«Генерал» – 1936 ж. жазылған К.С. Форестер романы. Бірінші дүниежүзілік соғысты реалистік бейнелейді, британ әскерінің қиындықтары мен генералдың өмірін көрсетеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Генерал" – жазушы К. С. Форестердің 1936 жылы жазған романы. Хорацио Хорнбловер романдарымен және 1935 жылғы "Африка королевасы" романымен танымал Форестер осы туындысында Бірінші дүниежүзілік соғыстың жақында ғана аяқталған кезеңін шынайы реалистік, бірақ әңгімелі және қызықты форматта бейнелеуге тырысты. Кітаптың орталық тұлғасы – генерал, онда британдық армияның окоп соғысының қиындықтарымен күресу әрекеттері көрсетілген. Сюжет бойынша "Генерал" кәсіби әскери Герберт Керзонның мансабын, Екінші Бур соғысындағы кіші офицерлік қызметінен бастап, аталған Бірінші дүниежүзілік соғыстағы жоғары дәрежелі қолбасшылық тәжірибесіне дейін баяндайды. Керзон жеке басында батыл және адал болғанымен, өзгелерден ерекшеленбейді: ол көптеген офицерлер сияқты қызмет етеді. Соғыстың соңғы нәтижесі оны ашуландырады, өйткені ол жоғарылаумен бірге, көптеген жауынгерлерді өлімге жіберуге мәжбүр болады. Көптеген адамдар қаза болғанда, Керзон жеке басының ар-ұятын сақтап, 1918 жылы орталық державалардың шешуші шабуылы кезінде өмірін құрбан етуге дайын екенін білдіреді. Керзонның айтарлықтай кемшіліктері болмаса да, соғыстың мағынасыздығын ескеретін болсақ, оның психологиялық көрегенділігінің жетіспеуі мен қиялының тарлығы оны анықтайтын сипат екені көрінеді. Көптеген сыншылар бұл туындыны ондаған жылдар бойы жоғары бағалап келді. Самалықтар Форестердің кейіпкерінің қарапайымдылығына ерекше назар аударды, бұл элемент романға күш сыйлайды. Жақындағы мақтаулардың мысалы ретінде тарихшы Макс Гастингстің жазбаларын атауға болады. Керзон уақытша батальон командирі болып тағайындалады. Ипр шайқасында ол өзінің салмағын сақтап, бригадирдің қазасынан кейін бригада басшылығын өз мойнына алады. Ол Англияға оралады, ал оның бөлімшесі Бельгияда болады және сәттілік пен саяси интригалардың арқасында тез арада жоғарылауға жетеді. Ол Буд графының қызы Леди Эмилиге үйленеді, бұл оған "Буд үйі" оппозициялық тобымен пайдалы саяси байланыс орнатуға мүмкіндік береді. Керзон 10 мың адамнан тұратын (құрастырылған) 91-ші жаяу әскер дивизиясының қолбасшысы болып тағайындалады және олардың көпшілігін снарядтар, газ және пулеметтердің астында жарақаттануға және өлімге ұшырататын шабуылдарға бұйрық береді. Соңында, ол тиімділік деңгейін жоғарылатқан 91-ші дивизия 1918 жылдың наурыз айындағы неміс шабуылы кезінде шегінуге мәжбүр болады. Өзінің дәстүрлі құндылықтарына адал Керзон жеңіліс пен кәсіби сәтсіздікке қарсы тұру үшін ат үстінде, қылышымен әскерінің қатарына "жол тартады". Роман оның шайқаста өлімді іздегенін көрсетеді; ол "Біз соңына дейін күресе аламыз" дейді. Ол снарядтың сынығынан жарақат алып, бірнеше ай бойы есірткімен күйзеледі және аяғынан айырылады. Оның соғысы аяқталады.
