Джеймс Брэкхейдж (1933-2003) – американдық тәжірибелік кино режиссері. Туысқандық, өлім, сексуалдық және бейнелеу өнері тақырыптарын зерттеген. Кино өнері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық режиссер және жазушы (1933–2003)
American filmmaker and writer (1933–2003)
Джеймс Стэнли Браххедж (14 қаңтар 1933 – 9 наурыз 2003) – американдық режиссер. Ол 20 ғасырдың эксперименталды кино өнеріндегі ең маңызды тұлғалардың бірі саналады. Бес онжылдық бойы Браххедж кең көлемді және алуан түрлі туындылар жасады, қолмен түсіру, тікелей пленкаға сурет салу, жылдам монтаж, камерада монтаждау, пленканы сызып тастау, коллаж және көп экспозициялы түсіру сияқты әртүрлі форматтарды, тәсілдер мен техникаларды зерттеді. Мифологияға қызығушылық танытып, музыка, поэзия және визуалды құбылыстардан шабыт алған Браххедж жалпыға ортақ нәрсені ашуға ұмтылды, әсіресе туу, өлім, сексуалдық қатынас және тазалық тақырыптарын зерттеді, сонымен қатар лирикалық мәнерді де қолданды. Бұрын көп жылдар бойы іздестіру қиын болған фильмдерінің көп бөлігі қазір DVD және басқа да медиа форматтарында қолжетімді. TOC
James Stanley Brakhage ('/b//r//æ//k//ɪ//dʒ/ BRAKij; January 14, 1933 – March 9, 2003) was an American filmmaker. He is considered to be one of the most important figures in 20th century experimental film. Over the course of five decades, Brakhage created a large and diverse body of work, exploring a variety of formats, approaches and techniques that included handheld camerawork, painting directly onto celluloid, fast cutting, in camera editing, scratching on film, collage film and the use of multiple exposures. Interested in mythology and inspired by music, poetry and visual phenomena, Brakhage sought to reveal the universal, in particular exploring themes of birth, mortality, sexuality, and innocence. and lyricism. While they were for many years obscure and hard to find, many are now readily available on DVD as well as other media. TOC
1970 және 1980 жылдар
Браххедж 1970-ші жылдары кино жасауға жаңа тәсілдерді зерттеді. 1971 жылы ол Питтсбург қаласындағы қоғамдық мекемелерден шабыттанған үш фильмнен тұратын топты аяқтады. Бұл үш фильм – қалалық полиция туралы «Көздер», ауруханада түсірілген «Deus Ex» және «Өзіңнің көзіңмен көру» фильмі, олар «Питтсбург трилогиясы» деп белгілі. 1974 жылы Браххедж толық метражды «Жарықтың мәтіні» фильмін жасады, ол толығымен шыны жақсыда сынған жарықтың суреттерінен тұрады. 1979 жылы ол Polaroid компаниясы ұсынған Polavision форматымен тәжірибе жасап, шамамен бес 2,5 минуттық фильм түсірді. Бұл фильмдердің қазіргі тағдыры белгісіз. Ол ландшафтты, жарықтың және ойлау процесінің мәнін зерттеуді жалғастырды, сонымен қатар 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында «қозғалыстағы визуалды ойлау» деп атаған нәрсесінің фильмдік эквиваленттерін «Римдік», «Арабтық» және «Мысырлық» серияларындағы бірнеше фотосуреттер арқылы жасады. Стен Браххедж 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында Боулдердегі Колорадо университетінде уақыт-уақыт оқытумен айналысты. 1986 жылы ол Джейннен ажырасып, 1989 жылы екінші әйелі Мэрилинге үйленді, олар екі балаға ие болды. 1980-ші жылдардың соңында Браххедж дыбысты фильмдер жасауға қайта оралды, төрт бөлімді «Фаустфильм» циклын жасады, сондай-ақ қолмен боялған «Данте квартеті» фильмін аяқтады. Браххедж 1989 жылы Эдвард Макдауэлл медалімен марапатталды.
