Людвик қалысы: Англияның ортағасырлық қамалының тарихы

Кіріспе

Англиядағы Лудлоу қамалы – Англияның Шропшир графтығындағы сол аттас қалашықта орналасқан ортағасырлық қамалдың қираған нысаны. Ол Тема өзеніне тік қарап тұрған жарлы төбеде салынған. Қамал, шамасы, Нормандтар басып алғаннан кейін Уолтер де Лейси салған және Англиядағы алғашқы тастан тұрғызылған қамалдардың бірі болған. 12 ғасырдың азамат соғысы кезінде қамал де Лейсилер мен қарсыластары арасында бірнеше рет қолдан-қолға өтіп, Ұлы мұнара және үлкен сыртқы қамалмен нығайтылған. 13 ғасырдың ортасында Лудлоу Джеффри де Женевильге берілді, ол ішкі қамалдың бір бөлігін қайта жаңартып, қамал Екінші барон соғысында маңызды рөл атқарды. 1301 жылы Роджер Мортимер қамалды сатып алып, ішкі ғимараттар кешенін кеңейтті. 1425 жылы Ричард, Йорк герцогі қамалды мұраға алды, ол Роз соғысы кезінде Йоркшілдердің билігінің маңызды символына айналды. 1461 жылы Ричардтың ұлы Эдуард IV таққа отырғанда қамал Корольдік меншікке өтті. Лудлоу қамалы Уэльс және Марш кеңесінің ордасы ретінде таңдалды, ол тиімді түрде Уэльстің астанасы қызметін атқарды және 16 ғасыр бойы кеңінен қайта жаңартылды. 17 ғасырға қарай қамал сәндік безендірулерге ие болды, Джон Милтонның «Комус» атты маскасының тұңғыш қойылымы сияқты мәдени шараларды қабылдады. 1640 жылдардағы Англия азамат соғысы кезінде Лудлоу қамалы роялистердің қолында болды, бірақ 1646 жылы парламенттік әскерлермен қоршалып алынып, басып алынды. Қамалдың ішіндегі заттар сатылып, интерregnum кезеңінің көп бөлігінде гарнизон сақталды. 1660 жылғы Жаңарту кезінде кеңес қайта құрылып, қамал жөнделді, бірақ Лудлоу азамат соғысы жылдарынан ешқашан толыққанды қалпына келмеді. 1689 жылы кеңес таратылғаннан кейін қамал көзден жасырын қалды. Генри, Поуис графы, 1772 жылы қамалды Корольден жалға алып, қираған жерлерін кеңінен абаттандырды, ал оның құдайы Эдвард, Поуис графы (Поуис графтығының үшінші құрылысы бойынша), 1811 жылы қамалды толығымен сатып алды. Сыртқы қамалда сарай салынды, бірақ қамалдың қалған бөлігі көбінесе өзгеріссіз қалды, келушілердің саны артып, суретшілер үшін танымал орынға айналды. 1900 жылдан кейін Лудлоу қамалы өсімдіктерден тазартылып, ғасыр бойы Поуис иелігі мен мемлекеттік органдармен кеңінен жөнделді. 21 ғасырда қамал әлі де Поуис графына тиесілі және туристік орталық ретінде жұмыс істейді. Лудлоу қамалының архитектурасы оның ұзақ тарихын көрсетеді, бірнеше салынған стильдердің үйлесімін сақтайды. Сыртқы қамалға Поуис иелігі кеңселер мен тұрғын үйлер ретінде пайдаланатын Касл-хаус ғимараты кіреді, ал ішкі қамал, тастан қазылған ормен бөлінген, Ұлы мұнара, Күн бөлмесі, Ұлы зал және Ұлы палата бөлмесін, сондай-ақ 16 ғасырдың кейінгі қосымшаларын, және сирек кездесетін дөңгелек шіркеуді, Киелі қабір шіркеуіндегі киелі орынға ұқсас, қамтиды.

the castle in England

Ludlow Castle is a ruined medieval fortification in the town of the same name in the English county of Shropshire, standing on a promontory overlooking the River Teme. The castle was probably founded by Walter de Lacy after the Norman conquest and was one of the first stone castles to be built in England. During the civil war of the 12th century the castle changed hands several times between the de Lacys and rival claimants, and was further fortified with a Great Tower and a large outer bailey. In the mid 13th century, Ludlow was passed on to Geoffrey de Geneville, who rebuilt part of the inner bailey, and the castle played a part in the Second Barons' War. Roger Mortimer acquired the castle in 1301, further extending the internal complex of buildings. Richard, Duke of York, inherited the castle in 1425, and it became an important symbol of Yorkist authority during the Wars of the Roses. When Richard's son, Edward IV, seized the throne in 1461 it passed into the ownership of the Crown. Ludlow Castle was chosen as the seat of the Council of Wales and the Marches, effectively acting as the capital of Wales, and it was extensively renovated throughout the 16th century. By the 17th century the castle was luxuriously appointed, hosting cultural events such as the first performance of John Milton's masque Comus. Ludlow Castle was held by the Royalists during the English Civil War of the 1640s, until it was besieged and taken by a Parliamentarian army in 1646. The contents of the castle were sold off and a garrison was retained there for much of the interregnum. With the Restoration of 1660, the council was reestablished and the castle repaired, but Ludlow never recovered from the civil war years and when the council was finally abolished in 1689 it fell into neglect. Henry, 1st Earl of Powis, leased the property from the Crown in 1772, extensively landscaping the ruins, while his brother in law, Edward, 1st Earl of Powis (by the third creation of the Earldom of Powis), bought the castle outright in 1811. A mansion was constructed in the outer bailey but the remainder of the castle was left largely untouched, attracting an increasing number of visitors and becoming a popular location for artists. After 1900, Ludlow Castle was cleared of vegetation and over the course of the century it was extensively repaired by the Powis Estate and government bodies. In the 21st century it is still owned by the Earl of Powis and operated as a tourist attraction. The architecture of Ludlow reflects its long history, retaining a blend of several styles of building. The castle is approximately in size, covering almost The outer bailey includes the Castle House building, now used by the Powis Estate as offices and accommodation, while the inner bailey, separated by a trench cut out of the stone, houses the Great Tower, Solar block, Great Hall and Great Chamber block, along with later 16th century additions, as well as a rare, circular chapel, modelled on the shrine in the Church of the Holy Sepulchre.

ХІ ғасыр

Лудлоу қамалы шамамен 1075 жылы Уолтер де Лейси салған. Уолтер 1066 жылы Англияға Уильям Фиц Осберннің үйінің құрамында, Норманд басқындығы кезінде келген. Фиц Осбернге Херефорд графы титулы берілді және аймақты қоныстандыру міндеті жүктелді; сонымен бірге, Уэльспен шекараны нығайту үшін графтықтың батысында бірнеше қамалдар салынды. Лудлоу Уолтердің қамалдарының ең маңыздысы болды: ол жаңа иеліктерінің ортасында орналасқанмен қатар, Тема өзені арқылы өтетін стратегиялық жол торабында, қатты қорғанысқа ие төбеде тұрды. 1085 жылы Уолтер Херефордта құрылыс барысында қайтыс болды, оның орнын ұлы Роджер де Лейси басты. Қамалдың нормандық тас бекіністері, мүмкін, 1080 жылдардың өзінде салына бастады және 1115 жылға дейін аяқталды. Олар қазіргі қамалдың ішкі ауласының айналасында салынды, сақина тәрізді қоршаудың тас нұсқасын құрады. Онда төрт мұнара және қабырғаларында қақпа мұнарасы болды, екі жағында тастан қазылған ор бар еді, қазылған тас құрылыс жұмыстарына қайта қолданылды, бұл Англиядағы ең алғашқы тас қамалдардың бірі болды. Дөңгелек пішіні мен әсем кіреберіс мұнарасы оны бұрынғы англосаксондық бурхеттерімен салыстыруға мүмкіндік береді. 1096 жылы Роджер Вильгельм II-ге қарсы көтеріліс жасағаны үшін жерінен айырылып, оның орнына ағасы Хью тағайындалды.

