Энтони Эшли Купер, 7-ші Шафтсбери графы: Өмір және әлеуметтік қызметі
Anthony Ashley-Cooper, 7th Earl of Shaftesbury
Энтони Эшли Купер, 7-ші Шафтсбери графы (1801-1885) – британ саяхатшысы. Бала кезінде ата-анасының қамқорлығын көрмеген, өмірбаяны мен тұрмысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер (1801–1886)
British politician (1801–1886)
Энтони Эшли Купер, Шафтсберидің 7-ші графы (28 сәуір 1801 – 1 қазан 1885)
Anthony Ashley Cooper, 7th Earl of Shaftesbury (28 April 1801 – 1 October 1885
Эшлидің ерте отбасылық өмірі сүйіспеншіліксіз болды, бұл британдық жоғарғы сыныптар арасында кең таралған жағдай. G. F. A. Бест өзінің «Шафтсбери» атты биографиясында: «Эшли ата-анасының махаббатын сезінбей өсті. Ол ата-анасымен азамат болды, ал олардың міндеттері немесе қажеттіліктері оларға оған назар аударуды талап еткенде, олар формалды және қорқынышты болды» деп жазады. Тіпті ересек болған соң да ол әкесін ұнатпады және анасын «шайтан» деп атады. Осы қиын балалық шағын Мария Миллис, үй шаруашылығын жүргізуші және оның қарындастары көрсеткен қамқорлықпен жұмсартты. Миллис Эшлиге христиандық махаббаттың үлгісін берді, ол оның кейінгі әлеуметтік белсенділігі мен қайырымдылық жұмысының негізін құрады. Бест түсіндіргендей: «Оны қозғаған нәрсе – оның шынайылығы және үйдің қарапайымдылығы, оның христиандығы бақытсыз балаға деген сүйіспеншілігін сезіндірді. Ол оған Киелі кітаптардан әңгімелер айтты, дұға оқыды». Осы күшті жеңілдікке қарамастан, мектеп жас Эшли үшін тағы бір қайғының көзіне айналды, оның 1808 жылдан 1813 жылға дейінгі Манор-хаустағы білімі «жағымсыз қорқыныштар» әкелді. Шафтсберидің өзі сол жылдарды еске алып, былай деді: «Ол жер жаман, зұлым, лас еді; ал күтім – аштық пен қатыгездік». Жасөспірім шағында Эшли берілген христиан болды және Харроуда оқығанда оның кейінгі өміріне әсер еткен екі оқиғаға тап болды. «Бірде, Харроу төбесінің етегінде, ол кедей адамның жерлену рәсіміне қорқынышпен куә болды. Мас шатырлар, қисық жасалған табынмен шатқылдап, әдепсіз әндерді айқайлап, оның балалық шақтағы қайғы-қасіреттерін дұрыс контекстке қойған беймұжықтықтың бүкіл империясын сезіндірді. Екінші оқиға – оның латын поэмасы үшін тақырыпты ерекше таңдауы. Мектеп ауласында «Қаз тобы» деп аталатын, жағымсыз шыбын-шіркейлер өсетін тоған болды. Ол оны таңдады, өйткені мектеп басшыларының бұл мәселені шешуіне қатты алаңдады және бұл олардың назарына жеткізудің ең оңай жолы болды. Біраз уақыттан кейін «Қаз тобы» тексеріліп, жабылды. Бұл шағын жеңіс оның өзіне сенімін арттырды, бірақ одан да маңыздысы – бұл оның адамдарды жалқаулыққа немесе жеке мүдделерге қарсы шешім қабылдауға итермелеудегі шеберлігінің көрінісі болды. Бұл оның Парламенттегі ең үлкен артықшылықтарының бірі болып шықты».
