Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Адам күшімен жұмыс істейтін требушетка.
Human powered trebuchet
Мангонел, сонымен қатар тягалық требушетка деп те аталады, бұл соғысқан мемлекеттер кезеңінен бастап ежелгі Қытайда, ал кейіннен 6 ғасырда Еуразияда қолданылған требушетканың бір түрі. Кейінгі қарсы салмақты требушеткадан айырмашылығы, мангонел рычаг пен салға жалғастырылған арқандарды адам күшімен тартып оқты ұшыратын болды. Мангонел жұмыс істеуі үшін көп адам қажет болғанымен, ол орта ғасырдың басында Еуропада қолданылған торсиялық онагерге қарағанда қарапайым және қайта зарядтауға жылдам болды. 12-13 ғасырларда мангонелдің орнын басты қоршау қаруы ретінде қарсы салмақты требушетка басты. Мангонел туралы жиі кездесетін жаңылыс пікір – ол торсиялық қоршау машинасы.
The mangonel, also called the traction trebuchet, was a type of trebuchet used in Ancient China starting from the Warring States period, and later across Eurasia by the 6th century AD. Unlike the later counterweight trebuchet, the mangonel operated on manpower pulling cords attached to a lever and sling to launch projectiles. Although the mangonel required more men to function, it was also less complex and faster to reload than the torsion powered onager which it replaced in early Medieval Europe. It was replaced as the primary siege weapon in the 12th and 13th centuries by the counterweight trebuchet. A common misconception about the mangonel is that it was a torsion siege engine.
Этимология
Мангонел сөзі алғаш рет 13 ғасырда ағылшын тілінде кездеседі, ол ескі француз тілінен – мангонель, мангонель (> француз тілінде мангоно) қабылданған. Француз сөзі ортағасырлық латынша manganellus, mangonellus сөздерінен шыққан, бұл кейінгі латынша manganum сөзінің кішіртілген түрі, ал ол өзі грек тіліндегі mangana ("құрылыс машиналарын атау үшін қолданылатын жалпы термин") немесе mágganon ("соғыс машинасы, шкив осі") сөздерінен туындаған болуы мүмкін.
The word mangonel was first attested in English in the 13th century, it is borrowed from Old French mangonel, mangonelle (> French mangonneau). The French word is from Medieval Latin manganellus, mangonellus, diminutive form of Late Latin manganum, itself probably derived from the Greek mangana, "a generic term for construction machinery." or mágganon "engine of war, axis of a pulley"
Мангонел ортағасырлық тас лақтыратын артиллерияны атау үшін қолданылатын жалпы термин болды, бірақ көбінесе қолмен (тарту арқылы) жұмыс істейтін қаруларды атау үшін пайдаланылды. Кейде оны дұрыс емес түрде онагер деп атайды. Қазіргі заманғы әскери тарихшылар онагер сияқты бұрылу машиналарынан ажырату үшін "тартылмалы требушет" терминін енгізді. Мангонел араб тілінде әл-манджаник, аррада, шайтани немесе султани деп аталды. Ал Қытайда мангонелді pào (砲) деп атаған.
Mangonel was a general term for medieval stone throwing artillery and was used more specifically to refer to manually (traction ) powered weapons. It is sometimes wrongly used to refer to the onager. Modern military historians came up with the term "traction trebuchet" to distinguish it from previous torsion machines such as the onager. The mangonel was called al manjanīq, arrada, shaytani, or sultani in Arabic. In China, the mangonel was called the pào (砲).
