Жоанна I: Неаполь королевасының тағдыры

Кіріспе

Иоанна I, сондай-ақ Иоанна I деп те аталады (1325 жылдың желтоқсаны – 1382 жылдың 27 шілдесі), 1343 жылдан 1382 жылға дейін Неаполь патшайымы, Прованс және Форкалькьер графесі болды. Ол сондай-ақ 1373 жылдан 1381 жылға дейін Ахея ханшайымы болды. Жоанна Калабрия герцогы Карл мен Валуаның Маридің нәрестелік шағынан аман қалған үлкен қызы еді. Оның әкесі Неаполь патшасы Роберттің ұлы, бірақ ол 1328 жылы әкесінен бұрын қайтыс болды. Үш жылдан кейін король Роберт Жоаннаны өзінің мұрагері етіп тағайындап, оның вассалдарына оған адал болуға ант берді. Жоаннаның беделін нығайту үшін ол өзінің жүрегі туысы, Венгрия королі Карл I-мен келісім жасады, осыған орай Карлдың кіші ұлы Андреумен Жоаннаның некесін шарттастырды. Карл I да ағасының мұрасын Андреуге беруді көздеді, бірақ король Роберт 1343 жылы өлім төсегінде Жоаннаны жалғыз мұрагері етіп атады. Ол сондай-ақ Жоанна 21 жасқа толғанға дейін оның иеліктерін басқару үшін регенттік кеңес тағайындады, бірақ король қайтыс болғаннан кейін регенттер мемлекеттік басқаруды қолға ала алмады. Жоаннаның жеке өмірі Неаполь Корольдігінің саяси тұрақтылығына шешуші әсер етті (оның бірінші күйеуі Андреудің 1345 жылы өлтірілуі, Венгрия королі Людовик I-нің басып кіруі – ағасының өлімі үшін кек алу ретінде ақталуы, сондай-ақ оның кейінірек Тарантолық Людовик, Майорка титулды королі Джеймс IV және Брунсвик-Грубенхаген герцогы Оттомен жасаған үш некесі) және оның Әулие Тақтың алдындағы беделін түсірді. Сонымен қатар, кейіннен Батыс схизмасы кезінде ол Папа Урбан VI-ға қарсы Авиньон Папалығын қолдады, ол оны 1380 жылдың 11 мамырында еретик және билікті басып алушы деп жариялады. Барлық балалары одан бұрын қайтыс болғандықтан, Жоаннаның мұрагерлері оның жалғыз тірі қалған қарындасы Марияның ұрпақтары болды, оның бірінші некесі олардың туысы Дюраццо герцогы Карлмен оның рұқсатысыз жасалды, осылайша бұл екеуі де Жоаннаға қарсы саяси фракцияның басшыларына айналды. Дюраццо тармағымен келісуге тырысып, мұрагерлігін қамтамасыз ету мақсатында Жоанна өзінің немере інісі Дюраццолық Маргаретті өзінің бірінші туысымен (және Жоаннаның екінші туысы) Дюраццолық Карлмен үйлендірді, ол ақырында Жоаннаны тұтқындап, түрмеге қамап, соңында 1382 жылдың 27 шілдесінде оның өліміне бұйрық берді.

Joanna I, also known as Johanna I (; December 1325 – 27 July 1382), was Queen of Naples, and Countess of Provence and Forcalquier from 1343 to 1382; she was also Princess of Achaea from 1373 to 1381. Joanna was the eldest daughter of Charles, Duke of Calabria and Marie of Valois to survive infancy. Her father was the son of Robert the Wise, King of Naples, but he died before his father in 1328. Three years later, King Robert appointed Joanna as his heir and ordered his vassals to swear fealty to her. To strengthen Joanna's position, he concluded an agreement with his nephew, King Charles I of Hungary, about the marriage of Charles's younger son, Andrew, and Joanna. Charles I also wanted to secure his uncle's inheritance to Andrew, but King Robert named Joanna as his sole heir on his deathbed in 1343. He also appointed a regency council to govern his realms until Joanna's 21st birthday, but the regents could not actually take control of state administration after the King's death. Joanna's personal life crucially affected the political stability of the Kingdom of Naples (murder of her first husband Andrew in 1345, the invasions of King Louis I of Hungary—justified as avenging the death of his brother—and her three later marriages with Louis of Taranto, James IV, titular King of Majorca and Otto, Duke of Brunswick Grubenhagen) and undermined her position with the Holy See; moreover afterwards, during the Western Schism, she chose to support the Avignon Papacy against Pope Urban VI, who in retaliation declared her a heretic and usurper on 11 May 1380. With all her children having predeceased her, Joanna's heirs were the descendants of her only surviving sister Maria, whose first marriage with their cousin Charles, Duke of Durazzo was performed without her permission, becoming both spouses in the heads of the political faction against Joanna. Trying to reconcile with the Durazzo branch and with the purpose to secure her succession, Joanna arranged the marriage of her niece Margaret of Durazzo with her first cousin (and Joanna's second cousin) Charles of Durazzo, who eventually captured and imprisoned Joanna, and finally ordered her assassination on 27 July 1382.

Алғашқы жылдар

Жоанна Калабрия герцогы Карлдың (Неаполь патшасы Роберттің жалғыз аман қалған ұлы) және Валуалық Марияның (Франция королі Филипп VI-ның қарындасы) ең үлкен баласы еді. Ренессанс тарихшысы Донато Аккаяйоли оның Флоренцияда туғанын айтқан, бірақ ғалым Нэнси Голдстоун ата-анасының қалаға саяхат еткен кезде туған болуы мүмкін дейді. Жоаннаның нақты туған күні белгісіз; кейбір зерттеушілердің пікірінше, ол 1326 немесе 1327 жылы туған болуы мүмкін; алайда, анасы төрт жылдық некеде төрт немесе бес бала туғанын ескерсек, Жоанна 1325 жылдың желтоқсан айында туған болуы ықтимал. Екі бауырының ерте қайтысы — әртүрлі аталатын Элойза, Луиза немесе Мария (1325 жылдың қаңтар/ақпан айында туған, 27 желтоқсанда қайтыс болған) және Карл Мартель (13 сәуірде 1327 жылы туған, сегіз күннен кейін қайтыс болған) — Жоаннаны әкесінен кейін Неаполь тағына екінші кезектегі мұрагер етіп қойды. Калабрияның Карлы 9 қарашада 1328 жылы күтпеген жерден қайтыс болды. Оның өлімімен әкесі мұрагерлік мәселесіне тап болды, өйткені Карлдің қайтыс болғаннан кейін туған баласы 6 мамырда 1329 жылы туған Мария еді. Неаполь заңдары әйелдерге тақты мұра етуге тыйым салмайтын болса да, патшайымның билеуі бұрын-соңды болмаған жағдай еді. Киелі Тақ пен Роберттің атасы Анжу королі Карл I арасындағы келісім Карл I-нің әйел ұрпақтарының таққа ие болу құқығын нақты мойындаған, бірақ әйел монархтың үйленуі және күйеуіне билік жүргізуге рұқсат беруі керек екенін де айтқан. Сонымен қатар, Неаполь корольдік үйі Францияның Капет әулетінің бір тармағы болды және француздар жақында әйелдерді корольдік мұрагерліктен шығарды. Роберттің сіңілісі, Мажарстан королі Карл I, 1296 жылы Роберттің пайдасына мұрагерлік құқығынан айырылған, бірақ ол Regno (немесе Неаполь патшалығы) туралы талабын тастамады. Папа Иоанн XXII жылдар бойы Карлдың талаптарын елемеді, бірақ Роберттің Рухани францискандықтарды қолдауы (Папа оларды еретиктер деп санайтын) және Киелі Таққа жылдық салық төлемеуі Неаполь мен Папалық арасындағы шиеленісті күшейтті. Роберттің екі інісі, Таранто князі Филипп I және Дюраццо герцогы Иоанн, әйел монархқа қарсы таққа талапкер болатын. Роберт өзінің ұрпақтарына мұрагерлік билікті қамтамасыз етуді қалап, 4 желтоқсанда 1330 жылы Неапольдегі Кастель Нуовода өткен салтанатты рәсімде Жоанна мен Марияны өзінің мұрагерлері деп жариялады. Иоанн Дюраццо және оның әйелі Агнес Перигорда Роберттің шешімін қабылдады (мүмкін, олардың үш ұлының бірі Жоаннаға үйленуі мүмкін деген үмітте), бірақ Тарантоның Филипп I және оның әйелі Екатерина Валуа мойынсұнбауды шешті. 30 қарашада Жоаннаға әкесінің орнын басу құқығы берілгенде, Иоанн мен Агнес оған адал болуға ант берген неаполитандық вассалдардың қатарында болды, бірақ Филипп пен Екатерина рәсімге қатыспады. Тіпті Папа да Филиппті 1331 жылдың 3 наурызында Жоаннаға құрмет көрсету үшін Неапольге өкілін жіберуге көндіре алды. Осы уақытта Мажарстан королі Карл I Рим папасынан Робертті әкесі Карл Мартельдің Салерно княздығы мен Монте-Сант-Анжелоның құрметін оған және ұлдарына қайтаруға көндіруді сұрады. Сондай-ақ, ол Жоаннадан бір ұлына үйленуді сұрап, некелік келісім жасады. Папа бұл жоспарды қолдап, Робертті оны қабылдауға үнемі шақырды. Жесір қалған Екатерина Валуа өзінің жартылай бауыры, Франция королі Филипп VI-ға араласып, үйлену тойына кедергі келтіруді сұрады. Ол Жоанна мен Марияға өзінің ұлдары Робертті, Таранто князін және Луиді лайықты күйеулер ретінде ұсынды. Папа шешімді болып, 1331 жылдың 30 маусымында Жоанна мен оның әпкесі Карл I-нің ұлдарына үйленуге бұйырған бұйрық шығарды. Бастапқыда Жоаннаның күйеуі ретінде Карл I-нің үлкен ұлы Луи тағайындалды. Оның інісі Эндрю Луидің ерте қайтыс болған жағдайында ғана оның орнын басатын болды. Келіссөздер барысында Карл I шешімін өзгертіп, Эндрюді Жоаннаға үйлендірді. Мария Валуа 1332 жылы Бариге паломниттік сапарда қайтыс болғаннан кейін, Роберттің екінші әйелі (Жоаннаның өгей анасы) Майоркалық Сансия қыздарының білім алуына жауапкершілік алды. Францискандықтар рухани қауымының ынталы қолдаушысы Сансия королева, Папа король Робертпен некелерін бұзудан бас тартса да, кларсис сектасының енесі сияқты өмір сүрді. Жоанна мен Марияның күтушісі Катаниялық Филиппа олардың білім алуына одан да зор ықпал етті және жетім қалған ханшайымдарға екінші ана болды. Боккаччоның айтуынша, Сансия мен Филиппа Роберт ордасындағы ең ықпалды тұлғалар болды, олар олардың келісімінсіз шешім қабылдамады. Әкесінің мәдениетті және нәзік сарайда өскен Жоанна, формальды білім алмаған болуы мүмкін немесе егер алған болса, өте жақсы болмаған, өйткені Анжувин құжаттары оның ұстаздарының есімдерін атамайды. Ол патша кітапханасындағы Тит Ливий, Паоло да Перуджа, Әйіс Григорий және Марко Поло сияқты авторлардың кітаптарын оқыған болуы мүмкін. Алайда, ересек болғаннан кейін ол латын, француз, итальян және прованс тілдерінде өзін-өзі жетілдіре алған (оның сақталған хаттарын ескерсек). Тарихшы Доменико да Гравина екеуі де Жоанна мен оның әпкесі Марияның «бірдей король Роберт пен королева Сансиямен барлық өнер мен ізгіліктермен танысқандарын» айтады. Мажарстан королі Карл I 1333 жылдың жазында Жоанна мен Эндрюдің некесі туралы әкесімен келіссөздерді аяқтау үшін жеке Неапольге келді. Ол саяхатқа ақшаны аямады, өйткені өзінің байлығы мен күшін көрсеткісі келді. Екі король келіссөздерді жалғастырғаннан кейін келісімге келді. Келісім бойынша Эндрю мен Жоаннаға нике құрылды, бірақ Роберт пен Карл I Эндрю Жоаннадан ұзақ өмір сүрсе, Марияға үйленуі керек екенін, ал Эндрю одан бұрын қайтыс болса, Карл I-нің қалған ұлдары Луи немесе Стефан Жоаннаға үйленуі керек екенін де айтты. Неке шарты 26 қыркүйекте салтанатты түрде қол қойылды. Келесі күні Роберт Жоанна мен Эндрюге Калабрия герцогтығы мен Салерно княздығын берді. Папа 1333 жылдың қараша айында некелерге қажетті рұқсаттарды берді. Неке көп жыл бойы толыққанды болмады, көбінесе Эндрюдің жас болуына байланысты, бірақ ол Анжу үйінің әртүрлі тармақтары арасында қақтығыстарға әкелді. Эндрю Неапольде өсті, бірақ ол және оның венгрлік серіктері шетелдіктер ретінде қарастырылды. Оның туыстары (Филипп Тарантоның ұлдары және Иоанн Дюраццо) тіпті Жоанна да оны қызықтыратын. Заманауи және кейінгі авторлар король Роберт бастапқыда Эндрюді өзінің мұрагері етіп тағайындағысы келгеніне сендірді. Мысалы, Джованни Виллани корольдің «Венгрия королінің ұлын өлімінен кейін оны із басуын қалағанын» айтты. Алайда, 1330 жылдардың соңында Анжу Библиясының миниатюралары тек Жоаннаның басында тәжін бейнелейді. Король оны тапсырыс бергендіктен, суреттер оның Эндрюдің таққа талап етуін қабылдамайтынын көрсетеді. Шындығында, өсиетінде ол Неаполь, Прованс, Форкалькье және Пьемонтқа Жоаннаны жалғыз мұрагері етіп тағайындады және Иерусалим патшалығына талабын да оған берді. Ол Марияның Жоанна баласыз қайтыс болған жағдайда оның биліктеріне ие болатынын да айтты. Король Роберт Эндрюдің тағына отыруына бұйрық бермеді, осылайша оны Неаполь басқарудан шеттетіп тастады. Өлімі алдында король Роберт өзінің ең сенімді кеңесшілерінен — Вице-канцлер Филипп де Кабассоль, Кавайон епископы, Прованс үлкен сеніміші Филиппо ди Сангинетто және адмирал Жифредо ди Марцанодан — тұрақты кеңес құрды және Сансия басшылық етті. Ол Жоаннаның 21 жасқа толғаннан кейін ғана жеке билікке көше алатынын бұйырды, бұл 18 жасқа толғанда ересек деп есептелетін әдеттегі заңды ескермеді.