Ashley's early family life was loveless, a circumstance common among the British upper classes. G. F. A. Best, in his biography Shaftesbury, writes that "Ashley grew up without any experience of parental love. He saw little of his parents, and when duty or necessity compelled them to take notice of him they were formal and frightening." Even as an adult, he disliked his father and was known to refer to his mother as "a devil". This difficult childhood was softened by the affection he received from the family housekeeper Maria Millis, and his sisters. Millis provided for Ashley a model of Christian love that would form the basis for much of his later social activism and philanthropic work, as Best explains: "What did touch him was the reality, and the homely practicality, of the love which her Christianity made her feel towards the unhappy child. She told him bible stories, she taught him a prayer." Despite this powerful reprieve, school became another source of misery for the young Ashley, whose education at Manor House from 1808 to 1813 introduced a "more disgusting range of horrors". Shaftesbury himself shuddered to recall those years: "The place was bad, wicked, filthy; and the treatment was starvation and cruelty." By his teenage years Ashley had become a committed Christian, and whilst at Harrow he had two experiences which influenced his later life. "Once, at the foot of Harrow Hill, he was the horrified witness of a pauper's funeral. The drunken pallbearers, stumbling along with a crudely made coffin and shouting snatches of bawdy songs, brought home to him the existence of a whole empire of callousness which put his own childhood miseries in their context. The second incident was his unusual choice of a subject for a Latin poem. In the school grounds, there was an unsavoury mosquito breeding pond called the Duck Puddle. He chose it as his subject because he was urgently concerned that the school authorities should do something about it, and this appeared to be the simplest way of bringing it to their attention. Soon afterwards the Duck Puddle was inspected, condemned and filled in. This little triumph was a useful fillip to his self confidence, but it was more than that. It was a foretaste of his skill in getting people to act decisively in face of sloth or immediate self interest. This was to prove one of his greatest assets in Parliament."
Саяси мансап
1826 жылы маусымда Эшли Вудсток (сол кезде Марлборо герцогы бақылаған шағын округ) үшін тори партиясынан парламент депутаты болып сайланды және Веллингтон герцогының жақтаушысы болды. Джордж Кэннинг Лорд Ливерпульді премьер-министр қызметінен алмастырғаннан кейін, Эшли парламентте бес ай ғана болса да, оған жаңа үкіметте орын ұсынды. Эшли әдептілікпен бас тартты, күнделігіне Кэннингтің басшылығында қызмет ету Веллингтон герцогына адалдықты сату болар деп жазды, сондай-ақ ол лауазымға лайық емес екенін сезінді. Палатада бір жылдың ішінде ол үш парламенттік комитетке тағайындалды және 1827 жылы маусымда төртінші рет Миддлсекс графтығындағы жасыраған және ақыл-есі дұрыс емес адамдар жөніндегі арнайы комитетке тағайындалды.
Ashley was elected as the Tory Member of Parliament for Woodstock (at that time a pocket borough controlled by the Duke of Marlborough) in June 1826 and was a strong supporter of the Duke of Wellington. After George Canning replaced Lord Liverpool as Prime Minister, he offered Ashley a place in the new government, despite Ashley having been in the Commons for only five months. Ashley politely declined, writing in his diary that he believed that serving under Canning would be a betrayal of his allegiance to the Duke of Wellington and that he was not qualified for office. Before he had completed one year in the Commons, he had been appointed to three parliamentary committees and he received his fourth such appointment in June 1827, when he was appointed to the Select Committee on Pauper Lunatics in the County of Middlesex and on Lunatic Asylums.
