Country Joe and the Fish: 1960-жылдардың психоделикалық рок тобы

Кіріспе

Country Joe and the Fish – 1965 жылы Калифорния штатының Беркли қаласында құрылған американдық психоделикалық рок-тобы. Топ 1960-шы жылдардың ортасы мен соңында Сан-Франциско музыкалық өнеріндегі ең ықпалды топтардың бірі болды. Топтың көптеген әндерін негізгі құрылтайшылары – Джо Макдональд пен Барри "Балық" Мелтон жазды. Олардың өлеңдері соғысқа қарсылық, еркін махаббат және есірткі қолдану сияқты контрмәдениет үшін маңызды мәселелерді көтеріп, сынға алды. Психоделика мен электрондық музыканы үйлестіре отырып, топтың дыбысы инновациялық гитара мелодияларымен және бұрмаланған органмен орындалған аспаптық шығармаларымен ерекшеленді, бұл қышқыл рок жанрының дамуына үлкен үлес қосты. Топ 1966 жылы Vanguard Records лейблімен келісімге келгенге дейін, жер астындағы музыкалық айналымда назар аударған екі EP шығарды. 1967 жылы олардың "Ақыл мен Дене үшін Электрлік Музыка" атты тұңғыш альбомы жарық көрді. Онда олардың ұлттық хит-парадқа енген жалғыз синглы – "Not So Sweet Martha Lorraine" және ең тәжірибелі аранжировкалары бар. Олардың екінші альбомы "I Feel Like I'm Fixin' to Die" 1967 жылдың соңында шықты. Оның қараңғы юмор мен сатираға толы атау трегі – топтың айқын белгісіне айналып, сол дәуірдегі ең танымал наразылық әндерінің бірі болды. Содан кейін де табыстарға жетістіктер қосылды, оның ішінде Макдональдтың Вудсток фестиваліне қатысуы да болды, бірақ топтың құрамы 1970 жылы тарағанға дейін бірнеше рет өзгерді. Топ мүшелері әлі де музыка индустриясында жеке орындаушылар ретінде жұмыс істеп, кейде қайтадан жиналады.

Құрылысы (1965)

Country Joe and the Fish тобының алғашқы құрамы 1965 жылдың ортасында қалыптасты, ол кезде Country Joe McDonald (вокал, акустикалық гитара) және Barry "The Fish" Melton (жетекші гитара, вокал) дуэт ретінде бірікті. Мелтон Лос-Анджелестегі Ash Grove сияқты орындарда гитарист ретінде саяси наразылық шеберлігін қатайды, содан кейін Берклиге (Калифорния) көшіп, Jabberwock кафесінде тұрақты орындаушы болды. Топ құрылғанға дейін Макдональд екі фольклорлық және джаг-топтарды құрды: Berkeley String Quartet және Instant Jug Band, екеуі де оның түпнұсқа материалдарын жариялау үшін пайдаланылды, ал соңғы топта Мелтон да болды. Сонымен қатар, Макдональд солшыл бағытталған Et Tu Brute журналының баспагері болды, кейін ол Rag Baby болып өзгерді, онда өлеңдер, суреттер және саяси хабарламалар жарияланды. 1965 жылдың басында Макдональд Берклидегі дамып келе жатқан фольклорлық ортаға және Калифорния университетінде Вьетнам соғысына қарсы демонстрацияларды ұйымдастырған Сөз бостандығы қозғалысына қатысты. Ұзақ өтпей Макдональд өзінің журналының «сөйлейтін нөмірін» жазуға шақырылды және Мелтонмен, сондай-ақ Карл Шрагермен (жуу тақтасы, казуо), Билл Стилмен (бас гитара) және Майк Бирдслимен (вокал) бірге Country Joe and the Fish тобын құрды. Бұл жазбаны шығару қажеттілігімен және саяси мақсаттармен байланысты болды. Rag Baby журналының серіктес баспагері Эд Денсон Макдональдты Arhoolie Recording Studios иесі Крис Страхвицке таныстырды, осылайша EP-ді өздері шығаруға мүмкіндік алды. Топтың әлеуетін сезінген Денсон басқаруды өз мойнына алды және топтың атын – Иосиф Сталинге және Мао Цзэдунның революционерлерді «халық теңізінде жүзетін балықтар» деп сипаттауына сілтеме жасайтын атаумен атады. Макдональдтың айтуынша, «Балық әні» 30 минутта жазылған, оның мақсаты АҚШ-тың Вьетнам соғысына қатысуына сатирикалық және қараңғы пікір білдіру болған. 