Кіріспе

Планеталық жүйелер арасындағы байланыс – планеталар арасындағы сигналдарды жіберу. Жұлдызаралық хабарларды жіберу, қазіргі қолданыстағы технологиялар мен құралдармен мүмкін болатындықтан, жұлдызаралық саяхаттарға қарағанда әлдеқайда оңай. Дегенмен, Жерден басқа мүмкін мекендейтін жүйелерге дейінгі қашықтықтар, жарық жылдамдығының шектеулерін ескере келе, тым ұзақ кешігуге алып келеді. Он мыңдаған жарық жылдары қашықтықтағы жұлдыздарға жіберілген радиохабарламаға бірден жауап келсе де, оның Жерге жеткеніне көптеген адам буындары куә болар еді.

Радио

SETI жобасы соңғы бірнеше ондаған жылдар бойы Күн жүйесінен тыс жердегі ғарыштық өмірден келетін сигналдарды, негізінен электромагниттік спектрдің радиожиіліктері бойынша іздеумен айналысып келеді. Су тесігіне, нейтралды сутегінің сіңіру сызықтарының біріне, осы жиіліктегі төменгі фондық шу деңгейіне және биохимияның ең көп таралған жүйесінің негізі болу мүмкіндігімен байланысты символдық маңызына ерекше назар аударылды (бірақ баламалы биохимияға қараңыз). Пульсарлардың тұрақты радио импульстері бастапқыда интеллектуалды сигналдар болуы мүмкін деп ойылды; алғашқы ашылған пульсар бастапқыда "LGM 1" деп белгіленді, яғни "Кішкентай жасыл адамдар". Бірақ олардың табиғи пайда болуы тез анықталды. Басқа жұлдыздарға сигналдар жіберуге де бірнеше әрекеттер жасалды. (Актив SETI-дегі "Реализацияланған жобалар" бөлімін қараңыз.) Ең ерте және ең танымал радиохабарлардың бірі 1974 жылы Пуэрто-Рикодағы Аресибо обсерваториясынан, әлемдегі ең үлкен радио телескоптан жіберілді. Өте қарапайым хабар Құс жолы галактикасындағы M13 деп аталатын шар тәрізді жұлдыз шоғына бағытталды, ол Күн жүйесінен 30 000 жарық жылы қашықтықта орналасқан. Дегенмен, бұл күш-жігерлер көбінесе символдық сипатта болды. Сонымен қатар, егер жауап келсе, оның саяхат уақыты екі есе ұзақ болады, яғни ондаған жыл (жақын жұлдыздар үшін) немесе 60 000 жыл (M13 үшін).

Басқа әдістер

Сондай-ақ, жоғары жиілікті сигналдар, мысалы, көрінетін жарық жиіліктерінде жұмыс істейтін лазерлер, жұлдыздар арасындағы байланыс үшін жемісті әдіс болуы мүмкін деген ұсыныс жасалды; белгілі бір жиілікте лазерлік сәуле шығарушының жергілікті жұлдыздан нысананың көзқарасынан гөрі жарқырауы үшін таңқаларлықтай аз энергия шығыны жеткілікті. Байланыс үшін тағы да экзотикалық әдістер ұсынылды, мысалы, модуляцияланған нейтрино немесе гравитациялық толқындарды шығару. Бұл әдістердің артықшылығы – аралық материяның кедергісіне дерлік төзімділігі. Жұлдыздар арасында физикалық пошта пакеттерін жіберу көптеген жағдайларда тиімді болуы мүмкін. Пошта пакеттерінің жылдамдығы электромагниттік немесе басқа жарық жылдамдығы сигналдарынан әлдеқайда төмен болуы мүмкін (соның салдарынан өте жоғары жауап уақыты туындайды), бірақ бірнеше тонна физикалық затқа енгізілген ақпарат мөлшері орташа өткізу қабілеті бойынша бұл кемшілікті өтеуге жетеді. Жұлдыздар аралық байланыс үшін жұлдыздар аралық хабаршы зондтарды пайдалану мүмкіндігі – Брэсвелл зондтары – алғаш рет 1960 жылы Рональд Н. Брэсвелл ұсынған, ал бұл тәсілдің техникалық мүмкіндігі 1978 жылы Британдық Ғарыш Қоғамының жұлдыздық кеме зерттеу жобасы «Даэдал» арқылы көрсетілді. 1979 жылдан бастап Роберт Фрейтас физикалық ғарыш зондтарының радиосигналдарға қарағанда жұлдыздар аралық байланыс үшін артықшылықты тәсіл екенін дәлелдеді, содан кейін 1979 және 1982 жылдары осындай зондтарды телескоп арқылы іздеді.