Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Католик шіркеуінің басшысы 1523-1534 жылдар аралығында.
Head of the Catholic Church from 1523 to 1534
Папа Клемент VII (Clemens VII; туған Giulio de' Medici; 26 мамыр 1478 – 25 қыркүйек 1534) – Католик шіркеуінің басшысы және 19 қараша 1523 жылдан өліміне дейін, 25 қыркүйек 1534 жылға дейін Папалық мемлекеттердің билеушісі. "Папалардың ең бақытсызсы" деп есептелген Клемент VII-нің билігі саяси, әскери және діни күрестердің қарқынды кезеңімен белгіленді – олардың көптегені ұзақ уақыттан бері қалыптасып келген еді, бұл христиандық және әлемдік саясатқа зор әсер етті. 1524 жылы Италиядағы Ренессанстың соңында папалық таққа отырған Клемент мемлекеттік қайраткер ретінде жоғары беделге ие болды. Протестанттық реформацияның таралуы, шіркеудің банкротқа жақын болуы және Италияға шетелдік әскерлердің басып кіруі сияқты дағдарыстық жағдайда басшылыққа келген Клемент бастапқыда сол кездегі келіспеушілікте болған христиан басшылары арасында бейбітшілік орнату арқылы мәсіхшілер әлемін біріктіруге тырысты. Кейіннен ол Италияны шетелдік оккупациядан босатуға ұмтылды, өйткені бұл шіркеудің тәуелсіздігіне қауіп төндіреді деп сенді. Мартин Лютердің Солтүстік Еуропадағы протестанттық реформациясы сияқты бұрын-соңды болмаған қиындықтарды мұра еткен; Еуропаның ең күшті екі патшасы – Рим императоры Карл V және Францияның Франциск I арасындағы Италиядағы билік үшін күрес, олардың әрқайсысы Папаның жағын таңдауын талап етті; Сүлеймен Шығармалы бастаған түріктердің Шығыс Еуропаға шабуылдары, Англияның Генрих VIII-нің даулы ажырасуы Клементтің проблемаларын одан әрі ушықтырып, Англияның Католик шіркеуінен бөлінуіне әкелді; және 1527 жылы император Карл V-пен қарым-қатынастардың нашарлауы Римнің зорлықпен тонауына соқтырды, оның барысында Клемент түрмеге қамалды. Сант-Анжело бекінісіндегі қамаудан құтысқаннан кейін, экономикалық, әскери немесе саяси мүмкіндіктері шектеулі болған Клемент бұрынғы түрме бастығы Карл V-пен одақтасып, шіркеу мен Папалық мемлекеттердің тәуелсіздігінен бас тартып, оны қауіпке тіктеді.
Pope Clement VII (Clemens VII; ; born Giulio de' Medici; 26 May 1478 – 25 September 1534) was head of the Catholic Church and ruler of the Papal States from 19 November 1523 to his death on 25 September 1534. Deemed "the most unfortunate of the popes", Clement VII's reign was marked by a rapid succession of political, military, and religious struggles—many long in the making—which had far reaching consequences for Christianity and world politics. Elected in 1524 at the end of the Italian Renaissance, Clement came to the papacy with a high reputation as a statesman. Assuming leadership at a time of crisis, with the Protestant Reformation spreading, the Church nearing bankruptcy, and large foreign armies invading Italy, Clement initially tried to unite Christendom by making peace among the many Christian leaders then at odds. He later attempted to liberate Italy from foreign occupation, believing that it threatened the Church's freedom. Inheriting unprecedented challenges, including Martin Luther's Protestant Reformation in Northern Europe; a vast power struggle in Italy between Europe's two most powerful kings, Holy Roman Emperor Charles V and Francis I of France, each of whom demanded that the Pope choose a side; Turkish invasions of Eastern Europe led by Suleiman the Magnificent, Clement's problems were exacerbated by Henry VIII of England's contentious divorce, resulting in England breaking away from the Catholic Church; and in 1527, souring relations with Emperor Charles V, leading to the violent Sack of Rome, during which Clement was imprisoned. After escaping confinement in the Castel Sant'Angelo, Clement—with few economic, military, or political options remaining—compromised the Church's and the Papal States' independence by allying with his former jailer, Charles V.
Клемент Медичи дәстүрінде маңызды мәдени мұра қалдырды. Ол Рафаэль, Бенвенуто Челлини және Микеланджелодан суреттерге тапсырыс берді, соның ішінде Микеланджелоның Сикстин капелласындағы "Соңғы үкім" туындысын да қамтыды. Ғылым саласында Клемент 1533 жылы Николаус Коперниктің Жер Күннің айналасында айналады деген теориясын мақұлдағаны үшін танымал – бұл Галилео Галилейдің ұқсас идеялары үшін сотталуынан 99 жыл бұрын болды.
Clement left a significant cultural legacy in the Medici tradition. He commissioned artworks by Raphael, Benvenuto Cellini, and Michelangelo, including Michelangelo's The Last Judgment in the Sistine Chapel. In matters of science, Clement is best known for approving, in 1533, Nicolaus Copernicus's theory that the Earth revolves around the Sun—99 years before Galileo Galilei's heresy trial for similar ideas.
Ерте өмір
Джулио де Медичидің өмірі трагикалық жағдайларда басталды. 1478 жылдың 26 сәуірінде – оның тууына бір ай қалғанда – оның әкесі Джулиано де Медичи (Лоренцо Ұлыстың ағасы) Флоренция соборында отбасының жауларының қолынан қаза тапты, бұл оқиға қазір "Пацци қастандығы" деп белгілі. Ол 1478 жылдың 26 мамырында Флоренцияда заңсыз туды, анасының кім екені нақты белгісіз, бірақ көптеген ғалымдар оның профессор Антонио Горинидің қызы Фиоретта Горини болғанын айтады. Джулио өмірінің алғашқы жеті жылын өсіп-өнген әкесі, ақсақал архитектор Антонио да Сангаллоның қолында өткізді. Флоренциядағы Медичи сарайында Анджело Полициано сияқты гуманистер мен Микеланджело сияқты дарынды тұлғалармен бірге білім алған Джулио шебер музыкантқа айналды. Ол мінезінен ұяң, ал сырт келбетінен әдемі болған. Джулионың табиғи бейімділігі дін қызметкерлеріне еді, бірақ оның заңды емес тууы шіркеудегі жоғары лауазымдарға тағайындалуына кедергі келтірді. Сондықтан Лоренцо Ұлыстың оған әскерде мансап жасауға көмектесті. Алты жыл бойы кардинал Джованни мен Джулио Еуропаны аралап, екі рет тұтқындалды (алғаш Ульмде, кейін Руанда). Әр жолы Пьеро оларды босатып алды. Сол жылы папа Юлийдің және Арагонның Фердинанд II испан әскерлерінің көмегімен Медичилер Флоренцияны қайта бақылауға алды. Оның тегінің шындығы әлі де белгісіз және талқыланып жүр. Оның әкесі кім болғанына қарамастан, Алессандроның өмірінде Джулио – Папа Климент VII – оған үлкен ықылас көрсетіп, Ипполито де Медичиге қарағанда Алессандроны Флоренцияның алғашқы мұрагерлік монархы етіп тағайындады, тіпті оның дайындықтары да салыстырмалы болды.
