17 ғасырдағы Бермуда кемесі

Кіріспе

17 ғасырдағы желкенді кеме – желкенді кеменің тарихи түрі

Бермуда шлюпы – 17 ғасырда Бермуда аралдарында дамыған, алдыңғы және артқы жақтаулы, бір мачталы желкенді кеменің тарихи түрі. Бұл кемелер бастапқыда төртбұрышты желкендері бар гаффтық жабдықтармен жабдықталған, бірақ үшбұрышты желкендері бар Бермуда жабдығын пайдалануға дамыды. Бермуда шлюпы 1670 жылдардан бастап пайда болған, тар корпусты Ямайка шлюпының дамуы ретінде сипатталғанымен, Бермуда жабдығының биік, көлбеу мачталары мен үшбұрышты желкендері 17 ғасырдың басында пайда болған бермудтық қайық құрылысының дәстүріне қатысты. Ол үшбұрышты Бермуда жабдығы бар басқа кемелерден ерекшеленеді, олар бірнеше мачтаға ие болуы немесе дәстүрлі конструкциялардан корпустың пішіні бойынша дамымауы мүмкін.

Тарих

Бермуда кемежайы Жамайкада Корольдік Әскери-теңіз флотының шағын крейсерлерінің үлгісіне айналған жылдам, бір мачталы кемелерді салу ортасы болды. Осындай кемелерді құрылысы 18 ғасырдың басында Бермудада жандана түсті. Олар гафф-ригпен жабдықталған, ал қазіргі заманғы Бермуда шлюптері гафф-ригке ие болмайды. Ямайкалық шлюптер көбінесе кедр ағашынан жасалған, себебі Бермуда кеме жасаушылары Бермуда кедрін жақсы көретін: ол шіруға өте төзімді, жылдам және биік өседі, сондай-ақ теңіз жәндіктеріне ұнамайтын дәмі бар. Кедр, еменге қарағанда артықшылықты болды, себебі емен шамамен 10 жылда шіри бастаса, кедр 30 жылға жуық сақталады және еменнен әлдеқайда жеңіл. Бермуда кедрінен жасалған жеңіл кемелер, әсіресе желге қарсы жүзгенде, өздерінің шапшаңдығы мен жылдамдығы үшін жоғары бағаланды. Бермудада танымал болған биік, көлбеу мачталар мен ұзын бұрыштар мен бумдар, кемелердің барлық өлшемдеріне желдің бағытымен қозғалғанда үлкен желкендерді қолдануға мүмкіндік берді, осы арқылы жоғары жылдамдыққа қол жеткізілді. Бермуда жұмыс кемелері, көбінесе кішкентай шлюптер, 19 ғасырда архипелаг суларында кеңінен таралды, жүк, адамдар және басқа да заттарды тасыды. Бұл риг 20 ғасырда шағын желкенді кемелерде дерлік толығымен қабылданып, бірақ қазіргі заманғы кемелерде бұл риг дәстүрлі бермудалық үлгілерге қарағанда әлдеқайда қарапайым, төменгі, тік мачталары, қысқа бумдары, бұрыштардың болмауы және желкеннің кішірек ауданы бар. Азайтылған желкен ауданы қазіргі заманғы кемелерді, әсіресе кішкентай немесе тәжірибесі аз экипаждар үшін басқаруды жеңілдетеді. 18 ғасырда бермудалықтар, көбінесе құлдар, шамамен мың кеме жасады. Олардың көпшілігі шетелге сатылса да, колония өзінің ірі сауда флотын сақтап, Американың көптеген портындағы бай бермудалық отбасылардың саудадағы үстемдігіне және бермудалық кемелердің қолайлылығы мен қолжетімділігіне байланысты, Американың оңтүстігінен Бермудаға және Батыс Индияға экспортталатын өнімнің көп бөлігін бермудалық, көбінесе құлдармен басқарылатын кемелермен оңтүстік-батысқа (желге қарсы) Тұз жиналатын Түрк аралдарына жеткізді. Бұл тұз Солтүстік Америка порттарына жеткізіліп, жоғары пайдаға сатылды. Бермудалық кемелер сондай-ақ Атлант теңізінің колонияларынан Батыс Индияға астық, какао, бренди, шарап және басқа да тауарларды тасымалдауда сауда жасады. 