Joanna was the eldest surviving child of Charles, Duke of Calabria (only surviving son of Robert the Wise, King of Naples), and Marie of Valois (sister of King Philip VI of France). The Renaissance historian Donato Acciaioli claimed that she had been born in Florence, but she may have actually been born during her parents' travel towards the town, according to scholar Nancy Goldstone. The precise date of Joanna's birth is unknown; according to some researchers, she was most probably born in 1326 or 1327; however, given the fact that her mother gave birth to four or five children during her four years' marriage, Joanna was probably born in either December 1325 The early deaths of two of her siblings —A daughter, variously named Eloisa, Louise or Maria (born in January/February 1325; died 27 December 1325) and Charles Martel (born 13 April 1327; died eight days later)— left Joanna as the second in line to the Neapolitan throne after her own father. Charles of Calabria died unexpectedly on 9 November 1328. With his death, his father faced the problem of succession, because Charles' posthumous child was also a daughter, Maria, born on 6 May 1329. Although Neapolitan law did not prevent women from inheriting the throne, the concept of a reigning queen was unusual. The agreement between the Holy See and Robert the Wise's grandfather, Charles I of Anjou, had explicitly acknowledged the right of Charles I's female descendants to inherit the throne, but it also stipulated that a female monarch was to marry and to allow her husband to rule. Furthermore, the Neapolitan royal house was a branch of the Capet dynasty of France and the French had recently excluded women from royal succession. Robert's nephew, Charles I of Hungary, had been disinherited in Robert's favor in 1296, but he did not abandon his claim to the Regno (or the Kingdom of Naples). Pope John XXII had ignored Charles's demands for years, but Robert's support for the Spiritual Franciscans (whom the Pope regarded as heretics) and his negligence to pay the yearly tribute to the Holy See gave rise to tensions between Naples and the Papacy. Robert's two younger brothers, Philip I, Prince of Taranto, and John, Duke of Durazzo, could also claim the throne against a female monarch. Robert was determined to secure the succession to his own descendants and named Joanna and Maria as his heirs at a public ceremony at the Castel Nuovo in Naples on 4 December 1330. John of Durazzo and his wife, Agnes of Périgord, accepted Robert's decision (possibly in the hope that one of their three sons could marry Joanna), but Philip I of Taranto and his wife, Catherine of Valois, decided not to obey. When Joanna was invested with the right to succeed her grandfather on 30 November, John and Agnes were among the Neapolitan vassals who swore fealty to her, but Philip and Catherine did not attend the ceremony. Even the Pope could only persuade Philip to send a deputy to Naples to pay homage to Joanna on his behalf on 3 March 1331. Charles I of Hungary had meanwhile asked the Pope to persuade Robert to restore the two fiefs that his father, Charles Martel, had held in the Regnothe Principality of Salerno and the Honor of Monte Sant' Angeloto him and his sons. He also put forward a marriage alliance, asking Joanna's hand for one of his sons. The Pope supported the plan and kept urging Robert to accept it. The widowed Catherine of Valois approached her half brother, Philip VI of France, to intervene and block the marriage. She proposed her sons, Robert, Prince of Taranto and Louis, as suitable husbands for Joanna and Maria. The Pope was resolute and issued a bull on 30 June 1331, ordering that Joanna and her sister were to marry Charles I's sons. Initially, Charles I's eldest son, Louis, was designated for husband to Joanna. His younger brother, Andrew, was only Louis's substitute in case of his premature death. At one point during the negotiations, Charles I changed his decision and appointed Andrew to marry Joanna. After Marie of Valois died during a pilgrimage to Bari in 1332, Robert's second wife (Joanna's stepgrandmother), Sancia of Majorca, assumed responsibility for her daughters' education. Queen Sancia, a fervent patron of the Spiritual Franciscans, lived like a Clarisse nun, although the Pope had refused to annul her marriage to King Robert. Joanna and Maria's nurse, Philippa of Catania, exercised an even greater influence on their education, and became a sort of second mother for the orphaned princesses. Sancia and Philippa were the most influential personalities in the court of Robert who did not make decisions without their consent, according to Boccaccio. Raised in the cultured and refined court of her grandfather, Joanna apparently received no formal education or, if she did, was not very accurate, given that the Angevin documents do not mention the names of her tutors. She probably studied the books in the royal library, which contained the writings of Titus Livius, Paolo da Perugia, Saint Gregory and Marco Polo. However, it seems that when she reached adulthood she was able to express herself in Latin (as her remaining letters could prove), French, Italian and Provençal. The chronicler Domenico da Gravina affirms that both Joanna and her sister Maria had been "informed of every art and virtue by the same Lord King Robert and by Queen Sancia". Charles I of Hungary came personally to Naples to complete the negotiations with his uncle about the marriage of Joanna and Andrew in the summer of 1333. He had not spared money during the journey, because he wanted to demonstrate his wealth and power. The two kings came to terms after further negotiations. According to the agreement, Andrew and Joanna were engaged, but Robert and Charles I also stipulated that Andrew was to marry Maria if he outlived Joanna, and one of Charles I's surviving sonsLouis or Stephenshould marry Joanna if Andrew died before her. The marriage contract was ceremoniously signed on 26 September. Next day, Robert invested Joanna and Andrew with the Duchy of Calabria and the Principality of Salerno. The Pope granted the necessary dispensations for the marriages in November 1333. The marriage remained unconsummated for years, most probably because of Andrew's immaturity, but it gave rise to conflicts between the different branches of the House of Anjou. Andrew grew up in Naples, but he and his Hungarian retainers were regarded as foreigners. His cousins (the sons of Philip of Taranto and John of Durazzo), and even Joanna often made fun of him. Both contemporaneous and later authors were convinced that King Robert initially wanted to appoint Andrew as his successor. For instance, Giovanni Villani, claimed that the King "wanted his nephew, son of the King of Hungary, to succeed him after his death". However, miniatures of the Anjou Bible depict only Joanna wearing a crown in the late 1330s. Since the King had commissioned it, the pictures suggests that he had decided to ignore Andrew's claim to the throne. Indeed, in his last will, he named Joanna as his sole heir to Naples, Provence, Forcalquier and Piedmont, and also bequeathed his claim to the Kingdom of Jerusalem to her. He also stipulated that Maria was to inherit Joanna's realms if she died childless. King Robert did not order Andrew's coronation, thus excluding him from the administration of Naples. The dying king also set up a regency council, consisting of his most trusted advisorsthe Vice Chancellor Philippe de Cabassoles, Bishop of Cavaillon, Fillipo di Sanginetto, Great Seneschal of Provence, and Admiral Giffredo di Marzanoand headed by Sancia. He ordered that Joanna could only start to rule alone after her 21st birthday, ignoring customary law which established 18 as the age of majority.