12 ғасыр

Хью де Лейси 1115 жылға таяу баласыз қайтыс болды, ал Генрих I Людлоу қамалын және айналасындағы көптеген жерлерді Хьюдың немере қызы Сибильге беріп, оны өзінің үй шаруашылығының қызметкері болған Пэйн-Фитцжонға үйлендірді. Пэйн 1137 жылы уэльстілермен шайқасып қаза тапты, соның нәтижесінде қамалдың мұрагерлігі үшін күрес басталды. Осы кезде король Стефан Англия тағына отырды, бірақ оның билігі бекем болған жоқ, сондықтан ол 1137 жылы Людлоуды ФитцМайлске саяси қолдау көрсету туралы уәделерге алмастырып берді. Стефан мен императрица Матильда арасында азамат соғысы басталып, Гилберт Стефанға қарсы көтеріліп, Людлоу қамалын басып алды. Стефан Уэльс шебіне әскер жіберіп, жергілікті халықтың қолдауын алуға тырысты, сол үшін өзінің рыцарі Джосе де Динанды Сибильге үйлендіріп, оларға қамалдың болашақ иелігін берді. Стефан бірнеше әрекеттен кейін 1139 жылы қамалды басып алды, сонда оның одақтасы Шотландияның ханзадасы Генриді қамал қабырғасынан ілгектің көмегімен ұсталғанда құтқарып қалды. Бірақ Гилберт Людлоудың заңды иесі екенін мәлімдеді, осыдан кейін Джосе мен оның арасында жеке соғыс басталды. Гилберт соңында жеңіске жетіп, 1153 жылғы азамат соғысы аяқталар алдында бірнеше жыл бұрын қамалды қайта басып алды. Ол соңында Левантқа кетіп, Людлоуды алдымен үлкен ұлы Роберттің, ал Роберт қайтыс болғаннан кейін кіші ұлы Хью де Лейсидің қолына қалдырды. Осы кезеңде кіреберіс мұнарасын өзгерту арқылы Ұлы мұнара салынды, бұл, әдетте, 1139 жылғы қоршау кезінде немесе Гилберт пен Джосе арасындағы соғыс кезінде жасалды. Ескі Норман қамалы да өсіп келе жатқан отбасы үшін тым кішкентай бола бастады, сондықтан шамамен 1140 және 1177 жылдар аралығында бастапқы қамалдың оңтүстігі мен шығысына сыртқы бейлі салынды, осылайша кең ашық кеңістік пайда болды. Осы процесте қамалға кіру оңтүстіктен шығысқа қарай, өсіп келе жатқан Людлоу қаласына қарап ауысты. Гилберт, мүмкін, ішкі бейліде дөңгелек тәріздес шіркеу салды, ол кейіннен ол қосылған Тамплиер орденінің шіркеулеріне ұқсас болды. Хью Ирландияны нормандықтар басып алуына қатысты және 1172 жылы Мит лорды атанды; ол көп уақытын Людлоудан тыс өткізді, ал Генрих II оның болмағанда қамалды тәркіледі, мүмкін, Хью Ирландияда адал болып қалуын қамтамасыз ету үшін. Хью 1186 жылы Ирландияда қайтыс болды, ал қамал оның кәмелетке толмаған ұлы Вальтерге өтті, ол мүлікке 1194 жылға дейін иелік етпеді.

Hugh de Lacy died childless around 1115, and Henry I gave Ludlow Castle and most of the surrounding estates to Hugh's niece, Sybil, marrying her to Pain fitzJohn, one of his household staff. Pain died in 1137 fighting the Welsh, triggering a struggle for the inheritance of the castle. By now, King Stephen had seized the English throne, but his position was insecure and he therefore gave Ludlow to fitzMiles in 1137, in exchange for promises of future political support. A civil war between Stephen and the Empress Matilda soon broke out and Gilbert took his chance to rise up against Stephen, seizing Ludlow Castle. Stephen responded by taking an army into the Welsh Marches, where he attempted to garner local support by marrying one of his knights, Joce de Dinan, to Sybil and granting the future ownership of the castle to them. Stephen took the castle after several attempts in 1139, famously rescuing his ally Prince Henry of Scotland when the latter was caught on a hook thrown over the walls by the garrison. Gilbert still maintained that he was the rightful owner of Ludlow, however, and a private war ensued between Joce and himself. Gilbert was ultimately successful and retook the castle around a few years before the end of the civil war in 1153. He ultimately left for the Levant, leaving Ludlow in the hands of firstly, his eldest son, Robert, and then, after Robert's death, his younger son, Hugh de Lacy. During this period, the Great Tower, a form of keep, was constructed by converting the entrance tower, probably either around the time of the siege of 1139, or during the war between Gilbert and Joce. The old Norman castle had also begun to become too small for a growing household and, probably between 1140 and 1177, an outer bailey was built to the south and east of the original castle, creating a large open space. In the process, the entrance to the castle shifted from the south to the east, to face the growing town of Ludlow. Gilbert probably built the circular chapel in the inner bailey, resembling the churches of the Templar order which he later joined. Hugh took part in the Norman invasion of Ireland and in 1172 was made Lord of Meath; he spent much time away from Ludlow, and Henry II confiscated the castle in his absence, probably to ensure that Hugh stayed loyal while in Ireland. Hugh died in Ireland in 1186 and the castle passed to his son, Walter, who was a minor and did not take charge of the property until 1194.

13 ғасыр

1201 жылы Уолтер де Лейси Ирландияға сапар шекті, ал келесі жылы оның Лудлоу қамалын қоса алғандағы мүлкі қайтадан тәркіленіп, оның адалдығын қамтамасыз ету үшін, қайын атасы Уильям де Брауздың басқаруына берілді. Уолтердің жерлері 400 марка айып төлеген жағдайда қайтарылды, бірақ 1207 жылы Ирландиядағы патшалық шенеуніктермен болған келіспеушіліктерінен кейін король Джон қамалды басып алып, оны қайтадан Уильямның басқаруына алды. Уолтер келесі жылы Джонмен келісті, бірақ осы уақыт аралығында Уильямның өзі корольмен қақтығысқа түсті; зорлық-зомбылық орын алып, Уолтер мен Уильям екеуі де Ирландияға қашты, ал Джон Лудлоуды тағы да басып алды. 13 ғасырдың басында қамалдың ең ішкі бөлігі салынды, бұл ішкі аулада қосымша жеке кеңістік құрды. 1223 жылы король Генрих III Уэльс князі Лливелин ап Йорвертпен Лудлоу қамалында бейбіт келіссөздер өткізді, бірақ келіссөздер сәтсіз аяқталды. Бұл 1225 жылдың мамыр айында Уолтер Генрихтің Ирландиядағы жауына қарсы жорық ұйымдастырғанда және қамалдары мен жерлерін қайтару үшін корольге 3000 марка төлегенде тоқтатылды. Алайда, 1230 жылдары Уолтер Генрихке және жеке қарыз берушілерге мың фунт қарыз жинады, бірақ оны төлей алмады. Осының салдарынан, 1238 жылы ол Лудлоу қамалын корольге кепіл ретінде берді, бірақ қамал 1241 жылы қайтыс болғанға дейін оған қайтарылды. Питер 1249 жылы қайтыс болды, ал Мод екінші рет тұрмысқа шықты, бұл жолы ханзада Эдуардтың досы, Джеффри де Женевиллге. 1260 жылы Генрих Уолтердің мүлкін ресми түрде бөліп, Джеффриге қамалды сақтап қалуға рұқсат берді. Генрих 1260 жылдары билігін жоғалтты, нәтижесінде Англияда Екінші Барон соғысы болды. 1264 жылы роялистер жеңілгеннен кейін, бүлікшілердің көшбасшысы Симон де Монфорт Лудлоу қамалын басып алды, бірақ оны Генрихтің қолдаушылары, мүмкін Джеффри де Женевилл басқарды, жақын арада қайтарып алды. Джеффри қамал басқару кезеңінде, 1250 мен 1280 жылдар аралығында немесе кейінірек, 1280 және 1290 жылдары Ұлы зал мен Күн блогын салды. Лудлоу қаласының қабырғалары да 13 ғасырда, шамамен 1260 жылдан бастап салына бастады, және олар қамалмен байланыстырылып, қаланың айналасында үздіксіз қорғаныс жүйесін құрады.

Walter de Lacy travelled to Ireland in 1201 and the following year his properties, including Ludlow Castle, were once again confiscated to ensure his loyalty and placed under the control of William de Braose, his father in law. Walter's lands were returned to him, subject to the payment of a fine of 400 marks, but in 1207 his disagreements with royal officials in Ireland led to King John seizing the castle and putting it under the control of William again. Walter reconciled himself with John the following year, but meanwhile William himself had fallen out with the King; violence broke out and both Walter and William took refuge in Ireland, with John taking control of Ludlow yet again. At some point during the early 13th century, the innermost bailey was constructed in the castle, creating an additional private space within the inner bailey. In 1223, King Henry III met with the Welsh prince Llywelyn ab Iorwerth at Ludlow Castle for peace talks, but the negotiations were unsuccessful. This was cut short in May 1225 when Walter carried out a campaign against Henry's enemies in Ireland and paid the King 3,000 marks for the return of his castles and lands. During the 1230s, however, Walter had accumulated a thousand pounds of debt to Henry and private moneylenders which he was unable to repay. As a result, in 1238 he gave Ludlow Castle as collateral to the King, although the fortification was returned to him sometime before his death in 1241. Peter died in 1249 and Maud married a second time, this time to Geoffrey de Geneville, a friend of the Prince Edward, the future king. In 1260, Henry officially split up Walter's estate, allowing Geoffrey to retain the castle. Henry lost control of power in the 1260s, resulting in the Second Barons' War across England. Following the Royalist defeat in 1264, the rebel leader Simon de Montfort seized Ludlow Castle, but it was recaptured shortly afterwards by Henry's supporters, probably led by Geoffrey de Geneville. Geoffrey built the Great Hall and the Solar block during his tenure of the castle, either between 1250 and 1280, or later, in the 1280s and 1290s. The town walls of Ludlow also began to be constructed in the 13th century, probably from 1260 onwards, and these were linked to the castle to form a continuous ring of defences around the town.