1965 жылдың қазан айында 100 данадан шығарылған «Rag Baby Talking Issue No. 1» EP Макдональдтың тәуелсіз лейблімен Беркли университетіндегі Teach-in-де және Rag Baby журналын сататын астыртын дүкендерде таратылды. Ұзақ уақыт өтпей Макдональд пен Мелтон Солтүстік-Батысқа қарасты колледжтерде Студенттер демократиялық қоғамы атынан дуэт ретінде өнер көрсетті, содан кейін Jabberwock кафесінде тұрақты орындаушылар ретінде қайта оралды. Оларға жергілікті джаг-топ музыканттары қосылды, олардың ішінде Мелтонның бөлмедестері, бас гитарист Брюс Бартол және гитарист Пол Армстронг, сондай-ақ Мелтон басқа джаг-топта ойнаған блюз гитарисі Дэвид Беннетт Коэн. Барабаншы Джон Фрэнсис Ганнингтің қосылуы алты құрамды ансамбльді толықтырды. Джаббервокта Country Joe and the Fish тобы ретінде ойнауды және репертуарын кеңейтуді үйренді. Бірнеше ай ішінде Пол Баттерфилд Блюз Бендінің тікелей концерттеріне, Боб Диланның «Highway 61 Revisited» альбомына жазған жазбаларына және LSD есірткісін пайдалануға қызығушылық танысқан Макдональд пен Мелтон электр аспаптарымен жабдықталды және психоделияға көбірек енді. Нәтижесінде Коэн органға ауысты. Коэннің клавиатурамен тәжірибесі Джабервокта жартылай кәсіби деңгейде фортепиано ойнағанмен шектелген, бірақ ол аспаптың ерекшеліктеріне тез бейімделді. Мелтон тобымыздың өзгеруін былайша сипаттайды: «Біз электрлі және рок ортасына енгеннен кейін, біз көпшіліктің талғамына ие болдық. Біз өте танымал болдық. Біз екі аптада бір рет ойнайтын шағын фольклорлық клубта бір ай бойы әр түн сайын ойнайтынбыз, немесе осылай, және оны толтырдық. Бірнеше күннен кейін біз әр түн сайын екі шоуға қатыса бастадық». EP тобының электр аспаптарын өз музыкасына қосу, аспаптарды тиімді біріктіру және қышқыл рок музыкалық жанры үшін ерте үлгіні құру жөніндегі амбицияларын орындады. Ол Макдональдтың «(Thing Called) Love» және «Bass Strings» композицияларын A жағында және алты минуттық «Section 43» әнін B жағында қамтыды. Музыка тарихшысы Ричи Унтербергер «Section 43» әнін мақтап, «Азия гитарасы, рулық маракастар, айлакерлік орган, жүзуші гармоника және гитара сияқты нәзік котоның эфирлі ортаңғы бөлімдері Пол Баттерфилд Блюз Бендінің Шығыс-Батысымен бәсекелесіп, ең жақсы психоделикалық аспап ретінде бәсекелесіп отыр» деді. Коэннің продюсер Сэмюэл Чартерспен байланыстары арқылы топ 1966 жылдың желтоқсан айында Vanguard Records-пен келісімшартқа қол қойды, бұл лейбл негізінен халық музыкасын шығарған, өсіп келе жатқан психоделикалық рок сахнасына енуге тырысқан. 