Кiру

Король Роберт скончался 20 января 1343 года в возрасте 67 лет, отслужив 34 года королем Неаполя. Через два дня Андрея посвятили в рыцари, а его брак с Джоанной был совершен в соответствии с последней волей покойного короля. После этого они встречались друг с другом лишь на важных государственных и религиозных церемониях. В остальное время они посещали разные церкви, бывали в разных местах, и Джоанна даже запрещала мужу входить в ее покои без ее разрешения. Пятнадцатилетний Андрей не имел собственной казны, и придворные Джоанны контролировали его ежедневные расходы. Описывая политическую ситуацию в Regno после смерти Роберта, Петрарка назвал Джоанну и Андрея «двумя ягнятами, вверенными заботе множества волков, и я вижу королевство без короля». Большинство политических сил были недовольны созданием регентского совета. Джоанна обратилась к папе Клименту VI с просьбой даровать ее мужу титул короля, вероятно, потому что она хотела обеспечить поддержку венгерских Анжу, чтобы сократить срок своего несовершеннолетия. Папа Римский рассматривал создание регентского совета как узурпацию его суверенных прав, но он хотел контролировать управление Неаполем. Он отклонил предложение Джоанны, но редко обращался с письмами непосредственно к совету. Агнес из Перигора хотела обеспечить брак сестры Джоанны Марии со своим старшим сыном, Карлом Дюраццо. Вдовствующая королева Санция и Джоанна поддержали ее план, но знали, что Екатерина Валуа будет возражать против этого брака. Брат Агнес, Эли де Таллейран Перигор, был самым влиятельным кардиналом при папском дворе в Авиньоне. Он убедил Климента VI издать папскую буллу 26 февраля 1343 года, разрешающую Карлу Дюраццо жениться на любой женщине. Обладая буллой, Мария была обручена с Карлом Дюраццо в присутствии Джоанны, Санции и других членов регентского совета в Кастель-Нуово 26 марта. Обручение возмутило Екатерину Валуа, которая обратилась к королю Филиппу VI Франции и папе, требуя аннулировать его. Через два дня после обручения Карл Дюраццо похитил Марию в свой замок, где священник тайно их обвенчал, и брак вскоре был совершен. Второй сын Екатерины Валуа, Луи Тарантский, вторгся во владения Карла Дюраццо. Карл Дюраццо собрал свои войска для обеспечения защиты своих владений. Тайный брак своей сестры привел Джоанну в ярость, и она отправила письма папе, требуя аннулировать брак. Папа Климент VI отказался и приказал кардиналу Таллейран Перигору отправить посла в Неаполь для посредничества в компромиссе. Посланник кардинала убедил стороны подписать соглашение 14 июля 1343 года. Законность брака Карла и Марии была признана, но Екатерина Валуа и ее сыновья получили денежную компенсацию из королевской казны. Джоанна потеряла доверие как к своей сестре, так и к дюраццской ветви своей семьи и начала продвигать карьеру своих самых доверенных вассалов, включая сына Филиппы из Катании, Роберто де Кабанни, и своего незаконнорожденного дядю, Карла д’Артуа.

King Robert died on 20 January 1343, at the age of 67, after 34 years as king of Naples. Two days later, Andrew was knighted and his marriage to Joanna was consummated in accordance with the late king's last wishes. Thereafter, they mainly met with each other only at important state and religious ceremonies. Otherwise, they went to separate churches, they visited separate places and Joanna even forbade her husband to enter her bedchamber without her permission. The fifteen year old Andrew did not have his own treasury and Joanna's courtiers controlled his daily spendings. When writing about the political situation in the Regno after Robert's death, Petrarch described Joanna and Andrew as "two lambs entrusted to the care of a multitude of wolves, and I see a kingdom without a king". Most political factors resented the establishment of the regency council. Joanna approached Pope Clement VI and asked him to grant the title of king to her husband, most probably because she wanted to secure the Hungarian Angevins' support to shorten the term of her minority. The Pope regarded the establishment of the regency council as a usurpation of his sovereign rights, but he wanted to control the administration of Naples. He rejected Joanna's proposal, but he rarely addressed letters directly to the council. Agnes of Périgord wanted to secure the marriage of Joanna's sister Maria to her eldest son, Charles of Durazzo. The Dowager Queen Sancia and Joanna supported her plan, but they knew that Catherine of Valois would oppose the marriage. Agnes's brother, Hélie de Talleyrand Périgord, was the most influential cardinal at the Pope's court in Avignon. He persuaded Clement VI to issue a papal bull on 26 February 1343, authorizing Charles of Durazzo to marry any woman. In possession of the bull, Maria was engaged to Charles of Durazzo in the presence of Joanna, Sancia and other members of the regency council at Castel Nuovo on 26 March. The betrothal outraged Catherine of Valois who appealed to King Philip VI of France and the Pope, demanding them to achieve its annulment. Two days after the betrothal, Charles of Durazzo abducted Maria to his castle where a priest secretly married them and the marriage was soon consummated. Catherine of Valois's second son, Louis of Taranto, invaded Charles of Durazzo's domains. Charles of Durazzo gathered his troops to secure the defense of his estates. Her sister's secret marriage infuriated Joanna and she sent letters to the Pope demanding the annulment of the marriage. Pope Clement VI refused and commanded Cardinal Talleyrand Périgord to send an envoy to Naples to mediate a compromise. The cardinal's emissary persuaded the parties to sign an agreement on 14 July 1343. The legitimacy of Charles and Maria's marriage was acknowledged, but Catherine of Valois and her sons received cash settlement from the royal treasury. Joanna lost confidence both in her sister and in the Durazzo branch of her family and started to promote the career of her most trusted retainers, including Philippa of Catania's son, Roberto de' Cabanni, and her illegitimate uncle, Charles d'Artois.

Қақтығыстар

Андрейдің мажар қызметшілері анасы, Польшаның Елизаветасына Андрейдің жағдайының тұрақсыздығы туралы хабарлады. Ол және үлкен ұлы, Венгрияның Людовик I, Андрейдің тәж кию рәсімін тапсыру үшін Папаға елшілерді Авиньонға жіберді. Сондай-ақ, Андрейдің беделін нығайту үшін Корольдікке баруды шешті. Венгриядан аттанғанда, Елизавета королева Венгрия қазынасынан 21 000 алтын және 72 000 күміс марка жинады, өйткені ол Ұлы үшін Киелі Тақ пен неаполитандық аристократтардың қолдауын алу үшін көп ақша жұмсауға дайын еді. 1343 жылғы жазда ол серіктерімен Манфредонияға келді. Ол ұлымен Беневентода кездесті, бірақ Жоанна оны бірнеше күннен кейін Сомма Везувианада қабылдады. Кездескенде Жоанна патшалық мәртебесін көрсету үшін таж киген болатын. Елизавета королева және оның серіктері 25 шілдеде Неапольге кірді. Ол бірінші болып Жоаннаның әжесіне барды, бірақ ауырып жатқан Майорканың Сансиясы Андрейдің мүддесіне араласпады. Жоанна күйеуінің тәж кию рәсіміне ашық қарсылық білдірмеді, бірақ қайын енесі оның тек уақытты созуға тырысып жатыр екенін тез түсінді. Елизавета патшайым Неапольден Римге аттанды және Андрейдің тәж киюіне рұқсат беруді өтініп, Авиньонға елшілер жіберді. Қазан айында кардинал Джованни Колоннаның елшісі ретінде Неапольге келген Петрарка король Роберттің қайтысынан кейін Корольдік анархияға ұшырағанын сезді. Ол ақсүйектердің топтарының түнде халықты қорқытып, Жоанна мен Андрейдің қатысуымен гладиаторлық ойындардың үнемі өткізілетінін жазды. Ол сондай-ақ екі жүзді францискан монахы, Фра Робертоның регенттік кеңесін басқарып отырғанын айтып, оны "жалаңаяқ аяқтарымен, басы ашық, кедейлігімен мақтан тұтып, ләззаттан тамған үш аяқты құбыжық" деп сипаттады. Петрарка 1341 жылы түрлі қылмыстар үшін түрмеге жабылған Пипини ағайындыларын босатуды көздеді. Олардың мүлігі патша отбасының әртүрлі мүшелеріне және неаполитандық аристократияға таратылды, ал Петрарка регенттік кеңеске оларға рақымшылық беруге көндіре алды. Римде болған Елизавета патшайым ықпалды кардинал мен неаполитандық басшылар арасындағы қақтығыстың ұлының беделін нығайтуға мүмкіндік беретінін түсінді. Андрей Пипинидің жағына шығып, оларды босатуға уәде берді. Неапольден келген Петрарканың баяндамалары Папаны регенттік кеңес Корольдікті тиімді басқара алмайтынына сендірді. Иоаннаның әлі кәмелетке толмағанын ескере отырып, Папа кардинал Аймери де Шалусты өзінің легаты етіп тағайындады және оған 1343 жылғы 28 қарашадағы бұйрық арқылы Корольдікті басқаруды тапсырды. Жоаннаның елшілері Папаның Авиньоннан кетуін кешіктіруге бірнеше рет тырысты. Оның қайын енесі мен Киелі Тақ арасындағы келіссөздер Жоаннаны алаңдатты және ол 1 желтоқсанда Пападан неаполитандық мәселелерді венгр елшілерімен талқылауды тоқтатуын сұрады. Папа Андрейді "Сицилияның даңқты патшасы" деп атады және 1344 жылғы 19 қаңтардағы хатында оның тәж киюін талап етті, бірақ ол көп ұзамай Иоаннаның билік етуге мұрагерлік құқығын атап өтті. Бес күннен кейін Жоанна Пападан өзінің өкілін қайтаруға және оған жалғыз билік жүргізуге рұқсат беруге шақырды. Папа Жоаннаның Корольдікті "еркек сияқты" басқаратынын мәлімдеп, оған жауап берді. Сол уақытта Елизавета Неапольге оралды және Андрейдің сарай қызметкерлері оған Андрейдің өміріне қарсы жоспарлар туралы хабарлады. Ол ұлын Венгрияға алып кетуге шешім қабылдады, бірақ Жоанна, Агнес Перигор және Екатерина Валуа оны көндірді. Жоанна мен оның әжелері Андрейдің венгр әскерлерімен бірге Венгриядан Неапольге қайтып келуінен қорқып қалды. Елизавета 25 ақпанда Италиядан ұлын тастап кетті. Анжуиндердің солтүстік итальяндық жаулары Корольдіктің әлсіздігін пайдаланды. Иоанн II, Монферраттың маркграфы және Милан висконттары Пьемонттағы Алессандрия мен Астиді басып алды және Жоаннаның егемендігін мойындаған басқа да Пьемонт қалаларына қарсы әскери жорығын жалғастырды. Олар 1344 жылы Тортона, Бра және Альбаны бағындырды. Жоанна Корольдік иелігінің үлкен бөліктерін өзінің ең сенімді қолдаушыларына, соның ішінде оның сүйіктісі деп айтылған Роберто де Кабанниге таратуды бастады. Жоаннаның қайырымдылығы Папаны ашуға мәжбүр етті, ол Андрейдің мемлекеттік басқарудағы рөлін нығайтуға дайын екенін білдірді. Сондай-ақ, Папа Аймери де Шалусқа тез арада Неапольге көшіп кетуге бұйрық берді. Шалус 1344 жылғы 20 мамырда Неапольге келді. Жоанна Папаға жеке рәсімде ғана адал болуға ниеттенді, бірақ Папаның легаты оның талаптарына қарсы тұрды. Жоанна күйеуімен бірге қоғамдық рәсімде адал серт беруге мәжбүр болды. Жоанна ауырып қалды және оның ауруы Пипини ағайындыларын босатуға Андрейге мүмкіндік берді, бірақ оның бұл әрекеті басқа неаполитандық аристократтарды ашуға түртті. 28 тамызда Папаның легаты Жоаннаны Неапольге заңды мұрагер ретінде ресми мойындады, бірақ ол Папаның легатының Корольдікті басқару құқығын мойындауға мәжбүр болды. Шалус регенттік кеңесін таратып, провинцияларды басқаруға жаңа шенеуніктерді тағайындады. Алайда, корольдік шенеуніктері легаттың бұйрықтарын елемеді, ал Жоанна Киелі Таққа жылдық салық төлеуден бас тартты, өйткені ол Корольдіктен айырылған еді. Кардинал Талейран Перигор және Жоаннаның елшісі Луи де Дураццо Папа Климент VI-ны өзінің легатын қызметтен босатуға шақырып, ол қызметтен кетуге дайын еді. Папа Филипп VI король араласуынан кейін легатты қайтаруға шешім қабылдады, ол 1344 жылғы желтоқсанда 18 жасар Жоаннаның легаттың қамқорлығында жетілгенін мәлімдеді. 1345 жылғы ақпанда Папа бұйрық шығарды, онда Жоаннаның ең сенімді кеңесшілері Филиппа Катания және оның туыстары саясатқа араласпауы керек екенін айтты, бірақ ол сонымен қатар Шалустың орнына Шартр епископы Гийом Ламиді тағайындады. Папаны ынталандыру үшін Жоанна Андреймен келісуге тырысты және олардың некесі қайта жаңғыртылды. Ұзақ өтпей ол жүкті болды. Жоанна осы уақытта Прованстың сенешалы Рефорс д'Агультқа Пьемонтты басып алуды тапсырды. Кьери қаласының тұрғындары мен Джеймс Савойский Ахая Прованс армиясына қосылды. Олар көктемде Альбаны қайта басып алды, бірақ Иоанн II Монферрат және Висконти Кьериге жақын жерде әскер жинады және 23 сәуірде Гаменарио шайқасында Агульт армиясын жеңді. Агульт шайқас алаңында қаза тапты және Кьери жеңімпаздарға берілді. Жоанна мен Папа арасындағы қарым-қатынас шиеленісті болды, өйткені ол тағы да корольдік иеліктерін бөліп, Папаның ұсыныстарын елемеді. 10 маусымда Климент VI оның Андрейдің тәж киюіне кедері келтіруін тоқтатуға шақырды, бірақ ол күйеуін мемлекеттік басқарудан мүлдем шеттетуге бекінді. Ол күйеуінің мүддесін қорғауға ең лайықты екенін жауап берді, тарихшы Элизабет Кастинге сәйкес, оның "некедегі гендерлік рөлдерді түсінуі" ерекше болды. 9 шілдеде Папа оның корольдік иеліктерін жалға беруі тоқтатылмаса, оны анатемаға салуға дайын екенін жариялады. Королева Сансия 28 шілдеде қайтыс болды. Ұзақ өтпей Жоанна күйеуінен бас тартты. Жоанна мен Луи Таранто арасындағы махаббат туралы әңгімелер Неапольде тарады, бірақ оның адалсыздығы ешқашан дәлелденбеді. Папа Климент VI Андрейдің тәж киюін қамтамасыз етуге шешім қабылдады және кардинал Шалусқа рәсімді орындауды тапсырды. Папаның бұрылысы туралы естіген бір топ аристократтар Андрейдің тәж киюіне кедері келтіруге бел буды. 1345 жылы Аверсадағы аң ауы кезінде Андрей 18-19 қыркүйек арасында бөлмесінен түнгі уақытта шығып, аристократтардың шабуылына ұшырады. Сатқын қызметкер есіктің артынан жапты, ал Жоанна өз жатын бөлмесінде болғанда, қорқынышты күрес басталды, Андрей ашуланып қарсы тұрып, көмекке шақырды. Соңында оны жеңіп, баумен тұншықтырып, жыныс мүшесіне бау байлап терезеден лақтырып жіберді. Андрейдің мажарлық әйелі Изольда...