Қытай
Мангонель ежелгі Қытайда пайда болған. Баллиста және онгагер сияқты торсиондық қоршау қаруларының Қытайда қолданылғаны белгісіз. Мангонельдің алғашқы қолданылуы ежелгі Қытайда тіркелген. Мохистер оларды б.з.д. 4 ғасырда қолданған болуы мүмкін; сипаттамаларын Мози кітабында (б.з.д. 4 ғасырда жазылған) табуға болады. Мози бойынша, мангонельдің биіктігі 5 метр, ал 1 метрі жерге көмілген, тірегі арба дөңгелектерінен жасалған, лақтыратын қолының үштен екі бөлігі айналмадан жоғары, ал қалған бөлігі төмен орналасқан, сонда арқандар бекітілген, ал сүмбілдің ұзындығы 1 метр болған. Оқтардың қашықтығы 91 метр, 55 метр және 37 метр шамасында болған. Олар қорғаныс қарулары ретінде қабырғаларда орналастырылып, кейде жаудың қоршау құрылыстарын қирату үшін жанып тұрған көмірмен толтырылған тіршіліксіз ағаштарды лақтырып жіберген. Біздің заманымыздың 1 ғасырына қарай, түсіндірушілер «Зуо Чжуань» және «Әдебиеттер жинағы» сияқты мәтіндердегі басқа да бөлімдерді мангонельге сілтеме ретінде қарастырды: «гуай – бұл үстіне тас қойылған үлкен ағаш қол, ол бір құрылғы [ji] арқылы атылып, жауды құлатады». «Ұлы тарихшының жазбаларында» былай делінген: «Ұшып келетін тастардың салмағы 12 кати, ал [ji] құрылғылары арқылы олар 300 қадамға атылады». Хан әулеті кезінде ұзақ бейбітшілік кезеңдеріне байланысты мангонельдер қолданыстан шығып, бірақ Үш патшалық дәуірінде қайтадан кең таралған қоршау қаруына айналды. Кейінгі ғасырларда оларды тас лақтыратын машиналар, дауыс машиналарын, және тас тасымалдайтын машиналар деп атады. 573 жылы олар кемелерге орнатылып, жау бекіністеріне шабуыл жасау үшін қолданылды. VII ғасырдың басында мангонельдерде жақсартулар жасалғаны белгілі, бірақ нақты не өзгергені айтылмаған. Баркулдағы стела, Тан Тайцзунның қазіргі Эжин Туғ баннерін бағындыруын тойлап, инженер Цзян Синбэнь ежелгі заманда белгісіз болған мангонельдерде үлкен жетістіктерге жеткенін көрсетеді. Цзян Синбэнь Тайцзунның Батыс аймақтарына жасаған жорықтары үшін қоршау машиналарын салуға қатысты. 617 жылы Ли Ми (Суй әулеті) Луоянға шабуыл жасау үшін 300 мангонель жасады, 621 жылы Ли Шимин Луоянда да солай істеді, ал Сун әулеті кезінде, 1161 жылы Сун әулетінің әскерлері Цзинь әулеті флотының кемелеріне қарсы әк пен күкірттен жасалған бомбаларды мангонельдер арқылы атты. Цзинь дәуірінде (1115–1234) 1126 жылы Кайфэнді қоршағанда, олар 5000 мангонельмен шабуыл жасады.
The mangonel originated in ancient China. Torsion based siege weapons such as the ballista and onager are not known to have been used in China. The first recorded use of mangonels was in ancient China. They were probably used by the Mohists as early as 4th century BC; descriptions can be found in the Mozi (compiled in the 4th century BC). According to the Mozi, the mangonel was 17 feet (5 m) high with 4 feet (1 m) buried below ground, the fulcrum attached was constructed from the wheels of a cart, the throwing arm was long with three quarters above the pivot and a quarter below to which the ropes are attached, and the sling 2.8 feet (1 m) long. The range given for projectiles are 300 feet (91 m), 180 feet (55 m), and 120 feet (37 m). They were used as defensive weapons stationed on walls and sometimes hurled hollowed out logs filled with burning charcoal to destroy enemy siege works. By the 1st century AD, commentators were interpreting other passages in texts such as the Zuo zhuan and Classic of Poetry as references to the mangonel: "the guai is 'a great arm of wood on which a stone is laid, and this by means of a device [ji] is shot off and so strikes down the enemy. The Records of the Grand Historian say that "The flying stones weigh 12 catties and by devices [ji] are shot off 300 paces." Mangonels went into decline during the Han dynasty due to long periods of peace but became a common siege weapon again during the Three Kingdoms period. They were commonly called stone throwing machines, thunder carriages, and stone carriages in the following centuries. They were used as ship mounted weapons by 573 for attacking enemy fortifications. It seems that during the early 7th century, improvements were made on mangonels, although it is not explicitly stated what. According to a stele in Barkul celebrating Tang Taizong's conquest of what is now Ejin Banner, the engineer Jiang Xingben made great advancements on mangonels that were unknown in ancient times. Jiang Xingben participated in the construction of siege engines for Taizong's campaigns against the Western Regions. In 617 Li Mi (Sui dynasty) constructed 300 mangonels for his assault on Luoyang, in 621 Li Shimin did the same at Luoyang, and onward into the Song dynasty when in 1161, mangonels operated by Song dynasty soldiers fired bombs of lime and sulphur against the ships of the Jin dynasty navy during the Battle of Caishi. During the Jingde period (1004 1007), many young men rose in office due to their military accomplishments, and one such man, Zhang Cun, was said to have possessed no knowledge except how to operate a Whirlwind mangonel. When the Jurchen Jin dynasty (1115–1234) laid siege to Kaifeng in 1126, they attacked with 5,000 mangonels.
