Құрт-құмырсқа тәрізді жәндіктер: Ricinulei – бүкіл әлемде 91 түрі бар, Африка мен Америкада кездесетін, кішкентай жыртқыш жәндіктер тобы. Баяндар мен сипаттамалар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құртқа тәрізді жануарлар тобы
Order of spider like animals
Ricinulei – құртқа тәрізді жануарлардың кішкентай тобы. Басқа көптеген құрттар сияқты, олар да жыртқыштар, кішкентай бунақты жануарлармен қоректенеді. Қазіргі кезде олар Батыс-Орталық Африкада (Ricinoides) және Америкада (Cryptocellus және Pseudocellus) Техас штатына дейін солтүстікке қарай кездеседі. 2021 жылға дейін әлем бойынша 91 тірі түр сипатталған, барлығы Ricinoididae тұқымдасына жатады. Ескі еңбектерде оларды кейде Podogona деп атайды. Олардың сирек кездесуіне байланысты, олардың жалпылама аты жоқ, бірақ ғылыми әдебиетте оларды кейде «капталды тырнақ құрттары» деп атайды. Қазіргі кезде сақталған үш туысқа қоса, Еуроамериканың жоғарғы карбон кезеңінен және Бор кезеңінің Бірма құмынан қазба түрлері табылды.
Ricinulei is a small order of arachnids. Like most arachnids, they are predatory, eating small arthropods. They occur today in west central Africa (Ricinoides) and the Americas (Cryptocellus and Pseudocellus) as far north as Texas. As of 2021, 91 extant species of ricinuleids have been described worldwide, all in the single family Ricinoididae. In older works they are sometimes referred to as Podogona. Due to their obscurity they do not have a proper common name, though in academic literature they are occasionally referred to as hooded tickspiders. In addition to the three living genera, there are fossil species from the upper Carboniferous of Euramerica and the Cretaceous Burmese amber.
Сипаттама
Рицинулидтер анатомиясының ең маңызды толық сипаттамасы 1904 жылғы Ханс Якоб Хансен мен Уильям Соренсеннің монографиясы болып табылады. Мысалы, Питтард пен Митчелл, Джеральд Легг және Л. ван дер Хамменнің еңбектерінде қосымша пайдалы зерттеулерді табуға болады.
The most important general account of ricinuleid anatomy remains the 1904 monograph by Hans Jacob Hansen and William Sørensen. Useful further studies can be found in, e. g., the work of Pittard and Mitchell, Gerald Legg and L. van der Hammen.
Денесі
Рицинулеилер әдетте шамалы ұзын болады. Рицинулейлердің ең ірісі – Кейі карбон дәуірінде өмір сүрген Куркулиоид богемонды, оның денесінің ұзындығы шамалы. Олардың аяқтары мен денесінің қабығы (немесе экзоскелеті) ерекше қалың. Олардың ең айқын ерекшелігі – бастың үстінен көтеріліп, түсірілетін "капюшон" (немесе кукулус). Төмен түсірілгенде, ол ауызды және хелицераларды жабады. Қазіргі замандағы рицинулеидтердің көздері жоқ, бірақ қазбаларда екі жұп бүйірлік көздерді көруге болады, тіпті тірі түрлерде де осы жерде қабықтың жарыққа сезімтал аймақтары сақталып қалған. Салмақты денелі ішек (немесе опистосома) тар педицельді немесе белді көрсетеді, осы арқылы ол просомаға бекітіледі. Қызығы, просома мен опистосома арасында күрделі байланыс механизмі бар. Опистосоманың алғы жиегі қабықтың артқы жағындағы сәйкес бүктемеге дейін жиырылады. Бұл ерекше жүйенің пайдасы әлі толыққанды түсініксіз, және өйткені жыныс ашылуы педицельде орналасқан (тағы бір ерекшелік), жануарлар жұптасу үшін өздерін "құлақтан шығаруы” керек. Ішек дорсальды жағынан ірі пластиналарға немесе тергиттерге бөлінеді, олардың әрқайсысы орталық және бүйірлік пластиналарға бөлінген.
Ricinulei are typically about long. The largest of ever existed Ricinulei was the Late Carboniferous Curculioides bohemondi with a body length of The cuticle (or exoskeleton) of both the legs and body is remarkably thick. Their most notable feature is a "hood" (or cucullus) which can be raised and lowered over the head. When lowered, it covers the mouth and the chelicerae. Living ricinuleids have no eyes, although two pairs of lateral eyes can be seen in fossils and even living species retain light sensitive areas of cuticle in this position. The heavy bodied abdomen (or opisthosoma) exhibits a narrow pedicel, or waist, where it attaches to the prosoma. Curiously, there is a complex coupling mechanism between the prosoma and opisthosoma. The front margin of the opisthosoma tucks into a corresponding fold at the back of the carapace. The advantages of this unusual system are not well understood, and since the genital opening is located on the pedicel (another rather unusual feature) the animals have to 'unlock' themselves in order to mate. The abdomen is divided dorsally into a series of large plates or tergites, each of which is subdivided into a median and lateral plate.
