Кіріспе
XVI ғасырдағы Еуропада кең таралған би – паване (/p//ə/'/v//ɑː//n//, /p//ə/'/v//æ//n/ pəVA(H)N; , padovana; Paduana) – XVI ғасырда (Ренессанс) Еуропада кең таралған баяу салтанатты би. 1508 жылы Иоанн Амброзио Далзаның "Intabolatura de lauto libro quarto" атты еңбегінде Оттавиано Петруччи Венецияда жариялаған ең ерте белгілі музыка – паване – 15 ғасырдағы басс-данс биіне ұқсас, тыныш және қадірлі жұп биі. Оған сүйемелдеген музыка бастапқыда жылдам немесе орташа жылдамдықпен болған, бірақ көптеген билер сияқты, уақыт өте келе баяулаған.
The pavane (/p//ə/'/v//ɑː//n//, //p//ə/'/v//æ//n/ pəVA(H)N; , padovana; Paduana) is a slow processional dance common in Europe during the 16th century (Renaissance). The pavane, the earliest known music for which was published in Venice by Ottaviano Petrucci, in Joan Ambrosio Dalza's Intabolatura de lauto libro quarto in 1508, is a sedate and dignified couple dance, similar to the 15th century basse danse. The music which accompanied it appears originally to have been fast or moderately fast but, like many other dances, became slower over time .
Терминнің шығу тегі
Паване сөзі ең болжамды түрде итальян тіліндегі [danza] padovana сөзінен туындаған, яғни "Падуаға тән би" (Бергамаск сияқты, "Бергамодан би"); паван – қазіргі итальян тіліндегі padovano сөзінің ежелгі Солтүстік итальяндық түрі (Падуадан). Бұл түбірі Paduana деген сәйкес атаумен де келіседі. Басқа бір түсінік бойынша, ол испан тіліндегі pavón сөзінен шыққан, ол "таусықай" деген мағынаны білдіреді.
Although the dance is often associated with Spain , it was "almost certainly of Italian origin" .
Би көбінесе Испаниямен байланысты болғанымен, оның "итальяндық екеніне ең көп сенім бар".
Although the dance is often associated with Spain , it was "almost certainly of Italian origin" .
Тарих
Паванның әдепті қимылы 16 ғасырдағы Италияның жаңа, көбірек ұстамды испандық ықпалдас сарай әдептеріне сай келді. Ол Англия, Франция және Италиядағы би нұсқаулықтарында кездеседі. Паванның танымалдылығы шамамен 1530 жылдан 1676 жылға дейін болды, алайда би ретінде ол 16 ғасырдың соңында жоғалып бара жатты. Музыкалық форма ретінде паван би тоқтатылғаннан кейін де ұзақ өмір сүрді, тіпті барокко дәуіріне дейін сақталды, сонда ол алманде/куранте тізбегіне жол берді.
Музыка
16 ғасырдың соңында баяу екі өлшемді метр (немесе) болған, бірақ 16 ғасырдың ортасына дейін де жылдам би болғандығының куәліктері бар. Сонымен қатар, Испания, Италия және Англиядан үш өлшемді паван үлгілері де кездеседі. Әрқайсысы сегіз, он екі немесе он алты такттан тұратын екі бөлімнен құралған. Акцент көбінесе үшінші соққыда болады, ал бірінші соққыда қосымша акцент кездеседі, алайда кейбір павандар акцентті бірінші соққыға қойып, екінші акцентті үшіншіге түсіреді. Әдетте A–A′–B–B′–C–C′ пішімін сақтайды. Көбінесе контрапункт немесе гомофониялық қосымша қолданылады. Көп жағдайда табормен бірге орындалады, оның ритмикалық үлгісі – миним-крочет-крочет (––) немесе осыған ұқсас. Бұл би көбінесе Галлиардпен жұптастырылған. Аспаптық ансамбльде әдетте тездетілген немесе әсем өрнектер болмайды, бірақ жеке аспаптарға арналған павандар көбінесе өзгерістермен жазылған қайталама бөлімдерді қамтиды.
Билеу
Тхоно Арбоның француздық би нұсқаулығында бұл, әдетте, көптеген жұптар үшін процессияда билеу, онда бишілер кейде қадамдардың әшекейлерін (бөліністерін) қосады. Тревукс сөздігі биді "испандықтардан алынған, салмақты би түрі, онда орындаушылар бір-бірінің алдында дөңгелек немесе таусылмайтын тізбек құрайды, тауыс құсының құйрығы сияқты, содан аты осылай аталады" деп сипаттайды. Ол көбінесе патшалар салтанатты шараларды ашу және олардың патшалық киімдерін көрсету үшін қолданылған. Биге кіріспес бұрын, орындаушылар бөлмені айналып жүріп, патша мен патшайымға сәлем берген. Бұл қадамдар "алға жылжу" және "артқа шегіну" деп аталған. Артқа шегінетін джентльмендер әйелдерін қолдарынан ұстап алып, сәлемдесуден және қадамдардан кейін өз орындарына оралған. Содан кейін бір джентльмен алға шығып, қарсы тұрған әйелге сәлем беру үшін "en se pavanant" (тауыс сияқты мақтаншақтап) жүрген. Ол артқа қарай қадам басқаннан кейін, әйеліне сәлем беріп, өз орнына қайтқан.
The Dictionnaire de Trevoux describes the dance as being a "grave kind of dance, borrowed from the Spaniards, wherein the performers make a kind of wheel or tail before each other, like that of a peacock, whence the name." It was usually used by regents to open grand ceremonies and to display their royal attire Before dancing, the performers saluted the King and Queen whilst circling the room. The steps were called advancing and retreating. Retreating gentlemen would lead their ladies by the hand and, after curtsies and steps, the gentlemen would regain their places. Next, a lone gentleman advanced and went en se pavanant (strutting like a peacock) to salute the lady opposite him. After taking backward steps, he would return to his place, bowing to his lady .