17 және 18 ғасырларда қарақшылық және каперлік барлық елдердің теңізшілері үшін үлкен мәселе болды, бірақ бұл сонымен қатар кең таралған кәсіп еді. Соғыс кезінде Бермуда сауда флотының көп бөлігі табыстырақ жұмысқа: каперлікке ауысты. Сауда кемелерінің қашқанға қабілеті Бермуда шлюптерін 18 ғасырдың басында қарақшылардың және контрабандистердің таңдауына айналдырды. Олар көбінесе бірнеше жүлдемен қайту үшін жеткілікті экипажды алып жүретін, ал бұл қосымша экипаж жылжымалы балласт ретінде де, еңбекті қажет ететін шлюптерді басқаруда да пайдалы болды. Кеменің пішіні бермудалық теңізшілерге ерекшелік жасауға мүмкіндік берді. Осы қабілеттер Бермуда шлюптерінің жақсы қаруланған каперлерден және тіпті үлкен британдық әскери кемелерден қашуына мүмкіндік берді, олардың шаршы ригтері желге қарсы жақсы жүзе алмады. Шлюптердің ригінің желге қарсы жүзуге қабілеті Бермуда шлюпінің басқа желкенді кемелердің көпшілігінен асып түсуіне мүмкіндік берді, жай ғана желге қарсы бұрылып, өздерін қуып жүргендерді артта қалдыра отырып. Кез келген уақытта теңізде болған ақ бермудалықтардың көптігіне байланысты (және мүмкін, артта қалған құлдықта қалған қара бермудалықтардың көптігінен қорқып), Бермуда кемелерінің экипажында қара нәсілділердің белгілі бір пайызы болуы міндетті болды. Американың Тәуелсіздік соғысына дейін, көптеген қабілетті қара құлдарды теңізшілер ретінде пайдалану, олардың өте қажетті дағдыларына байланысты, Бермуда сауда флотының күшін арттырды, соның ішінде бермудалық каперлердің экипажы да болды. Америкалықтар бермудалық "Регулятор" каперін тұтқындағанда, оның экипажының барлығы дерлік қара нәсілді құлдар екенін анықтады. Бостон билігі бұл ер адамдарға бостандық ұсынды, бірақ 70 тұтқынның барлығы дерлік соғыс тұтқыны ретінде қарауға келісті, құлдықты олар білетін жалғыз нәрсе деп мәлімдеді және әлі де Бермудада қалған отбасылары үшін қорқып. Нью-Йоркке "Даксбери" кемесімен жіберілгендер кемеге отырып, Бермудаға қайтып оралды. Мұндай шағын шлюптер қазір сирек кездесетін болса да, дизайн Бермудаға арналған диңке шығару үшін одан әрі азайтылды, бұл Бермуда яхта клубтары арасындағы дәстүрлі жарыста қолданылатын жарыс кемесінің класы. Бермуда шлюптері термині қазір Бермудадан тыс, кез келген бір мачталы, Бермуда ригімен жабдықталған кемелерді сипаттау үшін қолданылады, сондай-ақ Марони шлюптері деп те аталады, бірақ олардың көпшілігі Бермудадағы бұрынғы стандартқа қарағанда әлдеқайда қарапайым, төменгі, тік мачталары, қысқа бумдары, бұрыштардың болмауы және желкеннің кішірек ауданы бар. Желкеннің азайтылған ауданы қазіргі заманғы кемелерді, әсіресе кішкентай немесе тәжірибесі аз экипаждар үшін басқаруды жеңілдетеді.

