals. The song was co written by Jerry Leiber and Mike Stoller. Otis had a legal dispute with the songwriting duo over the credits after he learned that Leiber and Stoller had revised the contractual agreement before the singer Elvis Presley recorded a new version of the song, which quickly became a number 1 hit. Claiming Leiber and Stoller illegally had the original contract nullified and rewrote a new one stating that the two boys (who were both 17) were the only composers of the song, Otis sued. The judge decided the case in favor of the defendants, ruling that the first contract with Otis was null and void because they were minors when they signed it. One of Otis's most famous compositions is the ballad "Every Beat of My Heart", first recorded by the Royals in 1952 for Federal Records. It was a hit for Gladys Knight and the Pips in 1961. Otis also produced and played the vibraphone on "Pledging My Love", by the singer Johnny Ace, which was number 1 on the Billboard R&B chart for 10 weeks. Another successful song for Otis was "So Fine", originally recorded by the Sheiks in 1955 for Federal and a hit for the Fiestas in 1959. As an artist and repertory man for King Records, Otis discovered numerous young prospects who later became successful, including Jackie Wilson, Hank Ballard, and Little Willie John. In 1955, Otis started his own label, Ultra Records (he changed the name to Dig after releasing five singles). He continued to perform and appeared on TV shows in Los Angeles from 1957. On the strength of their success, he signed with Capitol Records. Featuring the singer Marie Adams and with his band, now known as the Johnny Otis Show, he made a comeback, at first in the British charts with "Ma! He's Making Eyes at Me" in 1957. In April 1958, he recorded his best known song, "Willie and the Hand Jive", a clave based vamp. It was a hit in the summer of 1958, peaking at number 9 on the U. S. Pop chart, and was Otis's only Top 10 single. The single reached number 1 on the Billboard R&B chart. Otis's success with the song was somewhat short lived, and he briefly moved to King Records in 1961, where he worked with Johnny "Guitar" Watson. A year later, he recorded a double live album of his band's performance at the Monterey Jazz Festival, Johnny Otis Show Live at Monterey! with Little Esther Phillips, Eddie "Cleanhead" Vinson, Pee Wee Crayton, Ivory Joe Hunter, and The Mighty Flea, among others. A portion of the performance was featured in the Clint Eastwood film Play Misty for Me. Live at Monterey was released in 1971 by Epic Records. Reviewing it in Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981), Robert Christgau said, "In concert compilations are often incoherent, but the blues style hard jive beloved of performer turned majordomo Otis has such formal integrity that this r&b spectacular moves smoothly for four sides. Some of the featured players are no more than Otis's hired hands, including guitarist Shuggie O. But (in ascending order) Roy Milton, Big Joe Turner, Ivory Joe Hunter, Little (?) Esther Phillips, Roy Brown, and Cleanhead Vinson are a cast that beats anything Richard Nader's ever put into the Garden." Otis toured less in the 1970s. He started the Blues Spectrum label and released a series of thirteen albums, Rhythm and Blues Oldies, which featured the 1950s R&B artists Louis Jordan, Charles Brown, Big Joe Turner, Pee Wee Crayton, Joe Liggins, Gatemouth Moore, Roy Milton, Amos Milburn, Eddie "Cleanhead" Vinson, and Richard Berry, with three of those albums by Otis himself. In the 1980s, Otis had a weekly radio show, airing Mondays from 8 to 11 p. m. on the Los Angeles radio station KPFK, on which he played records and received as guests R&B artists such as Screamin' Jay Hawkins. Otis also recorded with his sons, Shuggie (guitar) and Nicky (drums), releasing the albums The New Johnny Otis Show (Alligator, 1981), Johnny Otis! Johnny Otis! (Hawk Sound, 1984) and Otisology (Kent, 1986). He moved the festival to the city of San Dimas, where it ran annually in association with the Los Angeles County Department of Parks and Recreation for twenty years, until 2006. Otis and his family moved from southern California to Sebastopol, California, a small apple farming town in Sonoma County. He continued his weekly radio program from KPFK's sister station KPFA in Berkeley, California, which aired every Saturday from 9am to noon. Otis performed across the United States and Europe well through the 1990s, headlining the San Francisco Blues Festival in 1990 and 2000. In 1993, he opened the Johnny Otis Market in Sebastopol, a grocery/deli/cabaret where Otis and his band (now joined by his grandsons Lucky on bass and Eric on rhythm guitar) played sold out shows every weekend until it closed its doors in 1995. He was inducted into the Rock and Roll Hall of Fame and the Blues Hall of Fame in 1994. He was inducted into the National Rhythm & Blues Hall of Fame in 2017.

Басқа жұмыстар

1960 жылдары Отис журналистика және саясатқа қатысты. Ол Калифорния штатының Ассамблеясына сайлауда жеңіліске ұшырады. Содан кейін ол штаттық Ассамблея мүшесі, кейін демократ конгрессмені Мервин М. Даймалидың штаб басшысының орынбасары болды. Отис сонымен қатар Санта-Роза қаласында (Калифорния) жексенбі күндері қызмет өткізетін New Landmark Community Gospel Church шіркеуін құрып, уағыз айтты. Landmark шіркеуінің құлшылық қызметтері Отистің уағыздарына және оның ырғақтык тобы мен органшының сүйемелдеуімен дәстүрлі стильде өнер көрсететін вокалдық топ пен хорға негізделген. 1998 жылдың ортасында шіркеу жабылды. Джонни Отис Шоуы KPFK станциясынан Берклидегі KPFA бауырлас станциясына көшіріліп, сенбі күндері таңертең эфирге шықты. 1994 жылы Севастопольдегі дүкені ашылғаннан кейін, Отис тікелей эфирде өнер көрсететін тобымен бірге сол жерден хабар таратты, кейін Powerhouse Brewing Co. компаниясынан хабар таратты. 2004 жылдың соңында Отис зейнетке шыққаннан кейін, оның немересі Лакки екі жыл бойы KPFA станциясында шоу жүргізді, 2006 жылдың соңында соңғы эфирге дейін, Отис әйелімен Лос-Анджелеске қайтқанға дейін. 1980 жылы Франк Заппа Trouser Press журналына берген сұхбатында өзінің танымал мұрты мен еркек кішкентай шашын «блюзші Джонни Отиске жақсы көрінетін, сондықтан мен де өсірдім» деп түсіндірді. Ол Музыка 15 Б: Америка мәдениетіндегі джаз, блюз және танымал музыка пәнін, 3 кредит сағаты бар Пералта қоғамдық колледжінің курсын оқытты.

Өлім

Отис 2012 жылдың 17 қаңтарында Лос-Анджелестің Алтадена аймағында табиғи себептерден қайтыс болды. Ол 1950 жылдардың басында өнерін ашқан Этта Джеймстен үш күн бұрын дүние салды.