VIII ғасырдағы Рим Папасы Стефан IV

Кіріспе

Католик шіркеуінің басшысы 816-817 жылдар аралығында. Папа Стефан IV (Стефан IV; шамамен 770 – 24 қаңтар 817) – Рим епископы және 816 жылдың маусым айынан өліміне дейін Папа мемлекеттерінің билеушісі болды. Стефан Римнің ақсүйек отбасынан шыққан. 816 жылдың қазанында ол Реймсте Людовик ІІ-ні император етіп тәж кигізіп, оны өзінде ұстап тұрған бірнеше римдік саяси тұтқындарды босатуға көндірді. Ол қараша айында Равенна арқылы Римге қайтып келді және келесі қаңтарда қайтыс болды.

Көтеріліңіз

Римдік абыройлы Мариннің ұлы Стефан, сондай-ақ папалар Сергий II және Адриан II шыққан бір отбасына тиесілі болатын. Жас кезінде ол Адриан I-нің понтификаты кезінде Латеран сарайында тәрбиеленді, ал Лео III тұсында субдиакон болып тағайындалды, кейін диякон қызметіне көтерілді. Рим халқы арасында зор құрметке ие болған ол, Лео III қайтысынан кейін он күн ішінде Петір базиликасына жеткізіліп, 816 жылдың 22 маусымында Рим епископы болып киеленді. Оның шапшаң сайлануы, Рим дінбасыларының Каролинг императоры Людовик ІІ-нің іс-қимылдарына кедері келтірмеу ниетімен жасалған әрекет болды деп есептеледі. Людовик шақыруымен Стефан 816 жылдың тамызында Римді қалдырды. Людовик ІІ-нің шөбересі, Италия королі Бернардқа императорға Стефанды сүйемелдеу бұйырылды, және екеуі Альпі тауларынан бірге өтті. Қазан айының басында Рим папасы мен император Реймсте кездесті, онда Людовик Стефан алдында үш рет иіліп құрмет көрсетті. 816 жылдың 5 қазанында Стефан Людовикті император деп майлады, оның басына Константин Ұлына тиесілі деп саналған тәж кигізді. Осымен қатар, ол Людовиктің әйелі Ерменгарданы да тәждірді және оны августа деп салады. Бұл оқиға папалықтың императорды құру процесіне қатысуға тырысуы ретінде қарастырылды, бұл Людовиктің 813 жылы өзін-өзі таққа отырғызуымен күмәндік тудырған еді. Людовик Стефанға көптеген сыйлықтар сыйлады, соның ішінде Рим шіркеуіне берілген жер (көбінесе Вендевр-сюр-Барс аймағында) де бар еді. Олар сондай-ақ Рим шіркеуінің артықшылықтарын растап, папалар мен франк патшалары арасындағы келісімді жаңартты, сондай-ақ жақында құрылған Папалық мемлекеттердің сақталуын қамтамасыз етті. Стефан Орлеан епископы Теодульфты архиепископ дәрежесіне көтерді, сондай-ақ Людовикке Римнен шыққан барлық саяси тұтқындарды босатуды бұйырды, олар императордың Рим папасы Лео III билігінің басындағы қақтығыстардың салдарынан ұсталған еді. Сондай-ақ, Стефан Хоредеганг ережесімен өмір сүрген дін қызметкерлері үшін реформалар жүргізуді сұрады деп есептеледі. Бұл олардың жеке монастырларда тұруын және үйлерді ортақ меншік ретінде ұстауын қамтамасыз етуді қамтыды. Ол сондай-ақ олардың тамақ пен шарап мөлшерін де реттеді. Реймстен оралғаннан кейін, Равеннаға соғып, Стефан 816 жылдың қараша айының соңына дейін Римге қайтып келді. Мұнда ол Лео III-нің дін қызметкерлерін қарапайым аристократиядан жоғары қою саясатын тоқтатты. Желтоқсан айында дін қызметкерлері мен епископтарды дәстүрлі түрде тағайындағаннан кейін және монахтар күн сайын жүз рет "Kyrie eleison" дұғасын оқып, Рим шіркеуіне жыл сайын он алтын солид төлеген жағдайда Фарфа аббаттығының иелігін растағаннан кейін, Стефан 817 жылдың 24 қаңтарында қайтыс болды. Ол Петір шіркеуіне жерленді, ал оның орнын Паскаль I басты.

The son of a Roman noble called Marinus, Stephen belonged to the same family which also produced the Popes Sergius II and Adrian II. At a young age he was raised at the Lateran Palace during the pontificate of Adrian I, and it was under Leo III that he was ordained a subdeacon before he was subsequently made a deacon. Very popular among the Roman people, within ten days of Leo III's death, he was escorted to Saint Peter's Basilica and consecrated bishop of Rome on or about 22 June 816. It has been conjectured that his rapid election was an attempt by the Roman clergy to ensure that the Carolingian emperor Louis the Pious could not interfere. With Louis' invitation, Stephen left Rome in August 816. Louis's nephew, King Bernard of Italy, was ordered to accompany Stephen to the emperor and the two crossed the Alps together. In early October, the pope and the emperor met at Rheims, where Louis prostrated himself three times before Stephen. At Mass on Sunday, 5 October 816, Stephen anointed Louis as emperor, placing a crown on his head that was claimed to belong to Constantine the Great. At the same time he also crowned Louis' wife, Ermengarde of Hesbaye, and saluted her as augusta. This event has been seen as an attempt by the papacy to establish a role in the creation of an emperor, which had been placed in doubt by Louis' self coronation in 813. Louis gave Stephen a number of presents, including an estate of land (most likely at Vendeuvre sur Barse) granted to the Roman church. They also renewed the pact between the popes and the kings of the Franks, confirming the privileges of the Roman church, and the continued existence of the recently emerged Papal States. Stephen also raised Bishop Theodulf of Orléans to the rank of archbishop, and had Louis release from their exile all political prisoners originally from Rome who had been held by the emperor resulting from the conflict that plagued the early part of Pope Leo III's reign. It is also believed that Stephen asked Louis to enforce reforms for the clergy who lived under the Rule of Chrodegang. This included ensuring that the men and women who lived there were to stay in separate convents, and that they were to hold the houses under a title of common property. He also regulated how much food and wine they could consume. After visiting Ravenna on his way back from Rheims, Stephen returned to Rome before the end of November 816. Here, he apparently discontinued Leo III's policies of favouring clergy over lay aristocracy. After holding the traditional ordination of priests and bishops in December and confirming Farfa Abbey's possessions on condition that every day the monks would recite one hundred Kyrie eleison as well as a yearly payment to the Roman Church of ten golden solidi, Stephen died on 24 January 817. He was buried at St. Peter's, and was succeeded by Paschal I.