Ақылы ауру заңдарын реформалау
1827 жылы Эшли Купер Миддлсекс графтығындағы кедей-жағдайлылар мен ессіздер жөніндегі арнайы комитетке тағайындалғанда, Лондондағы ессіздердің көп бөлігі доктор Уорбертонға тиесілі ессіздер үйлерінде ұсталды. Комитет Беталь-Гриндегі «Ақ үй» деп аталатын оның бір үйіне қатысты көптеген куәгерлерді тексерді. Эшли комитет атынан осы үйге барды. Науқастарды тізбектеп байлап, жалаңаш күйінде сабан үстінде ұйықтатып, төсекке нәжіс шығаруға мәжбүр етті. Оларды сенбі күні түстен бастап дүйсенбі күні таңертеңге дейін тізбектеп байлап ұстады, содан кейін жиналған нәжістен тазартылды. Оларды мұздай сумен жуып, 160 адамға бір сүлгі берілді, ал сабын болған жоқ. Үй тығыз малға толы болды, ал ет «ит жей алмайтын қалың, қатты ет» еді. «Ақ үй» «емдеу орны емес, қайтыс болуға арналған орын» деп сипатталды. Комитет доктор МакМайклдан «Лондон маңындағы ессіздер үйлерінде кедей науқастарға қатысты емдеу процесі жүріп жатыр ма?» деп сұрағанда, ол: «Мүлде жоқ» деп жауап берді. Комитет «келесі сессияда мүмкіндігінше ертерек түзету шараларын енгізуді» және Ішкі хатшы тағайындаған, лицензия беру, тексеру және бақылау бойынша кең өкілеттіктерге ие Комиссия кеңесін құруды ұсынды. 1828 жылдың ақпанында Криклейдтен шыққан либералды депутат Роберт Гордон осы ұсыныстарды заңға айналдыратын заң жобасын ұсынғанда, Эшли оны қолдап, заң жобасын қолдап, өзінің алғашқы сөзін айтты. Ол күнделігіне былай деп жазды: «Сонымен, Құдайдың күшімен, менің алғашқы әрекетім адам бақытын арттыруға бағытталды. Сағат сайын жақсарай берейін! Қорқыныш мені есімнен шығарып жіберді, бірақ Құдайға шүкір, мен мақтанға толы ақымаққа айналмадым». Эшли сондай-ақ 1828 жылғы Каунти ессіздер үйлері (Англия) және 1828 жылғы Ессіздер үйлері заңдарын жасауға қатысты. Осы заңдар арқылы Лондон аймағына он бес комиссар тағайындалды және оларға лицензия беру мен тексеру бойынша кең өкілеттіктер берілді, комиссарлардың бірі – Эшли. 1845 жылдың шілдесінде Эшли екі «Ессіздер үйлерін реттеу» және «Англия мен Уэльстегі ессіздердің жақсы күтімі мен емдеуі» заңдарын демеуші болды. Бұл заңдар ол бір жыл бұрын Парламентке ұсынған «Ессіздер жөніндегі комиссарлардың есебінде» жарияланған. Бұл заңдар бұрынғы ессіздерге қатысты заңдарды біріктіріп, жақсартты, пациенттерді негізсіз қамаудан қорғау үшін жақсы жазбалар мен қатаң сертификаттау ережелерін қамтамасыз етті. Олар сондай-ақ, жай ғана рұқсат берудің орнына, елдегі ессіздер үйлерін салуды және Эшли төрағасы болатын Ессіздер жөніндегі комиссия құруды тапсырды. Бұл шараларды қолдап, Эшли 1828 жылдан бері жақсару болғанымен, әлі де көп нәрсені жасау керек деп мәлімдеді. Ол Уэльстегі Мэри Джонс есімді ессіз қыздың мысалын келтірді, ол он жылдан астам уақыт бойы бір ғана терезесі тақтаймен жабылған кішкентай шатыр бөлмесінде тұрған, ауасы аз және жарық жоқ. Бөлме өте лас және шыдамсыз иіспен толы болды. Ол бөлмеде тек иілген күйде ғана қимылдай алатын, бұл оның денесінің деформациялануына себеп болды. 