XIV ғасыр

Жеффри мен Модтың үлкен немересі Жоан 1301 жылы Роджер Мортимерге үйленді, бұл Мортимерге Лудлоу қамалының билігін берді. 1320 жылы Роджер қазіргі Ұлы зал мен Күн бөлмесінің кешенімен қатар Ұлы палата блогын салды, 14 ғасырдағы тұрғын қамалдар үшін танымал болған үш бөліктен тұратын дизайнды көшірді; сондай-ақ Роджер кейіннен Тюдорлардың болашақ қонысының орнында қосымша ғимарат салды және Guardrobe Tower мұнарасын қамалдың қабырғасына қосты. 1321 және 1322 жылдар аралығында Мортимер Деспенсер соғысында жеңіліске ұшырады және Эдуард II тұтқындағаннан кейін 1323 жылы Лондон мұнарасынан қашып, эмиграцияға кетті. Францияда Мортимер Эдуардтың әйелі, королева Изабелламен одақтасып, 1327 жылы Англияда билікті басып алды. Граф Сыртқы аулада Әулие Петрдің құрметіне шағын шіркеу салды, бұл күні ол Лондон мұнарасынан қашып шыққан күнімен сәйкес келеді. Мортимердің Лудлоудағы жұмысы, тарихшы Дэвид Уайтхедтің айтуынша, рыцарлық және Артур дәуірінің рухын көрсететін, «көрмелік қамал» болуы мүмкін, сонымен қатар бұрынғы архаикалық Нормандық салынған стильдерін еске түсірді. Мортимер келесі жылы биліктен құлап, жазаланды, бірақ оның жесірі Жоанға Лудлоуды сақтауға рұқсат берілді. Лудлоу қамалы біртіндеп Мортимер отбасының ең маңызды мүлігіне айналды, бірақ ғасырдың қалған бөлігінде оның иелері қамалды жеке басқаруға тым жас болды. Алғашқыда қамал Мортимердің ұлы Эдмундқа, содан кейін 1331 жылы Мортимердің кіші немересі Роджерге мұра болып өтті, ол ақырында Жүз жылдық соғыста белгілі әскерге айналды. Роджердің кіші ұлы Эдмунд 1358 жылы қамалды мұраға алды және Франциямен соғысқа қатысты. Роджер де, Эдмунд та «пайдалану» деп аталатын заңдық тәсілді қолданды, бұл Лудлоу қамалын өмір бойы сенімділерге жылдық төлемдердің орнына беруді білдірді; бұл олардың салық жүктемесін азайтып, өлімнен кейін мүлікті бөлуді бақылау мүмкіндігін арттырды. Роджер 1398 жылы қайтыс болғанда, Ричард тағы да жас мұрагер Эдмундтың атынан қамалды қамқорлығына алды, 1399 жылы ол биліктен қуылғанға дейін.

Geoffrey and Maud's oldest granddaughter, Joan, married Roger Mortimer in 1301, giving Mortimer control of Ludlow Castle. Around 1320, Roger built the Great Chamber block alongside the existing Great Hall and Solar complex, copying what was becoming a popular tripartite design for domestic castle buildings in the 14th century; an additional building was also constructed by Roger on the location of the later Tudor Lodgings, and the Guardrobe Tower was added to the curtain wall. Between 1321 and 1322 Mortimer found himself on the losing side of the Despenser War and, after being imprisoned by Edward II, he escaped from the Tower of London in 1323 into exile. While in France, Mortimer formed an alliance with Queen Isabella, Edward's estranged wife, and together in 1327 they seized power in England. The earl built a new chapel in the Outer Bailey, named after Saint Peter, honouring the saint's day on which he had escaped from the Tower. Mortimer's work at Ludlow was probably intended to produce what the historian David Whitehead has termed a "show castle" with chivalric and Arthurian overtones, echoing the now archaic Norman styles of building. Mortimer fell from power the following year and was executed but his widow Joan was permitted to retain Ludlow. Ludlow Castle gradually became the Mortimer family's most important property, but for much of the rest of the century its owners were too young to control the castle personally. The castle was first briefly inherited by Mortimer's son, Edmund, and then in 1331 Mortimer's young grandson, Roger, who eventually became a prominent soldier in the Hundred Years War. Roger's young son, Edmund, inherited the castle in 1358, and also grew up to become involved in the war with France. Both Roger and Edmund used a legal device called "the use", effectively giving Ludlow Castle to trustees during their lifetimes in exchange for annual payments; this reduced their tax liabilities and gave them more control over the distribution of the estates on their deaths. When Roger died in 1398, Richard again took wardship of the castle on behalf of the young heir, Edmund, until he was deposed from power in 1399.

15 ғасыр

Людлоу қамалы Уэльсте Оуэйн Глиндюр көтерілісі басталганда король Генрих IV-нің қамқорлығында болды. Қамалды көтерілісшілердің қатерінен қорғау үшін әскери капитантар тағайындалды, бірінші кезекте Джон Ловел, содан кейін Генрихтің жартылай бауыры сэр Томас Бофорт. Роджер Мортимердің інісі Эдмунд 1402 жылы көтерілісшілерге қарсы жорыққа шықты, бірақ Брин-Глас шайқасында тұтқынға алынды. Бұл Генрих V Эдмундқа 1413 жылы оның иеліктерін қайтарғанға дейін жалғасты, ал Эдмунд теңіз артында Таққа қызмет етуге кетті. Эдмунд ауыр қарызға батып, Уэльстегі иеліктерін ақсүйектер консорциумына сатты, содан кейін 1425 жылы баласыз қайтыс болды. Қамал Эдмундтың әпкесінің кішкентай ұлы Ричард Йорк герцогына мұрагерлік етті, ол 1432 жылы иелікке кірді. Ричард қамалға үлкен қызығушылық танытты, ол аймақтағы оның иеліктері үшін әкімшілік орталық болды, мүмкін 1440 жылдардың соңында және 1450 жылдардың көп бөлігінде онда тұрды. Ричард сондай-ақ 1450 жылдары болашақ Эдуард IV және олардың үйімен бірге қамалға қоныстанды, және осы кезеңде Ұлы мұнараның солтүстік бөлігін қайта жаңартуға жауапты болуы мүмкін. 1450 жылдары Ланкастерлер мен Ричардтың Йорк фракциясы арасында Розалар соғысы басталды. Людлоу қамалы соғыстың көп бөлігінде алдыңғы қатарда болған жоқ, керісінше, негізгі шайқастан алыс, қауіпсіз паналау орны ретінде қызмет етті. Бұған ерекшелік 1459 жылы Людлоу қаласының сыртында өткен Лудфорд көпірі шайқасы болды, нәтижесінде Ланкастер Генрих VI-нің көп қан төгілмейтін жеңісі болды. Шайқастан кейін Ричардтың аймақтағы билігін әлсірету үшін Эдмунд де ла Маре қамалдың бақылаушысы болып тағайындалды, ал Джон Талботқа, Шрусбери графына, кеңірек иелік берілді. Жаңа Эдуард IV қамалға үнемі келіп, Уэльстегі иеліктерін басқару үшін онда кеңес құрды. 1473 жылы, мүмкін, Людлоудағы балалық шақтағы тәжірибесінің ықпалымен Эдуард өзінің үлкен ұлы, болашақ Эдуард V және оның інісі Ричардты қамалға тұруға жіберді, ол сондай-ақ Уэльс маркісінде жаңадан құрылған Кеңестің орнына айналды. Осы уақытқа дейін Людлоу әскери емес, негізінен тұрғын үйге айналды, бірақ әлі де рыцарлық дәстүрлерге толы және Йорк билігінің және олардың таққа деген құқығының құнды символы болды. Эдуард 1483 жылы қайтыс болды, бірақ Генрих VII 1485 жылы таққа отырғаннан кейін ол Людлоу қамалын аймақтық база ретінде пайдалануды жалғастырды, оны 1493 жылы ұлы, принц Артурға берді және мүлікте Маркідегі ұйықтап қалған Кеңесті қайта құрды.

Ludlow Castle was in the wardship of King Henry IV, when the Owain Glyndŵr revolt broke out across Wales. Military captains were appointed to the castle to protect it from the rebel threat, in the first instance John Lovel and then Henry's half brother, Sir Thomas Beaufort. Roger Mortimer's younger brother, Edmund, set out from the castle with an army against the rebels in 1402, but was captured at the Battle of Bryn Glas. This persisted until Henry V finally granted Edmund his estates in 1413, with Edmund going on to serve the Crown overseas. Edmund fell heavily into debt and having sold his rights to his Welsh estates to a consortium of nobles, before dying childless in 1425. The castle was inherited by Edmund's sister's young son, Richard the Duke of York, who took possession in 1432. Richard took a keen interest in the castle, which formed the administrative base for his estates around the region, possibly living there in the late 1440s and definitely residing there for much of the 1450s. Richard also established his sons, including the future Edward IV, and their household at the castle in the 1450s, and was possibly responsible for rebuilding the northern part of the Great Tower during this period. The Wars of the Roses broke out between the Lancastrian and Richard's Yorkist factions in the 1450s. Ludlow Castle did not find itself in the front line of most of the conflict, instead acting as a safe retreat away from the main fighting. An exception to this was the Battle of Ludford Bridge which took place just outside the town of Ludlow in 1459, resulting in a largely bloodless victory for the Lancastrian Henry VI. After the battle, in a bid to break Richard's power over the region, Edmund de la Mare was placed in charge of the castle as constable, with John Talbot, the Earl of Shrewsbury, being given the wider lordship. The new Edward IV visited the castle regularly and established a council there to govern his estates in Wales. In 1473, possibly influenced by his own childhood experiences at Ludlow, Edward sent his eldest son, the future Edward V, and his brother Prince Richard to live at the castle, which was also made the seat of the newly created Council in the Marches of Wales. By now Ludlow had become primarily residential, rather than military, but was still rich in chivalric connotations and a valuable symbol of the Yorkist authority and their claim to the throne. Edward died in 1483, but after Henry VII took the throne in 1485 he continued to use Ludlow Castle as a regional base, granting it to his son, Prince Arthur, in 1493, and reestablishing the dormant Council in the Marches at the property.