1967 жылдың ақпан айында Country Joe and the Fish Sierra Sound Laboratories-ке кіріп, дебюттік альбомын, Electric Music for the Mind and Body, жаздырады, процессті Чартерс пен Денсон бақылайды. Студияда жұмыс істеуден бұрын Армстронг топтан шығып, екі жылдық альтернативті тапсырманы ар-ожданға қарсылық ретінде Goodwill Industries үшін жүк көлігін жүргізумен бастады. Хирштің қабілеті альбомда бірден байқалып қалды, өйткені ол музыка сыншысы Брюс Эдер мақтаған «психоделикалық жазбаның оң жағындағы кейінгі Спенсер Драйденнің ең жақсы барабан ойнауының бірі» болды. Electric Music for the Mind and Body 1967 жылдың 11 мамырында жарық көрді. Альбомның көп бөлігі топтың жаңа психоделикалық ортасын кеңейте берді, мүшелерінің әртүрлі ықпалдарына, олардың фольклорлық тамырларынан, блюз, рага-рок және хард-рокқа дейін барлық жақтарын қамтыды. Альбомда Коэннің өнертапқыш бұрмаланған орган мелодиялары да көбірек көрінді. Сонымен қатар, Макдональдтың лирикалық мазмұны, саяси наразылық, есірткіш заттарды қолдану және махаббат тақырыптарын ашық түрде жариялап, сатиралық юмормен толықталды, топтың бағытын және хабарламасын анық көрсетті. Композициялық құрылымдар Джон Фахидің стилін еске түсіретін дискреттік қозғалыс үлгілерін ұстанды, оны Макдональд құрметтеді. Electric Music for the Mind and Body жарық көргеннен кейін сәттілікке жетіп, Billboard 200 тізімінде 39-орынды иеленді және контркультура дәуірінің ең танымал психоделикалық туындыларының бірі болып қала береді. Альбом шығуға бір ай бұрын «Not So Sweet Martha Lorraine» әні таратылды және Country Joe and the Fish тобының Billboard Hot 100 тізімінде 98-орынға дейін көтерілген жалғыз әні болды, бұл FM радио және колледж станцияларында ойналғандығының нәтижесі болды. «Балық әнінің» өңделген нұсқасы альбомдағы трек ретінде шығаруға жоспарланған. Алайда, Чартерс «Superbird» әнінің радиода тыйым салынуына қарамастан, осы әнді шығару туралы шешімді қабылдады. Дегенмен, топ Сан-Францискодағы жаңа музыкалық ортадағы алғашқылардың бірі болып есептелді, өзінің әріптестері әлі өз дыбысын жетілдіріп жатқанда, ең жақсы дебюттердің бірін көрсетті. Мелтон альбомның сәттілігін, әсіресе Сан-Францискода, 1967 жылдың маусымында Монтерей поп-фестиваліндегі топтың өнеріне байланысты деп санайды. Содан кейін топ Нью-Йорк қаласындағы Vanguard Studios-та жазба жасау үшін Шығыс жағалауына гастрольдік сапар жасады. «Superbird» әні, Президент Линдон Джонсонды пароди жасаған ән, радиодан тыйым салынбағаннан кейін, топ «Балық әнін» жазуға рұқсат алды, ол топты түпнұсқа фольклорлық композициядан электрлі аспаптарға және психоделияға көбірек синтезделгенге қарай жылжытты. Ән топтың екінші альбомының атау трегі болды, I Feel Like I'm Fixin' to Die, ол 1967 жылдың қараша айында жарық көрді. Альбом алдыңғысына қарағанда сәттілікке жете алмады, бірақ ол 67-орынды иеленді. Композиция Вьетнам соғысына қарсы оппозиция тарапынан білдірілген наразылықтың өсуін көрсетеді және дәуірдің ең танымал және тойланатын наразылық әндерінің бірі болып саналады. «Балық әні» соғысқа қарсы көзқарасты жеткізуде де маңызды рөл атқарды, бірақ оның сарказмдық юморы басқа соғысқа қарсы әндерден ерекшеленді.

