Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей мемлекет қайраткері, Ресей империясының вице-канцлері (1747 жылы қайтыс болған) граф Андрей Иванович Остерман (Андрей Иванович Остерман, Генрих Иоганн Фридрих Остерман; 9 маусым 1686 – 31 мамыр 1747) – Ресей патшасы Петр I тұсында көзге түскен және 1741 жылы Елизавета Цессаревнаның таққа отыруына дейін қызмет еткен, Германияда туған орыс мемлекет қайраткері. Ол сыртқы саясатын Австриямен одақтастыққа негіздеді. Генерал-адмирал (1740; 1741 жылы қызметтен алынған).
Russian statesman, vice chancellor of Russian Empire (d. 1747)
Count Andrey Ivanovich Ostermann (Андрей Иванович Остерман, Heinrich Johann Friedrich Ostermann; 9 June 1686 31 May 1747) was a German born Russian statesman who came to prominence under Tsar Peter I of Russia and served until the accession of the Tsesarevna Elizabeth in 1741. He based his foreign policy on the Austrian alliance. General Admiral (1740; dismissed 1741).
Ерте мансап
Вестфалиядағы Бохум қаласында орташа топтан шыққан лютеран пасторының отбасында дүниеге келген, алғашқы аты Генрих Иоганн Фридрих Остерман болды. Ол Йена университетінде неміс, латын, француз, голланд, итальян және орыс тілдерін оқыды. Остерман Петр I-нің перспективті жастарды іздеу туралы тұрақты тапсырмасы бар вице-адмирал Корнелис Крузенің хатшысы болды және көп ұзамай патшаның қызметіне кірді. Жас жігіттің негізгі еуропалық тілдерді білуі вице-канцлер Шафировтың сенімді серігіне айналдырды, ол 1711 жылы Прут бейбіт шартымен аяқталған қиын келіссөздерде оған маңызды көмек көрсетті. Остерман генерал Брюспен бірге 1718 жылғы Аланд бейбіт конгресінде Ресейді өкілдік етті. Швецияның әлсірегенін және шведтік өкіл Генрих фон Гертцтің өкілеттігінен тыс әрекет ететінін біліп, ол Петрге Швецияға бейбіт келісімге қол қою үшін қосымша қысым көрсетуге кеңес берді.
Born in Bochum in Westphalia, to a middle class Lutheran pastor, his original name was Heinrich Johann Friedrich Ostermann. He studied languages at the University of Jena, learning German, Latin, French, Dutch, Italian, and Russian. Ostermann became secretary to Vice Admiral Cornelis Kruse, who had a standing commission from Peter the Great to pick up promising young men, and soon thereafter entered the tsar's service. The young man's knowledge of the principal European languages made him the right hand of Vice Chancellor Shafirov, whom he materially assisted during the troublesome negotiations which terminated in the peace of the Pruth (1711). Ostermann, together with General Bruce, represented Russia at the Åland peace congress of 1718. Shrewdly guessing that Sweden was at exhaustion point, and that Heinrich von Görtz, the Swedish plenipotentiary, was acting ultra vires, he advised Peter to put additional pressure on Sweden to force a peace.