Giulio de' Medici's life began under tragic circumstances. On 26 April 1478—exactly one month before his birth—his father, Giuliano de Medici (brother of Lorenzo the Magnificent) was murdered in the Florence Cathedral by enemies of his family, in what is now known as the "Pazzi conspiracy". He was born illegitimately on 26 May 1478, in Florence; the exact identity of his mother remains unknown, although a plurality of scholars contend that it was Fioretta Gorini, the daughter of a professor, Antonio Gorini. Giulio spent the first seven years of life with his godfather, the architect Antonio da Sangallo the Elder. Educated at the Palazzo Medici in Florence by humanists like Angelo Poliziano, and alongside prodigies like Michelangelo, Giulio became an accomplished musician. In personality he was reputed to be shy, and in physical appearance, handsome. Giulio's natural inclination was for the clergy, but his illegitimacy barred him from high ranking positions in the Church. So Lorenzo the Magnificent helped him carve out a career as a soldier. Over the next six years, Cardinal Giovanni and Giulio wandered throughout Europe together—twice getting arrested (first in Ulm, and later in Rouen). Each time Piero the Unfortunate bailed them out. That same year, with the assistance of Pope Julius and the Spanish troops of Ferdinand II of Aragon, the Medici retook control of Florence. The truth of his lineage remains unknown and debated. Regardless of his paternity, throughout Alessandro's brief life, Giulio—as Pope Clement VII—showed him great favoritism, elevating Alessandro over Ippolito de Medici as Florence's first hereditary monarch, despite the latter's comparable qualifications.
Папа Лев X тұсында
Джулио де Медичи 1513 жылы наурыз айында 35 жасында әлемдік аренаға шықты. Сол күзде, оның шіркеудің ең жоғары лауазымдарына қол жеткізуіне бәрін кедергі келтіретін нәрселер Папаның оның тууын заңды деп жариялаған қаулысымен жойылды. Онда оның ата-анасы "sponsalia de presenti" (яғни "қазіргі куәгерлер алдында үйленген") бойынша никелескендіктері айтылған.
Giulio de' Medici appeared on the world stage in March 1513, at the age of 35, Later that autumn, all barriers to his attaining the Church's highest offices were removed by a papal dispensation declaring his birth legitimate. It stated that his parents had been betrothed per sponsalia de presenti (i. e. "wed according to the word of those present").
Мемлекеттік қызмет
Кардинал Джулио 1517 жылғы 9 наурызға дейін Шіркеудің вице-канцлері (екінші тұлға) ресми түрде тағайындалмаса да, іс жүзінде Лео X бастапқыда-ақ өзінің туысымен бірлесіп үкім жүргізді. Келесі жылы Францияның Франциск I оны Нарбон архиепископы етіп ұсынды, ал 1516 жылы Францияның кардинал-қорғаушысы етіп тағайындады. Франциск I Францияның кардинал-қорғаушысы Джулиодан қолдау күтті, бірақ Джулио Францискты Шіркеудің тәуелсіздігіне қатер деп санады – әсіресе оның Ломбардияны бақылауы және Болонья конкордатын Франциядағы Шіркеуді бақылау үшін пайдалануы. Ол кезде Шіркеу император Карл V-нің Германияда кеңірейіп келе жатқан лютерандыққа қарсы күресуін қалады. Сондықтан кардинал Джулио Шіркеу атынан Киелі Рим империясын Францияға қарсы қолдау үшін одақ құру бойынша келіссөздер жүргізді. Сол күзде Джулио Милан мен Ломбардияда француз әскерін жеңген Императорлық-Папалық әскерге жетекшілік етті.
While Cardinal Giulio was not officially appointed Vice Chancellor of the Church (second in command) until 9 March 1517, in practice Leo X governed in partnership with his cousin from the beginning. The following year, Francis I of France nominated him to become Archbishop of Narbonne, and in 1516 named him cardinal protector of France. Francis I expected Giulio, France's cardinal protector, to support him; but Giulio perceived Francis as threatening the Church's independence—particularly the latter's control of Lombardy, and his use of the Concordat of Bologna to control the Church in France. At the time, the Church wanted Emperor Charles V to combat Lutheranism, then growing in Germany. So Cardinal Giulio negotiated an alliance on behalf of the Church, to support the Holy Roman Empire against France. That autumn, Giulio helped lead a victorious Imperial Papal army over the French in Milan and Lombardy.
Қарулы қақтығыстар
Джулио де Медичи кардинал ретінде көптеген қарулы қақтығыстарға жетекшілік етті. Оның замандасы Франческо Гиччардини бұл туралы айта келіп, кардинал Джулио дін қызметкерлігіне қарағанда соғыс ісіне көбірек лайықты екенін жазды. 1515 жылы Франциск I-ге қарсы жорықта ол папаның өкілі ретінде қызмет етті, осы сапарында өнертапқыш Леонардо да Винчи де болды.
Giulio de' Medici led numerous armed conflicts as a cardinal. Commenting on this, his contemporary Francesco Guicciardini wrote that Cardinal Giulio was better suited to arms than to the priesthood. He served as papal legate to the army in a campaign against Francis I in 1515, alongside inventor Leonardo da Vinci.
Жетістіктер
Кардинал Джулионың папа Лев X үшін жасаған басқа да тырыстықтары да сәтті аяқталды, сондықтан "Лев X-тің бүкіл понтификаты бойында папалық саясатты бастықтап, оны ілгері жылдырған адам ретінде танылды". 1513 жылы ол Бесінші Латеран кеңесінің құрамына кірді, оған концилиаризм салдарынан туған жарылысты емдеу міндеті жүктелді.
Cardinal Giulio's other endeavors on behalf of Pope Leo X were similarly successful, such that "he had the credit of being the prime mover of papal policy throughout the whole of Leo's pontificate". In 1513, he was member of the Fifth Lateran Council, assigned the task of healing the schism caused by conciliarism.