The first lineup of Country Joe and the Fish formed in mid 1965, when Country Joe McDonald (vocals, acoustic guitar) and Barry "The Fish" Melton (lead guitar, vocals) came together as a duo. Melton honed his political protest prowess as a guitarist in Los Angeles, at venues such as the Ash Grove, before relocating to Berkeley, California, where he was a regular at the Jabberwock cafe. Prior to the group, McDonald set up two folk and jug bands, the Berkeley String Quartet and the Instant Jug Band, both of which served as outlets for his original material, and with the latter group including Melton. In addition, McDonald was a publisher of the left wing underground magazine Et Tu Brute, which later became Rag Baby, containing poetry, drawings, and political messages. By early 1965, McDonald had become involved in the burgeoning folk scene in Berkeley, and the Free Speech Movement that was organizing demonstrations in University of California, Berkeley, which opposed the war in Vietnam. Not long afterwards, McDonald was inspired to record a "talking issue" of his magazine, and organized Country Joe and the Fish with Melton and fellow musicians Carl Schrager (washboard, kazoo), Bill Steele (bass guitar), and Mike Beardslee (vocals), out of both necessity of a recording alias and political device, to self produce an extended play. ED Denson, the co publisher of Rag Baby, introduced McDonald to Chris Strachwitz, who owned Arhoolie Recording Studios, to self produce the EP. Sensing the band's potential, Denson assumed management control, and was responsible for coining the group's name—a reference to Josef Stalin and to Mao Zedong's description of revolutionaries as "the fish who swim in the sea of the people". According to McDonald, "The Fish Cheer" was written in 30 minutes, with a purpose of expressing satiric and dark commentary on the US's involvement in the Vietnam War. In October 1965, 100 copies of the EP, titled Rag Baby Talking Issue No. 1, were distributed on McDonald's independent label at a Teach in in UC Berkeley and underground shops selling Rag Baby magazine. For a brief period, McDonald and Melton performed together as a duo at college campuses in the Northwest on behalf of Students for a Democratic Society before returning as regulars at the Jabberwock cafe. The two were joined by local jug band musicians, including Melton's roommates, bass player Bruce Barthol and guitarist Paul Armstrong, and blues guitarist David Bennett Cohen, with whom Melton played in another jug band. The addition of drummer John Francis Gunning rounded out the six piece ensemble. It was during their residency at the Jabberwock that Country Joe and the Fish learned to play as a group and expand their repertoire. Within months, based on McDonald and Melton's interest in the live performances of the Paul Butterfield Blues Band, the recordings on Bob Dylan's album, Highway 61 Revisited, and their use of the mind altering drug LSD, the group began equipping themselves with electric instruments and delving more into psychedelia. As a result, Cohen was moved over to the organ. Cohen's experience with keyboards was limited to having played piano at a semiprofessional capacity at the Jabberwock, but, nonetheless, he quickly adapted to the qualities of the instrument. Melton describes the change of the group: "Once we hit into the electric medium and into the rock medium, we were pandering to the public taste. We became extraordinarily popular. The little folk club where we used to play once every two weeks, we played every single night for a month, or something like that, and filled it. And after a while we filled two shows every single night". The EP fulfilled the band's ambitions to incorporate electric instruments into their music, effectively melding the instrumentals and pioneering an early template for the musical subgenre of acid rock. It included McDonald's compositions "(Thing Called) Love" and "Bass Strings" on the A side and the six minute "Section 43" on the B side. Music historian Richie Unterberger praised "Section 43", saying its "Asiatic guitar, tribal maracas, devious organ, floating harmonica, and ethereal mid sections of delicate koto like guitar picking rivaled the Paul Butterfield Blues Band's East West as the finest psychedelic instrumental ever". Through connections that Cohen had with record producer Samuel Charters, the group signed a recording contract with Vanguard Records in December 1966, just as the label, which had primarily released folk music, was attempting to branch out into the growing psychedelic rock scene. In February 1967, Country Joe and the Fish entered Sierra Sound Laboratories to record their debut album, Electric Music for the Mind and Body, with Charters and Denson overseeing the process. Prior to their studio work, Armstrong left the group and began a two year