The General is a 1936 novel authored by writer C. S. Forester. Known for his Horatio Hornblower novels and 1935's The African Queen, Forester attempted in the work to portray the then recently finished conflict of World War I in a decidedly realistic though still narrative based and compelling fashion. The book centres on the titular general and portrays, among other things, the British Army's efforts to deal with the dilemma of trench warfare. In terms of plot, The General follows the career of a professional soldier, Herbert Curzon, from his service as a junior officer in the Second Boer War through his experiences as a senior commander in the aforementioned First World War. While personally courageous and dedicated, Curzon is otherwise unexceptional: he serves as an officer like many others. The stalemate of the conflict irritates him as he receives greater and greater promotion yet finds himself ordering great numbers of regular soldiers to their deaths. Though surviving when many do not and displaying an honorable sense of individual character, Curzon finally determines his willingness to sacrifice his life during the fateful offensive of the Central Powers enacted in 1918. While without truly great fault, it is Curzon's lack of true psychological foresight and unimaginative nature that appears to define him given the inanity of the war. Reviewers have lauded the work over multiple decades. Commentators have particular cited the ordinariness of Forester's character, which as a story element serves to give the novel power. Examples of more recent praise includes the writings of historian Max Hastings. Curzon is given a temporary promotion to battalion command. At the Battle of Ypres, he manages to keep his head about him and following the death of his brigadier assumes command of the brigade. He returns to England while his unit is in Belgium and is rapidly promoted though chance and political intrigue. He makes an advantageous marriage to Lady Emily, the daughter of the Duke of Bude, which gives him a useful political connection to the opposition "Bude House" set. Curzon is appointed in command of the 10,000 man (fictional) 91st Infantry Division, ordering attacks that condemn many of them to mutilation and death amongst the shells, gas and the machine guns. At the end, the 91st Division, which he has brought to a high degree of efficiency, is forced to retreat in the March 1918 German offensive. Faithful to his own traditional values, Curzon decides to "go up the line" among his troops on his horse with a sword rather than face defeat and professional failure. The novel implies that he seeks death in battle; he says "We can still go down fighting". He is injured by a shell fragment, endures months of drugged agony and loses a leg. His war is over.
Басты кейіпкердің психикасы
Керзон – бұл кезде генерал сэр Герберт Керзон – қатыгез немесе бейжай адам емес: ол жай ғана батыл және адал, бірақ жақын пікірлі және қиялы жетпейтін көшбасшы. Форстер үшін Герберт Керзонның жоғары бастыққа көтерілуінің, оның басқаратын мағынасыз қанағатсыздықтардың және қарт мүгедек ретінде дөңгелек креслода зейнетке шығуының оқиғасы Керзон туралы емес – бұл британдық армияның және жалпы британдық үстем қоғамның көзқарастары мен моральдық қағидалары туралы: (Форстердің пікірінше) Бірінші дүниежүзілік соғыстың қорқынышты құрбандары мен қасіреттеріне себеп болған шектеулі және өзгермейтін ойлау қабілеті. Ол теориялық ойшылдарға сенбейді және "Камберлидің қан бауырластығына" (штаб колледжіне) жат. Оның үлкендері сияқты, ол "Тозу соғысына" және "Үлкен шабуылға" күшпен жетуге сенеді; көбірек адамдар, көбірек қару. Сондықтан ол Камбредегі танктардың жеңісіне таңғалады.
Curzon – General Sir Herbert Curzon by this time – is not a brutal man or an uncaring one: simply a brave and honest but stubborn and unimaginative leader. For Forester, the tale of Herbert Curzon's almost inevitable rise to high command, the senseless slaughters he directs and his eventual retirement to the life of an aged cripple in a wheelchair, is not about Curzon – it is about the attitudes and mores of the British Army and of British ruling society more generally: the limited and inflexible mindsets that (in Forester's view) contributed to the appalling casualties and the horrors of the First World War. He distrusts theorists, and is not part of the "blood brotherhood of Camberley" (the staff college) Like his seniors he believes in "Attrition" and the "Big Push" with brute force; more men, more guns. Hence he is startled by the tank victory at Cambrai.