Флоренцияның бас ұстазы
Кардинал Джулио 1519 - 1523 жылдар аралығында Флоренцияны басқарды, 1519 жылы оның азаматтық билеушісі Лоренцо II де Медичи қайтыс болғаннан кейін. Ол жерде "оған мемлекеттік істерді дерлік тоталитарлық түрде бақылауға мүмкіндік берілді" және "қоғамдық мүдделерді берік және практикалық негізге қою үшін көп еңбек етті". АҚШ президенті Джон Адамс кейінірек Джулионың Флоренциядағы басқаруын "өте сәтті және ұқыпты" деп сипаттады. Олардың арасында Флоренциялық Франческо Содерини кардиналы, оның отбасы Медичимен билік үшін күресте жеңіліп, "кінәлі болды"; Римдік ақсүйек Помпео Колонна кардиналы, ол өзі Рим папасы болғысы келді; және "Лео X патшаға жасаған қиянатын ұмытпаған" француз кардиналдарының тобы да болды. Осылайша кардинал Джулио Адрианның билігінің барлық кезеңінде "зор ықпалға ие болды". Флоренциядағы Медичи сарайы мен Римдегі Канцелярия сарайы арасында уақытын бөліп, кардинал Джулио "жомарт Медичиге лайық өмір сүрді, суретшілер мен музыканттардың меценаты, кедейлердің қорғаушысы, шалқар той беруші".
Cardinal Giulio governed Florence between 1519 and 1523, following the death of its civic ruler, Lorenzo II de Medici, in 1519. There "he was permitted to assume almost autocratic control of State affairs", and "did very much to place public interests upon a firm and practical basis". U. S. President John Adams later characterized Giulio's administration of Florence as "very successful and frugal". Among them were Cardinal Francesco Soderini, a Florentine whose family had lost a power struggle to the Medici "and held a grudge"; Cardinal Pompeo Colonna, a Roman nobleman who wanted to become Pope himself; and a group of French cardinals who "were unwilling to forget Leo X's treachery to their King". In this way, Cardinal Giulio "wielded formidable influence" throughout Adrian's reign. Splitting time between the Palazzo Medici in Florence and the Palazzo della Cancelleria in Rome, Cardinal Giulio "lived there as a generous Medici was expected to live, a patron of artists and musicians, a protector of the poor, a lavish host".
1522 жылғы қастандық жоспары
1522 жылы кардинал Джулионың Флоренцияны басқарудан бас тартып, "әкімшілікті халыққа еркін тапсыруды" жоспарлап отырғаны туралы әңгімелер тарады. Ал ақырында келесі конклавта (1523 жылдың 19 қарашасы) Папа Климент VII болып сайланды. Папа Климент VII саяси шеберлігімен жоғары беделге ие болып, шын мәнінде тәжірибелі дипломаттың барлық қабілеттерін көрсетті. Бірақ оның замандастары оны дүниеге бейім деп есептеді және протестанттық реформацияның қаупіне салқын қарады. Ол таққа отырғаннан кейін Климент VII Италия соғысын аяқтау үшін Капуа архиепископы Николаус фон Шёнбергті Франция, Испания және Англия патшаларына жіберді. Протонотарий Марино Караччоло императорға жолдаған хатында: "Түркілер христиан мемлекеттерін басып алу қаупі туып тұрғандықтан, ол Рим папасы ретінде барлық христиан билеушілерінің жалпы бейбітшілігін орнатуды өзінің ең маңызды міндеті деп санайды және оған (императорға), шіркеудің аға ұлы ретінде, осы ізгі істе көмектесуін өтінеді", - деп жазды. Бірақ папаның тырысы сәтсіз аяқталды.
In 1522, rumors began to swirl that Cardinal Giulio—lacking legitimate successors to rule Florence—planned to abdicate rule of the city and "leave the government freely in the people". and finally succeeded in being elected Pope Clement VII in the next conclave (19 November 1523). Pope Clement VII brought to the papal throne a high reputation for political ability and possessed in fact all the accomplishments of a wily diplomat. But his contemporaries considered him worldly and indifferent to the perceived dangers of the Protestant Reformation. At his accession, Clement VII sent the Archbishop of Capua, Nikolaus von Schönberg, to the kings of France, Spain, and England, in order to bring the Italian War to an end. An early report from the Protonotary Marino Caracciolo to the Emperor records: "As the Turks threaten to conquer Christian states, it seems to him that it is his first duty as Pope to bring about a general peace of all Christian princes, and he begs him (the Emperor), as the firstborn son of the Church, to aid him in this pious work." But the pope's attempt failed.
Континенттік және Медичи саясаты
Франциск I 1524 жылы Италиядағы 1524-1525 жылдардағы науқаны барысында Миланды басып алғаннан кейін, Рим папасы императорлық-испандық жақтан бас тартып, 1525 жылғы қаңтардағы келісім арқылы Венеция Республикасы және Франция сияқты басқа итальян князьдықтарымен одақтасуға мәжбүр болды. Бұл келісім Папа мемлекеттеріне Парма мен Пьяченцаны толыққанды иеленуге, Флоренцияда Медичи әулетінің билеуіне және француз әскерлерінің Неапольге еркін өтуіне мүмкіндік берді. Бұл саясаттың өзі дұрыс және патриоттық болғанмен, Климент VII-нің ынтасы тез суыды; ол алғырлық танытпауы мен уақтылы емес экономикалық саясатының нәтижесінде Римнің тәртіпсіз барондарының шабуылына ұшырады, бұл оны император Карл V-нің араласуын сұрауға мәжбүр етті. Бір айдан кейін Франциск I Павия шайқасында жеңіліске ұшырап, тұтқындалды, ал Климент VII Карл V-пен бұрынғы келісімдерін күшейтіп, Неаполь вице-королімен одаққа қол қойды. Алайда, императорлық биліктің өршілдігіне қатты алаңдаған ол, Франциск I Мадрид келісімінен кейін (1526) босатылған соң Франциямен қайтадан байланыс жасады: Папа Франция, Венеция және Миланның Франческо II Сфорцасымен бірге Коньяк лигасына қосылды. Климент VII Карл V-ке қарсы айыптау жасады, ал ол жауап ретінде оны "бағушы" емес, "қарышқыр" деп атап, лютерандық мәселе бойынша кеңес шақырумен қорқытты. Өзінің туысы Папа Лев X сияқты Климент те Медичи туыстарына тым жомарт болды деп есептелді, бұл Ватикан қазынасын құртты. Бұл ішінде кардинал лауазымдарына дейін қызметтер, жерлер, атақтар мен ақша беру кірді. Бұл әрекеттер Климент қайтыс болғаннан кейін осындай шамадан тыс туыстық жемқорлықтың алдын алу үшін реформа шараларын қабылдауға себеп болды.
Francis I of France's conquest of Milan in 1524, during his Italian campaign of 1524–1525, prompted the Pope to quit the Imperial–Spanish side and to ally himself with other Italian princes, including the Republic of Venice, and France through a treaty of January 1525. This treaty granted the definitive acquisition of Parma and Piacenza for the Papal States, the rule of Medici over Florence and the free passage of the French troops to Naples. This policy in itself was sound and patriotic, but Clement VII's zeal soon cooled; by his want of foresight and unseasonable economy, he laid himself open to an attack from the turbulent Roman barons, which obliged him to invoke the mediation of the emperor, Charles V. One month later, Francis I was crushed and imprisoned in the Battle of Pavia, and Clement VII went deeper in his former engagements with Charles V, signing an alliance with the viceroy of Naples. But deeply concerned about Imperial arrogance, he was to pick up with France again when Francis I was freed after the Treaty of Madrid (1526): the Pope entered into the League of Cognac together with France, Venice, and Francesco II Sforza of Milan. Clement VII issued an invective against Charles V, who in reply defined him a "wolf" instead of a "shepherd", menacing the summoning of a council about the Lutheran question. Like his cousin Pope Leo X, Clement was considered too generous to his Medici relatives, draining the Vatican treasuries. This included the assignment of positions all the way up to Cardinal, lands, titles, and money. These actions prompted reform measures after Clement's death to help prevent such excessive nepotism.