alternative assignment as a conscientious objector, driving a truck for Goodwill Industries. Hirsh's abilities were immediately distinguishable on the album, as he demonstrated an acute and articulate drum beat that music critic Bruce Eder praised as "some of the best drumming on a psychedelic record this side of the late Spencer Dryden". Electric Music for the Mind and Body was released on May 11, 1967. Much of the album's material continued to expand upon the band's new psychedelic medium, with it embracing all facets of the members' influences, which ranged from their folk roots, blues, raga rock and hard rock. The album also saw Cohen coming forward in a larger role with inventive distorted organ melodies. In addition, McDonald's lyrical content, which brazenly pronounced topics of political protest, recreational drug use, and love, augmented by satirical humor, clearly introduced the band's orientation and message. The compositional structures followed discrete movement patterns emulating the style of John Fahey, whom McDonald admired. Electric Music for the Mind and Body was a success upon release, charting at number 39 on the Billboard 200, and remains one of the most enduring psychedelic works of the counterculture era. A single, "Not So Sweet Martha Lorraine", was distributed a month prior to the release of the album and became the only Country Joe and the Fish single to chart, peaking at number 98 on the Billboard Hot 100, in large part a culmination of its airplay on FM broadcasting and college stations. A reworked version of "The Fish Cheer" was intended to be released as a track on the album. However, Charters vetoed the decision to see whether the controversial song "Superbird" would face a radio ban. Nonetheless, the band was considered a forerunner in the emerging music scene in San Francisco, exhibiting one of the more polished debuts, just as its contemporaries were still refining their own sound. Melton attributes the album's success, particularly in San Francisco, to the band's appearance at the Monterey Pop Festival in June 1967. Subsequently, the group toured the East Coast with an elaborate psychedelic light show. The band returned to the studio, this time at Vanguard Studios in New York City, between July and September 1967. When "Superbird", a tune mocking President Lyndon Johnson, was not banned from radio promotion, the band was given the go ahead to record "The Fish Cheer", which saw the group moving away from the original folk composition toward electric instrumentals more synthesized toward psychedelia. The song became the title track of the band's second album, I Feel Like I'm Fixin' to Die, released in November 1967. The album was not as successful as its predecessor, but still charted at number 67. The composition represented growing anti war sentiment expressed by those opposing the Vietnam War, and is often considered one of the most recognized and celebrated protest songs of the era. "The Fish Cheer" was also pivotal in communicating the attitude against the war, but was set apart from other anti war songs for its use of sarcastic humor and satire on the controversial conflict. Writer Lee Andresen reflects on the song's meaning, saying, "the happy beat and insouciance of the vocalist are in odd juxtaposition to the lyrics that reinforce the sad fact that the American public was being forced into realizing that Vietnam was no longer a remote place on the other side of the world, and the damage it was doing to the country could no longer be considered collateral, involving someone else." The song met unprecedented exposure among the band's young audience after a performance at the Schaefer Music Festival in New York City, in the summer of 1968.

Қатардағы өзгерістер және Вудсток (1969-1970)

1968 жылдың қыркүйегінде Бартол төртінші альбомы шықпастан бұрын топты тастап кетті. Оның кетуіне себеп – топтың қалған бөлігінің 1968 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияға мыңдаған көрермен шақыру мақсатымен Чикагодағы Жастар халықаралық партиясы ұйымдастырған «Өмір үшін фестивальге» қатысуға құштар болмауы болды. Фестиваль көтеріліске және наразылық білдірушілер мен полиция арасындағы қақтығыстарға ұласқаннан кейін, Бартолдың Country Joe and the Fish тобы одан да үлкен рөл атқаруы керек деген сенімінен топтан кетіп, Англияға қоныс аударды. Хирш пен Коэн келесі «Here We Are Again» альбомын жазғаннан кейін көп ұзамай топты тастап кетті, ал олардың орнына бұрын Big Brother and the Holding Company тобында ойнаған Касади мен Дэвид Гетц келді. 