Brakhage explored new approaches to filmmaking in the 1970s. In 1971, he completed a set of three films inspired by public institutions in the city of Pittsburgh. These three films—Eyes, about the city police, Deus Ex, filmed in a hospital, and The Act of Seeing with One's Own Eyes, depicting autopsy—are collectively known as "The Pittsburgh Trilogy". In 1974, Brakhage made the feature length The Text of Light, consisting entirely of images of light refracted in a glass ashtray. In 1979, he experimented with Polavision, a format marketed by Polaroid, making about five 2 1/2 minute films. The whereabouts of these films are now unknown. He continued his visual explorations of landscape and the nature of light and thought process, and through the late 1970s and early 1980s produced filmic equivalents of what he termed "moving visual thinking" in several series of photographic abstractions known as the Roman, Arabic, and Egyptian series. Stan Brakhage taught at the University of Colorado in Boulder off and on, in the late 1970s and early 1980s. He separated from Jane in 1986, and in 1989 married his second wife, Marilyn; the two went on to have two children together. In the late 1980s, Brakhage returned to making sound films, with the four part Faustfilm cycle, and also completed the hand painted film, The Dante Quartet. Brakhage was awarded the Edward MacDowell Medal in 1989.
1990-2000 жылдар және өлім
Браххедж өмірінің соңғы екі онжылдығында өте өнімді болды, кейде басқа кинорежиссерлермен, соның ішінде Колорадо университетінің әріптесі Фил Соломонмен бірлесіп жұмыс істеді. Тағы бірнеше дыбыстық фильмдер аяқталды, соның ішінде Филип Корнердің музыкасына монтаждалған Passage Through: A Ritual, Christ Mass Sex Dance және Ellipses Reel 5, екеуі де Джеймс Теннидің музыкасымен. Ол сонымен қатар "Ванкувер аралы квартеті" деп аталатын балалық шақ, жасөспірімдік, қартаю және өлім туралы терең ойлар жиынтығын, сондай-ақ көптеген қолмен боялған жұмыстарды жасады. 1996 жылы Браххеджге көк безінің қатерлі ісігі диагнозы қойылып, көк безі алынып тасталды. Операция сәтті аяқталғандай болды, бірақ рак қайтадан пайда болды. 2002 жылы бейне сұхбатында ол қатерлі ісігінің себебін фильмге тікелей бояу үшін қолданған анилин бояуларының уыттылығынан туындағанын түсіндірді. Браххедж оқыту қызметінен зейнеткерлікке шығып, 2002 жылы Канадаға көшіп, екінші әйелі Мэрилинмен және екі ұлымен Британдық Колумбиядағы Виктория қаласына қоныстанды. Браххедж 2003 жылдың 9 наурызында 70 жасында қайтыс болды. Оның түсірген соңғы кадрлары "Жұмыс үстінде" деген атаумен жарияланды. Өлген кезде Браххедж қытай сериясы бойынша жұмыс істеп жатқан, бұл туынды фильмге тікелей сызықтар салып жасалған, ал бұл әдісті 1950 жылы француз суретшісі Исидор Ису қолданған. Ересек болғаннан кейін христиан дінін ұстанбаса да, Браххедж дәстүрлі англикандық қызмет өткізуді өтінді. Қоштасу рәсіміне көбінесе отбасы мүшелері, сондай-ақ кино әлемінен бірнеше достары қатысты, және Иоганн Себастьян Бахтың D минорындағы Токката және Фугасы орындалды.
Brakhage remained extremely productive through the last two decades of his life, sometimes working in collaboration with other filmmakers, including his University of Colorado colleague Phil Solomon. Several more sound films were completed, including Passage Through: A Ritual, edited to the music of Philip Corner, Christ Mass Sex Dance and Ellipses Reel 5, both with music by James Tenney. He also produced the major meditations on childhood, adolescence, aging and mortality collectively known as the "Vancouver Island Quartet," as well as numerous hand painted works. Brakhage was diagnosed with bladder cancer in 1996, and his bladder was removed. The surgery seemed successful, but the cancer eventually returned. In a video interview in 2002, he explained that his cancer was caused by the toxicity of the aniline dyes he had used to paint directly onto film. Brakhage retired from teaching and moved to Canada in 2002, settling with his second wife Marilyn and their two sons in Victoria, British Columbia. Brakhage died there on March 9, 2003, aged 70. The last footage Brakhage shot has been made available under the title Work in Progress. At the time of his death, Brakhage was also working on the Chinese Series, a work that was achieved by scratching directly on to film, a technique that was employed by the French artist Isidore Isou in 1950. Though not a practicing Christian during his adulthood, Brakhage requested a traditional Anglican service. The funeral was attended largely by family members, as well as a few friends from the filmmaking world, and included a performance of Johann Sebastian Bach's Toccata and Fugue in D Minor.