Қосымшалар
Ауыз мүшелері, немесе келицералар, 2 бөліктен тұрады – қозғалмайтын және қозғалмалы саусақтар. Ауыз мүшелерімен байланысты сезім мүшелері де кездеседі, бәлкім, тамақты тату үшін. Келицераларды кері тартуға болады, ал тыныш күйде олар әдетте кукулл астына жасырылады. Рицинулеид педипальптері күрделі қосымшалар. Олар көбінесе тамақ заттарын манипуляциялау үшін қолданылады, бірақ сонымен қатар көптеген сезімдік құрылымдарды ұстайды және «жақын қашықтықтағы» сезім мүшелері ретінде қолданылады. Педипальптердегі қысқыштар денелеріне шаққанда кішкентай, ал скорпиондар мен псевдоскорпиондардың туысқан топтарына қарағанда одан да кішкентай. Өліп кеткен тригонотарбидалар отрядында (Қатынастар бөлімін қараңыз) педипальптердегі ұқсас қысқыштар табылған. Көптеген орақшылардағыдай, рицинулеидтерде екінші аяқ жұбы ең ұзын болады және бұл аяқтар жануардың алдындағы кеңістікті сезу үшін қолданылады, тіпті антенналар сияқты. Егер педипальптер «жақын қашықтықтағы» сезім мүшелері болса, екінші жұп аяқтар «алыс қашықтықтағы» сезім мүшелері болып табылады. I және II аяқтардың тарсилеріндегі (қоршаған ортаны сезу үшін жиі қолданылатын) сезімталдық белгілер III және IV аяқтардың белгілерінен өзгеше. Еркек рицинулеидтерде аяқтардың үшінші жұбы ерекше өзгеріске ұшырап, жұптасу мүшелерін құрайды. Бұл мүшелердің пішіні таксономия үшін өте маңызды және түрлі түрлердің еркектерін ажыратуға пайдаланылуы мүмкін.
The mouthparts, or chelicerae, are composed of 2 segments forming a fixed and a moveable digit. Sensory organs are also found associated with the mouthparts; presumably for tasting the food. The chelicerae can be retracted and at rest they are normally hidden beneath the cucullus. Ricinuleid pedipalps are complex appendages. They are typically used to manipulate food items, but also bear many sensory structures and are used as 'short range' sensory organs. The pedipalps end in pincers that are small relative to their bodies, when compared to those of the related orders of scorpions and pseudoscorpions. Similar pincers on the pedipalps have now been found in the extinct order Trigonotarbida (see Relationships). As in many harvestmen, the second pair of legs is longest in ricinuleids and these limbs are used to feel ahead of the animal, almost like antennae. If the pedipalps are 'short range' sensory organs, the second pair of legs are the corresponding 'long range' ones. Sensilla on the tarsi at the ends of legs I and II (which are used more frequently to sense the surroundings) differ from those of legs III and IV. In male ricinuleids, the third pair of legs are uniquely modified to form copulatory organs. The shape of these organs is very important for taxonomy and can be used to tell males of different species apart.
Ішкі анатомия
Жаку Милло рицинулеидтердің ішкі анатомиясы туралы ескі шолу жариялаған. Орташа ішек сипатталған, ал шығару жүйесі Малпиги түтікшелері мен коксаль бездерінің жұбынан тұрады. Әйел рицинулеидтерде сперма сақтау үшін сперматека бар деп есептеледі. Еркектердің жыныс мүшелері, сперматозоидтар және сперма өндірісі де жан-жақты зерттелген. Газ алмасу трахея арқылы жүзеге асады және просомадағы бір жұп спиракулалар арқылы сыртқа ашылады. Бразилияның кем дегенде бір түрінде пластрон бар, ол оның ылғалдануын болдырмауға және суға батқанда да тыныс алуын жалғастыруға көмектеседі.
An older summary of ricinuleid internal anatomy was published by Jacques Millot. The midgut has been described, while the excretory system consists of Malpighian tubules and a pair of coxal glands. Female ricinuleids have spermathecae, presumably to store sperm. The male genitalia, sperm cells and sperm production have also been intensively studied. Gas exchange takes place through trachea, and opens through a single pair of spiracles on the prosoma. At least one Brazilian species appears to have a plastron, which may help it prevent getting wet and allow it to continue to breathe, even if inundated with water.