XVI ғасыр

1501 жылы ханзада Артур келесі жылы қайтыс болғанға дейін, әйелі Арагондық Екатеринамен бірге Лудлоуға бал айына келді. Дегенмен, Уэльс шебіндегі Кеңес президенті, епископ Уильям Смит басшылығымен жұмысын жалғастырды. Кеңес үкіметтік орган мен сотқа айналып, Уэльс бойынша түрлі дауларды шешіп, жалпы тәртіпті сақтады, ал Лудлоу қамалы Уэльстің астанасы болды. Арагондық Екатерина мен VIII Генрихтың қызы Мария Тюдор 1525 және 1528 жылдар аралығында 19 ай бойы Лудлоуда, қызметшілер, кеңесшілер және қамқоршылармен бірге Шеп Кеңесін басқарды. Оның келгеніне дейін салыстырмалы түрде аз сома – 5 фунт стерлинг жөндеу жұмыстарына жұмсалды. Кеңестің кең ауқымды рөлі 1534 жылғы заңнамада нығайтылды, ал оның мақсаты 1543 жылғы Біріктіру Актісінде одан әрі нақтыланды. Кейбір президенттер, мысалы епископ Роуленд Ли, жергілікті қылмыскерлерді жазалау үшін қатаң өкілеттіктерді кеңінен пайдаланды, бірақ кейінгі президенттер көбінесе жазалауды тіреуге, сауаттандыруға немесе қамалға қамауға бейімділік танытты. Үлкен зал кеңестің отырыс залы ретінде пайдаланылды. Лудлоу қамалында Кеңестің құрылуы оған жаңа өмір сыйлады, көптеген ұқсас бекіністер құлдырап жатқан кезде. 1530 жылдары қамалға едәуір жөндеу жұмыстары қажет болды. Ли 1534 жылы жұмыс істей бастады, бірақ сэр Томас Энглфорд келесі жылы қамал әлі де тұруға жарамсыз деп шағымданды. Ли қаладағы Кармелиттер монастырының құлдыраған қорғасынынан және соттың айыппұлдары мен тәркіленген мүліктерінен пайдаланып, қамалдың шатырын жөндеді. Кейін ол қамалдың құрылысына шамамен 500 фунт стерлинг кететінін, егер Таж мұның бәрін тікелей төлеуі керек болса, мәлімдеді. 1552 жылы сыртқы қамалда қарауыл үйі мен түрме салынды. XVI ғасырда қамалдың айналасындағы орман біртіндеп кесілді. I Елизавета, өзінің корольдік сүйіктісі Роберт Дадлидің ықпалымен 1560 жылы сэр Генри Сидниді Кеңес президенті етіп тағайындады, ол Лудлоу қамалында тұрып қалды. Генри өте білгір, ежелгі нәрселерге қызығушылық танытқан адам болды және лауазымын қамалдың көп бөлігін кеш тікбұрышты стильде қалпына келтіру үшін пайдаланды. Ол Үлкен зал мен Мортимер мұнарасының арасына отбасылық пәтерлер салып, қаланы кеңейтті және бұрынғы патшалық пәтерлерді қонақтарға арнап, Үлкен залда кеңес қызметкерлерінің гербтерін безендіру дәстүрін қалады. Соттық жағдайлар жақсартылды, 14 ғасырлық шіркеуден айналдырылған жаңа сот ғимараты, тұтқындарға арналған жайлар және сот жазбаларын сақтауға арналған қоймалар, сыртқы қамалдағы Мортимер мұнарасы жазбалар қоймасына айналдырылды. Қайта қалпына келтіру жалпы алғанда жақсы жасалды және оның ішінде фонтан, шынайы теннис корты, серуендеу жолдары мен көру платформасы болса да, ол сол кезеңдегі басқа қамалдарды қалпына келтіруге қарағанда аз уақытқа созылды.

In 1501, Prince Arthur arrived in Ludlow for his honeymoon with his bride Catherine of Aragon, before dying the following year. The Council in the Marches of Wales continued to operate, however, under the guidance of its president, Bishop William Smyth. The council evolved into a combination of a governmental body and a court of law, settling a range of disputes across Wales and charged with maintaining general order, and Ludlow Castle became effectively the capital of Wales. Mary Tudor, daughter of Catherine of Aragon and Henry VIII, spent 19 months at Ludlow overseeing the Council of the Marches between 1525 and 1528, along with her entourage of servants, advisors, and guardians. The relatively small sum of £5 was spent restoring the castle before her arrival. The council's wide ranging role was reinforced in legislation in 1534, and its purpose was further elaborated in the Act of Union of 1543; some presidents, such as Bishop Rowland Lee, used its harsher powers extensively to execute local criminals, but later presidents typically preferred to punish with the pillory, whipping or imprisonment in the castle. The Great Chamber itself was used as the council's meeting room. The establishment of the Council in Ludlow Castle gave it a new lease of life, during a period in which many similar fortifications were falling into decay. By the 1530s, the castle needed considerable renovation; Lee began work in 1534, borrowing money to do so, but Sir Thomas Engleford complained the following year that the castle was still unfit for habitation. Lee repaired the castle roofs, probably using lead from the dissolved Carmelite friary in the town, and using the fines imposed and the goods confiscated by the court. He later claimed that the work on the castle would have cost around £500, had the Crown had to pay for it all directly. The porter's lodge and prison were built in the outer bailey around 1552. The woods around the castle were gradually cut down during the 16th century. Elizabeth I, influenced by her royal favourite Robert Dudley, appointed Sir Henry Sidney as President of the Council in 1560, and he took up residence at Ludlow Castle. Henry was a keen antiquarian with an interest in chivalry, and used his post to restore much of the castle in a late perpendicular style. He extended the castle by building family apartments between the Great Hall and Mortimer's Tower, and used the former royal apartments as a guest wing, starting a tradition of decorating the Great Hall with the coats of arms of council officers. The judicial facilities were improved with a new courthouse converted out of the 14th century chapel, facilities for prisoners and storage facilities for the court records, Mortimer's Tower in the outer bailey being turned into a record depository. The restoration was generally sympathetic and, although it included a fountain, a real tennis court, walks and viewing platform, it was less ephemeral a make over than seen in other castle restorations of the period.

17 ғасыр

Қамал 17 ғасырда зәулімдікпен безендірілді, оның қымбат, бірақ кең үйі Маркалар кеңесі төңірегінде құрылды. Болашақ Карл I 1616 жылы Джеймс I-нің ресми жарлығымен Уэльс ханзадасы деп жарияланды, ал Людлоу Уэльстегі негізгі қамалға айналды. 1610 жылдары "Королеваның әртістері" деген топ Кеңеске ойын-сауық көрсетті, ал 1634 жылы Джон Милтонның "Comus" маскасы Бриджуотер графы Джон Эгертон үшін Ұлы зал ішінде қойылды. Дегенмен, Кеңестің құқықтық тәжірибесіне қатысты сын күшейді және 1641 жылы Парламент актісі оны сот билігінен айырды. 1642 жылы король Чарльз бен Парламент жақтастары арасында Англия азаматтық соғысы басталғанда, Людлоу және айналасындағы аймақтар роялистерді қолдады. Сэр Майкл Вудхаус басшылығымен қалаға роялистер гарнизоны орналастырылды, қорғаныс күшейтілді, қамал үшін жақын орналасқан Бринжвуд Форджтан артиллерия әкелінді. 1644 жылы корольге қарсы соғыс нашарлағанда, гарнизон дала армиясын нығайту үшін кері тартылды. Әскери жағдай нашарлап, 1645 жылы қалған сыртқы гарнизондар Людлоуді қорғау үшін қайта жиналды. Аралық жылдарда Людлоу қамалы парламенттік губернаторлармен басқарылды, алғашқысы әскери қолбасшы Сэмюэл Мор болды. 1648 жылы қаланы қайтарып алуға роялистердің қастандық жоспары болды, бірақ басқа әскери қимылдар орын алмады. Қамалдың ең құнды заттары қоршаудан кейін көп ұзамай алынып кетті, ал қалған зәулім жиһаздар 1650 жылы қалада сатылды. Қамал бастапқыда гарнизонмен сақталды, бірақ 1653 жылы қауіпсіздік үшін қамалдағы қару-жарақтардың көп бөлігі алынып, Херефордқа жіберілді, содан кейін 1655 жылы гарнизон толығымен таратылды. Ричард Воган, Карбери графы, президент болып тағайындалды және қаланы жөндеуге 2000 фунт стерлинг берілді, ал 1663 және 1665 жылдар аралығында графтың қадағалауымен, жергілікті Уэльс жасағына арналған оқ-дәрілерді және қамалдың мазмұнын сақтау міндетімен жаяу әскер ротасы орналастырылды. 17 ғасыр мен қазіргі заманғы қаржы сомаларын салыстыру қиын. 1661 жылы 2000 фунт стерлинг 2013 жылғы шамамен 3,2 миллионнан 49 миллион фунт стерлингке дейін бағаланады, бұл қолданылған қаржы өлшемдеріне байланысты. Күтімсіз қалғандықтан, қамалдың жағдайы тез нашарлады.