Ықпал
1961 жылы Джонас Мекас Браххейдты «кәнже келген жерде кинода жұмыс істейтін ең шынайы кино өнершілерінің бірі, және мүмкін, бүгінгі Америкадағы ең түпнұсқа кинорежиссер» деп жазды. Браххейдждің студенттерінің арасында «Анц» фильмінің режиссері Эрик Дарнелл, сондай-ақ «Саут Парк» сериалын жасаған Мэтт Стоун мен Трей Паркер болды, және олардың студенттік фильмі «Каннибал! Музыкалық» фильмінде оның есімі айтылады. Мартин Скорсезенің «Мәсіхтің соңғы құмарлығы» фильмінде Исаның айқышқа шегеленгендегі өлімін бейнелеу үшін Браххейдждің суретпен салынған фильм стилі қолданылған. Скорсезе өзінің кеңсесінің қабырғасына Браххейдж фильмдерінен үлгілер ілген. Қазіргі заманғы кино және бейне өнершісі Раймонд Сальваторе Хармонның (1974 ж.т.) туындылары Браххейдждің абстрактілі фильмдерімен салыстырылды. «Жеті» (1995) фильмінің титрлері, олардың сызылған эмульсиясы, жылдам монтаждары және жарықтардың жарқырауы Браххейдж стилінде жасалған. Stereolab тобының «Dots and Loops» (1997) альбомының ашылу трегі «Brakhage» оның құрметіне аталған. Sonic Youth тобы, перкуссионист Тим Барнспен бірге, 2003 жылы Anthology Film Archives қорына көмектесу үшін өткізілген концертте үнсіз Стэн Браххейдж фильмдерімен бірге орындады. Концерттің тікелей жазбасы SYR6: Koncertas Stan Brakhage Prisiminimui деген атпен шықты. «The Jacket» (2005) фильмінің соңғы титрлері Браххейдждің 1963 жылғы «Mothlight» фильміне құрмет көрсету болып табылады. BBC телесериалы «The Living and the Dead» (2016) сериалының ашылу титрлерінде «Mothlight» фильмінен үзінді қолданылған. 2011 жылы шыққан «Өмір ағашы» және «Твин Пикс: Қайту» (2017) сериалының 8-бөлімінде Браххейдждің жұмысын еске түсіретін эпизодтар бар.
In 1961, Jonas Mekas wrote that Brakhage is "one of the four or five most authentic film artists working in cinema anywhere, and perhaps the most original filmmaker in America today". Among Brakhage's students were Eric Darnell, the director of Antz, as well as the creators of South Park, Matt Stone and Trey Parker, and he is featured in their student film Cannibal! The Musical. Martin Scorsese's The Last Temptation of Christ uses Brakhage's painted film style to depict the death of Jesus on the cross. Scorsese has framed samples of Brakhage's films on his office wall. The work of contemporary film and video artist Raymond Salvatore Harmon (1974 ) has been compared to Brakhage's abstract films. The credits of the film Seven (1995), with their scratched emulsion, rapid cutaways and bursts of light are in Brakhage's style. The opening track of Stereolab's album Dots and Loops (1997), "Brakhage", is named after him. Sonic Youth, joined by percussionist Tim Barnes, played along with silent Stan Brakhage films at a 2003 benefit show for Anthology Film Archives. The live recording is available as SYR6: Koncertas Stan Brakhage Prisiminimui. The concluding credits to The Jacket (2005) are an homage to Brakhage's 1963 film Mothlight. The opening titles to the BBC television series The Living and the Dead (2016) use an excerpt from Mothlight. The 2011 film The Tree of Life and Part 8 of Twin Peaks: The Return (2017) include sequences reminiscent of Brakhage's work.
Жазбалар
Браххедж фильмдер туралы бірнеше кітап жазды, оның ішінде "Көрініс метафоралары" (1963), "Қозғалыстағы сурет беру мен алу кітабы" (1971), "Фильмдердің өмірбаяндары" (1977, "Тортулл аралы кітаптары") және қайтысынан кейін жарық көрген "Уақытты баяндау: Визионер кинорежиссердің эсселері" (2003). Оның Чикаго өнер институтындағы лекцияларының стенограммалары "Фильмнің шегіне жеткенде: Сегіз авангардтық кинорежиссер" (Кингстон, Нью-Йорк, Макферсон және компаниясы, 1989) деген атпен өңделіп, жарияланды.
Brakhage wrote a number of books about films, including Metaphors on Vision (1963), A Moving Picture Giving and Taking Book (1971), Film Biographies (1977, Turtle Island Books) and the posthumously published Telling Time: Essays of a Visionary Filmmaker (2003). Transcripts of his talks at the Chicago Art Institute were edited and published as Film at Wit's End: Eight Avant Garde Filmmakers, (Kingston, New York, McPherson & Co., 1989).