Жак Антуан Мари де Казале: Француз саяхатшысы мен саяси қайраткерінің өмірі мен қызметі
Jacques Antoine Marie de Cazalès
Жак Антуан де Казаль – француз саяхатшысы, саяси қайраткер. Төңкеріс кезінде консервативтік көзқарастарымен көзге түсіп, аристократияны қорғады. Дуэльде жарақат алған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жак Антуан Мари де Казалес (1 ақпан 1758 – 24 қараша 1805) – француз ораторы және саясаткері. Де Казалес Гаронна департаментінің Гренада қаласында, төменгі дворяндық отбасында дүниеге келген. Әкесі Тулуза парламентіне кеңесші болғандықтан, Казалес әскери мансапқа қадам басып, 21 жасында драгун полкінің капитаны болды. Саяси карьерасында ол оңшылдардың адал өкілі екенін көрсетті, Верден округі үшін дворяндықтан сайланған депутат болды. Оның оңшыл идеалдары мен сөздері оған, мысалы, Барнарве сияқты саяси қарсыластар жасады, ол дуэльде Казалеске жарақат келтірді. Орташа консерватор ретінде Казалес абсолюттік және конституциялық монархия арасындағы аралық үкімет жүйесін жақтады. Мирабомен бірге консервативті-либералдық партия құруға тырысты. Оның ұлы, Эдмонд де Казалес (fr), философиялық және діни зерттеулер жазды. Конституциялық Ассамблеяда ол британдық үлгіде конституция құруға ұмтылған орташа монархистер тобына жатты. Патшаның қолында соғыс және бейбітшілік құқығын сақтау және сот жүйесін ұйымдастыру туралы сөздері тіпті қарсыластарының да құрметіне ие болды. Ол өз сөздерінің және жеке өмірінің көп бөлігін қалдырмаса да, оның саяси нанымдары мен идеологиясы Moniteur сияқты журналдарда жарияланды. Казалестің сенімдерінің бірі – адамдар тең емес деген сенім және белсенді және пассивті азаматтар арасындағы айырмашылықты сақтау болды. Ол құлдарға да, әйелдерге де теңдік берудің қажеті жоқ деп есептеді. Оның маңызды ұстанымдарының бірі – жеке меншік, оны ол Конституциялық Ассамблеяда "қасиетті және бұзылмайтын құқық" деп санап, қорғау үшін күшпен күресті. Оның шешендігі, оны Ассамблеяның ең көрнекті ораторларының қатарына қойды, алайда Казалес ең көп Барнавемен болған дуэлімен еске алынады, онда ол маңдайдан жарақат алды. 1792 жылғы 10 тамыздағы көтерілістен кейін, монархия құлағаннан кейін, Казалес эмиграцияға кетті. Ол эмигранттар армиясында революциялық Францияға қарсы соғысты. Кейін ол Конвенттен Людовик XVI-ны сот алдында қорғауға рұхсат сұрады, оның қорғанында ерекше аргумент жариялады. 1803 жылы Францияға оралғаннан кейін, ол 1805 жылы қайтыс болғанға дейін көптен көрінбеді.
Jacques Antoine Marie de Cazalès (February 1, 1758 – November 24, 1805) was a French orator and politician. De Cazalès was born at Grenade, Haute Garonne to a family of the lower nobility. With his father as an adviser to the parliament of Toulouse, Cazalès undertook a career in the military, becoming captain of the dragoons at the age of 21. In this political career, he proved to be a devout representative of the right, becoming the elected deputy of the nobility for the Verdun countries. His rightist ideals and orations made him political enemies, such as Barnarve, who scarred Cazalès in a duel. As a moderate conservative, Cazalès favored an intermediate system of government, between absolute and constitutional monarchy. Cazalès also tried to found a conservative liberal party, along with Mirabeau. His son, Edmond de Cazalès (fr), wrote philosophical and religious studies. In the Constituent Assembly he belonged to the section of moderate royalists who sought to set up a constitution on the British model, and his speeches in favour of retaining the right of war and peace in the king's hands and on the organization of the judiciary gained the applause even of his opponents. Although he left few records of his speeches or his personal life, his political beliefs and ideologies were published in journals like the Moniteur. Among Cazalès' beliefs was the belief that men were not equal and maintained the difference between active and passive citizens. He did not find it necessary to grant equality to slaves nor to women. One of his more prominent positions was that of private property, which he fought vigorously to protect in the Constituent Assembly, feeling that it is a "sacred and inviolable right." Apart from his eloquence, which gave him a place among the finest orators of the Assembly, Cazalès is mainly remembered for a duel fought with Barnave, in which Cazalès was wounded in the forehead. After the insurrection of August 10, 1792, which led to the downfall of royalty, Cazalès emigrated. He fought in the army of the émigrés against revolutionary France. He later urged the Convention the privilege of defending Louis XVI before the court, publishing a remarkable argument in his defense. Back in France in 1803, he lived with little public presence until his death in 1805.