Andrew's Hungarian retainers informed his mother, Elizabeth of Poland, about Andrew's uncertain position. She and her eldest son, Louis I of Hungary, sent envoys to Avignon, urging the Pope to order Andrew's coronation. She also decided to visit the Regno to strengthen Andrew's position. Before departing from Hungary, Queen Elizabeth collected 21,000 marks of gold and 72,000 marks of silver from the Hungarian treasury, because she was ready to spend a large amount of money to buy the support of the Holy See and the Neapolitan aristocrats for her son. She and her retinue landed at Manfredonia in the summer of 1343. She and her son met at Benevento, but Joanna received her only days later at Somma Vesuviana. When meeting with her mother in law, Joanna was wearing her crown to emphasize her royal status. Queen Elizabeth and her retinue entered Naples on 25 July. She first approached Joanna's stepgrandmother, but the ailing Sancia of Majorca did not interfere in favor of Andrew. Joanna did not openly oppose her husband's coronation, but her mother in law soon realized that she only applied delaying tactics. Queen Elizabeth left Naples for Rome and sent envoys to Avignon, urging the Pope to sanction Andrew's coronation. Petrarch, who visited Naples in October as Cardinal Giovanni Colonna's envoy, experienced that the kingdom had moved towards anarchy after King Robert's death. He recorded that bands of bullying noblemen terrorized the people during the nights and gladiator games were regularly held in the presence of Joanna and Andrew. He also claimed that a hypocrite Franciscan friar, Fra' Roberto, controlled the regency council, describing him as a "terrible three footed beast, with its feet naked, with its head bare, arrogant about its poverty, dripping with pleasure." Petrarch wanted to achieve the liberation of Colonna's relatives, the Pipini brothers, who had been imprisoned for various crimes in 1341. Their property was distributed among various members of the royal family and the Neapolitan aristocracy and Petrarch could persuade the regency council to grant an amnesty to them. Queen Elizabeth, who was still staying in Rome, realized that the conflict between the influential cardinal and the Neapolitan leaders gave opportunity to strengthen her son's position. Andrew took sides with the Pipini and promised to achieve their liberation. Petrarch's reports from Naples convinced the Pope that the regency council could not administer the kingdom effectively. Emphasizing that Joanna was still a minor, the Pope appointed Cardinal Aymery de Châlus as his legate and charged him with the government of the Regno in a bull on 28 November 1343. Joanna's envoys made several efforts to delay the papal legate's departure from Avignon. The negotiations between her mother in law and the Holy See alarmed Joanna and she asked the Pope in a letter on 1 December to stop discussing Neapolitan issues with the Hungarian envoys. The Pope addressed Andrew as the "illustrious king of Sicily" and urged his coronation in a letter on 19 January 1344, but he soon emphasized Joanna's hereditary right to rule. Five days later, Joanna urged the Pope to withdraw his legate and to authorize her to rule alone. The Pope soon responded, declaring that Joanna would alone rule the kingdom "just as if she were a man" even after she and her husband were jointly crowned. Around the same time, Queen Elizabeth returned to Naples and Andrew's courtiers informed her that they had learnt of plots against Andrew's life. She decided to take her son back to Hungary, but Joanna, Agnes of Périgord and Catherine of Valois jointly dissuaded her. Joanna and her grandaunts most probably feared that Andrew would return from Hungary to Naples accompanied by Hungarian troops. Queen Elizabeth departed from Italy on 25 February, leaving her son behind. The Angevins' northern Italian enemies took advantage of the weakened position of the Regno. John II, Marquess of Montferrat and the Visconti of Milan captured Alessandria and Asti in Piedmont and continued their military campaign against other Piedmontese towns that acknowledged Joanna's sovereignty. They forced Tortona, Bra and Alba into submission in 1344. Joanna started distributing large parcels of the royal domains to her most trusted supporters, among them Roberto de' Cabanni, who was rumored to be her lover. Joanna's donations outraged the Pope who started to hint that he was ready to strengthen Andrew's role in state administration. The Pope also ordered Aymery de Châlus to move to Naples without any delay. Chalus reached Naples on 20 May 1344. Joanna wanted to swear fealty to the Pope alone in a private ceremony, but the papal legate resisted her demands. Joanna had to take the oath of obedience along with her husband in a public ceremony. Joanna fell sick and her illness enabled Andrew to achieve the Pipini brothers' liberation, but his act outraged other Neapolitan aristocrats. On 28 August, the papal legate formally recognized Joanna as the legitimate heir to Naples, but she had to acknowledge the papal legate's right to administer the kingdom. Chalus dissolved the regency council and appointed new officials to govern the provinces. However, the royal officials ignored the legate's orders and Joanna refused to pay the yearly tribute to the Holy See, saying that she had been deprived of the Regno. Cardinal Talleyrand Périgord and Joanna's envoy, Louis of Durazzo, urged Pope Clement VI to dismiss his legate who was also willing to abdicate. After King Philip VI intervened against the legate, the Pope decided to recall him, declaring that the 18 year old Joanna had matured under the legate's auspices in December 1344. In February 1345, the Pope issued a bull, forbidding Joanna's most trusted advisorsPhilippa of Catania and her relativesto intervene in politics, but he also replaced Chalus with Guillaume Lamy, Bishop of Chartres. To placate the Pope, Joanna decided to conciliate Andrew and their conjugal union was restored. Before long, she became pregnant. Joanna had meanwhile instructed Reforce d'Agoult, Senechal of Provence, to invade Piedmont. The burghers of Chieri and James of Savoy Achaea joined the Provençal army. They reoccupied Alba in the spring, but John II of Montferrat and the Visconti gathered their troops near Chieri and defeated Agoult's army in the Battle of Gamenario on 23 April. Agoult died fighting in the battlefield and Chieri surrendered to the victors. The relationship between Joanna and the Pope became tense, because she again started to alienate royal estates and ignored the Pope's proposals. On 10 June, Clement VI urged her to stop obstructing Andrew's coronation, but she was determined to exclude her husband from state administration. She answered that she was in the best position to look after her husband's interests, implying that her "understanding of gender roles within her marriage" was atypical, according to historian Elizabeth Casteen. On 9 July, the Pope announced that he would excommunicate her if she continued to give away royal estates. Queen Sancia died on 28 July. Before long, Joanna abandoned her husband. Rumours about a love affair between Joanna and Louis of Taranto started to spread in Naples, but her unfaithfulness was never proven. Pope Clement VI decided to achieve Andrew's coronation and charged Cardinal Chalus with performing the ceremony. Hearing of the Pope's reversal, a group of noble conspirators determined to forestall Andrew's coronation. During a hunting trip at Aversa in 1345, Andrew left his room in the middle of the night from 18 to 19 September and was set upon by the conspirators. A treacherous servant barred the door behind him; and with Joanna in her own bedroom, a terrible struggle ensued, Andrew defending himself furiously and shrieking for aid. He was finally overpowered, strangled with a cord, and flung from a window with a rope tied to his genitals. Isolde, Andrew's Hungarian nurse, heard his cries, and with her own screams chased the murderers off. She took the Prince's corpse to the church of the monks, and remained with it until next morning in mourning. When the Hungarian knights arrived she told them everything in their mother tongue so no one else would learn about the truth, and soon they left Naples, telling everything to the Hungarian King. Opinions are divided on the real involvement of the Queen in the assassination. For some, she was the instigator of the murder; for others, like Émile Guillaume Léonard, Joanna's involvement has not been demonstrated. Joanna informed the Papacy, as well as other states in Europe of the murder, expressing her disgust in letters, but her inner circle of friends were thought to be most suspect. On 25 December 1345, she gave birth to a son, Charles Martel, Andrew's posthumous child. The infant was proclaimed Duke of Calabria and Prince of Salerno on 11 December 1346 as heir of the Kingdom of Naples.