Bermuda rigJamaica was the locus of building fast single masted vessels that became the model for small cruisers of the Royal Navy. Building of this type of vessel had become more active in Bermuda by the start of 18th century. They carried gaff rig, whereas in modern usage, a Bermuda sloop excludes any gaff rig. Jamaican sloops were built usually out of cedar trees, for much the same reasons that Bermudian shipwrights favoured Bermuda cedar: these were very resistant to rot, grew very fast and tall, and had a taste displeasing to marine borers. Cedar was favoured over oak as the latter would rot in about 10 years, while cedar would last for nigh on 30 years and was considerably lighter than oak. The colony's lightweight Bermuda cedar vessels were widely prized for their agility and speed, especially upwind. The high, raked masts and long bowsprits and booms favoured in Bermuda allowed its vessels of all sizes to carry vast areas of sail when running down wind with spinnakers and multiple jibs, allowing great speeds to be reached. Bermudian work boats, mostly small sloops, were ubiquitous on the archipelago's waters in the 19th century, moving freight, people, and everything else about. The rig was eventually adopted almost universally on small sailing craft in the 20th Century, although as seen on most modern vessels it is very much less extreme than on traditional Bermudian designs, with lower, vertical masts, shorter booms, omitted bowsprits, and much less area of canvas. Bermudians, largely slaves, built roughly a thousand ships during the 18th century. Although many of these were sold abroad, the colony maintained its own large merchant fleet which, thanks partly to the domination of trade in many American seaboard ports by branches of wealthy Bermudian families and partly to the suitability and availability of Bermudian vessels, carried much of the produce exported from the American south to Bermuda and to the West Indies aboard Bermudian mostly slave manned vessels sailed southwest (more or less upwind) to the Turk Islands, where salt was harvested. This salt was carried to North American ports and sold at high profits. Bermudian vessels also developed a trade in moving goods such as grain, cocoa, brandy, wine and more from the Atlantic seaboard colonies to the West Indies. The threat of piracy and privateering was a large problem for mariners of all nations during the 17th and 18th centuries, but it was also as widely popular an enterprise. During wartime, much of Bermuda's merchant fleet turned to more lucrative labors: privateering. The evasive capabilities highly prized by merchantmen also made Bermuda sloops the ship of choice for the pirates themselves, earlier in the 18th century, as well as for smugglers. They often carried sufficient crew out to return with several prizes, and these extra crew were useful both as movable ballast, and in handling the labor intensive sloops. The shape of the ship enabled Bermudian mariners to excel. The same abilities allowed Bermuda sloops to escape from better armed privateers and even larger Man of war British naval ships which, with their square rigs, could not sail as closely to windward. The ability of the sloop rig in general to sail upwind meant a Bermuda sloop could outrun most other sailing ships by simply turning upwind and leaving its pursuers floundering in its wake. Due to the large number of white Bermudian men who were away at sea at any one time (and possibly due as much to fear of the larger number of enslaved black Bermudian men left behind) it was mandated that blacks must make up a percentage of the crew of every Bermudian vessel. By the American War of Independence, the use of many able black slaves as sailors added considerably to the power of the Bermudian merchant fleet due to their highly needed skill set, and these included the crews of Bermudian privateers. When the Americans captured the Bermudian privateer Regulator, they discovered that virtually all of her crew were black slaves. Authorities in Boston offered these men their freedom, but nearly all of the 70 captives elected to be treated as prisoners of war, claiming slavery was all they knew and out of fear for their families who were still in Bermuda. Sent to New York on the sloop Duxbury, those who were left seized the vessel and sailed it back to Bermuda. Although such small sloops are rare today, the design was further scaled down to produce the Bermuda Fitted Dinghy, a class of racing vessel used in traditional competition between Bermudian yacht clubs. The term Bermuda sloop has come to be used outside Bermuda, today, to describe any single masted, Bermuda rigged boat, also known as Marconi sloops, although most are far less extreme in their design than was once the norm in Bermuda, with bowsprits omitted, masts vertical and shortened, and booms similarly shortened. Spinnaker booms and multiple jibs are rarely seen. The reduced sail area makes modern boats much more manageable, especially for small or inexperienced crews.