Таралу
Мангонельді Қытайдың батысындағы византиялықтар, парсылар, арабтар және аварлар сияқты түрлі халықтар біздің заманымыздың VI-VII ғасырларында қабылдады. Кейбір ғалымдар аварлар мангонельді батысқа әкелгенін болжаса, басқалары византиялықтар бұған дейін мангонель туралы білгенін айтады. Таралу жолына қарамастан, ол біздің заманымыздың 6-шы ғасырының соңында Шығыс Жерорта теңізінде пайда болды, онда баллиста және онгер сияқты торсиондық қоршау машиналарын ығыстырды. Торсиондық қоршау машиналарын жылдам алмасуы бірнеше себепке байланысты болды. Мангонель құрылысы жағынан қарапайым, атыс жылдамдығы жоғары, дәлдігі артық, ал қашықтығы мен қуаты шамалас. Ол сондай-ақ, "керілген сіңірлер тіпті тоқыраған күйде де көп мөлшерде энергия жинап, қолданылғанда күрт бұзылуға бейім" болған торсиондық қарулардан да қауіпсіз болды. Сонымен қатар, Рим империясының соңғы кезеңінде "бұрынғыларына қарағанда артиллериясы айтарлықтай азайды, енді жеке бөлімдерге бөлінді, сондықтан кейінгі мемлекеттердің қолына тиген қару-жарақ мөлшері шектеулі болуы мүмкін". Галлия мен Германиядан алынған мәліметтер артиллерия саласындағы дағдылар мен техниканың батысқа қарай айтарлықтай жоғалғанын көрсетеді. Салоника архиепискобы Иоанн шамамен 620 жылы жазған "Димитрийдің кереметтерінде" авар-славян тайпалары 586 жылы Салоникаға 50-ден астам мангонельмен шабуыл жасағаны айтылады. Бомбалау сағаттап созылды, бірақ операторлар дәл болмады және көптеген оқтар нысанадан тыс кетті. Бір тас нысанаға тигенде, "қамалдың жоғарғы бөлігін, жаяу жолға дейін қиратты". "Кереметтер" қоршаудың нақты күнін көрсетпейді, ол 586 немесе 597 жылы болған болуы мүмкін. Византиялықтар бұған дейін мангонель туралы білген деген пікірлер де бар. Бұл 620 жылдардың соңында Теофилакт Симокат жазған тарихқа негізделген. Онда Бусас есімді тұтқынға алынған византиялық сарбаздың аварларға 587 жылы Аппиарияны жаулап алуға көмектесетін "қоршау машинасының" құрастыруын үйреткені айтылады. Машинаны атау үшін қолданылатын сөз – helepolis, ол нақты қоршау машинасына сілтеме жасамайды. Ол соққылы тарау, тас лақтыратын требюшет немесе қоршау мұнарасы ретінде әртүрлі жорытты. Теофилакттың баяндамасы құрылғының сипаттамасы бойынша тұспалдаусыз және ол аварларға римдік қалаларды жаулап алғаннан кейін Аппиарияны алуға қалай мүмкіндік бергенін түсіндірмейді. Гректің "манганикон" терминінен араб тіліндегі требюшетті білдіретін "манджаник" сөзі шыққан. Питер Пуртон Теофилакттың есебі заманауи емес екенін және мангонель кең таралған кезде жазылған болуы мүмкін екенін айтады. Дэвид Графф пен Пуртон Теофилакттың есебінде хронологиялық проблемалар бар екенін және 586 немесе 597 жылы "Кереметтерде" қолданылған машинаның неге жаңалық ретінде қарастырылғанын түсіндірмейтінін айтады, өйткені византиялықтар бұл туралы екі жағдайда да білген болар еді. Дегенмен, батыста аварлармен кездескенге дейін мангонель туралы ешқандай сипаттама жоқ. Пуртонның пікірінше, батыста мангонель туралы алғашқы білгендер аварлар, византиялықтар немесе парсылар болуы мүмкін. Майкл Фултон аварлар немесе басқа тараптар бұл технологияны византиялықтарға жеткізген болуы мүмкін екенін айтса да, мангонельдің тұтқынға алынған византиялық сарбаздың түсіндіруін қажет ететіндей күрделі екеніне күмән келтірді. Ол Теофилакттың баяндамасын "расистік тұрғыдан "варварлық" деп саналатын халықтың "әлеуметтік" технологияны қалай көшіріп, енгізе алғаны туралы түсіндірме" деп сипаттады. Стивен МакКоттер мен Джон Холдон сияқты басқалар аварлар теориясын ең ықтимал деп санайды. МакКоттердің айтуынша, "аварлар оны әкелгенін және византиялықтар одан көшіргенін күмәндануға ешқандай себеп жоқ". Георгиос Кардарас аварлар қоршау өнерін тікелей византиялық тұтқыннан үйренген деген ойға сенуге болмайды дейді, өйткені олар қабырғалы византиялық қалаларды бұрын басып алуға қабілетті болған және қоршау соғысына қатысқан басқа тайпалармен байланыста болған. Византиялықтар 587 жылы Ақбасқа жақын жердегі парсы бекінісіне қарсы мангонельді қолданған болуы мүмкін, бірақ ол тиімді жұмыс істемеген сияқты, бұл оның әлі де жаңа қару екенін көрсетеді. Парсылар 7 ғасырдың басында Дараға және 614 жылы Иерусалимге қарсы мангонельдерді қолданған болуы мүмкін. Арабтар 653 жылы кемеге орнатылған мангонельге ие болды және 683 жылы Меккеде оларды қолданды. Франктар мен сакстар бұл қаруды 8 ғасырда қабылдады. "Людовик Пейдің өмірінде" Тортоза қоршауы (808–809) туралы айтылғанда батыс Еуропадағы мангонель туралы ең алғашқы мәлімет кездеседі. 890 жылдары Аббо Цернус Париж қоршауында (885–886) қолданылған манго немесе мангаананы сипаттады, олардың биік тіректері болған, бұл олар требюшет типті лақтыру қолдарын қолданғанын білдіреді. 1173 жылы Пиза республикасы мангонельдері бар галералармен аралдық қамалдарды басып алуға тырысты. Мангонельдер Үндістанда да қолданылды.