Қылмыс пен соғыс

Жоанна таққа отырғанда, Солтүстік Италиядағы бірнеше әмірлер оның есебінен өз аумақтарын кеңейту мүмкіндігін көріп, оны пайдаланды. 1344 жылы Монферрат графы Иоанн II оның Александрия, Асти, Тортона, Бра және Альба қалаларын басып алған шабуылдарға жетекшілік етті. Ол өзінің сенешалы Рефорс д’Агультті осы мәселені шешуге жіберді. 1345 жылдың 23 сәуірінде Гамэнарио шайқасында ол басқыншылармен шайқасты, бірақ ауыр жеңіліске ұшырап, қаза тапты. Монферрат содан кейін Джоаннаны қолдаған Пьемонт графы Джеймстің жерінде Чиериді басып алды. 1347 жылы Джеймс өзінің туысы және феодалдық мырзасы Савой графы Амадей VI-дан көмек сұрады. Олар сол шілде айында шабуылдаушыларды бірлесіп кері қайтарды. Содан кейін Иоанн одасына қосымша күштер қосып, Салуццо графы Томас II және Виенн графы Гумберт II-ні шақырды. Олар Жоаннаның аймақтағы дерлік барлық жерлерін басып алды. Ол Андрес інісі Стефанға емес, Таранто туыстарының біріне үйленетінін жариялағанда, венгрлер оны кісі өлтірген деп айыптады. Луи Таранто тәжірибелі әскербасы болды, ол өмірінің тәжірибесі арқылы Неаполь саясатын түсінді, және Джоаннаның тәтесі Валуалық Екатеринаның сарайында тәрбиеленді. Жоанна оған үйленуге ниет білдіргеннен кейін, оның ағасы Роберт өзінің туысы (және бұрынғы қарсыласы) Карл Дюраццомен бірге оларға қарсы бірікті. Джоаннаның бірқатар сарай қызметкерлері мен қызметшілері азапталды, кейіннен өлім жазасына кесілді, соның ішінде оның сицилиялық тәрбиешісі Катаниялық Филиппа және оның отбасы. Луи ағасының әскерін кері қайтаруға сәттілікке жетті, бірақ ол Неапольге жеткенде венгрлердің басып алуды жоспарлап отырғаны белгілі болды. Жоанна Сицилия Корольдігімен келісім жасап, олардың бір уақытта шабуылға түсуіне жол бермеді. Ол Луиге 1347 жылдың 22 тамызында үйленді, жақын туысқандық байланыс болғандықтан Папаның қажетті рұқсатын алмады. Некеге дайындалып, Луи Корольдіктің бірлескен қорғаушысы және қорғаушысы (1 мамыр 1347) болып тағайындалды, Чарльз Дюраццомен бірге. Бір айдан кейін (20 маусым) Луи Корольдіктің генерал-викарі болды. Бұл неке патшалықтағы патшайымның беделін төмендетті. Андрестің ағасы Ұлы Людовик осы мүмкіндікті пайдаланып, Неаполь Корольдігін өзіне қосып алуды көздеді. Ол әскери жорыққа шықты және алғашқы әскерлер 1347 жылдың 10 мамырында Л’Аквилаға кірді. 1348 жылдың 11 қаңтарында венгр әскерлері Неаполь Корольдігін басып алуға дайын Беневентода болды. Осы қауіпке тап болған Жоанна Кастель-Нуовоға зейнетке шығып, Марсельдің адалдығына сеніп, Луидің кек алуынан қашуға дайындалды. Күйеуінің оралуын күтпей, ол 1348 жылдың 15 қаңтарында Марсель азаматы Жак де Гоберге тиесілі екі галереяға отырып, Провансқа аттанды. Луи Таранто келесі күні Неапольге келді және басқа кемелермен қашып кетті. Неаполь қаласын оңай басып алғаннан кейін, Ұлы Людовик Жоаннаның туысы және күйеуі Карл Дюраццоны өлім жазасына кесті: ол 1348 жылдың 23 қаңтарында Луидің ағасы Андрес өлтірілген жерде басы кесілді. Жоанна мен Андрестің ұлы Карл Мартель (Карл Дюраццоның үлкен қызына күйеу болған), анасы қалдырып кеткен, оның ағасы Венгрия Корольдігінің Вишеград қаласына жіберді, ол 1348 жылдың 10 мамырында 2 жасында қайтыс болды. Брегансон бекінісінде тоқтағаннан кейін, Жоанна 1348 жылдың 20 қаңтарында Марсельге келді, онда оны жылы қарсы алды. Ол қаланың құқықтарын сақтауға ант берді және оның тұрғындарынан адалдық серт берді. Ол жоғары және төменгі қалаларды біріктіретін, әкімшілік бірлікті қамтамасыз ететін патенттік хаттарға қол қойды. Содан кейін ол Экс-ан-Провансқа барды, онда оның қабылдауы мүлдем басқаша болды; Провансаль барондары оған ашық жаулық көрсетті. Ол Провансқа қарсы ештеңе жасамауға және округтік лауазымдарға тек жергілікті тұрғындарды тағайындауға ант беруге мәжбүр болды. Жоанна 15 наурызда Авиньонға келді, ол Рим папасымен жеке кездесу өткізді. Луи Таранто оған Айгус-Мортесте қосылды, ал жұпты Климент VI қабылдады. Жоаннаның сапары үш мақсатқа ие болды: Луи Тарантоға үйлену үшін Пападан рұқсат алу, Андрестің өлтірілуіне қатысы бар деген айыптан ақталды және өз Корольдігін қайтадан басып алуға дайындық жасау. Рим папасы оларға үйленуге рұқсат берді, Андрестің өлтірілуіне қатысы бар деген айыпты тергеу үшін комиссия құрды және Авиньон қаласын 80 000 флоринге сатып алды, ол Прованстан тиімді түрде бөлінді. Ақырында, Рим папасы Жоаннаны қылмыстан ақтап берді. Авиньонда болған кезінде маусым айының соңында Жоанна екінші баласын және Луи Тарантомен некесінен туған тұңғыш қызын, Екатеринаны дүниеге әкелді. Ұлы Людовик Неапольде қара өлімнің басталуынан кейін қаладан кеткенін білгеннен кейін, Жоанна күйеуімен және жаңа туған қызымен бірге 21 шілдеде Авиньоннан шығып, 24-28 шілдеде Марсельде болды, содан кейін 30 шілдеде Санари-сюр-Мерге, 31 шілдеде Брегансон бекінісіне және, ақыры, 17 тамызда 1348 жылы Неапольге келді. Келгеннен бір ай өткен соң, 20 қыркүйекте ол бұрынғы уәделерін бұзып, Раймонд д’Агультты сенешаль лауазымынан алып тастап, оның орнына неаполитандық Джованни Баррилиді тағайындады. Халықтың наразылығынан кейін Жоанна д’Агультты лауазымына қайта орнатуға мәжбүр болды. Уақыт өте келе, неаполитандықтар венгрлерді варварлар деп қарастыра бастады, соның ішінде Джованни Боккаччо (Луи Ұлы туралы «’ашулы’ және ‘жыланнан да қатыгез’» деп сипаттады), сондықтан патшайым мен оның күйеуі қайтып келгеннен кейін беделдерін арттыру оңай болды.