Биология
Рицинулеидтер жаңбырлы ормандардың жапырақ төсеніштерінде және үңгірлерде тіршілік етеді, онда олар ұзын, сезімтал екінші аяқ жұптарымен жем іздейді. Рицинулеидтер басқа ұсақ омыртқасыз жәндіктермен қоректенеді, бірақ олардың табиғи жемі туралы мәліметтер шектеулі. Олардың құдалану және жұптасу әдеттері туралы көп мәлімделмеген, бірақ аталықтарының ұрғашыға сперматофорды беру үшін өзгертілген үшінші аяқ жұбын қолданғаны байқалған. Жұмыртқалары аналықтың қалқаншасының астында көтеріледі, одан алты аяқты дернәсілдер шығады, кейіннен олар сегіз аяқты ересек нысандарға айналады. Алты аяқты дернәсіл – бұл олардың Акаримен ортақ ерекшелігі (Қарым-қатынастар бөлімін қараңыз). Бұл топтың биологиясы туралы зерттеулердің саны аз болғанымен, соңғы зерттеулер олардың түнгі мінез-құлқы туралы және жұптасудан өзгеше жеке тұлғалар арасындағы жаңа өзара әрекеттесулерді анықтады. Рицинулеидтер көбінесе үлкен топтарда кездеседі, олардың нақты мақсаты әлі белгісіз.
Ricinuleids inhabit the leaf litter of rainforest floors, as well as caves, where they search for prey with their elongate sensory second leg pair. Ricinulei feed on other small invertebrates, although details of their natural prey are sparse. Relatively little is known about their courtship and mating habits, but males have been observed using their modified third pair of legs to transfer a spermatophore to the female. The eggs are carried under the mother's hood, until the young hatch into six legged larva, which later molt into their eight legged adult forms. The six legged larva is a feature they share with Acari (see Relationships). Despite the scarce number of studies about the biology of this group, recent studies have reported nocturnal habits, as well as novel behaviors for this group, which include interactions between individuals different than mating. Ricinuleids are often found in large congregations, the exact purpose of which is unknown.
Алғашқы жұмыстар
1665 жылы Роберт Гук микроскоп арқылы байқаған, крабқа ұқсас үлкен кенесін сипаттады және оның сипаттамасын өзінің "Микрография" кітабында жариялады. Линей таксономиясы қолданылып сипатталған алғашқы тірі рицинулидті 1838 жылы Феликс Эдуард Герин Менэвилл Батыс Африкадан тапты, бұл алғашқы қазбадан бір жыл кейін болды. Одан кейін Генри Уолтер Бейтс Бразилияда тағы бір тірі мысалды жинады, ал Джон Обадия Вествуд оны 1874 жылы сипаттады, сондай-ақ үшіншісін 1892 жылы Тамерлан Торелл Сьерра-Леонеден тапты. Бұл алғашқы зерттеулерде рицинулидтер ерекше орақшалар (Opiliones) тобынан саналды, ал Торелл 1892 жылғы мақаласында осы жануарлар үшін "Ricinulei" деген атауды орақшалардың кіші тобы ретінде енгізді. Кейіннен 1904 жылы Хансен мен Сёренсеннің монографиясында рицинулидтер жеке арахидалар отряды ретінде танылды. Бұл авторлар құрғақ денесі мен қуыс денесі арасындағы байланысы өте тар және қуыс денесінің соңында шағын "құйрық" болатын, мойынқұмырсқалар, қамшы мойынқұмырсқалар, қамшы шаяндар және рицинулидтерді қамтитын "Arachnida micrura" деп аталатын топты анықтады.
In 1665, Robert Hooke described a large crab like mite he observed with a microscope, he published a description of it in his book; Micrographia. The first living ricinuleid described using Linnaean taxonomy was from West Africa by Félix Édouard Guérin Méneville in 1838, i. e. one year after the first fossil. This was followed by a second living example collected by Henry Walter Bates in Brazil and described by John Obadiah Westwood in 1874, and a third from Sierra Leone by Tamerlan Thorell in 1892. In these early studies ricinuleids were thought to be unusual harvestmen (Opiliones), and in his 1892 paper Thorell introduced the name "Ricinulei" for these animals as a suborder of the harvestman. Ricinuleids were subsequently recognized as an arachnid order in their own right in the 1904 monograph by Hansen & Soerensen. These authors recognised a group called "Arachnida micrura", comprising spiders, whip spiders, whip scorpions and ricinuleids, which they defined as having a rather narrow join between the prosoma and opisthosoma and a small 'tail end' to the opisthosoma.