The castle was luxuriously appointed by the 17th century, with an expensive, but grand, household based around the Council of the Marches. The future Charles I was declared Prince of Wales in the castle by James I in 1616, and Ludlow was made his principal castle in Wales. A company called the "Queen's Players" entertained the Council in the 1610s, and in 1634 John Milton's masque Comus was performed in the Great Hall for John Egerton, Earl of Bridgewater. The Council faced increased criticism over its legal practices, however, and in 1641 an Act of Parliament stripped it of its judicial powers. When the English Civil War broke out in 1642 between the supporters of King Charles and those of Parliament, Ludlow and the surrounding region supported the Royalists. A Royalist garrison was put in place in the town, under the command of Sir Michael Woodhouse, and the defences were strengthened, with artillery being brought from nearby Bringewood Forge for the castle. As the war turned against the King in 1644, the garrison was drawn down to provide reinforcements for the field army. The military situation deteriorated and in 1645 the remaining outlying garrisons were drawn in to protect Ludlow itself. During the years of the interregnum, Ludlow Castle continued to be run by Parliamentarian governors, the first being the military commander Samuel More. There was a Royalist plot to retake the castle in 1648, but no other military activity took place. The most valuable items in the castle were removed shortly after the siege, and the remainder of the luxurious furnishings were sold off in the town in 1650. The castle was initially kept garrisoned, but in 1653, most of the weapons in the castle were removed on the grounds of security and sent to Hereford, then in 1655 the garrison was disbanded altogether. Richard Vaughan, the Earl of Carbery, was appointed president and given £2,000 to renovate the castle, and between 1663 and 1665, a company of infantry soldiers was garrisoned there, overseen by the earl, with the task of safeguarding the money and contents of the castle as well as the ammunition for the local Welsh militia. efn|It is challenging to accurately compare 17th century and modern financial sums. £2,000 in 1661 would be worth between £3.2 million and £49 million in 2013 terms, depending on the financial measure used. Uncared for, the condition of the castle rapidly deteriorated.

18 ғасыр

Қала қираған күйде қалды, ал 1704 жылы оның губернаторы Уильям Гоуэр қаланы бөлшектеп, оның орнына заманауи стильде тұрғын алаң салуды ұсынды. Оның ұсынысы қабылданбады, бірақ 1708 жылға қарай залдың ішкі бөлігінде тек үш бөлме ғана қолданылып жатты, ішкі ауладағы көптеген ғимараттар пайдаланылмай қалды, ал қалған жиһаздың көп бөлігі шіріп немесе сынды. Дегенмен, кейбір бөлмелер көп жылдар бойы қолданыла берді, мүмкін 1760 және 1770 жылдарға дейін, суреттер ішкі қақпаның кіреберіс бөлігі әлі де сақталғанын көрсеткенде, ал келушілер дөңгелек капелланың жақсы күйде екенін айтты. Тас қабырғалар түрлі өсімдіктермен, ағаштармен және бұталармен жабылды, ал 1800 жылға қарай Әулие Мария Магдалина капелласы толығымен қирады. Қамалдың соңғы губернаторы болған әскери капитан Александр Стюарт 1700 жылдардың ортасында бекіністің қалған бөліктерін бұзды. Тастың бір бөлігі теннис корттарының солтүстік жағында Боулинг Грин үйін салу үшін қайта пайдаланылды, ал сыртқы ауланың солтүстік жағы боулинг алаңын жасауға қолданылды. Стюарт Лудлоудағы үйінде тұрды, бірақ Ұлы залды қамалдың қару-жарақ қоймасының қалдықтарымен безендіріп, келушілерден кіру ақысын алуы мүмкін. Қамалдарды жеке үйлер ретінде қалпына келтіру әдетке айналды, болашақ Георг II Лудлоуды қайтадан тұруға лайықты етуді ойластырған болуы мүмкін, бірақ шамамен 30 000 фунт стерлингтік шығын одан бас тартты. 18 ғасыр мен қазіргі заманғы қаржы сомаларын салыстыру қиын. 1720 жылы 30 000 фунт стерлинг 2013 жылы қолданылған қаржылық өлшемге байланысты 55 миллионнан 440 миллион фунт стерлингке дейін бағаланады. 1772 жылы 20 фунт стерлинг 2013 жылы 2200 мен 38000 фунт стерлингке тең. Ол қамалдан одан әрі материалдарды алып тастауды немесе оны жеке үйге айналдыруды жоспарлаған-жоспарламағаны белгісіз, бірақ сол жылдың соңында Поуистің саршысының есебінде қамал "өте қираған", қабырғалар "көбінесе қираған және қамалдар қатты зақымдалған" делінген. Король жылдық 20 фунт стерлингтік 31 жылдық жалға беруді ұсынды, оны Поуис 1772 жылы қабылдады, бірақ көп ұзамай қайтыс болды. Генридің ұлы, Джордж Герберт, 2-ші граф, жалға алу шартын сақтап, оның әйелі Генриетта қамалдың айналасында қиыршық тас төселген жаяу жолдар салды, төңіректегі жартастарға ойықтар жасады және қамалдың сыртқы келбетін жақсарту үшін айналасына ағаштар отырғызды. Қамал қабырғалары мен мұнараларына сыртқы жөндеу жұмыстары жүргізілді және әдетте бөліктері құлау қаупі төнгенде тазаланды, ал ішкі ауланың ішкі бөлігі тегістеліп, көп ақша жұмсалды. Ландшафтқа да қымбат күтім мен жөндеу қажет болды. Лудлоу қаласы барған сайын сәнді және туристердің таңдаулы орнына айналды, қамал осы жердегі ең танымал тартымдылықтардың бірі болды. Томас Уортон 1785 жылы Милтонның өлеңдерінің басылымын жариялады, онда Лудлоу қамалы сипатталды және Комуспен байланысы танымал болды, бұл қамалдың көркем және тамаша орын ретіндегі беделін нығайтты. Қамал осы тақырыптарға қызығушылық танытқан суретшілер үшін тақырыпқа айналды: Дж. М. В. Тернер, Фрэнсис Таун, Томас Херн, Джулиус Иббетсон, Питер де Винт және Уильям Марлоу барлығы 18-ші ғасырдың соңы мен 19-шы ғасырдың басында қамалдың суреттерін жасады, көбінесе атмосфералық туындылар жасау үшін егжей-тегжейлерімен суретшілік еркіндікке ие болды.

The castle remained in disrepair, and in 1704 its governor, William Gower, proposed dismantling the castle and building a residential square on the site instead, in a more contemporary style. His proposal was not adopted but, by 1708, only three rooms were still in use in the hall range, many of the other buildings in the inner bailey had fallen into disuse, and much of the remaining furniture was rotten or broken. Nonetheless, some rooms remained usable for many years afterwards, possibly as late as the 1760s and 1770s, when drawings show the entrance block to the inner bailey to still be intact, and visitors remarked on the good condition of the round chapel. The stonework became overgrown with ivy, trees and shrubs, and by 1800 the chapel of Saint Mary Magdalene had finally degenerated into ruin. Alexander Stuart, an Army captain who served as the last governor of the castle, stripped down what remained of the fortification in the mid 1700s. Some of the stone was reused to build the Bowling Green House – later renamed the Castle Inn – on the north end of the tennis courts, while the north side of the outer bailey was used to make the bowling green itself. Stuart lived in a house in Ludlow itself, but decorated the Great Hall with the remains of the castle armoury, and may have charged visitors for admittance. It became fashionable to restore castles as private homes, and the future George II may have considered making Ludlow habitable again, but was deterred by the estimated costs of £30,000. efn|It is challenging to accurately compare 18th century and modern financial sums. £30,000 in 1720 would be worth between £55 million and £440 million in 2013 terms, depending on the financial measure used. £20 in 1772 would be worth between £2,200 and £38,000 in 2013 terms. It is uncertain if he intended to further strip the castle of its materials or, more likely, if he intended to turn it into a private home, but the castle was, according to Powis' surveyor's report later that year, already "extremely ruinous", the walls "mostly rubble and the battlements greatly decayed". The Crown offered a 31 year lease at £20 a year, which Powis accepted in 1772, only to die shortly afterwards. Henry's son, George Herbert, the 2nd Earl, maintained the lease and his wife, Henrietta, constructed gravel laid public walks around the castle, dug into the surrounding cliffs, and planted trees around the grounds to improve the castle's appearance. The castle walls and towers were given superficial repairs and tidied up, usually when parts threatened to collapse, and the interior of the inner bailey levelled, costing considerable sums of money. The landscape also required expensive maintenance and repairs. The town of Ludlow was increasingly fashionable and frequented by tourists, with the castle forming a particularly popular attraction. Thomas Warton published an edition of Milton's poems in 1785, describing Ludlow Castle and popularising the links to Comus, reinforcing the castle's reputation as a picturesque and sublime location. The castle became a topic for painters interested in these themes: J. M. W. Turner, Francis Towne, Thomas Hearne, Julius Ibbetson, Peter de Wint and William Marlowe all produced depictions of the castle during the late 18th and early 19th centuries, usually taking some artistic licence with the details in order to produce atmospheric works.