Ізгі хабарды уағыздау
1529 жылы Климент VII өз бұйрығы "Интра Аркана" арқылы Карл V және Испания империясына рұқсаттар мен жеңілдіктер берді, оның ішінде Америкадағы отарларындағы қамқорлық құқығы да болды.
In his 1529 bull Intra Arcana Clement VII gave a grant of permissions and privileges to Charles V and the Spanish Empire, which included the power of patronage within their colonies in the Americas.
Римді тонау
Рим папасының тұрақсыз саясаты Курия ішінде Императорлық партияның күшеюіне де себеп болды: кардинал Помпео Колоннаның әскері Ватикан төбесін тонады және оның атынан бүкіл Римді бақылауға ие болды. Сондықтан, жеңілген Папа Рим Папалық мемлекетін қайтадан Императорлық жаққа қайтаруға уәде берді. Бірақ көп ұзамай Колонна қоршаудан шығып, Неапольге кетті, уәдесін орындамай, кардиналды лауазымынан босатып жіберді. Осы сәттен бастап, Клемент VII француз партиясының тағдырына соңына дейін бағынудан басқа шарасы қалмады. Көп ұзамай ол Италияда да жалғыз қалды, себебі Феррара герцогы Альфонсо I д’Эсте Императорлық армияға артиллериямен көмектесті, бұл Лига армиясына Карл III, Бурбон герцогы және Георг фон Фрунсберг басқаратын Ландскнехттер тобынан қашықтық сақтауға мүмкіндік берді, осылайша оларға ешқандай зиян келтірмей Римге жетуге жол ашты. Шарль Бурбон қысқа қоршау кезінде баспалдаққа шығу кезінде қаза тапты, ал оның ашқан әскерлері жалақысыз және басшысыз қалды, 1527 жылдың 6 мамырынан бастап Римді тонауға еркіндік сезінді. Содан кейін болған көптеген кісі өлтіру, зорлау және вандализм оқиғалары Ренессанс Римнің мән-жайын мәңгілікке жойды. Әскери және саяси іс-қимылдарында шешімділік танытпаған Клемент VII көп ұзамай (6 маусымда) өзі бас сауғалаған Сант-Анжело цитаделімен бірге қарсы тарапқа берілуге мәжбүр болды. Ол өмірі үшін 400 000 дукат көлемінде құн төлеуге келісті; шарттарға Парма, Пьяченца, Чивитавеккья және Модена қалаларын Киелі Рим империясына беру кірді. (Шындығында тек соңғысы ғана басып алына алды.) Сонымен қатар, Венеция оның жағдайын пайдаланып, Червия мен Равеннаны басып алды, ал Сигизмунд Малатеста Риминиге оралды. Клемент алты ай бойы Кастель-Сант-Анжелода тұтқын ретінде ұсталды. Кейбір Императорлық шенеуніктерге пара бергеннен кейін, ол жасырын саудагер кейпінде Орвиетоға, содан кейін Витербоға қашып өтті. Ол тек 1528 жылдың қазан айында халықтан суырылған және қиратылған Римге оралды. Осы уақытта Флоренцияда Медичиге қарсы республикашылдар хаосты пайдаланып, Папаның отбасын қаладан қайтадан қуды. 1529 жылдың маусым айында соғысқан тараптар Барселона бейбіт шартына қол қойды. Папалық мемлекет бірнеше қалаларды қайтарып алды, ал Карл V Флоренцияда Медичилерді билікке қайтаруға келісті. 1530 жылы он бір айлық қоршаудан кейін тоскан қаласы капитуляциялады және Клемент VII өзінің заңсыз жүлдесі Алессандроны герцог етіп тағайындады. Содан кейін Папа Императорға бағыну саясатын ұстанды, бір жағынан Германиядағы лютерандарға қарсы қатаң шаралар қабылдауға оны ынталандыруға тырысты, ал екінші жағынан жалпы кеңес өткізу туралы талаптарынан қашып өтті.
The Pope's wavering politics also caused the rise of the Imperial party inside the Curia: Cardinal Pompeo Colonna's soldiers pillaged Vatican Hill and gained control of the whole of Rome in his name. The humiliated Pope promised therefore to bring the Papal States to the Imperial side again. But soon after, Colonna left the siege and went to Naples, not keeping his promises and dismissing the Cardinal from his charge. From this point on, Clement VII could do nothing but follow the fate of the French party to the end. Soon he found himself alone in Italy too, as Alfonso I d'Este, duke of Ferrara, had supplied artillery to the Imperial army, causing the League Army to keep a distance behind the horde of Landsknechts led by Charles III, Duke of Bourbon and Georg von Frundsberg, allowing them to reach Rome without harm. Charles of Bourbon died while mounting a ladder during the short siege and his starving troops, unpaid and left without a guide, felt free to ravage Rome from 6 May 1527. The many incidents of murder, rape, and vandalism that followed ended the splendours of Renaissance Rome forever. Clement VII, who had displayed no more resolution in his military than in his political conduct, was shortly afterwards (6 June) obliged to surrender himself together with the Castel Sant'Angelo, where he had taken refuge. He agreed to pay a ransom of 400,000 ducats in exchange for his life; conditions included the cession of Parma, Piacenza, Civitavecchia, and Modena to the Holy Roman Empire. (Only the last could be occupied in fact.) At the same time, Venice took advantage of his situation to capture Cervia and Ravenna while Sigismondo Malatesta returned to Rimini. Clement was kept as a prisoner in Castel Sant'Angelo for six months. After having bought off some Imperial officers, he escaped disguised as a peddler and took shelter in Orvieto and then in Viterbo. He came back to a depopulated and devastated Rome only in October 1528. Meanwhile, in Florence, Republican enemies of the Medici took advantage of the chaos to again expel the Pope's family from the city. In June 1529 the warring parties signed the Peace of Barcelona. The Papal States regained some cities and Charles V agreed to restore the Medici to power in Florence. In 1530, after an eleven month siege, the Tuscan city capitulated and Clement VII installed his illegitimate nephew Alessandro as duke. Subsequently, the Pope followed a policy of subservience to the emperor, endeavouring on the one hand to induce him to act with severity against the Lutherans in Germany and on the other to avoid his demands for a general council.