When Joanna took the throne, several lords in northern Italy saw this as an opportunity to expand their territory at her expense. In 1344 John II, Marquess of Montferrat led attacks which conquered her cities of Alessandria, Asti, Tortona, Bra, and Alba. She sent her seneschal, Reforce d'Agoult, to deal with it. He engaged the invaders on 23 April 1345 at the Battle of Gamenario, but was soundly defeated and killed. Montferrat then went on to capture Chieri, within the lands of James of Piedmont, who had supported Joanna. James called for help from his cousin and lord, Amadeus VI, Count of Savoy in 1347. Together, they drove back the attackers through that July. John then added more forces to his alliance, bringing in Thomas II, Marquess of Saluzzo and Humbert II of Viennois. Together, they captured nearly all of Joanna's lands in the region. When she made public her plans to marry one of her Taranto cousins and not Andrew's younger brother Stephen, the Hungarians openly accused her of the murder. Louis of Taranto was a seasoned warrior, who understood Neapolitan politics from his lifetime experiences, raised at the court of Catherine of Valois, Joanna's aunt. After Joanna stated her intention to marry him, his brother Robert banded together with his cousin (and erstwhile rival) Charles of Durazzo against them. Some of Joanna's courtiers and servants were tortured and later executed, including her Sicilian governess Philippa of Catania and the latter's family. Louis was successful in driving his brother's forces back, but just as he reached Naples, it became known that the Hungarians planned to invade. Joanna made a pact with the Kingdom of Sicily, preventing them from invading at the same time. She married Louis on 22 August 1347, without seeking the necessary Papal dispensation, because of their being closely related. In anticipation of his marriage, Louis was made Joint Protector and Defender of the Kingdom (1 May 1347), jointly with Charles of Durazzo. One month later (20 June), Louis was made Vicar General of the Kingdom. The marriage caused the Queen's popularity within her own Kingdom to fall. Louis the Great, Andrew's older brother, took this opportunity to seek the annexation of the Kingdom of Naples. He launched a military expedition and the first troops made their entrance to L'Aquila on 10 May 1347. On 11 January 1348 the Hungarian troops were at Benevento ready to invade the Kingdom of Naples. Faced with this threat, Joanna, who had retired at Castel Nuovo and trusted to the loyalty of Marseille, prepared her escape from the vengeance of Louis. Without waiting for the return of her husband, she embarked on 15 January 1348 on two galleys—property of the Marseille citizen Jacques de Gaubert to Provence—taking with her the still devoted Enrico Caracciolo. Louis of Taranto arrived in Naples the next day and escaped in another galley. After easily taking the city of Naples, Louis the Great ordered the execution of Charles of Durazzo, Joanna's cousin and brother in law: he was beheaded on 23 January 1348 in the same place where Louis' brother Andrew was murdered. Joanna and Andrew's son, Charles Martel (betrothed to Charles of Durazzo's eldest daughter), who was left behind by his mother, was sent by his uncle to Visegrád in the Kingdom of Hungary, where he died after 10 May 1348, aged 2. After a stop over in the Fort de Brégançon, Joanna arrived in Marseille on 20 January 1348, where she received a warm welcome. She swore to observe the privileges of the city and received the oath of allegiance of its inhabitants. She signed the letters patents that united the upper and lower towns, ensuring the administrative unit. She then went to Aix en Provence, where her reception was very different; the Provençal barons clearly demonstrated their hostility to her. She had to take an oath to do nothing against Provence and to appoint only locals in the county posts. Joanna arrived in Avignon on 15 March, to have a personal meeting with the Pope. Louis of Taranto joined her in Aigues Mortes, and the couple was received by Clement VI. Joanna's visit had a triple purpose: to obtain a dispensation for her marriage to Louis of Taranto, to receive the absolution or exoneration of Andrew's murder and to prepare the reconquest of her Kingdom. The Pope granted the couple the dispensation, appointed a commission to investigate the charges of involvement in the murder of Andrew and bought the city of Avignon for 80,000 florins, which became effectively separate from Provence. Eventually, Joanna was exonerated for the crime by the Pope. During her stay in Avignon, by the end of June, Joanna gave birth to her second child and first born from her marriage with Louis of Taranto, a daughter called Catherine. Having learned that Louis the Great abandoned Naples after the outbreak of the Black Death, Joanna, with her husband and newborn daughter, left Avignon on 21 July and stayed in Marseille during 24–28 July, then moved to Sanary sur Mer on 30 July, then to the Fort de Brégançon on 31 July and finally arrived in Naples on 17 August 1348. One month after her arrival, she broke her previous promises on 20 September by removing Raymond d'Agoult from his post of Seneschal and appointing in his place the Neapolitan Giovanni Barrili. The public discontent forced Joanna to restore d'Agoult in his post. Over time, the Hungarians came to be viewed as barbarians by the Neapolitan people, including Giovanni Boccaccio (who described Louis the Great as “’rabid’ and ‘more vicious than a snake’”), so it was easy for the Queen and her husband to gain popularity after their return.

Луи Таренттік

1349 жылдың басынан бастап Корольдыққа қатысты барлық құжаттар күйеу мен әйел есімдерімен ресімделді, ал Людовик әскери бекіністерді толық бақылауда ұстады. Олардың бірлескен билігі тұсында шығарылған монеталарда Луи есімі әрқашан Жоанна есімінен бұрын келді. Ол 1352 жылға дейін Папа Клемент VI тарапынан ресми түрде король және бірге билеуші ретінде танылмағанымен, неаполитандықтар оны сол сәттен бастап монарх деп санаған болуы мүмкін. Ол 1349 жылдың сәуір айында оны адалдықтан шығумен айыптап, сүйіктісі Энрико Карраччолоны жазалады, тіпті оны өлімге жіберген болуы мүмкін. Бірнеше күннен кейін, 2 маусымда, сол кездегі жұптың жалғыз тірі баласы Франсуаза 8 айлық шағында қайтыс болды. 1356 жылы Людовик пен Жоанна Сицилияны қайта басып алуды ұйымдастырды. Олар Никколо Акчайолидің жеңісінен кейін 24 желтоқсан 1356 жылы ресми түрде Мессинаға кірді, бірақ каталондықтардың теңіздегі ауыр жеңілісінен кейін (1357 жылғы 29 маусымда) Ачиреаледе қайтадан кетуге мәжбүр болды. Сонымен қатар, жалдамалы әскер командирі Арно де Серволь (үлкен дін қызметкері деп аталған) 1357 жылғы 13 шілдеде Дюранс өзенін кесіп өтіп, Провансты тонады. Луидің інісі (Жоаннаның әпкесі Марияның 1355 жылғы сәуірден бергі үшінші күйеуі) Филипп II Таранто Провансқа генерал-викарий ретінде, Провансты қиратып жатқан күштермен күресу үшін жіберілді. Ол Арманьяк графының әскерлерінің қолдауын сатып алды, бұл жергілікті халық үшін де үлкен қауіп болды. Ақырында Рим Папасы Иннокентий VI осы топтарды төлем арқылы таратып жіберді. Луи Таранто суға түсіп суық тигеннен ауырды. Оның жағдайы бір айдың ішінде нашарлап, 1362 жылғы 25 мамырда қайтыс болды.

Жеке билік

Луи Таррантоның өлімі, қатыгез және авторитарлық күйеу, Жоаннаға өзіне бұрынғыда тыйым салынған билікті қайтарып алу мүмкіндігін берді. Келесі үш жыл ішінде королева өзін танымал ететін бірқатар шаралар қабылдады: ол 1363 жылғы 20 наурызда Раймонд де Боға кешірім берді, Роджер Сан-Северинді Фукес д’Агульттің Прованс сенашалы етіп алмастырды және ішкі тәртіпсіздіктерді болдырмау үшін түрлі жарлықтар жариялады. 1362 жылғы 14 желтоқсанда Жоанна үшінші некесін, Майорканың титулдық королі және Ахея князі Яков IV-пен, одан он жас кіші болған күйеуімен, өкілдік арқылы жасады. Той бес айдан кейін, 1363 жылғы мамырда Кастель-Нуоводе жеке өтті. Айынықса, бұл неке де қиындықтарға толы болды: оның жаңа күйеуі Арагон королі Петр IV-нің темір торда шамамен 14 жыл тұтқында болды, бұл оқиға оның психикалық денсаулығына зиян келтірді. Оның нашар психикалық жағдайынан басқа, жұбайлар арасындағы даудың тағы бір себебі Яков IV-нің үкімет ісіне қатысуға тырысуы болды, бірақ оның неке шартында Неаполь үкіметіндегі кез келген рөлден шеттетілгені айтылған. Некелік қиындықтарға қарамастан, 1365 жылғы қаңтарда Жоанна Яков IV-тің баласына жүкті екені анықталды, бірақ ақырсоңында маусым айында түсік тастады, бұл туралы Папа Урбан V 1365 жылғы 19 шілдеде жолдаған көңіл айту хатында жазылған. Одан кейін ол ешқашан жүкті бола алмады. Неаполь королі болу үміті болмағандықтан, Яков IV 1366 жылғы қаңтардың соңында Неапольден Испанияға кетіп, Майорканы қайтарып алуға сәтсіз әрекет жасады. Ол Кастилия королі Генрих II-ге тұтқынға алынып, Монпельеде тұтқында ұстаған Бертран дю Гесклинге тапсырылды. 1370 жылы Жоанна оны құтқарып, қысқа уақытқа оған оралды, бірақ ол қайтадан, бұл жолы түпкілікті түрде кетіп қалды. 1375 жылы Руссильон мен Серданьяны қайтарып алуға тырысқанда сәтсіз болды және Кастилияға қашып кетті, онда ол 1375 жылғы ақпан айында Сорияда аурудан немесе удан қайтыс болды. Арль корольдігіне Киелі Рим империясының құқықтарын бекіту үшін Киелі Рим императоры және Богемия королі Карл IV Авиньонды кесіп өтіп, 1365 жылғы 4 маусымда Киелі Трофим шіркеуінде Арль королі ретінде таққа отырды, бірақ Жоаннаның Провансқа құқығын сақтады. Франция королі Карл V-нің інісі және Лангедок лейтенанты Анжу герцогы Людовик I Провансқа құқығын талап етті. Бертран дю Гесклиннің әскерлерінің көмегімен ол шабуылға шықты. Авиньон құтқарылды, Арль мен Тараскон қоршауға алынды, бірақ біріншісі басып алынса, екіншісі провансальдық әскерлердің он тоғыз күндік сәтсіз қоршаудан кейін құтқарылды. Сенашаль Раймонд II д’Агульттың әскерлері Серестеде жеңіліске ұшырады. Папа Урбан V және король Карл V-нің араласуы, сондай-ақ 1368 жылғы 1 қыркүйекте дю Гесклинге қарсы экскоммуникация жариялануы, соңғысының шегінуіне және 1369 жылғы 13 сәуірде бейбітшілік шартына қол қоюға себеп болды, содан кейін 1370 жылғы 2 қаңтарда бітімге қол қойылды. Осы аласапыраннан кейін Жоанна Папа Урбан V және Григорий XI тұсындағы Киелі Тақпен жақсы қарым-қатынаста болғандықтан, салыстырмалы тыныштық кезеңін бастан өткерді. 1371 жылы Сабрандық Эльзеар қасиетті деп жарияланды. 1372 жылы Швед Бриджит Неапольге келді. Григорий XI-нің делдалдығымен 1371 жылғы 11 сәуірде Анжулық Людовик I-мен соңғы бейбітшілік шартына қол қойылды, оған сәйкес ол Тараскондағы құқығынан бас тартты. Сонымен қатар, королева Пьемонттағы өз иеліктерін кейіннен үйленген кондотьер Отто Брауншвейгтің табысына арқа сүйеді. Вильнёв келісімі (1372) бойынша Жоанна Сицилияның 1282 жылы тоқсан жыл бұрын жоғалғанын ресми түрде мойындады. Содан кейін Жоанна патшалығын басқаруға толыққанды кірісіп, оның барлық аспектілерін ұнатты. Ол әділ және ақылды билеуші болғанымен, ең кішкентай заң немесе жарлық оның жеке мақұлдауы мен мөрісіз орындалмайтын. Жоаннаның билігі жергілікті бизнесті қолдау және қорғау, жаңа өнеркәсіптер құру және валютаны құлдыратудан бас тартумен ерекшеленді. Ол өзінің кең аймағында бейбітшілікті нығайтты. Королеваның терең руханилығына және Катерина Сиенская мен Бриджит Шведскаямен достығына қарамастан, оның сарайы түрлі шығу тегі бар, оның ішінде түрік, сарацен және африкалықтар, экзотикалық жануарлар мен қызметшілердің жинағы бар, әсемдігімен ерекшеленді. Жазушы Джованни Боккаччо өзінің «Мульерибус кларис» еңбегінде патшайым Жоанна туралы былай деп жазған: «Сицилия мен Иерусалимнің патшайымы Жоанна өз заманындағы басқа әйелдерге қарағанда тегі, билігі және мінезімен танымал». Қолда бар суреттер оның шашының сары және терісінің ақ екенін көрсетеді.