Дипломатиялық
1721 жылы Остерман Швециямен Нистад бейбіт шартын жасады және қызметі үшін барондыққа ие болды. 1723 жылы ол Парсымен өте пайдалы сауда келісімін жасасқандығы үшін Сыртқы істер министрлігінің вице-президенті тағайындалды. Петр оған ішкі істерде де үнемі кеңес алып, көптеген әкімшілік жаңалықтарды енгізді, мысалы, «Рангтар кестесін» және Сыртқы істер коллегиясын заманауи үлгіде қайта құрды. Ресей императрицасы Екатерина I (1725–1727) тұсында Остерманның ықпалы одан әрі артты. Сыртқы саясатты жүргізу толығымен оның қолына берілді, сонымен қатар ол сауда министрі және бас пошта директоры лауазымдарын да атқарды. Ресей императоры Петр II билікке келген кезде Остерман жас императордың губернаторы болып тағайындалды, ал император қайтыс болғаннан кейін (1730) Дмитрий Голицын мен Долгоруковтардың Ресейді конституциялық монархияға айналдыру әрекетіне қатысудан бас тартты. Анна императрица таққа отырып, билігін нығайтқанға дейін ол күтіп тұрды. Содан кейін ол өте маңызды сыйлық алды. Сыртқы істердегі бірегей білімі оны императрица мен оның кеңесшілері үшін таптырмас жасады, тіпті ішкі істерде де оның кеңесіне көбінесе құлақ естілді. Оның ұсынысымен Ресейде кабинеттік жүйе енгізілді. 1730–1740 жылдар аралығында жүзеге асырылған барлық пайдалы реформалар оның бастамасымен болды. Ол сауда жағдайын жақсартты, салықтарды төмендетті, өнеркәсіпті дамытты және білім беруді қолдады, сот жүйесін жетілдірді және Ресейдің беделін арттырды. Сыртқы істер министрі ретінде ол сақтықпен және абайсызда қадам жасады, бірақ соғыс қажет болған жағдайда оны қажырлы түрде жүргізіп, ештеңенің кездейсоқ болуына жол бермеді. Польша мұрагерлік соғысының (1733–1735) және орыс-түрік соғысының (1735–1739) сәтті аяқталуы оның дипломатиялық шеберлігінің нәтижесі болды.
In 1721, Ostermann concluded the Peace of Nystad with Sweden, and was created a baron for his services. In 1723, he was made vice president of the ministry of foreign affairs for bringing about a very advantageous commercial treaty with Persia. Peter also constantly consulted him in domestic affairs, and he introduced many administrative novelties, e. g. "the Table of Ranks," and the reconstruction of the College of Foreign Affairs on more modern lines. During the reign of Catherine I of Russia (1725–1727) Osterman's authority still further increased. The conduct of foreign affairs was left entirely in his hands, and he held also the posts of minister of commerce and postmaster general. On the accession of Peter II of Russia Ostermann was appointed governor to the young emperor, and on his death (1730) he refused to participate in the attempt of Demetrius Galitzne and the Dolgorukovs to convert Russia into a limited constitutional monarchy. He held aloof till the empress Anne was firmly established on the throne as autocrat. Then he got his reward. His unique knowledge of foreign affairs made him indispensable to the empress and her counsellors, and even as to home affairs his advice was almost invariably followed. It was at his suggestion that the cabinet system was introduced into Russia. All the useful reforms introduced between 1730 and 1740 are to be attributed to his initiative. He improved the state of trade, lowered taxation, encouraged industry and promoted education, ameliorated the judicature and materially raised the credit of Russia. As foreign minister he was cautious and circumspect, but when war was necessary he prosecuted it vigorously and left nothing to chance. The successful conclusions of the War of the Polish Succession (1733–1735) and of the Russo Turkish War (1735–1739) were entirely due to his diplomacy.
Бүкіл Ресейдің вице-канцлері
Анна Леопольдқызының қысқа регенттік кезеңінде (1740 жылдың қазаны – 1741 жылдың желтоқсаны) Остерман билігінің ең жоғалғы нүктесіне жетті, ал француз елшісі, Ла Шетарди маркизі, өз үкіметіне «оны бүкіл Ресейдің патшасы деу артық емес» деп хабарлады. Остерманның сыртқы саясаты Австриямен одақтастыққа негізделген. Сондықтан ол Прагматикалық санкцияны қорғау ниетімен кепілдік берді. Осыдан Франция оны қандай да бір құнмен жоюға шешім қабылдады. Ресей, Австрияның табиғи одақтасы болғандықтан, Франция үшін өте қолайсыз болды; шындығында, 1741 жылы Австрияның Мария Терезасын толық құлдыраудан сақтаған нәрсе – Ресеймен болған одақ еді. Ресейлік одақты Венгрия патшайымы үшін тиімсіз етудің ең оңай жолы – Ресейді оның ежелгі қарсыласы Швециямен қақтығысқа түсіру болды. Бұл француздық ықпал мен француз ақшасы арқылы іске асырылды, 1741 жылдың тамызында швед үкіметі ең аз себептермен Ресейге соғыс жариялады. Бірақ Остерман бұрын жасаған дайындықтарының арқасында соққыға тойтарыс берді, және қыркүйек айының басында фельдмаршал Лейси шекаралық Вилманстранд бекінісінің қабырғалары астында швед генералы фон Врангельді жеңіп, бекініске шабуыл жасады, ал Швециядан келетін қауіп толығымен сейілді.