1969 жылдың шілдесінде «Here We Are Again» альбомы жарық көрді. Ол чарттарда 48-орынды иеленді, сонымен қатар Country Joe and the Fish поп музыкасына қарай бет бұрды. Country Joe and the Fish тобының құрамы келесі алты ай бойы салыстырмалы түрде тұрақты болды, алайда Big Brother and the Holding Company тобының түлегі Питер С. Альбин бас гитараны ойнағанда Касадидің орнын басты. Көрермендер Макдональдпен бірге ән шырқап, ынталы түрде жауап берді. Макдональдтың «The Fuck Cheer» әнін орындауы АҚШ-та кең танымал болды және 1970 жылдың 26 наурызында шыққан «Woodstock» фильмінде орын алды. Радиостанциялар әннің екі нұсқасын да жиі ойнады, бірақ «The Fuck Cheer» әніне қарсылық оның таралуын андеграунд станцияларымен шектеді. 1969 жылдың желтоқсанында Макдональд топтан бөлек өнер жолын бастады, Гутридің «Thinking of Woody Guthrie» және «Tonight I'm Singing Just For You» альбомдарында оның әндерін орындады. Осы уақыт аралығында топ «Woodstock» фильмінен алған сәттілігі мен «Zachariah» фильміндегі қатысуының арқасында 1970 жылдың мамырында «CJ Fish» атты бесінші альбомын шығарды. Альбом орташа сәттілікке қол жеткізіп, ұлттық чарттарда 111-орынды иеленді. Алайда топ мүшелері гастрольдік сапарларға және жаңа әндер жазуға құштар болмады, бұл 1970 жылдың ортасында топтың тарауына әкелді. Мелтон «The Fish» атты жеке өнер жолын бастады, кейін 1980 жылдары Бей-Эриасының супер тобы «Dinosaurs» құрамына кірді. 1982 жылдан бастап Мелтон Калифорнияда заңгерлік қызмет атқара бастады және 2009 жылдың маусым айында зейнеткерлікке шыққанға дейін Калифорнияның Йоло округінің мемлекеттік қорғаушысы болды. Country Joe and the Fish тобының мүшелері кейде қайтадан жиналады, әсіресе 1967 жылғы классикалық құрамы 1977 жылы «Reunion» альбомын жазды. 2004 жылы Мелтоннан басқа, топтың барлық мүшелері «Country Joe Band» тобы ретінде қайта бірікті. Сол жылы топ гастрольдік сапарларын қайта бастады, Бартол жазған «Cakewalk to Baghdad» синглын және «Live in Berkeley» концерттік альбомын шығарды. Country Joe Band 2006 жылы тарағанмен, оның кейбір мүшелері әлі де кейде бірге гастрольдік сапарларға шығады. Хирш 2021 жылдың 17 тамызында 81 жасында дүние салды. Бартол 2023 жылдың 20 ақпанында 75 жасында қайтыс болды.

In September 1968, Barthol left the band, just prior to their fourth album. His departure was due to the rest of the band's unwillingness to partake in the Festival for Life, an event established by the Youth International Party in Chicago that was intended to have the participation of several well known musicians attract thousands of spectators for the 1968 Democratic National Convention. After the festival resulted in riots and violent clashes between demonstrators and the police, Barthol's conviction that Country Joe and the Fish should have held a larger role precipitated his departure from the group and move to England. Hirsh and Cohen left soon after recording the group's next album, Here We Are Again, and a new lineup was configured with Casady and David Getz, who formerly played drums with Big Brother and the Holding Company. The group released Here We Are Again in July 1969. It charted at number 48, and saw Country Joe and the Fish moving to a pop oriented approach. Country Joe and the Fish's personnel remained relatively stable for the next six months, though Peter S. Albin, also an alumnus of Big Brother and the Holding Company, replaced Casady at bass. The audience receptively responded by chanting along with McDonald. McDonald's rendition of "The Fuck Cheer" propelled the song into the mainstream culture in the U. S., and was featured on the Woodstock film, which was released on March 26, 1970. Radio stations regularly played both versions of the cheer, though the opposition to "The Fuck Cheer" limited its exposure to underground stations. In December 1969, McDonald began his own career outside the band, releasing cover versions of Guthrie penned songs on Thinking of Woody Guthrie, and country standards on Tonight I'm Singing Just For You. All the while, the group looked to capitalize on the momentum from Woodstock and their appearance in the film, Zachariah, by releasing their fifth album, CJ Fish, in May 1970. The album was a moderate success, reaching number 111 nationally. However the band members lacked the motivation for touring and recording, which led to their disbandment in mid 1970. Melton performed solo as well, under the moniker "The Fish", and later became a member of the Bay Area supergroup, Dinosaurs, in the 1980s. Since 1982, Melton was able to practice law in California and became a Public Defender of Yolo County, California until his retirement in June 2009. Country Joe and the Fish members sporadically reconvene, most notably when the classic 1967 lineup recorded Reunion in 1977. The lineup, except Melton, came together again as the Country Joe Band in 2004. In the same year, the group resumed touring, released the Barthol penned single, "Cakewalk to Baghdad", and the live album Live in Berkeley. Though the Country Joe Band disbanded in 2006, some of the members still occasionally tour together. Hirsh died on August 17, 2021, at age 81. Barthol died on February 20, 2023, at age 75.