1858 жылдың басында ақыл-есі дұрыс адамдар ессіздер үйлерінде ұсталғаны туралы алаңдаушылықтар бойынша арнайы комитет құрылды. Лорд Шафтсбери (Эшли 1851 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін) басты куә болды және ессіздікті растауды қиындатуға және ауруды емдеудің кез келген перспективасы болу үшін ессіздікті ерте емдеудің маңызды екендігі туралы ұсынысқа қарсы болды. Ол өз уақытында тек бір-екі адам ғана ессіздігімен айналысып, жеткілікті негізсіз ауруханаға қамалған және комиссарларға көбірек емес, аз билік берілуі керек деп мәлімдеді. Комитет баяндамасында Шафтсберидің барлық ұсыныстары бекітілді, бірақ біреуі: ессіздік куәлігіне соттың қолы қоюы міндетті болуы керек. Бұл заңға негізінен Шафтсберидің қарсылығына байланысты енгізілген жоқ. Сондай-ақ, Шафтсберимен келісіп, негізсіз қамауға алу «өте сирек» болды. 1877 жылдың шілдесінде Шафтсбери ақыл-есі дұрыс адамдарды панаханаларда ұстау тым оңай деген алаңдаушылықтан ақпан айында тағайындалған Ессіздік заңдары жөніндегі арнайы комитеттің алдында куәлік берді. Шафтсбери жасы ұлғайғандықтан куәлік беру кезінде ұмытып қалуы мүмкін деп қорықты және осыған дейінгі айларда қатты қысылды: «Елу жылдық еңбек, уайым мен дұға, керемет және күтпеген табыстармен тәжденген, ақырында маған қайғы мен қорлық әкеледі ме?» «Сот сағаты» келгенде Шафтсбери Ессіздік комиссиясын қорғады және ол 1828 жылы Ессіздік комиссиясы құрылғанға дейінгі ессіздерге күтім жағдайы туралы жеке білетін жалғыз адам екенін мәлімдеді. Бұл «ешкімнің сенуіне келмейтін жағдай» еді. Комитет баяндамасында комитет мүшелері Шафтсберидің куәлігімен барлық мәселелер бойынша келісті. 1884 жылы миссис Жоржина Велдонның күйеуі оны ессіздер үйіне қамауға тырысты, өйткені ол оның мопс итінің жаны бар деп сенді және оның қайтыс болған анасының рухы оның үй жануары – қоянға кірген деп ойлады. Ол Шафтсбери және басқа ессіздік комиссарларына қарсы сот шарасын бастады, бірақ ол сәтсіз аяқталды. Мамыр айында Шафтсбери лордтар палатасында ессіздік заңдарының қанағаттандырмас екенін жариялайтын ұсынысқа қарсы сөйледі, бірақ ұсыныс Парламентте қабылданды. Лорд-канцлер Селборн Ессіздік заңын түзету туралы заң жобасын қолдады және Шафтсбери Лорд-канцлер қолдаған заң жобасына қарсы болуға міндетті екендігіне сенгендіктен Ессіздік комиссиясынан кеткісі келді. Алайда, Селборн оны кетпеуге шақырды, сондықтан Шафтсбери бас тартты. Алайда, заң жобасы енгізілгенде және оның ессіздік туралы куәлікті сот судьясы немесе судья қол қоюын міндетті ететін ереже болғанда, ол кетіп қалды. Үкімет құлап, заң жобасы алынып тасталды және Шафтсбери Ессіздік комиссиясының төрағалығына қайта оралды. Шафтсберидің ессіздерге күтімді жақсарту жөніндегі жұмысы оның ең маңызды, бірақ аз танымал жетістіктерінің бірі болып қалады. Ол былай деп жазды: «Менің комиссарларым мен менің барымдағы ессіздерден басқа, үлкен немесе кішкентай өмірде ешкімнің, тіпті менің қайырымдылық жұмыстарымдағы әріптестерімнің де, менің осы қайғылы және қорқынышты мәселеге арнаған жылдар бойғы еңбек пен қамқорлық туралы түсінігі жоқ».