Соғыс кеңсесінің көрінісі
Романда соғыс кеңсесінде фельдмаршал, генерал және генерал-майор Керзонды жоғарылатуға келісетін эпизод бар, бұл ешқандай сұлтандыққа байланысты емес, бірақ жүздеген офицерлер болғанымен, "кездейсоқ жағдай оны ерекше назарға іліктірді". Генерал-майор Маккензи "Қайдан үш жүз жақсы бригадир табамын?" деп шертейді. Майдан шебері (Керзон болған экспедициялық корпустың қалдықтарынан "заманауи армия" құрастырып жатқан) Керзонды генерал-майор етіп тағайындайды, осылайша ол Веббтен жоғары болады, себебі Керзон Веббтен бригадир генерал ретінде кіші. Бірақ кейін Керзон желісін "реттегісі" (қайтарып алуы) келгенде Веббті "қозғалтқысы" (үйге жіберуі) керек болады. Соңында Керзон төрт дивизияға немесе жүз мың сарбазға қолбасшылық етеді: "Веллингтон мен Марлборо ешқашан басқарғандай көп". Соғыс басталғанда "Лондондағы біреу өте жақсы жұмыс істеп, Армияны (Британдық экспедициялық корпусын) жағаға шығарды, ештеңесі жетіспеді". Керзон зейнетке жақындап қалған және йомендер бригадасын даярлауға (қарсы алатындай) тағайындалған алдыңғы офицерінің орнына "жас күшті" (уақытша) подполковник болып тағайындалады. Бірақ жаңа армиялардың бірі – Тоқсан бірінші дивизияда "Соғыс кеңсесі оларды киімсіз, баспанасыз және қарусыз қалдырды (және) саз теңіздерінде тігілген шатырларда дірілдеді". Сондықтан Керзон Маккензиге ықпалды адамдармен кешкі ас ішетінін (ол Эмилимен кешкі ас ішеді) айтып, өмірді шыдайтын ету үшін ағаш төсемелерді бөлуге көмектестірді. Маккензи тактикалық қызметтердің бас директоры, ал либералдық үкімет оппозициядан кейбір мүшелерді үкіметке қабылдағанда: "жоғары лауазымдағы адамдар оңға да, солға да құлап жатқанда, генерал Маккензи тактикалық қызметтердің бас директоры болып қалды. Одан да үлкендері – олардың ішінде Англияның ең ұлы соғыс министрі болғандар – қызметтен алынды, бірақ Маккензи Ольстер дағдарысындағы өте дұрыс емес ұстанымына қарамастан қалды. Бұл Керзонның Англия тарихына жасаған ең маңызды үлесі болуы мүмкін". Керзонның бір қасиеті – жеке адалдығы, ол әкесінің әйелі герцогті Маккензиді сақтап қалуға шақырды. Майдан шебері және соғыс министрі қырық бір жасында (Керзонның жасы) Мысыр армиясының сирдары болған, сондықтан Китченерге ұқсас. Бірақ роман бойынша ол теңізге батып кеткен жоқ, керісінше, қызметтен босатылды. Оның орнына басқа атты әскер, ирланд емес, шотланд, Хейг деп аталды.