The death of Louis of Taranto, a brutal and authoritarian husband, finally gave Joanna the opportunity to take back the power she had been denied. During the next three years, the Queen would take a series of measures that made her popular: she granted a pardon to Raymond des Baux on 20 March 1363, replaced Roger of San Severino by Fouques d'Agoult as Seneschal of Provence, and promulgated various edicts to prevent internal disorders. On 14 December 1362, Joanna contracted by proxy her third marriage, with James IV, titular King of Majorca and Prince of Achaea, who was ten years her junior. The wedding took place in person five months later, in May 1363 at Castel Nuovo. Unfortunately, this marriage was also turbulent: her new husband had been imprisoned for almost 14 years by his uncle King Peter IV of Aragon in an iron cage, an experience which left him mentally deranged. In addition to his poor mental state, another bone of contention between the couple was James IV's efforts to be involved in the government, although he was excluded from any role in the government of Naples in his marriage contract. Despite her marital troubles, in January 1365 Joanna was found to be pregnant with James IV's child, but unfortunately in June she had a miscarriage, as was noted in a letter of condolence sent to her by Pope Urban V dated 19 July 1365. She never conceived again. Without hope of being King of Naples, James IV left Naples for Spain by the end of January 1366 and made an unsuccessful attempt to recapture Majorca. He was captured by King Henry II of Castile, who transferred him to Bertrand du Guesclin, who held him captive in Montpellier. He was ransomed by Joanna in 1370 and returned to her briefly, only to depart again, this time for good. He failed in an attempt to recapture Roussillon and Cerdanya in 1375, and fled to Castile where he died of illness or poison at Soria in February 1375. To assert the rights of the Holy Roman Empire over the Kingdom of Arles, Charles IV, Holy Roman Emperor and King of Bohemia crossed Avignon, and was crowned on 4 June 1365 as King of Arles at the Church of St. Trophime, but guaranteed the rights of Joanna over Provence. Louis I, Duke of Anjou, brother of King Charles V of France and Lieutenant of Languedoc, asserted a claim to Provence. With the help of the armies of Bertrand du Guesclin, he launched an attack. Avignon was ransomed, Arles and Tarascon were besieged, but while the first was captured, the latter was saved by Provençal troops after nineteen days of unsuccessful siege. The troops of Seneschal Raymond II d'Agoult were defeated at Céreste. The intervention of both Pope Urban V and King Charles V, as well the excommunication against du Guesclin on 1 September 1368, caused the retreat of the latter and the signing of a peace Treaty on 13 April 1369, which was followed by a truce signed on 2 January 1370. After these periods of unrest, Joanna experienced a period of relative calm, thanks to her good relations with the Holy See under Popes Urban V and Gregory XI. Elzéar of Sabran was canonized in 1371. Bridget of Sweden visited Naples in 1372. Through the mediation of Gregory XI, the final peace treaty with Louis I of Anjou was signed on 11 April 1371, under which he gave up his claim over Tarascon. In addition, the Queen recovered her domains in Piedmont thanks to the success of the condottiero Otto of Brunswick, with whom she later married. By the Treaty of Villeneuve (1372), Joanna officially recognised as permanent the loss of Sicily, suffered ninety years earlier in 1282. Joanna then immersed herself fully in the running of her kingdom, and enjoyed every aspect of government. Although she was a fair and judicious ruler, no law or edict, however minor, was ever carried out without her personal approval and seal. Joanna's reign was also marked by her support and protection of local businesses, the creation of new industry, and her refusal to debase the currency. Crime was greatly reduced and she was an ardent promoter of peace within her vast realm. Despite the Queen's deep spirituality and friendships with Catherine of Siena and Bridget of Sweden, her court was notable for its extravagance, with her collection of exotic animals and servants of various origins including Turkish, Saracen, and African. The contemporary writer Giovanni Boccaccio has left us with the following description of Queen Joanna in his De mulieribus claris: "Joanna, queen of Sicily and Jerusalem, is more renowned than other woman of her time for lineage, power, and character". Extant images reveal her to have been blonde haired and fair skinned.

Батыс шиғыры

Балалары жоқ болған Джоанна 1369 жылғы қаңтарда өзінің немересі Маргарет Дюраццо (әпкесі Мария мен оның алғашқы күйеуі Карл Дюраццоның кіші қызы) және оның бірінші туысы Карл Дюраццо (өз кезегінде Джоаннаның екінші туысы; Гравина графы Луидің ұлы) арасындағы некеге тұрып, мұрагерлік мәселесін шешуге тырысты. Бұл үйлену тойына Маргареттің бұрынғы қарындасының күйеуі және Маргареттің әкесі Филипп II, Таранто князі қарсы болды. 1373 жылғы қарашада қазаға шалдыққан кезде ол өзінің иелігін күйеуінің інісі Франциск Бау, Андрия герцогы мен оның ұлы Джеймске қалдырды. Франциск, Джоанна таққа қайта оралған Филипп II-нің құқықтарын күшпен талап етті. Содан кейін Джоанна 1374 жылғы 8 сәуірде патшаға қарсы қылмыс жасады деген айыппен оның мүлкін тәркіледі. Джоанна енді Карл Дюраццоның мұрагерлік мәртебесін әлсіретуге бекінді. Шындығында, Папа Григорий XI-нің мақұлдауымен, 1375 жылғы 25 желтоқсанда ол Пьемонттағы өз құқықтарын батыл қорғаған Грубенхаген герцогы Оттомен төртінші неке шартына қол қойды. Той үш айдан кейін, 1376 жылғы 25 наурызда Кастель-Нуовода өтті. Жаңа күйеуі ханзада мәртебесіне төмендетілгенімен, Карл Дюраццо бұл одақтан ашуланып, Джоаннаның жауы Венгрияның Ұлы Людовигіне жақындады. Осы уақыт аралығында Батыс Шілісі пайда болды, ол Орта ғасырлардағы христиандықтың ең ірі жарылымының бірі болды. Екі Папа сайланды: Барри архиепискобы Бартоломео Пригнано (Урбан VI атымен танылды) және Женева кардиналы Роберт (Климент VII атымен танылды). Біріншісі Римде, екіншісі Авиньонда тұрды. Біраз ойланғаннан кейін, Джоанна Климент VII-ге шешім қабылдады және оны 50 000 флоринмен қолдады. VI Урбан өз кезегінде Джоаннаның жауларын – Венгрия королін, Андрия герцогін және Дюраццо Карлын жігерлендірді. Жағдайдың қиындығына байланысты Джоанна Климент VII-ге жүгінді, ол оған Анжу патшасы Людовик I-ді пайдаланып, өзінің пайдасына әрекет етуді кеңес берді. Франция мен Авиньон, егер шиеленісті күшпен шешуге келсе, Италияда бекініс табу үшін Неапольге үміттенді. Алайда, Джоанна үшін Климент VII-ді қолдаудың басты себебі – Урбан VI-ның Неапольді одан алып, оның Корольдығының бір бөлігін оның немере інісі Франческо Пригнаноға беруге тырысуы болды. 1380 жылғы 11 мамырда VI Урбан оны еретик деп жариялады және оның Корольдығын, Папалық феоды ретінде, Карл Дюраццоға берді. Оның көмегі үшін Джоанна 1380 жылғы 29 маусымда Анжу королі Людовик I-ді өзінің мұрагері ретінде қабылдады, Карл Дюраццоны алмастырды. Бұл келісім Анжу герцогының ұзақ уақыт бойы армандаған мақсаттарын іске асырды. 1380 жылғы қарашада Карл Дюраццо негізінен венгрлерден тұратын әскердің басында Неапольге шабуыл жасады. Анжу патшасы Людовик I Неапольдегі жағдайдың ауырлығын түсінбеуі мүмкін және дереу араласпады, өйткені ол ағасының өлімінен кейін Францияда өзінің немере інісі және жаңа король Карл VI-ның регенті ретінде қалуға мәжбүр болды. Джоанна күйеуі Отто Брансвикке өзінің аз әскерін сеніп тапсырды, бірақ ол 1381 жылғы 28 маусымда Неаполь Корольдығының шекарасын кесіп өткен Карл Дюраццоның күштерін тоқтата алмады. Отонның Ананьидегі жеңілісінен кейін, Аверсадағы неаполитандық қорғанысын айналып өтіп, Карл 16 шілдеде сағат 19:00-де Неапольге кірді және Джоаннаны Кастель-Нуовода қоршады. Көмексіз қалған Джоанна 25 тамызда қарсылық көрсетуге мәжбүр болды және алдымен Кастель-делл-Овоға, кейін желтоқсанда Ночера-Инфериоредегі Кастелло-дель-Паркоға қамалды. Сиеналық Екатерина Джоаннаның Климент VII-ді қолдауына байланысты оны жын-шайтанның адасқан билеушісі деп қарады. Джоаннаға жазған хатында Екатерина Джоаннаға Авиньондағы Папаны қолдау арқылы өзінің уақытша жағдайын жарамсыз деп санауын айтты: "Егер мен сіздің жағдайыңызды жел сияқты өтіп баратын уақытша және өткінші игіліктермен салыстыратын болсам, сіз өзіңізді өз әрекеттеріңізбен олардан айырдыңыз". Екатерина Неапольдің Папалықпен байланысты заңды жағдайын атап өтті. Джоанна Неаполитен Корольдығының заңды билеушісі болып бекітілсе де, ол Римдегі Папаның билігі астында болды. Неаполитен тағына "XIII ғасырдың ортасынан бері" Папалық заңды түрде бақылау жасады, ал Корольдық Шіркеу үшін табыс, бедел және сарбаздардың құнды көзі болды.