19 ғасыр

Лорд Клайв, Джорджтың қайын інісі және мұрагері, 1803 жылдан кейін жалға алу құқығын алуға тырысты, отбасының қаланы қалпына келтіруге салған еңбегін атап өтті. Ол, қаланы соғыс тұтқындары лагері ретінде пайдалануды қарастырып жатқан үкіметтік казарма кеңсесінен жалға алуда бәсекелестікке тап болды, онда Наполеон соғыстарынан 4000-қа дейін тұтқынды ұстау жоспарланған еді. 19 ғасыр мен қазіргі заманғы қаржылық сомаларды салыстыру қолданылған қаржы өлшемдеріне байланысты. 1811 жылы 1560 фунт стерлинг 2013 жылы 99 000 фунт стерлингтен 5,2 миллион фунт стерлингке дейін бағаланады. 1887 жылы 50 фунт стерлинг 2013 жылғы баға бойынша 4900 фунт стерлинг пен 62 000 фунт стерлинг аралығында құнға ие. 1887 жылы алты пенс 2013 жылғы шарттар бойынша 2,40 фунт стерлинг пен 18 фунт стерлинг аралығында бағаланған. 1840 жылдары үйді алдымен Джордж Ходжес және оның отбасына, содан кейін Уильям Урвикке және Роберт Марстонға жалға берді, олардың барлығы жергілікті жер иелерінің белгілі бір өкілдері болды. Мұнда қонақ бөлмесі, асхана, кабинет, қызметшілер бөлмелері, консерватория және жүзімдіктер болды. 1887 жылы жалғаға жылдық төлем 50 фунт стерлинг құрады. Лудлоу қамалы Виктория дәуірінің антикварлары үшін жоғары бағаланды, Джордж Кларк оны «Уэльстің орталық шебінің даңқы» деп атап, орманды жерге орналасқандығы үшін «Британияда теңдесі жоқ» деп мәлімдеді. 1852 жылы Людлоу өсіп келе жатқан теміржол желісіне қосылғаннан кейін, қамалды көріп тұруға келушілер саны артып, 1887 жылы кіру құны алты пенс болды. Қамалда түрлі мақсаттарға қолданылды. Бейлінің шөптесін қойлар мен ешкілер жайылымдыққа пайдаланып, түлкі аулау жиналыстары, спорттық шаралар және ауыл шаруашылық көрмелері өткізілді; сыртқы бейлінің бір бөлігі ағаш сарайы ретінде пайдаланылды, ал ғасырдың басында ескі түрме жергілікті ерікті жасақ үшін оқ-дәрі қоймасы ретінде қолданылды.

20 ғасыр

В. Х. Сент-Джон Хоуп и Гарольд Брэкспир начали серию археологических исследований в замке Ладлоу в 1903 году, опубликовав свои выводы в 1909 году в отчете, который до сих пор высоко ценится современными учеными. Джордж Герберт, граф Поуис, очистил большую часть плюща и растительности со стен замка. В 1915 году замок был объявлен памятником древности государством, но он оставался в собственности и под управлением графа и доверенных лиц поместья Поуис. Замок содержался в все более строгом порядке, и в 1910-х и 1920-х годах были срублены большие деревья вокруг замка, а животных выгнали из внутреннего и внешнего дворов, поскольку они представляли угрозу для здоровья и безопасности посетителей. В 1930-х годах были предприняты значительные усилия по очистке оставшейся растительности на территории замка, подвалы были очищены от мусора правительственным Управлением общественных работ, а конюшенный блок был преобразован в музей. Открытые пространства внутри замка использовались местными жителями для футбольных матчей и подобных мероприятий, а в 1934 году «Комус» Мильтона был возобновлен в замке в ознаменование 300-летия первого такого мероприятия. Касл-Хаус во внешнем дворе был сдан в аренду дипломату сэру Александру Стивену в 1901 году, который провел обширные работы на территории в 1904 году, расширив и модернизировав северную часть дома, включая строительство бильярдной и библиотеки; он оценил стоимость работ примерно в 800 фунтов стерлингов. Поместье Поуис продолжало сдавать Касл-Хаус в аренду состоятельным людям до Второй мировой войны. Один из таких арендаторов, Ричард Хендерсон, отметил, что потратил около 4000 фунтов стерлингов на содержание и модернизацию собственности, а арендная стоимость собственности выросла с 76 до 150 фунтов стерлингов за этот период. Большая башня использовалась в качестве наблюдательного пункта, а американские войска использовали замковые сады для игр в бейсбол. Касл-Хаус опустел после смерти последнего арендатора, Джеймса Гринвея; затем дом был ненадолго реквизирован в 1942 году Королевскими военно-воздушными силами и превращен в квартиры для ключевых работников военного времени, что впоследствии привело к значительным повреждениям, оцененным в 2000 фунтов стерлингов. В 1956 году Касл-Хаус был де-реквизирован и продан графом Поуисом в следующем году городскому совету Ладлоу за 4000 фунтов стерлингов, который сдал квартиры в аренду. В 1970-х и начале 1980-х годов Департамент окружающей среды помог поместью Поуис, предоставляя государственных служащих для ремонта замка. Однако количество посетителей снижалось, отчасти из-за ветхого состояния собственности, и поместье все больше не могло позволить себе содержать замок. Это было основано на партнерстве, в котором поместье Поуис сохраняло бы владение замком и развивало доступ для посетителей в обмен на вклад в размере 500 000 фунтов стерлингов от English Heritage для совместно финансируемой программы ремонта и технического обслуживания, осуществляемой через специализированных подрядчиков. Это включало ремонт частей занавесной стены, которая обрушилась в 1990 году, и реконструкцию центра для посетителей. Ограниченные археологические раскопки были проведены во внешнем дворе между 1992 и 1993 годами археологическим подразделением города Херефорд.

W. H. St John Hope and Harold Brakspear began a sequence of archaeological investigations at Ludlow Castle in 1903, publishing their conclusions in 1909 in an account which continues to be held in regard by modern academics. George Herbert, the Earl of Powis, cleared away much of the ivy and vegetation from the castle stonework. In 1915 the castle was declared an ancient monument by the state, but it continued to be owned and maintained by the earl and trustees of the Powis estate. The castle was increasingly rigorously maintained, and during the 1910s and 1920s the larger trees around the castle were cut down, and the animals were cleared from the inner and outer baileys on the basis that they posed a health and safety risk to visitors. The 1930s saw a major effort to clear the remaining vegetation from the castle, the cellars were cleared of debris by the government's Office of Works and the stable block was converted into a museum. The open spaces inside the castle were used by the local townsfolk for football matches and similar events, and in 1934 Milton's Comus was restaged in the castle to mark the 300th anniversary of the first such event. Castle House in the outer bailey was leased to the diplomat Sir Alexander Stephen in 1901, who carried out extensive work on the property in 1904, extending and modernising the north end of the house, including constructing a billiard room and a library; he estimated the cost of the work to be around £800. Castle House continued to be leased out by the Powis estate to wealthy individuals up until the Second World War. One such lessee, Richard Henderson observed that he had spent around £4,000 maintaining and upgrading the property, and the rentable value of the property rose from £76 to £150 over the period. The Great Tower was used as a look out post and United States' forces used the castle gardens for baseball games. Castle House fell empty after the death of its final lessee, James Geenway; the house was then briefly requisitioned in 1942 by the Royal Air Force and turned into flats for key war workers, causing extensive damage later estimated at £2,000. In 1956, Castle House was de requisitioned and sold by the Earl of Powis the following year to Ludlow Borough Council for £4,000, which rented out the flats. During the 1970s and early 1980s the Department of the Environment assisted the Powis estate by lending government staff to repair the castle. Visitor numbers were falling, however, in part due to the dilapidated condition of the property, and the estate became increasingly unable to afford to maintain the castle. This based around a partnership in which the Powis Estate would retain ownership of the castle and develop visitor access, in exchange for a £500,000 contribution from English Heritage for a jointly funded programme of repairs and maintenance, delivered through specialist contractors. This included repairs to the parts of the curtain wall, which collapsed in 1990, and the redevelopment of the visitor's centre. Limited archaeological excavation was carried out in the outer bailey between 1992 and 1993 by the City of Hereford Archaeology Unit.

21 ғасыр

XXI ғасырда Людлоу қамалының иесі Джон Герберт, қазіргі Повис графы, бірақ оны туристік тартымдылық ретінде Повис қамалының қамқоршылар кеңесі басқарып, ұстап тұрады. 2005 жылға қарай қамалға жылына 100 000-нан астам адам келіп, бұл өткен онжылдықтармен салыстырғанда көп болды. Қалада жыл сайынғы мәдени Лудлоу фестивалі аясында дәстүрлі түрде Шекспирдің пьесасы қойылады, сондай-ақ қыркүйек айындағы Лудлоу тағам және сусын фестивалінің орталығы болып табылады. English Heritage Людлоуды "Англияның ең әдемі қамал орындарының бірі" деп есептейді, ал қираған орындары "көп кезеңді кешеннің керемет толыққанды мысалы" болып табылады. Ол Ұлыбритания заңнамасымен қорғалатын ескерткіш және I санаттағы ғимарат мәртебесіне ие. Дегенмен, XXI ғасырда Касл Хаус тозығы жетіп, English Heritage оны "қауіп астындағы" тізімге енгізді. 2002 жылы Повис қамалының қамқоршылар кеңесі осы үйді Оңтүстік Шропшир аудандық кеңесінен 500 000 фунт стерлингке сатып алып, жөндеп, кеңселер мен жалға берілетін пәтерлерге айналдырып, 2005 жылы қайта ашты.