Сыртқы келбеті
1527 жылы жарты жыл түрмеде отырғанда Климент VII Римнің тонауына күйініш білдіріп, толық сақал өсірді. Бұл католик канондық құқығына қайшы келді, себебі дін қызметкерлері сақалын қырқуға тиіс болған. Алайда, 1511-12 жылдары папа Юлий II Болонья қаласына күйініш білдіріп тоғыз ай бойы сақал өсіргені үлгі ретінде алынды. Бірақ Юлий II-ден ерекшелік ете отырып, Климент VII 1534 жылы қайтыс болғанға дейін сақалын сақтап қалды. Оның сақал өсіру үлгісіне оның ізбасары Пауыл III және 1700 жылы қайтыс болған Иннокентий XII-ге дейінгі 24 папа да еліктеді. Осылайша Климент бір ғасырдан астам уақыт бойы сақталған сәндік стильді беймәлім түрде бастады.
During his half year imprisonment in 1527, Clement VII grew a full beard as a sign of mourning for the sack of Rome. This was in contradiction to Catholic canon law, which required priests to be clean shaven but had as precedent the beard Pope Julius II wore for nine months in 1511–12 as a sign of mourning for the papal city of Bologna. Unlike Julius II, however, Clement kept his beard until his death in 1534. His example in wearing a beard was followed by his successor, Paul III, and indeed by 24 popes after him, down to Innocent XII, who died in 1700. Clement was thus the unintentional originator of a fashion that lasted well over a century.
Анкона
1532 жылы Климент VII Анконаны басып алды, осымен қала өз тәуелсіздігін толығымен жоғалтып, Папалық штаттардың құрамына кірді. Бұл Анкона Республикасының маңызды теңіз күші ретінде жүз жылға жуық болған тарихына нүкте қойды.
In 1532, Clement VII took possession of Ancona, which definitively lost its freedom and became part of the Papal States, ending hundreds of years when the Republic of Ancona was an important maritime power.
Ағылшын реформациясы
1520 жылдардың соңына қарай король Генрих VIII Карлдың інісі Катерина Арагондықпен жасаған некесін жойылғанын қалады. Жұбайлардың ұлдары нәсіптік жасқа жетпей қайтыс болды, бұл Тюдорлар әулетінің болашағына қауіп төндірді, бірақ Генрихтің Мэри Тюдор есімді қызы болды. Генрих еркек мұрагердің болмауына себеп оның некесінің "Құдай алдында бұзылғаны" екенін мәлімдеді. Катерина оның ағасының жесірі болған, бірақ некеде бала болмағандықтан, бұл неке Ескі Ұстанымның заңын бұзбады, ол мұндай одақтарды тек ағасының балалары болған жағдайда ғана тыйымдайды. Сонымен қатар, Рим папасы Юлий II олардың үйленуіне рұқсат берген еді. Генрих енді бұл дұрыс емес екенін және оның некесі бастапқыда жарамсыз болғанын дәлелдеді. 1527 жылы Генрих Клементтен некесін жоюды өтінді, бірақ Папа, мүмкін, Катеринаның сіңілісі, Киелі Рим императоры Карл V-нің қысымымен әрекет етіп, оның тиімді тұтқыны болғандықтан, бас тартты. Католик сенімі бойынша, жарамды түрде жасалған неке өмір бойы бұзылмайды, сондықтан Папа бұрынғыда берілген кедергілерге байланысты некені жоя алмайды. Генрихке жақын көптеген адамдар Клементті елемеуді қалады, бірақ 1530 жылдың қазан айында дін қызметкерлері мен заңгерлердің кеңесі Англия Парламенті Кентербери архиепискобына Папаның тыйымын бұзуға құқық бере алмайтынын мәлімдеді. Парламентте епископ Джон Фишер Папаның жақтасы болды. Содан кейін Генрих 1532 жылдың соңында немесе 1533 жылдың басында Анна Болейнмен некелесу рәсімін өткізді. Некеге келуі Кентербери архиепискобы Уильям Уорхэмнің, Папаның адал досының қайтысымен жеңілдеді, содан кейін Генрих Клементті Болейн отбасының досы Томас Кранмерді оның ізбасары етіп тағайындауға көндірді. Папа Кранмердің Кентербериге тағайындалуына қажетті паптық бұйрықтарды берді, сонымен қатар Кранмерден оның қызметке кіріспес бұрын Папаға адалдығын ант етуін талап етті. Генрихтің тұсында қабылданған заңдар епископтардың паптық келісімсіз де қызметке тағайындалатынын жариялаған еді. Кранмер ант беруге келіспейтінін алдын ала мәлімдегенмен, киелілікке тағайындалды. Кранмер Генрихтің қалауынша Катеринамен жасаған некесін жоюға дайын болды. Папа Генрих пен Кранмердің екеуін де Католик шіркеуінен шеттету арқылы олардың некесіне жауап берді. Осыған байланысты Англияда сол жылы Аннаттарды шектеу туралы акт қабылданды, ол шіркеулік кірістерден жиналатын салықтарды Пападан Корольге аударды. Пётрдің ақшасы туралы заң жер иелерінің жыл сайын Папаға бір пени төлеуін тоқтатты. Бұл акт сондай-ақ Англияның "Құдай алдында басқа билігі жоқ екенін, тек сіздің құрметіңіз ғана" және Генрихтің "императорлық тәжі" Папаның "нақтысыз және қайырымсыздықпен жасалған билігі мен талаптары" арқылы кеміткенін қайталады. Соңында, 1534 жылы Генрих Англия Парламентіне басшылық етіп, Католик шіркеуінен бөлініп, Англия шіркеуінің тәуелсіздігін орнатып, Еңбестік туралы актіні қабылдады.
By the late 1520s, King Henry VIII wanted to have his marriage to Charles's aunt Catherine of Aragon annulled. The couple's sons died in infancy, threatening the future of the House of Tudor, although Henry did have a daughter, Mary Tudor. Henry claimed that this lack of a male heir was because his marriage was "blighted in the eyes of God". Catherine had been his brother's widow, but the marriage had been childless, so the marriage was not against Old Testament law, which forbids such unions only if the brother had children. Moreover, Pope Julius II had given a dispensation to allow the wedding. Henry now argued that this had been wrong and that his marriage had never been valid. In 1527 Henry asked Clement to annul the marriage, but the Pope, possibly acting under pressure from Catherine's nephew, Holy Roman Emperor Charles V, whose effective prisoner he was, refused. According to Catholic teaching, a validly contracted marriage is indivisible until death, and thus the pope cannot annul a marriage on the basis of an impediment previously dispensed. Many people close to Henry wished simply to ignore Clement, but in October 1530 a meeting of clergy and lawyers advised that the Parliament of England could not empower the Archbishop of Canterbury to act against the Pope's prohibition. In Parliament, Bishop John Fisher was the Pope's champion. Henry subsequently underwent a marriage ceremony with Anne Boleyn, in either late 1532 or early 1533. The marriage was made easier by the death of the Archbishop of Canterbury William Warham, a stalwart friend of the Pope, after which Henry persuaded Clement to appoint Thomas Cranmer, a friend of the Boleyn family, as his successor. The Pope granted the papal bulls necessary for Cranmer's promotion to Canterbury, and also demanded that Cranmer take the customary oath of allegiance to the pope before his consecration. Laws made under Henry already declared that bishops would be consecrated even without papal approval. Cranmer was consecrated, while declaring beforehand that he did not agree with the oath he would take. Cranmer was prepared to grant the annulment of the marriage to Catherine as Henry required. The Pope responded to the marriage by excommunicating both Henry and Cranmer from the Catholic Church. Consequently, in England, in the same year, the Act of Conditional Restraint of Annates transferred the taxes on ecclesiastical income from the Pope to the Crown. The Peter's Pence Act outlawed the annual payment by landowners of one penny to the Pope. This act also reiterated that England had "no superior under God, but only your Grace" and that Henry's "imperial crown" had been diminished by the Pope's "unreasonable and uncharitable usurpations and exactions". Ultimately, in 1534, Henry led the English Parliament to pass the Act of Supremacy that established the independent Church of England and broke from the Catholic Church.