During the brief regency of Anna Leopoldovna (October 1740 December 1741) Ostermann stood at the height of his power, and the French ambassador, Marquis de La Chetardie, reported to his court that "it is not too much to say that he is tsar of all Russia" Ostermann's foreign policy was based upon the Austrian alliance. He had, therefore, guaranteed the Pragmatic Sanction with the deliberate intention of defending it. Hence the determination of France to remove him at any cost. Russia, as the natural ally of Austria, was very obnoxious to France; indeed it was only the accident of the Russian alliance which, in 1741, seemed to stand between Maria Theresa of Austria and absolute ruin. The most obvious method of rendering the Russian alliance unserviceable to the queen of Hungary was by implicating Russia in hostilities with her ancient rival, Sweden, and this was brought about, by French influence and French money, when in August 1741 the Swedish government, on the most frivolous pretexts, declared war against Russia. The dispositions previously made by Ostermann enabled him, however, to counter the blow, and all danger from Sweden was over when, early in September, Field Marshal Lacy routed the Swedish general von Wrangel under the walls of the frontier fortress of Willmanstrand, which was carried by assault.
Төмендеу
Ла Четарди үшін Остерманды құлатуға революция ғана қабілетті екені анық болды, және ол осыны ілкімдеу үшін, Остерманнан өшкен, әкесіне барлық нәрсесін қарыздар болса да, оны жүйелі түрде назарсыз қалдырған тсаревна Елизаветаны таққа көтеруді ұсынды. Остерманн 1741 жылғы 6 желтоқсандағы төңкерістің алғашқы және ең танымал құрбаны болды. Басқа нәрселермен қатар, императрица Аннаның билікке келуіне көмектескені және Екатерина I-нің қызы Елизавета Ресейдің пайдасына жасаған күдікті өсиетін жойғаны үшін айыпталды, ол жаңа императрицаның кешіріміне үміттенеді. Ол бастапқыда дөңгелекте жазалануға және содан кейін бас кесуге кесілді; бірақ, эшафодта жазасы жеңілді, оның үкімі бүкіл отбасымен бірге өмір бойына Березовке, Сібірге жер аударылуға өзгертілді, ол алты жылдан кейін, 1747 жылы онда қайтыс болды. Остерманнның балалары Екатерина Ұлы патшалық құрған кезде қайтадан сарайға оралды. Оның үлкен ұлы, граф Федор Андреевич (1723–1804) – сенатор және Мәскеу губернаторы (1773) болды. Тағы бір ұлы, Иван Андреевич (1725–1811) – Стокгольмдегі Ресей елшісі, содан кейін 16 жыл бойы Ресей империясының канцлері (1781–97) қызметін атқарды. Ол қайтыс болғаннан кейін Остерманнның лауазымдары мен иеліктері оның туысы, Ресей әскери ордендерінің канцлері Александр Иванович Толстойға өтті.
It now became evident to La Chetardie that only a revolution would overthrow Osterman, and this he proposed to promote by elevating to the throne the tsesarevna Elizabeth, who hated the vice chancellor because, though he owed everything to her father, he had systematically neglected her. Ostermann was therefore the first and the most illustrious victim of the coup d'état of 6 December 1741. Accused, among other things, of contributing to the elevation of the empress Anne by his cabals and of suppressing a supposed will of Catherine I made in favour of her daughter Elizabeth of Russia, he threw himself on the clemency of the new empress. He was condemned first to be broken on the wheel and then beheaded; but, reprieved on the scaffold, his sentence was commuted to lifelong banishment, with his whole family, to Berezov in Siberia, where he died six years later, in 1747. Ostermann's children returned to the court during the reign of Catherine the Great. His elder son, count Feodor Andreevich (1723–1804), was the senator and governor of Moscow (1773). Another son, Ivan Andreevich (1725–1811), was the Russian ambassador in Stockholm and then, for 16 years, the Chancellor of the Russian Empire (1781–97). After his death the Ostermann titles and estates passed to his nephew, Alexander Ivanovich Tolstoy, chancellor of the Russian military orders.