Without surviving children, Joanna sought a solution to her succession by arranging the marriage in January 1369 between her niece Margaret of Durazzo (youngest daughter of her sister Maria and her first husband Charles, Duke of Durazzo), and her first cousin Charles of Durazzo (in turn Joanna's second cousin; son of Louis, Count of Gravina). This wedding was opposed by her former brother in law and Margaret's stepfather Philip II, Prince of Taranto. During a near fatal illness in November 1373, he bequeathed his claims to his brother in law Francis of Baux, Duke of Andria, and his son James. Francis laid claim by force to the rights of Philip II, which Joanna had reverted to the crown. Joanna then confiscated his property by grounds of lèse majesté on 8 April 1374. Joanna was now determined to undermine the position of Charles of Durazzo as potential heir. Indeed, with the approval of Pope Gregory XI, on 25 December 1375 she signed her fourth marriage contract, with Otto, Duke of Brunswick Grubenhagen, who valiantly defended her rights in Piedmont. The wedding in person took place three months later, on 25 March 1376 at Castel Nuovo. Although the new husband was reduced to the status of Prince consort, Charles of Durazzo was irritated by this union and approached Louis the Great of Hungary, Joanna's enemy. During this time, the Western Schism developed, one of the largest fractures of Christianity in the Middle Ages. Two Popes were elected: Bartolomeo Prignano, Archbishop of Bari (who took the name of Urban VI) and Robert, Cardinal of Geneva (who became Clement VII). The first lived in Rome, the second in Avignon. After some hesitation, Joanna decided for Clement VII and supported him with 50,000 florins. Urban VI for his part encouraged the enemies of Joanna: the King of Hungary, the Duke of Andria and Charles of Durazzo. Being in a critical situation, Joanna appealed to Clement VII, who advised her to use Louis I of Anjou in her favor. France and Avignon counted on Naples to give them a foothold in Italy, if it came to resolving the schism by force. However, for Joanna the main factor of her support to Clement VII was Urban VI's attempts to take Naples away from her and to cede part of her Kingdom to his nephew, Francesco Prignano. On 11 May 1380 Urban VI declared her a heretic and her Kingdom, a papal fief, to be forfeit and bestowed it upon Charles of Durazzo. In exchange for his help, Joanna adopted Louis I of Anjou as her heir on 29 June 1380, replacing Charles of Durazzo. This agreement realized the ambitions that the Duke of Anjou harbored for a long time. Charles of Durazzo then invaded Naples in November 1380 at the head of an army mainly composed by Hungarians. Louis I of Anjou may not have understood the gravity of the situation in Naples, and didn't intervene immediately because he was forced to remain in France after his brother's death as a regent of his nephew and new King Charles VI. Joanna entrusted her husband Otto of Brunswick with the few troops she could muster, but he was unable to stop the forces of Charles of Durazzo, who on 28 June 1381 crossed the borders of the Kingdom of Naples. After Otto's defeat at Anagni, and bypassing the Neapolitan defences at Aversa, Charles entered in Naples on 16 July at 7 p. m. and besieged Joanna in Castel Nuovo. Without any help, Joanna was forced to surrender on 25 August and was imprisoned, firstly in Castel dell'Ovo and later, in December, she was transferred to the Castello del Parco at Nocera Inferiore. Catherine of Siena viewed Joanna as a demonically misguided ruler due to her support for Clement VII over Urban VI. In her letter to Joanna, Catherine told Joanna to consider her temporal position invalid by supporting the Pope in Avignon: “And if I consider your condition akin to those temporal and transitory goods that pass like the wind, you yourself have deprived yourself of them by your actions.” What Catherine was referring to was the legal position of Naples in relation to the Papacy. While Joanna had been established as the legitimate ruler of the Neapolitan Kingdom, she was also under the rule of the Pope in Rome. The Neapolitan throne had been under legal oversight of the Papacy "since the mid thirteenth century, and the kingdom was a valuable source of revenue, prestige, and soldiers for the Church."

Құрлық

Аңжу патшасы Людовик I ақырында әрекет етуге шешім қабылдады және Жоаннаны құтқару үшін 1382 жылдың 31 мамырында зор әскермен Авиньонға аттанды. Ол Турин және Милан қалалары арқылы өтті. Қыркүйек айының басында ол Римге жақын Аматрицеде болды. Бірақ сол кезде патшайым қаназдан өткен еді. Карлос Дюраццо Людовик I Анжуға қарсы тұра алмайтынын сезіне отырып, 1382 жылдың 28 мамырында Жоаннаны Кастелло-дель-Паркодан Паламеде Бозутоның иелігіндегі Муро-Лукано қамалына көшіруді бұйырды. Ол 1382 жылдың 27 шілдесінде 56 жасында қаза тапты. Оның денесі Неапольге жеткізіліп, бірнеше күн бойы көпшілікке көрсетілді, оның өлімінің куәсі ретінде. VI Урбан Жоаннаны анафемаға ұшыратқандықтан, патшайымды шіркеу жерінде жерлеу мүмкін болмады, сондықтан оны Санта-Кьяра шіркеуінің аумағындағы терең құдыққа тастады. Неаполитан корольдігі ондаған жылдар бойы үнемі қайталанатын мұрагерлік соғыстарға тоналды. Людовик I Анжу Прованс және Форкалькьердің материктік графтықтарын сақтап қалды. Тарантолық Филипп II-нің туысы Яков Бос, 1381 жылы Жоаннаның тақтан түсірілуінен кейін Ахая княздығына талап етті.

Әдебиетте

Джованни Боккаччо өзінің «De mulieribus claris» («Танымал әйелдер туралы») атты өмірбаяндық сериясында Жоаннаның өмірбаянын жазды. Боккаччо Жоаннаның өмірбаянының бір бөлігін Жоаннаның Неапольдің заңды билеушісі емес деген пікірді жоюға арнады, оны Жоаннаның асыл тектің ұрпағы екенін жариялап жасады. Боккаччо Иоанна I-нің тегін ежелгілер айтуынша, әкесі Юпитер болған Трояның негізін қалаушы Дарданға дейін табуға болатынын мәлімдеді. Боккаччо сондай-ақ Жоаннаның неаполиттік таққа қалай көтерілгенін талқылау арқылы оны Неапольдің заңды билеушісі деп жариялады. Боккаччо Жоаннаның өмірбаянында оның әкесі жас кезінде қайтыс болғандықтан, патшалықты әкесінен мұра еткенін айтады. Боккаччо Жоаннаның Неапольдің заңды патшайымы екенін оқырмандарына көрсетумен қатар, оның билігінің хаосы мен оны қоршаған дау-дамайлар арасында Жоаннаға жеке қолдауын білдірді. Боккаччоның пікірінше, әйел патша бола ала ма, әлде басқа ақсүйектер билік етуге лайықты ма деген сұрақ Жоаннаның өміріне байланысты туындады. Боккаччо сондай-ақ оның қабілеттерін және оның билігінің оны үлкен билеуші еткен аспектілерін талқылады. Боккаччо Жоанна билік еткен барлық аймақтар мен провинцияларды қорытындылай келе, Неапольді көрнекті қалалар, жемісті егістіктер, ұлы дворяндар және зор байлыққа ие деп сипаттады, бірақ сонымен қатар «Жоаннаның рухы оны басқаруға лайық» екенін атап өтті. Сонымен қатар, Боккаччо Неапольдің гүлденген патшалыққа айналу себебін Венгрия корольдік отбасы мен олардың жақтастарының енді онда тұрмауымен түсіндірді. Боккаччо Жоаннаның «жауыз адамдардың топтарына батыл шабуыл жасап, оларды тазартқанын» мәлімдеді. Александр Дюма әкесі өзінің сегіз томдық сериясының бөлігі ретінде «Неапольдің Жаннасы» романын жазды, «Атақты қылмыстар» (1839–40). Оның өмірі туралы ойдан шығарылған әңгімені Алан Савидждің «Түннің патшайымы» романында да кездестіруге болады. Ласло Пассут оның өмірі туралы «Наполи Йоханна» («Неапольдің Жоаннасы», 1968) романын жазды. Марсель Брион, «La reine Jeanne» («Жоанна патшайымы»), Société des Bibliophiles de Provence, 1936 (Венгрияда туған француз суретшісі Ласло Бартаның офорттарымен суреттелген суретші кітабы); 1944 (Robert Laffont баспасында). Әдебиет саласындағы Нобель сыйлығының иегері Фредерик Мистраль 1890 жылы «La Rèino Jano» драмасын жазды, ол патшайымның Неапольден өтіп бара жатқандағы провансальдық иеліктеріндегі саяхатын баяндайды.

Giovanni Boccaccio wrote a biography of Joanna in his series of biographies known as De mulieribus claris (en: On Famous Women). Boccaccio devoted part of his biography of Joanna to dispelling any idea that Joanna was not the rightful ruler of Naples, which Boccaccio did by proclaiming that Joanna was a descendant of a noble bloodline. Boccaccio claimed that Joanna I's bloodline could be traced all the way back to “Dardanus, the founder of Troy, whose father the ancients said was Jupiter." Boccaccio also definitively and unequivocally proclaimed Joanna to be the lawful ruler of Naples by discussing the manner in which she ascended the Neapolitan throne. Boccaccio mentioned in his biography of Joanna that she rightfully inherited the kingdom from her grandfather because Joanna's father had died in his youth. In addition to demonstrating for his readers that Joanna was the rightful Queen of Naples, Boccaccio revealed his personal support for Joanna amongst the chaos of her reign and the controversy surrounding it. In Boccaccio's view, the question of whether a woman could reign or if there were other nobles who were more fit to rule was irrelevant because of Joanna. Boccaccio also discussed her capabilities and the aspects of her reign that made her a great ruler in his eyes. When Boccaccio summarized all of the areas and provinces that Joanna ruled over, he described Naples as having remarkable towns, fruitful fields, great nobles, and great wealth, but he also emphasized that “Joanna's spirit [was] equal to ruling it”. Additionally, Boccaccio claimed that the reason why Naples was a prosperous Kingdom was because it was no longer inhabited by the Hungarian Royal Family and their supporters that he disliked. Boccaccio claimed that Joanna “bravely attacked and cleaned out the bands of wicked men” who had occupied Naples. Alexandre Dumas, père wrote a romance, Joan of Naples, part of his eight volume series Celebrated Crimes (1839–40). A fictionalised account of her life can also be found in the novel Queen of Night by Alan Savage. László Passuth wrote a novel Napolyi Johanna (Joanna of Naples, 1968) about her life. Marcel Brion, La reine Jeanne (Queen Joanna), Société des Bibliophiles de Provence, 1936 (Artist's book illustrated with etchings by Hungarian born French artist Làszlò Barta); 1944 (published by Robert Laffont). The Nobel Prize in Literature Frédéric Mistral wrote in 1890 the drama La Rèino Jano, narrating the passage of the Queen on her Provençal domains during her flying by Naples.

Атаулары мен стильдері

Жоаннаның толық титулы: Жоанна, Құдайдың құрметімен, Иерусалим және Сицилия патшайымы, Апулия герцогинясы, Капуа принцессасы, сондай-ақ Прованс, Форкалькье және Пьемонт гравинясы.