Екатерина де Медичидің үйлену рәсімі
1533 жылы Климент өзінің туысының немере қызы Катерина де Медичиді Францияның Франциск I-нің ұлы, болашақ король Генрих II-ге үйлендірді. Ауруға шалдыққандықтан, Марсельге үйлену тойына аттанар алдында Климент 1533 жылдың 3 қыркүйегінде Римнен тыс жерде қайтыс болған жағдайда не істеу керектігін көрсететін Булл шығарды. Неке рәсімі 1533 жылдың 28 қазанында Сен-Ферреол-лес-Августин шіркеуінде өтті және оны Клименттің өзі жүргізді. Бұл той "тоғыз күн бойы зәулім банкеттермен, салтанатты шаралармен және мерекелік тойлармен" жалғасты. Ол сондай-ақ Франциск I және Карл V-пен жеке кездесулер өткізді. Карлдың қызы, Австрияның Маргарет 1536 жылы Клименттің туысы, герцог Алессандро де Медичиге үйленуге тиіс болды. Медичи тарихшысы Пол Стратерннің сөзіне қарағанда, Клименттің Катеринаны Франция корольдік отбасына үйлендіруі және Алессандроның Флоренция герцогы болуы мен Габсбургтер отбасына үйленуі "Медичи отбасы тарихындағы маңызды бұрылыс нүктесі болды – Флоренциядағы ақсүйектілікке көтерілу және француз корольдік отбасына қосылу. Климент VII-нің басшылығы болмағанда, Медичилер келесі ғасырларда көретін ұлылықтың шыңына жете алмас еді". Келесі жылы, 1534 жылдың 23 қыркүйегінде Климент император Карлға қоштасу хаты жазды. Өліміне бірнеше күн қалғанда ол Микеланджелоға Сикстин капелласындағы алтарь үстіне "Соңғы сот" суретін салуын тапсырды. Алайда Клименттің симптомдары мен аурудың ұзақтығы оның уланғаны туралы болжамды растамайды.
In 1533, Clement married his cousin's granddaughter, Catherine de' Medici, to the future King Henry II of France, son of King Francis I. Due to an illness, before setting out to Marseilles for the wedding, Clement issued a Bull on 3 September 1533 giving instructions on what to do if he died outside Rome. The wedding ceremony took place at Église Saint Ferréol les Augustins on 28 October 1533 and was conducted by Clement himself. It was "followed by nine days of lavish banquets, pageants, and festivities." He also held separate, private meetings with Francis I and Charles V. Charles' daughter, Margaret of Austria was set to marry Clement's relative, Duke Alessandro de' Medici in 1536. According to Medici historian Paul Strathern, Clement marrying Catherine into France's royal family and Alessandro becoming Duke of Florence and marrying into the Hapsburg family "marked perhaps the most significant turning point in the history of the Medici family—the ascent into nobility in Florence, and the joining of the French royal family. Without the guiding hand of Clement VII, the Medici would never have been able to achieve the pinnacles of greatness that were yet to come" in the following centuries. Later the following year, on 23 September 1534, Clement wrote a long letter of farewell to Emperor Charles. He also affirmed, just days before his death, that Michelangelo should paint The Last Judgment above the altar in the Sistine Chapel. Clement's symptoms and the length of his illness do not, however, support the hypothesis that he had been poisoned.
Саяси мұрасы
Климент VII папалығы тарихтың ең даулы кезеңдерінің бірі саналады; Клименттің өзіне қатысты пікірлер көбінесе күрделі. Мысалы, Клименттің замандасы Франческо Веттори оның "үлкен және құрметті кардиналдан кішкентай және беделсіз папа болу үшін зор еңбек еткенін" жазған, бірақ сонымен қатар "егер бұрынғы папалардың өмірін қарастырсақ, жүз жылдан астам уақыт бойы Таққа Климент VII-ден артық адам отырған жоқ деп шын мәнінде айтуға болады. Дегенмен, оның тұсында апат орын алды, ал барлық жамандыққа толы басқалары, әлемнің көзімен қарағанда, бақытты өмір сүріп, қайтыс болды. Біз де Раббымызды, Құдайды сұраққа салуға болмаймыз, Ол қалай және қашан жазалайтынын өзі біледі". Клименттің папалық билігіндегі апаттар – Римді тонау және Англия реформациясы – католицизм, Еуропа және Ренессанс тарихындағы шешуші нүктелер саналады. Қазіргі заманғы тарихшы Кеннет Гоувенс былай деп жазады: "Клименттің сәтсіздіктерін ең алдымен еуропалық саясаттың динамикасындағы маңызды өзгерістер контекстінде қарастыру керек. 1520 жылдардың ортасында Италия түбегіндегі соғыс күшейген кезде [католик шіркеуі мен Италияның] тәуелсіздігін қамтамасыз ету үшін тұрақты әскерлерді ұстауға үлкен қаржылық шығындар қажет болды. Саяси тіршілік үшін шіркеу реформасы қысқа мерзімді мақсат ретінде маңыздылығын жоғалтты, ал соғыс шығындары мәдениетке жұмсалатын қаражатты қысқартуды талап етті. Климент өзінің көрнекті ізашарлары Юлий II және Лев X-тің саясатын ұстанды; бірақ 1520 жылдары бұл саясат сәтсіздікке ұшырады, ал оның ізбасарлары оған жүгінді, бұл үшін ресурстар мен әлемдік қолдау қажет болды, оны екінші Медичи папасы жинауға шамасы келмеді". Клименттің Италия мен католик шіркеуін шетелдік үстемдіктен азат етуге жасаған күресі туралы тарихшы Фред Дотоло былай деп жазады: "Оның папалық билігін монархиялық биліктің өсуіне қарсы папалық құқықты қорғау, христиан әлемінде діни және патшалық лауазымдардың ежелгі бөлінуін сақтау үшін дипломатиялық және тіпті пастырлық күрес деп қарастыруға болады. Егер жаңа монархтар папалық билікті тек мемлекеттік биліктің бір бөлігіне айналдырса, діни мәселелер мемлекеттік саясаттан айырылады. Климент VII патшалық биліктің кеңеюін тежеуге және Рим мен папалық артықшылықтардың тәуелсіздігін сақтауға тырысты". Шіркеулік тұрғыдан Климент яһудилерді инквизициядан қорғау, Театин, Барнабит және Капуцин ордендерін бекіту және Мальта рыцарлары үшін Мальта аралын қамтамасыз етуімен еске алынады. Клименттің папалық билігіне қатысты соңғы талдау жасаған тарихшы Э. Р. Чемберлин былай деп