Сәулет

Лудлоу қамалы тасты төбеде орналасқан, шығысындағы төмен жатқан қазіргі Лудлоу қаласын қарап тұр. Қамалдан оңтүстік және батысқа қарай Корв және Тем өзендеріне қарай жер тік құлайды, шамамен 100 фут (30 метр) төменде. Қамалдың пішіні көбінесе төртбұрышты, ауданы шамамен, жалпы ауданы дерлік. Ішкі кеңістік екі негізгі бөлікке бөлінеді: солтүстік-батыс бұрышын алып жатқан ішкі қоршау және одан әлдеқайда үлкен сыртқы қоршау. 13 ғасырдың басында ішкі ауланың оңтүстік-батыс бұрышын қоршау үшін қабырғалар салынғанда үшінші қоршау, ең ішкі қоршау деп аталатын бөлік құрылды. Қамалдың қабырғалары оңтүстік және шығыс жағынан Лудлоудың ортағасырлық қала қабырғаларымен байланысқан.

Сыртқы қорған

Сыртқы қақпаға қақпа үйі арқылы кіріледі; ішіндегі перде қабырғаларындағы кеңістік екіге бөлінеді. Сыртқы қамалдың солтүстік жағында Кастл Хаус және оның бақтары орналасқан; үй екі қабатты ғимарат, ол теннис кортының ескі қабырғалары, Кастл мейманханасы және перде қабырғасы негізінде салынған. Кастл Хаустың солтүстік жағы Beacon Tower-ға тікелей жанасады, ол қалаға қарап тұр. Сыртқы қамалдың қалған бөлігінде 16 ғасылдың портерлік үйі, түрме және тұрақ орналасқан, олар шығыс жағымен бойымен созылып жатыр. Портерлік үйі мен түрме екі ғимараттан тұрады, олардың әрқайсысы 12 метр (40 фут) ені бар, екі қабатты және тас қалауда жақсы салынған. Тұрақ ғимараты одан әрі, дөңгелек тастан салынып, үлкенірек. Түрменің сыртқы жағы бастапқыда Генрих, Пемброк графы мен Елизавета I-нің гербтерімен безендірілген, бірақ олар кейіннен жойылды, сондай-ақ бір кезде мүлікті қорғаған темір торлы терезелер де алынып тасталды. Қамалдың оңтүстігінде 14 ғасылға дейін сонатын Санкт-Петер шіркеуінің қираған қалдықтары бар, кейіннен ол батыс перде қабырғасына дейін созылған қосымша ғимарат арқылы сот үйіне айналдырылды. Сот залы бірінші қабаттың барлық аумағын алып жатты, ал төменгі бөлмелерде құжаттар сақталды. Батыс перде қабырғасының қалыңдығы шамамен 2 метр (6 фут) және ол 13 ғасылдың Мортимер мұнарасымен күзетіледі, оның сыртқы ені 5 метр (18 фут), ал ішкі бір қабаттағы бөлмесі 4 метр (12 фут) көлемде. Мортимер мұнарасы алғаш салынғанда үш қабатты қақпа болып, D тәрізді ерекше пішінімен, мүмкін Ирландиядағы Трим қамалындағыдай болған, бірақ 15 ғасырда кіреберіс жабылып, оны қабырғалы мұнараға айналдырды. 16 ғасырда мұнараның ішкі жағына қосымша қабат салынды. Қазір мұнараның шатыры жоқ, бірақ ол 19 ғасырдың соңына дейін шатырымен жабылған.

Ішкі қамақ

Ішкі қамал Норман қамалының бастапқы көлемін көрсетеді және қалыңдығы 5 футтан (2 м) 6 футқа (2 м) дейінгі перде қабырғасымен қорғалған. Оңтүстік және батыс жақтарында қабырға тасқа қазылған, бастапқыда 80 футқа (24 м) дейін тереңдігі бар ормен қорғалған, одан көпір арқылы өтіледі, ол әлі де 16 ғасырғы өрнектің бір бөлігін сақтап тұр. Ішкі қамалдың ішінде 13 ғасырдың басында оңтүстік-батыс бұрышына 5 фут (2 м) қалыңдықтағы тас қабырға қосылып, ең ішкі қамал деп аталатын жеке аймақ құрылды. Ішкі қақпаның үстінде 1581 жылғы сэр Генри Сидни мен Елизавета I патшайымының гербтері бейнеленген, алдында үш қабатты ғимарат болған, терезелері мен каминдері бар, бұл судьялардың тұрағы ретінде пайдаланылған. Гербтермен бірге басқа геральдикалық қолдаушылар да болған болуы мүмкін, бірақ олар қазір жоғалып кеткен. Кіреберісті бақылау үшін портердің бөлмесі кіреберістің оң жағында орналасқан, ал бөлмелерге шығыңқы мұнарадағы спиральді баспалдақ арқылы кіруге болады, онда бұрынғы үш камин болған. Қақпаның жанында жартылай ағаштан жасалған ғимарат болған, мүмкін кір жууға арналған, ол кейіннен жоғалып кеткен. Қамалдың шығыс жағында 12 ғасырғы Магдалена Әулиесі шіркеуі орналасқан. Шіркеудің дөңгелек, романдық стилі ерекше, Англияда осындай үш ғимарат ғана бар: Касл Райзинг, Херефорд және Певенси. Құмтастан салынған дөңгелек пішін Киелі қабір шіркеуіндегі киелі орынға ұқсайды. Бастапқыда шіркеуде негізгі зал, шаршы пресвитерий және ғибадатхана болған, бірақ бұл дизайн 16 ғасырда көп өзгертілген, қазір тек негізгі зал ғана сақталған. Шатыры болмаса да, зал толық биіктігіне дейін сақталған, диаметрі 8 метр, әртүрлі тас қатарларымен екі бөлікке бөлінген, ал төменгі деңгейдегі гипстен қалдықтар сақталған. Залдың ішкі жағында қабырғаларда 14 аркадалы бөлік бар. Қамалдың солтүстік жағында Күн блогы, Үлкен зал және Үлкен палата блогы орналасқан, солтүстік-шығыс бұрышында Тюдорлардың жатақханасы бар. Тюдорлардың жатақханасы екі ромбоид пішіндес, олар перде қабырғасымен қамтамасыз етілген кеңістікке сәйкес келеді, олардың арасындағы қабырға батыс жағында шамамен, ал шығыс жағында орналасқан. Оларға ортақ спиральді баспалдақ арқылы кірді, бұл дизайн 16 ғасырдағы әртүрлі епископ сарайларында қолданылған, алдында сот қызметкерлері үшін жеке кеңселер мен бөлмелер болған, кейін екі бөлек пәтерге айналдырылған. Тюдорлардың жатақханасына іргелес Үлкен палата блогы 1320 жылға таман салынған. Тағы бір ромбоид пішіндес, көлденеңі шамамен, бастапқыда бірінші қабаттағы негізгі залы болған, бірақ кейінгі жылдары көп өзгертілген. Бірінші қабатта сақталған ою-өрнектелген корбельдер Эдуард II мен королева Изабелланың бейнесі болуы мүмкін. Үлкен палата блогының артында төрт қабатты Guardrobe Tower орналасқан, ол жатын бөлмелері мен киім сақтау бөлмелерін біріктіреді. 13 ғасырғы Үлкен залда залдың өзі де бірінші қабатта орналасқан, бастапқыда жертөледегі тас бағаналармен қолдау көрсетілген ағаш еденмен және үлкен ағаш шатырымен жабдықталған. Оның ұзындығы мен ені арасындағы 2:1 арақатынасы осы кезеңдегі сарай залдарына тән болды. Бастапқыда залдың ортасында ашық ошақ болған, бұл 13 ғасырда қалыпты жағдай болған, бірақ ортаңғы терезе 1580 жылға қарай қазіргі заманғы каминге айналдырылған. Үлкен залда батысқа қарай үш қабатты Күн блогы орналасқан, оның өлшемі шамамен 6 метрден асады, бірінші қабаттағы бөлме күнге толы бөлме ретінде пайдаланылған, ал жертөле қызметтік аймақ ретінде пайдаланылған. Ұлы зал мен Күн блогы 13 ғасырда бір уақытта салынған, құрылысшылар осы процесте өздерінің артында тұрған ескі Норман мұнарасының ішкі бөлігін кескен. Олар екі кезеңде салынған болуы мүмкін және бастапқыда кішірек, аз ұлы ғимараттар болуды көздеген, тек құрылыс барысында дизайн өзгертілген; олар асығыс аяқталған, олардың іздері әлі күнге дейін 16-шы және 17-ші ғасырларда жасалған басқа өзгерістермен бірге көрінеді. Солтүстік-батыс және солтүстік-шығыс мұнаралары солтүстік қатардың артында 11 және 12 ғасырларда Нормандық стильде салынған. Олар алғаш салынған кезде перде қабырғасының сызығын сыртқа қарай түртіп немесе бүгіп, қажетті сыртқы пішінді жасау арқылы, содан кейін жеке ғимараттар ретінде жобалаудың орнына ағаш едендер мен артқы жағында ағаш қабырға қосылды. Мұнаралардың ағаш бөліктері кейінірек таспен ауыстырылды және кейінірек ғимараттардың қатарына қосылды. Солтүстік-шығыс мұнарасы, сондай-ақ Пендовер мұнарасы деп аталады, бастапқыда екі қабатты болды, үшінші қабат 14 ғасырда қосылды, содан кейін 16 ғасырда ішкі жағы кеңінен қайта жаңғыртылды. Оның сыртқы бұрыштарында бұрыштар бар, бұл тас құрылысқа шабуыл жасауды қиындатады, бірақ бұл мұнараның жалпы құрылымдық беріктігін әлсіретті. Солтүстік-батыс мұнарасы да ұқсас бұрыштарға ие болды, бірақ 13 ғасырда оның жанында Closet Tower салынды, бұл сыртқы көрінісін өзгертті. Ішкі қамалдың ішінде тағы екі Норман мұнарасы сақталған, батыс мұнарасы, сондай-ақ Postern Tower деп аталады, өйткені ол постерн қақпасын қамтыды, және оңтүстік-батыс мұнарасы, Oven Tower деп аталады, оның ас дайындау құралдары болғандықтан. Норман мұнаралары Уэльске қарап тұрды, бұл символдық мәлімдеме жасау үшін жасалған болуы мүмкін. Қазір жоғалып кеткен қатар ішкі қамалдан Үлкен залға дейін созылған, оның ішінде перде қабырғасы бойында орналасқан үлкен тас үй, өлшемі шамамен, ал ішкі қамалдың екінші жағында, Үлкен ас үй, шамамен, Үлкен залмен бір уақытта салынған, және кейіннен жоғалып кеткен пеш ғимараты.
Үлкен мұнара, немесе қақпа, ішкі қамалдың оңтүстік жағында орналасқан. Төрт қабатты, шамамен шаршы пішіндес ғимараттың қабырғаларының көп бөлігі 8 фут (2 м) қалыңдықпен салынған, жаңа солтүстікке қараған қабырғасынан басқа, ол 7 фут (2 м) қалыңдықпен салынған. Үлкен мұнара бірнеше кезеңде салынған. Алдымен ол бастапқы Норман қамалында салыстырмалы түрде үлкен қақпа болған, қақпаның үстінде тұрғын үйлермен, содан кейін 12 ғасырдың ортасында Үлкен мұнараны құрастыруға кеңейтілген, бірақ ішкі қамал үшін қақпа ретінде де пайдаланылған. Ішкі қамал 13 ғасырдың басында құрылған кезде, қақпа толтырылып, Үлкен мұнараның шығыс жағындағы ішкі қамал қабырғасына жаңа қақпа салынды. Соңында, мұнараның солтүстік жағы 15 ғасырдың ортасында қайта салынды, нәтижесінде бүгінгі күні көрінетін Үлкен мұнара пайда болды. Қақпаның жертөлесі 20 фут (6 м) биіктіктегі, Нормандық қабырға аркадасымен және бірінші қабаттағы терезе қатарымен жабдықталған, қазірдің күнінде көп бөлігі жабылып қалған. Аркада шіркеудегі аркадаға ұқсайды және шамамен 1080 жылға дейін салынған болуы мүмкін. Терезелер мен үлкен кіреберіс әсерлі көрінетін, бірақ қорғануы өте қиын болған; мұндай мұнара бұрынғы Англо-саксондық жоғары мәртебелі мұнараларды бейнелеген және билікті көрсетуге арналған. Бірінші қабаттың бастапқыда көлденеңі 6 метр болатын үлкен зал болған, кейін екі бөлек қабатқа бөлінген.