The novel has an episode in the War Office with a field marshal, a general and a major general agreeing to promote Curzon, which is not due to any scheming but because though there were a hundred possible officers "an adventitious circumstance had singled him out for particular notice". Major General Mackenzie laments, "where am I to get three hundred good brigadiers from?". The field marshal (who is constructing a "modern army" out of the remains of the Expeditionary Force that Curzon was in) has Curzon promoted to major general so he outranks Webb, as Curzon is junior to Webb as brigadier general. But later Curzon has to "unstick" (send home) Webb when he wants to "adjust" (withdraw) his line. Eventually Curzon has command of four divisions or a hundred thousand men: "as many as Wellington or Marlborough ever commanded." At the outbreak of war, "someone in London had done his work extraordinarily well to "put an Army” (the British Expeditionary Force) ashore lacking absolutely nothing. Curzon is promoted to (temporary) lieutenant colonel as a "vigorous younger man" to replace his predecessor, who is near retirement and is given an (unwelcome) promotion to train a brigade of yeomanry. But with the Ninety first division, one of the new armies, "the War Office was found wanting they were left unclothed, unhoused and unarmed (and) shivered in tents pitched in seas of mud" So Curzon got Mackenzie to wangle allocations of duckboards etc to make life bearable by saying he was dining with influential people (he was dining with Emily). Mackenzie is the Director General of Tactical Services, and when the Liberal Government admitted some of the Opposition to government: "while men in high position fell right and left, General Mackenzie remained Director General of Tactical Services. Others greater than he – among them the greatest Minister of War that England ever had – were flung out of office, but Mackenzie remained despite his very unsound attitude in the Ulster crisis. Perhaps that is the most important contribution Curzon ever made to the history of England" Curzon, one of whose traits is personal loyalty, has urged his father in law the Duke to keep Mackenzie. The field marshal and Minister of War was Sirdar of the Egyptian Army when he was forty one (Curzon's age), so is similar to Kitchener. But in the novel he is forced from office, not drowned at sea. He is replaced by another cavalry man, Scottish instead of Irish, named as Haig.
Романның қабылдануы мен әсері
"Генерал" атты кітап Ұлыбритания офицерлерінің соғыс кезіндегі ой-өрісін өте жақсы және шынайы көрсетеді деп жоғары бағаланған. Көптеген ардагерлер автордың өзі ешқашан қарулы күштерде қызмет етпегенін білгенде таңғалады. Шындығында, Адольф Гитлердің романнан қатты әсер алып, жоғары сапы командирлері мен бас штабына міндетті оқу тізіміне қосып, осы арқылы көрнекті неміс офицерлерінің британдық әріптестерінің ойлау жолын түсінуіне көмектесуді көздегені туралы негізсіз, бірақ таралған әңгіме бар. Форрестер осы әңгімені романның кейінгі басылымының алғы сөзінде факт ретінде келтіреді. Тарихшы Макс Хейстингс "Катастрофа 1914: Еуропа соғысқа қадам басады" кітабында "Генералды" "керемет сыншыл" деп сипаттап, "[Форрестер] Бірінші дүниежүзілік соғыстағы қолбасшыларды ағаштан бұранданы күшпен шығаруға тырысатын жабайылармен теңеді, олар осы үшін барған сайын көптеген тіреуіштер мен рычагтарды қолданды", ал қарапайым бұралау арқылы оны "әлдеқайда аз күшпен" алып тастауға болатынын түсінбеді деп жазады. Хейстингс былай деп қорытындылайды: Бұл соғыс кезіндегі басшылыққа қатысты көзқарас, ол негізінен Черчилль мен Ллойд Джордждың да пікірі болды, содан бері кең қолдауға ие болды. Бірақ егер, бүгінгі таңдағы осы қақтығысты зерттеген көптеген ғалымдардың сенуінше, "жағдайды өзгерту" мүмкін болмаса, тұйықтан шығудың сенімді жолын табу мүмкін емес болса не болады?
The General has been widely praised as being an excellent and very realistic account of the mindset of the British Officer Corps in times of war and as such many veterans are surprised to learn that the author himself never actually served in the armed forces. In fact, a persistent yet unsubstantiated rumor states that Adolf Hitler was so impressed with the novel that he made it required reading for his top field commanders and general staff, in the hopes that it would allow prominent German officers to be able to understand how their British counterparts thought. This rumor is referred to as fact by Forester in a foreword to a later edition of the novel. Historian Max Hastings, in his book Catastrophe 1914: Europe Goes to War, calls The General "brilliantly contemptuous", and writes that "[Forester] likened the commanders of World War I to savages, striving to extract a screw from a piece of timber by main force, assisted by ever more fulcrums and levers" failing to grasp that simply twisting the screw would remove it "with a fraction of the effort." Hastings remarks: This view of wartime generalship, which was essentially also that of Churchill and Lloyd George, has commanded widespread favour ever since. But what if, as most scholars of the conflict today believe, it was impossible to 'turn the screw', to identify any credible means for breaking the stalemate?