жазады: "Климент VII жеке қасиеттерінен басқа барлық жағынан грек трагедиясының басты кейіпкері болды, ол бұрын жасалған әрекеттердің салдарына шыдауға шақырылған құрбан болды. Оның алдыңғыларының әрбір дүниелік талабы папалық билікті саяси ойынның қауіпті ойынына аздап тартты, ал әрбір моральдық құлдырау оны христиандардың үлкен тобынан аздап ажыратты, өйткені ол өз күшін содан алған еді". Көбірек мейірімділікпен, қазіргі заманғы тарихшы Джеймс Групб былай деп жазады: "Шын мәнінде, белгілі бір уақытта ол кездескен кедергілерді ескере отырып, оның жағдайы одан да жақсырақ болатынын көру қиын. Әрине, оның бұрынғылары да схизма аяқталғаннан бері қарсылықтарға тап болды, бірақ олардың біреуіне Климент сияқты көптеген майданда және осындай үлкен қиындықтарға қарсы күресуге тура келді ме? Ол бір кезде Киелі Рим империясымен (қазір Америкадан алынған қымбат металдармен күш алған), француздармен, түріктермен, Италияның бәсекелес мемлекеттерімен, папалық мемлекеттердегі наразылық күштермен және Курияның өзіндегі мүдделермен күресті. Италияның құнды тәуелсіздігінің (сыртқы үстемдіктен азат болуының) қайталанбай жоғалғаны Клименттің жеке кемшіліктерінің нәтижесі емес, жағдайдың сөзсіз нәтижесі сияқты көрінеді. Ол бар күшімен тырысты".
Clement VII's papacy is generally regarded as one of history's most tumultuous; opinions of Clement himself are often nuanced. For example, Clement's contemporary Francesco Vettori writes that he "endured a great labor to become, from a great and respected cardinal, a small and little esteemed pope", but also that "if one considers the lives of previous popes one may truly say that, for more than a hundred years, no better man than Clement VII sat upon the Throne. Nevertheless, it was in his day that the disaster took place while these others, who were filled with all vices, lived and died in felicity—as the world sees it. Neither should we seek to question the Lord, our God, who will punish—or not punish–in what manner and in what time it pleases him." The disasters of Clement's pontificate—the Sack of Rome and the English Reformation—are regarded as turning points in the histories of Catholicism, Europe, and the Renaissance. Modern historian Kenneth Gouwens writes, "Clement's failures must be viewed above all in the context of major changes in the dynamics of European politics. As warfare on the Italian peninsula intensified in the mid 1520s, the imperative of autonomy [for the Catholic Church and Italy] required enormous financial outlays to field standing armies. Political survival perforce eclipsed ecclesiastical reform as a short term goal, and the costs of war necessitated the curtailment of expenditure on culture. Clement pursued policies consistent with those of his illustrious predecessors Julius II and Leo X; but in the 1520s, those policies could but fail Reform of the Church, to which his successors would turn, required resources and concerted secular support that the second Medici pope was unable to muster." Regarding Clement's struggle to liberate Italy and the Catholic Church from foreign domination, historian Fred Dotolo writes that "one might see in his papacy a vigorous defense of papal rights against the growth of monarchial power, a diplomatic and even pastoral struggle to retain the ancient division within Christendom of the priestly and kingly offices. Should the new monarchs of the early modern period reduce the papacy to a mere appendage of secular authority, religious issues would become little more than state policy Clement VII attempted to restrain the expansion of royal power and maintain the independence of Rome and of papal prerogatives." Ecclesiastically, Clement is remembered for orders protecting Jews from the Inquisition, approving the Theatine, Barnabite, and Capuchin Orders, and securing the island of Malta for the Knights of Malta. In a final analysis of Clement's papacy, historian E. R. Chamberlin writes, "in all but his personal attributes, Clement VII was a protagonist in a Greek tragedy, the victim called upon to endure the results of actions committed long before. Each temporal claim of his predecessors had entangled the Papacy just a little more in the lethal game of politics, even while each moral debasement divorced it just a little more from the vast body of Christians from whom ultimately it drew its strength." More charitably, modern historian James Grubb writes, "indeed, at a certain point it is difficult to see how he might have fared much better, given the obstacles he faced. Certainly his predecessors since the end of the Schism had experienced their share of opposition, but did any have to fight on so many fronts as Clement, and against such overwhelming odds? At one time or another he battled the Holy Roman Empire (now fueled by precious metals from America), the French, the Turks, rival Italian powers, fractious forces within the papal states, and entrenched interests within the Curia itself. That the precious liberta d'Italia (freedom from outside domination) should have been lost irrevocably seems more an inevitability than a product of Clement's particular failings. He tried his utmost "
Портреттер
Екінші Медичи папасының өмірі көптеген фильмдер мен телешоуларда бейнеленген, әсіресе Netflix-тің "Медичи: The Magnificent" сериалында, онда бұл кейіпкерді британдық актер Джейкоб Дадман сомдайды.
The life of the second Medici pope has been portrayed numerous times in films and television, notably the Netflix series Medici: The Magnificent, where the figure is portrayed by British actor Jacob Dudman.