Рицинулеидтер мен талшықтар
Арахнидтердің арақатынастарын зерттеудің морфологиялық тұрғысы рицинулеидтердің Акаримен (кенелер мен қоңыздар) ең жақын туыс екенін көрсеткенімен, жақындағы филогеномдық зерттеулер бұл тұжырымды жоққа шығарды. Л. ван дер Хаммен рицинулеидтерді тек анактинотрих кенелерімен бірге "Cryptognomae" тобына жатқызды. Питер Вейгольдт пен Ханнес Паулюс рицинулеидтер мен барлық кенелерді "Акариноморфа" деп атады, ал Джеффри Шульц "Акароморфа" деген атауды қолданды. Бұл гипотеза рицинулеидтер мен кенелердің арахидтердегідей әдеттегі сегіз емес, алты аяқпен личинка сатысында дүниеге келетінін ескереді. Қосымша аяқ жұбы даму кезеңінде пайда болады. Кейбір авторлар сондай-ақ, ауыз мүшелерін ұстайтын дененің жеке бөлігі – гнатозоманың рицинулеидтер мен кенелерге тән ерекше белгі екенін ұсынады. Алайда, бұл ерекшелік өте күрделі және түсіндіруге қиын, ал басқа авторлар гнатозоманың болуын тек кенелермен ғана байланыстырады.
Morphological studies of arachnid relationships have largely concluded that ricinuleids are most closely related to Acari (mites and ticks) though more recent phylogenomic studies refute this. L. van der Hammen placed ricinuleids in a group called "Cryptognomae", together with the anactinotrichid mites only. Peter Weygoldt and Hannes Paulus referred to ricinuleids and all mites as "Acarinomorpha". Jeffrey Shultz used the name "Acaromorpha". This hypothesis recognizes that both ricinuleids and mites hatch with a larval stage with only six legs, rather than the usual eight seen in arachnids. The additional pair of legs appears later during development. Some authors have also suggested that the gnathosoma, a separate part of the body bearing the mouthparts, is also a unique character for ricinuleids and mites, but this feature is rather complex and difficult to interpret and other authors would restrict the presence of a gnathosoma sensu stricto to mites only.
Рицинулеидтер мен тригонотарбидтер
1892 жылы Фердинанд Карш рицинулеидтердің жойылып кеткен арахнидтер тобының – Тригонотарбиданың соңғы тірі ұрпақтары екенін ұсынды. Бұл гипотеза кеңінен назардан тыс қалды, бірақ 1996 жылы Джейсон Данлоп оны қайта қарастырды. Рицинулеидтер мен тригонотарбидтердің ортақ белгілері – опистозомадағы тергиттердің орталық және бүйірлік бөліктерге бөлінуі және дене екі жартысының арасындағы ерекше "құлыптау механизмі". Соңғы зерттеулер рицинулеидтер мен тригонотарбидтердің педипальптерінің ұшы ұқсас кішкентай тырнақпен аяқталатынын көрсетті. Рицинулеидтердің тригонотарбидтерге жақын туыс топ екендігі 2002 жылы Гонсало Жирибет және оның әріптестері жүргізген зерттеуде де расталды.
In 1892, Ferdinand Karsch suggested that ricinuleids were the last living descendants of the extinct arachnid order Trigonotarbida. This hypothesis was widely overlooked, but was reintroduced by Jason Dunlop in 1996. Characteristics shared by ricinuleids and trigonotarbids include the division of the tergites on the opisthososma into median and lateral plates and the presence of an unusual 'locking mechanism' between the two halves of the body. A further study subsequently recognised that the tip of the pedipalp in both ricinuleids and trigonotarbids ends in a similar small claw. Ricinuleids as sister group of trigonotarbids was also recovered in the 2002 study by Gonzalo Giribet and colleagues.
Филогеномдық зерттеулер
Соңғы филогеномдық зерттеулер бұрынғыдан өзгеше туыстық байланыстарды көрсетті. 2019 жылдың басында жасалған талдау рицинулеидтердің ең жақын туысы Xiphosura, яғни атқұйрықты шаяндар тобына жататын бунақденелілер болуы мүмкін екенін ұсынды.
Recent phylogenomic studies have recovered different relationships than those previously suggested. An analysis in early 2019 suggested the sister group of the ricinuleids may be Xiphosura, the arthropod order containing horseshoe crabs.