Кіріспе

Неміс классикалық ғалымы және филологы, австриялық олимпиадалық гимнаст Иоганн Готфрид Якоб Герман (28 қараша 1772 – 31 желтоқсан 1848) – неміс классикалық ғалымы және филологы. Ол өз еңбектерін Готфрид Герман немесе оның латын тіліндегі баламасы Годофредус Германнус деген атпен жариялаған.

Өмірбаян

Ол Лейпцигте дүниеге келген. Он төрт жасында университетке қабылданды, алғашқыда заңды оқыды, бірақ көп ұзамай классикалық ғылымдарға көшті. 1793–1794 жылдары Йенада оқығаннан кейін Лейпцигте классикалық әдебиеттен лекция оқыды, 1798 жылы университетте философиядан қосымша профессор, ал 1803 жылы шешендік (және поэзия, 1809) профессоры болды. Оның студенттерінің арасында Леопольд фон Ранке болды. 1840 жылы докторлық диссертациясының 50 жылдығына орай ол медальмен марапатталды. Ол Лейпцигте қайтыс болды.

Көзқарастар

Герман грек және латын тілдерін терең білу – ежелгі дүниенің рухани өмірін толық түсінудің жалғыз жолы және филологияның басты, тіпті бірден-бір мақсаты екенін айтты. Осы грамматикалық-сын мектебінің басшысы ретінде ол Филипп Август Бекх пен Карл Отфрид Мюллермен, Херманның филологияға қатысты көзқарасын толық емес және тек бір жақтан қарау деп есептейтін тарихи-антиквариат мектебінің өкілдерімен қарымталасқа түсті.

Шығармалары

Герман өзінің алғашқы назарын классикалық поэтикалық өлшемдерге арнады және осы тақырыпта бірнеше еңбек жариялады, ең маңыздысы – Elementa doctrinae metricae (1816), онда ол Канттың категорияларына негізделген ғылыми теорияны ұсынды. Сондай-ақ, ол "Метрик кітабы" (1798) еңбегін жазды. Оның грек грамматикасына қатысты жазған еңбектері де құнды, әсіресе De emendanda ratione Graecae grammaticae (1801) және Франсуа Вигердің грек идиомалары туралы трактатына жазған түсіндірмелері мен қосымшалары. Ол енгізген жаңа әдістің принциптері De Emendenda Ratione Græcæ Grammaticæ еңбегінде толыққанды дамытылғаннан өзге, оның ежелгі классикалық шығармалардың көптеген басылымдарында практикалық тұрғыда көрсетілген. Оның классикалық шығармаларының басылымдарына Еврипидтің бірнеше пьесасы, Аристофанның "Бұлттары" (1799), Плауттың "Тринуммус" (1800), Аристотельдің "Поэтикасы" (1802), Орфика – Орфикалық әдебиеттің жинағы (1805), Гомер гимндері (1806) және Фотийдің лексиконы (1808) кіреді. 1825 жылы Герман Эрфурдт бастаған Софокл басылымын аяқтады. Аэскилдің басылымы оның 1852 жылы қайтыс болғаннан кейін жарық көрді. Латын тілінде жазылған шағын еңбектерінің жинағы – "Opuscula" 1827-1839 жылдар аралығында Лейпцигте жеті томдық болып басылды. Бұл еңбектер оның хронологиялық, топографиялық және жекелеген мәселелерді шешу қабілетін көрсетеді, сонымен қатар кейбір өлеңдер де қамтылған.