The mangonel was adopted by various peoples west of China such as the Byzantines, Persians, Arabs, and Avars by the sixth to seventh centuries AD. Some scholars suggest that Avars carried the mangonel westward while others claim that the Byzantines already possessed knowledge of the mangonel beforehand. Regardless of the vector of transmission, it appeared in the eastern Mediterranean by the late 6th century AD, where it replaced torsion powered siege engines such as the ballista and onager. The rapid displacement of torsion siege engines was probably due to a combination of reasons. The mangonel is simpler in design, has a faster rate of fire, increased accuracy, and comparable range and power. It was probably also safer than the twisted cords of torsion weapons, "whose bundles of taut sinews stored up huge amounts of energy even in resting state and were prone to catastrophic failure when in use." At the same time, the late Roman Empire seems to have fielded "considerably less artillery than its forebears, organised now in separate units, so the weaponry that came into the hands of successor states might have been limited in quantity." Evidence from Gaul and Germania suggests there was substantial loss of skills and techniques in artillery further west. According to the Miracles of Saint Demetrius, probably written around 620 by John, Archbishop of Thessaloniki, the Avaro Slavs attacked Thessaloniki in 586 with more than 50 mangonels. The bombardment lasted for hours, but the operators were inaccurate and most of the shots missed their target. When one stone did reach their target, it "demolished the top of the rampart down to the walkway." The Miracles does not provide a clear date of the siege, which could have been in 586 or 597. An argument has been made that the Byzantines were already acquainted with mangonels prior to this based on the History written by Theophylact Simocatta in the late 620s. The account contained describes a captured Byzantine soldier named Busas who taught the Avars how to construct a "besieging machine" which led to their conquest of Appiaria in 587. The word used for the machine is helepolis, which does not indicate a specific siege engine. It has been variously interpreted as a battering ram, a stone throwing trebuchet, and a siege tower. Theophylact's account is vague on descriptions of the device and why it allowed the Avars to take Appiaria after they had already taken many Roman cities beforehand. The Greek term manganikon, from which the Arabic word for trebuchet mandjanik is derived, was also first used to describe Avar machines used against Constantinople in 626. Peter Purton notes that the account by Theophylact is not contemporary and likely written when the mangonel was more common. David Graff and Purton argue that the account by Theophylact has chronological problems and does not explain why the machine used by the Avars in the Miracles was treated as a novelty in either 586 or 597, since the Byzantines would have known about it in both cases. Yet there are no descriptions of the mangonel in the west prior to the encounter with the Avars. Purton considers it equally likely for the Avars, Byzantines, or Persians to have learned of the mangonel first in the western world. Michael Fulton says it is at least equally likely that the Avars or some other vector transmitted the technology to the Byzantines, but expressed skepticism that the mangonel was complex enough to require explanation by a captured Byzantine soldier. He described Theophylact's account as a "racially motivated explanation of how a supposedly 'barbaric' people were able to replicate and incorporate a piece of 'civilised' technology". Others like Stephen McCotter and John Haldon consider the Avar theory to be the most likely. As McCotter puts it, "there is no good reason to doubt that the Avars may have brought it and the Byzantines copied it." According to Georgios Kardaras, the idea that the Avars directly learned siegecraft from a Byzantine captive is not credible, as they had been perfectly capable of taking walled Byzantine towns beforehand and had been in contact with other tribes who engaged in siege warfare. The Byzantines may have used the mangonel in 587 against a Persian fort near Akbas, although it does seem to have been operated effectively, suggesting that it was still a new weapon. The Persians may have used mangonels against Dara in the early 7th century and against Jerusalem in 614. The Arabs had ship mounted mangonel by 653 and used them at Mecca in 683. The Franks and Saxons adopted the weapon in the 8th century. The Life of Louis the Pious contains the earliest western European reference to mangonels in its account of the siege of Tortosa (808–809). In the 890s, Abbo Cernuus described mango or manganaa used at the Siege of Paris (885–886) which had high posts, presumably meaning they used trebuchet type throwing arms. In 1173, the Republic of Pisa tried to capture an island castle with mangonels on galleys. Mangonels were also used in India.
Тәуелсіз өнертабыс
Лейф Инге Ри Петерсонның пікірінше, 421 жылы Теодосиополде мангонель қолданылған болуы мүмкін, бірақ "көбінесе онгер болған". Петерсонның сөзіне қарағанда, 500 жылға дейін Шығыс Жерорта теңізінде әртүрлі және жақсы артиллериялық қарулар туралы мәліметтерге сүйене отырып, мангонельдер тәуелсіз түрде ойлап табылуы немесе кем дегенде белгілі болуы мүмкін, алайда мангонельдің нақты сипаттамасы жоқ. Петерсонның уақыт жолына және болжамына сәйкес, мангонельдер Рим империясының VI ғасырдың ортасына дейін кеңінен тараған, сондықтан VI ғасырдың ортасына дейін Испания мен Италияда, VII ғасырда Африкада, ал VIII ғасырда франктар қолданған. Трейси Рилл мангонельдің Византиялық шамыраның эволюциясы арқылы тәуелсіз түрде ойлап табылуы мүмкін екенін ұсынады, бірақ бұл пікірге көп қолдау көрсетілмеген. Византия мангонельді Шығыс Азиядан алғандығын немесе оны өздігінен ойлап тапқандығын көрсететін ешқандай дерек жоқ.