Қамқорлық
Кардинал және папа болған Джулио де Медичи "чентокуэнтоның ең белгілі өнер жобаларының көптегенін тапсырыс берді немесе оларға жетекшілік етті". Ол Микеланджелоның Сикстин капелласындағы "Соңғы сот" атты монументалды фрескасы, Рафаэльдің "Трансфигурация" атты әйгілі алтарь бейнесі, Флоренциядағы Медичи капелласындағы Микеланджелоның мүсіндері, Римдегі Рафаэльдің "Вилла Мадама" архитектуралық үйі және Флоренциядағы Микеланджелоның Лаврентий кітапханасы сияқты ең маңызды туындыларымен танымал. "Демеуші ретінде [Джулио де Медичи] техникалық мәселелерде өте сенімді екенін көрсетті", бұл оған Микеланджелоның Лаврентий кітапханасынан Бенвенуто Челлинидің атақты Папалық Морзесіне дейінгі тапсырыстар үшін практикалық архитектуралық және өнерлік шешімдерді ұсынуға мүмкіндік берді. Папа ретінде ол алтын шебері Челлиниді Папалық монетахананың басшысы етіп тағайындады, ал суретші Себастьяно дель Пьомбо Папалық мөрдің сақтаушысы болды. Себастьяноның шедевр туындысы, "Лазардың қайта тірілуі", Кардинал Джулио ұйымдастырған бәйге арқылы жасалды, онда Себастьяно Нарбонн соборы үшін жақсырақ алтарь бейнесін кім жасай алатыны үшін Рафаэльмен тікелей бәсекелестікке түсті. Джулио де Медичидің демеушілігі теология, әдебиет және ғылым салаларын қамтыды. Оның ең танымал туындыларының бірі – Эразмның "Еркін ерік туралы" еңбегі, ол Мартин Лютердің католик шіркеуін сынаған кезде оны қолдады; Макиавеллидің "Флоренция тарихы", ол оған тапсырыс берді; және Коперниктің 1533 жылы жеке мақұлдаған гелиоцентрлік идеясы. 1531 жылы Климент адам денесін кесу және медициналық сынақтарды қадағалау ережелерін шығарды, ол медициналық этиканың алғашқы кодексі болды. Гуманист және жазушы Паоло Джовио оның жеке дәрігері болды. Джулио де Медичи талантты музыкант болды, оның төңірегінде Италияның Жоғары Ренессанс дәуірінің көптеген танымал суретшілері мен ойшылдары болды. Мысалы, "папалық таққа отырмас бұрын, болашақ Климент VII Леонардо да Винчимен жақын болды", Леонардо оған "Гвоздиканың Мадоннасы" суретін сыйлады. Папа ретінде ол жазушы Балдассаре Кастильонени Рим папасының императоры Карл V-ге дипломат, ал тарихшы Франческо Гиччардиниді Папалық мемлекеттерінің ең солтүстік провинциясы – Романьяның губернаторы етіп тағайындады.
As both a cardinal and Pope, Giulio de' Medici "commissioned or supervised many of the best known artistic undertakings of the cinquecento." Of those works, he's best known for Michelangelo's monumental fresco in the Sistine Chapel, The Last Judgment; Raphael's iconic altarpiece The Transfiguration; Michelangelo's sculptures for the Medici Chapel in Florence; Raphael's architectural Villa Madama in Rome; and Michelangelo's innovative Laurentian Library in Florence. "As a patron, [Giulio de' Medici] proved extraordinarily confident in technical affairs," which allowed him to suggest workable architectural and artistic solutions for commissions ranging from Michelangelo's Laurentian Library to Benvenuto Cellini's celebrated Papal Morse. As Pope, he appointed goldsmith Cellini head of the Papal Mint; and painter Sebastiano del Piombo keeper of the Papal Seal. Sebastiano's tour de force, The Raising of Lazarus, was produced via a contest arranged by Cardinal Giulio, pitting Sebastiano in direct competition with Raphael over who could produce the better altarpiece for the Narbonne Cathedral. Giulio de' Medici's patronage extended to theology, literature, and science. Some of the best known works associated with him are Erasmus' On Free Will, which he encouraged in response to Martin Luther's critiques of the Catholic Church; Machiavelli's Florentine Histories, which he commissioned; and Copernicus' heliocentric idea, which he personally approved in 1533. In 1531 Clement issued rules for the oversight of human cadaver dissection and medical test trials, a sort of primitive code of medical ethics. Humanist and author Paolo Giovio was his personal physician. Giulio de' Medici was a talented musician, and his circle included many well known artists and thinkers of the Italian High Renaissance. For example, "in the days before his papacy, the future Clement VII had been close to Leonardo da Vinci," with Leonardo gifting him a painting, the Madonna of the Carnation. As Pope, he appointed author Baldassare Castiglione as Papal diplomat to Holy Roman Emperor Charles V; and historian Francesco Guicciardini as governor of the Romagna, the northernmost province of the Papal States.
Клименттік стиль
1523–1527 жылдардағы итальяндық Ренессанс кезеңінің көркемдік бағыттары кейде «Клементин стилі» деп аталады және олардың техникалық шеберлігімен ерекшеленеді. 1527 жылы Римді шабуылдау «Медичи папасының таққа отырғаннан бері Римде дамыған өнердің алтын ғасыры – Клементин стиліне қатыгез соңғы нүкте қойды». Андре Шастель Клементин стилінде жұмыс істеген суретшілерді Пармиджанино, Россо Фиорентино, Себастьяно дель Пьомбо, Бенвенуто Челлини, Маркантонио Раймонди және Рафаэльдің көптеген ізбасарлары ретінде сипаттайды: Джулио Романо, Джованни да Удине; Перино дель Вага; және Полидоро да Караваджо. Шабуыл кезінде осы суретшілердің бірнешеуі қаза тапты, тұтқынға алынды немесе шайқасқа қатысты. Тарихшы Пол Стратерн «оның ішкі әлемі берік сеніммен нұрланды» деп жазады; сондай-ақ, ол «Ренессанс гуманизмінің идеалдарымен таң қалдыратын тығыз байланыста болды, тіпті одан да таң қалдыратыны – оларға терең құрметпен қарады». Стратерн Клементті «мұздай суыққан өзін-өзі бақылауға ие адам» деп жазады, бірақ оның ішінде Медичи әулетіне тән сақтық қасиеті кемшілікке айналды. Егер бірдеңе болса, VII Клемент тым көп түсінікті болды – ол әрқашан кез келген мәселенің екі жағын да көре алатын. Бұл оны өзінің туысы Лев X-тің жақсы кеңесшісі етті, бірақ мәселелерді өз қолына алу қабілетін қиындатты.
Italian Renaissance artistic trends from 1523 to 1527 are sometimes called the "Clementine style", and notable for their technical virtuosity. In 1527, the Sack of Rome "put a brutal end to an artistic golden age, the Clementine style that had developed in Rome since the coronation of the Medici Pope". André Chastel describes the artists who worked in the Clementine style as Parmigianino, Rosso Fiorentino, Sebastiano del Piombo, Benvenuto Cellini, Marcantonio Raimondi, and numerous associates of Raphael: Giulio Romano, Giovanni da Udine; Perino del Vaga; and Polidoro da Caravaggio. During the Sack, several of these artists were either killed, made prisoner, or took part in the fighting. Historian Paul Strathern writes, "his inner life was illuminated by an unwavering faith;" he was also in "surprisingly close contact with the ideals [of Renaissance humanism], and even more surprisingly was deeply sympathetic to them." Strathern writes that Clement was "a man of almost icy self control, but in him the Medici trait of self contained caution had deepened into a flaw If anything, Clement VII had too much understanding—he could always see both sides of any particular argument. This had made him an excellent close adviser to his cousin Leo X, but hampered his ability to take matters into his own hands."