The inner bailey represents the extent of the original Norman castle and is protected by a curtain wall between 5 feet (2 m) and 6 feet (2 m) thick. On the south and west sides the wall is protected by a ditch, originally up to 80 feet (24 m) deep, cut out of the rock and navigated by a bridge which still contains part of the ashlar stone of its 16th century predecessor. Within the inner bailey, a separate area, called the innermost bailey, was created by the addition of a 5 feet (2 m) thick stone wall around the south west corner in the early 13th century. The gatehouse to the inner bailey has the coats of arms of Sir Henry Sidney and Queen Elizabeth I displayed over it, dating to 1581, and was originally a three storeyed building with transomed windows and fireplaces, probably used as the lodgings for the judges. There were probably additional heraldic supporters displayed alongside the arms, since lost. A porter's lodge would have been on the right hand side of the entrance to control access, with the rooms accessed by a spiral staircase in a protruding tower, with prominent triple chimneys, since lost. Alongside the gatehouse was originally a half timbered building, possibly a laundry, approximately , which has since been lost. On the east side of the bailey is the 12th century chapel of Saint Mary Magdalene. The circular, Romanesque design of the chapel is unusual, with only three similar examples existing in England, at Castle Rising, Hereford and Pevensey. Built from sandstone, the circular design imitates the shrine at the Church of the Holy Sepulchre. Originally the chapel had a nave, a square presbytery, in size, and a chancel, but this design was heavily altered in the 16th century and only the nave survives. Although roofless, the nave survives to its full height and is 26 feet (8 m) in diameter, visibly divided into two sections by different bands of stonework, and with some plaster surviving on the lower level. Around the inside of the nave are 14 arcaded bays in the walls. The north end of the bailey is occupied by a range of buildings, the Solar block, the Great Hall and the Great Chamber block, with the Tudor Lodgings in the north east corner. The Tudor Lodgings take the form of two rhomboids to fit into the space provided by the curtain wall, divided by a cross wall, the west side being approximately , and the east side They were entered by a shared spiral staircase, a design used in various episcopal palaces in the 16th century, and originally provided sets of individual offices and personal rooms for the court officials, later being converted into two distinct apartments. The Great Chamber block adjoining the Tudor Lodgings dates from around 1320. Another rhomboid design, approximately across, this originally had its main chamber on the first floor, but has been much altered over the subsequent years. The carved corbel heads that survive on the first floor may represent Edward II and Queen Isabella. Behind the Great Chamber block is the Guardrobe Tower, a four storeyed construction, providing a combination of bed chambers and guardrobes. In the 13th century Great Hall, the hall itself was also positioned on the first floor, originally fitted with a wooden floor supported by stone pillars in the basement, and a massive wooden roof. It was across: this 2:1 ratio between length and width was typical for castle halls of this period. Originally the hall had an open fire in the centre, which was normal for the 13th century, but the middle window was turned into a more modern fireplace around 1580. To the west of the Great Hall is the three storeyed Solar block, an irregular oblong measuring up to in size. The first floor chamber would probably have been used as a solar, with the cellar being used as a service area. The Great Hall and Solar block were built at the same time in the 13th century, the builders carving out the inside of the old Norman tower behind them in the process. They were probably built in two phases and were originally intended to be smaller, less grand buildings, only for the design to be changed about halfway through construction; they were finished in a rushed manner, the traces of which can still be seen, along with other changes made in the 16th and 17th centuries. The North West and North East towers behind the northern range are Norman in origin, from the 11th and early 12th century. When first built, they were created by pushing or folding the line of the curtain wall outwards to create the desired external shape, and then adding timber floors and a timber wall at the back, rather than being designed as individual buildings. The timber parts of the towers were later replaced in stone, and incorporated into the later range of buildings. The North East Tower, also known as the Pendover Tower, was originally two storeys high, with a third floor added on in the 14th century, followed by an extensive remodelling of the inside in the 16th century. It has chamfered angles on the external corners to make it harder to attack the stonework, although this has weakened the structural strength of the tower as a whole. The North West Tower had similar chamfered corners, but the Closet Tower was built alongside it in the 13th century, altering the external appearance. Two more Norman towers survive in the innermost bailey, the West Tower, also known as the Postern Tower, because it contained a postern gate, and the South West tower, also called the Oven Tower, on account of its cooking facilities. The Norman towers looked out towards Wales, probably to make a symbolic statement. A range, now lost, once stretched from the innermost bailey towards the Great Hall, including a large stone house running along the curtain wall, in size, and on the other side of the innermost bailey, the Great Kitchen, in size, built around the same time as the Great Hall, and an oven building, since lost,
The Great Tower, or keep, is on the south side of the innermost bailey. A roughly square building, four storeys tall, most of its walls are 8 feet (2 m) thick, with the exception of its newer northern facing wall, only 7 feet (2 m) thick. The Great Tower was constructed in several stages. Originally it was a relatively large gatehouse in the original Norman castle, probably with accommodation over the gateway, before being extended to form the Great Tower in the mid 12th century, although still being used as a gatehouse for the inner bailey. When the innermost bailey was created in the early 13th century, the gateway was then filled in and a new gateway cut into the inner bailey wall just to the east of the Great Tower. Finally, the north side of the tower was rebuilt in the mid 15th century to produce the Great Tower that appears today. The keep has a vaulted basement, 20 feet (6 m) high, with Norman wall arcading, and a row of windows along the first floor, since mostly blocked. The arcading echoes that in the chapel, and probably dates from around 1080. The windows and large entrance way would have looked impressive, but would also have been very hard to defend; this form of tower probably reflected earlier Anglo Saxon high status towers and was intended to display lordship. The first floor originally formed a tall hall, across, which was subsequently subdivided into two separate floors.