According to Leife Inge Ree Peterson, a mangonel could have been used at Theodosiopolis in 421 but was "likely an onager". Peterson says that mangonels may have been independently invented or at least known in the Eastern Mediterranean by 500 AD based on records of different and better artillery weapons, however there is no explicit description of a mangonel. According to Peterson's timeline and presumption that the mangonel became widespread throughout the Roman Empire by the mid 6th century, mangonels would also have been used in Spain and Italy by the mid 6th century, in Africa by the 7th century, and by the Franks in the 8th century. Tracy Rihll suggests that the mangonel was independently invented through an evolution of the Byzantine staff sling, although this has received little support. There are no sources indicating whether Byzantium received the mangonel from East Asia or if it was independently invented.
Функция
Мангонел ең тиімді қарсы әскер қаруы ретінде, садақшылар мен сүмбілеушілермен бірге қолдау позициясында қолданылды. Мангонелдердің көптеген сипаттамалары оларды жеңіл артиллерия қарулары ретінде көрсетеді, ал қорғаныстың бұзылуы көбінесе қазба жұмыстары немесе қоршау мұнараларының нәтижесі болды. 766 жылы Камача қоршауында Византиялық қорғаушылар өздерін жау артиллериясынан қорғау үшін ағаш қоршауларды пайдаланды, сонымен бірге олардың тас лақтырғыштарымен қарсы шабуыл жасады. Михаил Сирийлік 823 жылы Балис қоршауында қорғаушылардың бомбалаудан зардап шеккенін, ал бекіністер емес екенін атап өтті. Қайсум қоршауында Абдулла ибн Тахир әл-Хурасани артиллерияны қаладағы үйлерге зиян келтіру үшін қолданды. 838 жылы Амориумды басып алу кезінде мангонелдер қорғаушыларды ығыстыру және ағаш қорғаныстарын жою үшін қолданылды. 848 жылы Маранд қоршауында мангонелдер қолданылды, "сегіз айлық қоршауда әр тараптан 100 адам қаза тауып, 400 адам жарақат алды" делінеді. 865 жылы Бағдат қоршауында қорғаныс артиллериясы қала қақпасына жасалған шабуылды тойтаруға жауапты болды, ал кемелердегі мангонелдер қорғаушылардың жүздеген өмірін алды. 11-ғасыр немесе одан кейін өте үлкен және қуатты мангонелдердің сипаттамалары кездеседі. Манзикерт қоршауында (1054) Селжүктердің алғашқы қоршау артиллериясы қорғаушылардың өздерімен күресті, олар қоршау машинасына тастар лақтырды. Жауап ретінде Селжүктер тағы бір машина жасады, оны тартып, тастарды лақтыру үшін 400 адам қажет болды. Бірінші атылыста жарық пайда болды, бірақ қорғаушылар машинаны өртеп жіберді. Матайдың мәлімдемесіне сәйкес, бұл машинаның салмағы зор болды және қаланың қорғаушыларына бірнеше жарақаттар келтірді. Ибн әл-Адим 1089 жылы адамды лақтыра алатын мангонелді сипаттады. 1161 жылы Хайчжоу қоршауында мангонелдің 200 қадам (бірнеше метрден астам) қашықтыққа жете алатыны хабарланды.
The mangonel was most efficient as an anti personnel weapon, used in a supportive position alongside archers and slingers. Most accounts of mangonels describe them as light artillery weapons while actual penetration of defenses was the result of mining or siege towers. At the Siege of Kamacha in 766, Byzantine defenders used wooden cover to protect themselves from the enemy artillery while inflicting casualties with their stone throwers. Michael the Syrian noted that at the siege of Balis in 823 it was the defenders that suffered from bombardment rather than the fortifications. At the siege of Kaysum, Abdallah ibn Tahir al Khurasani used artillery to damage houses in the town. The Sack of Amorium in 838 saw the use of mangonels to drive away defenders and destroy wooden defenses. At the siege of Marand in 848, mangonels were used, "reportedly killing 100 and wounding 400 on each side during the eight month siege." During the siege of Baghdad in 865, defensive artillery was responsible for repelling an attack on the city gate while mangonels on boats claimed a hundred of the defenders' lives. Some exceptionally large and powerful mangonels have been described during the 11th century or later. At the Siege of Manzikert (1054), the Seljuks' initial siege artillery was countered by the defenders' own, which shot stones at the besieging machine. In response, the Seljuks constructed another one requiring 400 men to pull and throw stones weighing A breach was created on the first shot but the machine was burnt down by the defenders. According to Matthew of Edessa, this machine weighed and caused several casualties to the city's defenders. Ibn al Adim describes a mangonel capable of throwing a man in 1089. At the siege of Haizhou in 1161, a mangonel was reported to have had a range of 200 paces (over ).
Құлдырау
Қытайдың батысында мангонел 12 ғасырдың соңына дейін негізгі қоршау машинасы болып қала берді, содан кейін оны қарсы салмақты требуше алмастырды. Қытайда мангонел қоршаудың басты құралы болды, 13 ғасырда моңғолдар Сун әулетін жаулап алған кезде қарсы салмақты требуше енгізілгенге дейін қолданылды. Қарсы салмақты требуше мангонелді толыққанды түрде ығыстырмады. Үлкен ұзақтығына қарамастан, қарсы салмақты требушелерді қоршау алаңына жақын орнату қажет болды, ал мангонелдер кішкентай, жеңіл, арзан және қажет болған жағдайда жинап-таратуға оңай болатын. Қарсы салмақты требуше артықшылығы айқын болған жоқ. Осы туралы Хунгу императоры 1388 жылы былай деді: «Ескі типтегі требуше шынымен де ыңғайлырақ еді. Егер сізде ондай жүз машина болса, маршқа дайын болғанда әрбір ағаш тіреуін төрт адам көтере алады. Содан кейін, межелі жерге жеткен соң, қаланы қоршап, орнатып, атуға кірісесіздер!» Мангонел жеке құрамға қарсы қару ретінде қолданыла берді. 1240 жылғы норвег мәтіні «Speculum regale» функциялардың осы бөлінісін нақты көрсетеді. Мангонелдер қорғалмаған аймақтарда адамдарды ұру үшін қолданылатын. Акра қамалында (1291 ж.), Мамлюк сұлтанаты 72 немесе 92 требуше ұсынғанда, көпшілігі әлі де мангонелдер болды, ал 14 немесе 15 қарсы салмақты требушелер болды. Қарсы салмақты требушелер Акра қабырғаларын бұза алмады, ал мамлюктар сыртқы қабырғаның солтүстік-шығыс бұрышын қиратып, қалаға енді. Тир тамплиері жылдам атуға қабілетті мангонелдерді қорғаушылар үшін қарсы салмақты требушелерден қауіптірек деп сипаттады.
West of China, the mangonel remained the primary siege engine until the late 12th century when it was replaced by the counterweight trebuchet. In China the mangonel was the primary siege engine until the counterweight trebuchet was introduced during the Mongol conquest of the Song dynasty in the 13th century. The counterweight trebuchet did not completely replace the mangonel. Despite its greater range, counterweight trebuchets had to be constructed close to the site of the siege unlike mangonels, which were smaller, lighter, cheaper, and easier to take apart and put back together again where necessary. The superiority of the counterweight trebuchet was not clear cut. Of this, the Hongwu Emperor stated in 1388: "The old type of trebuchet was really more convenient. If you have a hundred of those machines, then when you are ready to march, each wooden pole can be carried by only four men. Then when you reach your destination, you encircle the city, set them up, and start shooting!" The mangonel continued to serve as an anti personnel weapon. The Norwegian text of 1240, Speculum regale, explicitly states this division of functions. Mangonels were to be used for hitting people in undefended areas. As late as the Siege of Acre (1291), where the Mamluk Sultanate fielded 72 or 92 trebuchets, the majority were still mangonels while 14 or 15 were counterweight trebuchets. The counterweight trebuchets were unable to create a breach in Acre's walls and the Mamluks entered the city by sapping the northeast corner of the outer wall. The Templar of Tyre described the faster firing mangonels as more dangerous to the defenders than the counterweight trebuchets.