In 1827, when Ashley Cooper was appointed to the Select Committee on Pauper Lunatics in the County of Middlesex and on Lunatic Asylums, the majority of lunatics in London were kept in madhouses owned by Dr Warburton. The Committee examined many witnesses concerning one of his madhouses in Bethnal Green, called the White House. Ashley visited this on the committee's behalf. The patients were chained up, slept naked on straw, and excreted in their beds. They were left chained from Saturday afternoon until Monday morning when they were cleared of the accumulated excrement. They were then washed down in freezing cold water and one towel was allotted to 160 people, with no soap. It was overcrowded, and the meat provided was "that nasty thick hard muscle a dog could not eat". The White House had been described as "a mere place for dying" rather than curing the insane and when the Committee asked Dr MacMichael whether he believed that "in the lunatic asylums in the neighbourhood of London any curative process is going on with regard to pauper patients", he replied: "None at all". The Committee recommended that "legislative measures of a remedial character should be introduced at the earliest period at the next session", and the establishment of a Board of Commissioners appointed by the Home Secretary possessing extensive powers of licensing, inspection and control. When in February 1828 Robert Gordon, Liberal MP for Cricklade, introduced a bill to put these recommendations into law, Ashley seconded this and delivered his maiden speech in support of the Bill. He wrote in his diary: "So, by God's blessing, my first effort has been for the advance of human happiness. May I improve hourly! Fright almost deprived me of recollection but again thank Heaven, I did not sit down quite a presumptuous idiot". Ashley was also involved in framing the County Lunatic Asylums (England) Act 1828 and the Madhouses Act 1828. Through these Acts, fifteen commissioners were appointed for the London area and given extensive powers of licensing and inspection, one of the commissioners being Ashley. In July 1845, Ashley sponsored two Lunacy Acts, 'For the Regulation of lunatic Asylums' and 'For the better Care and Treatment of Lunatics in England and Wales'. They originated in the Report of the Commissioners in Lunacy which he had commended to Parliament the year before. These Acts consolidated and amended previous lunacy laws, providing better record keeping and more strict certification regulations to ensure patients against unwarranted detention. They also ordered, instead of merely permitting, the construction of country lunatic asylums and establishing an ongoing Lunacy Commission with Ashley as its chairman. In support of these measures, Ashley gave a speech in which he claimed that although since 1828 there had been an improvement, more still needed to be done. He cited the case of a Welsh lunatic girl, Mary Jones, who had for more than a decade been locked in a tiny loft with one boarded up window with little air and no light. The room was extremely filthy and filled with an intolerable smell. She could only squat in a bent position in the room and this had caused her to become deformed. In early 1858, a Select Committee was appointed over concerns that sane persons were detained in lunatic asylums. Lord Shaftesbury (as Ashley had become upon his father's death in 1851) was the chief witness and opposed the suggestion that the certification of insanity be made more difficult and that early treatment of insanity was essential if there was to be any prospect of a cure. He claimed that only one or two people in his time dealing with lunacy had been detained in an asylum without sufficient grounds and that commissioners should be granted more not fewer powers. The committee's Report endorsed all of Shaftesbury's recommendations except for one: that a magistrate's signature on a certificate of lunacy be made compulsory. This was not put into law chiefly due to Shaftesbury's opposition to it. The Report also agreed with Shaftesbury that unwarranted detentions were "extremely rare". In July 1877, Shaftesbury gave evidence before the Select Committee on the Lunacy Laws, which had been appointed in February over concerns that it was too easy for sane persons to be detained in asylums. Shaftesbury feared that because of his advanced age he would be taken over by forgetfulness whilst giving evidence and was greatly stressed in the months leading up to this: "Shall fifty years of toil, anxiety and prayer, crowned by marvellous and unlooked for success, bring me in the end only sorrow and disgrace?" When "the hour of trial" arrived Shaftesbury defended the Lunacy Commission and claimed he was now the only person alive who could speak with personal knowledge of the state of care of lunatics before the Lunacy Commission was established in 1828. It had been "a state of things such as would pass all belief". In the committee's Report, the members of the Committee agreed with Shaftesbury's evidence on all points. In 1884, the husband of Mrs Georgina Weldon tried to have her detained in a lunatic asylum because she believed that her pug dog had a soul and that the spirit of her dead mother had entered into her pet rabbit. She commenced legal action against Shaftesbury and other lunacy commissioners although it failed. In May, Shaftesbury spoke in the Lords against a motion declaring the lunacy laws unsatisfactory but the motion passed Parliament. The Lord Chancellor Selborne supported a Lunacy Law Amendment Bill and Shaftesbury wanted to resign from the Lunacy Commission as he believed he was honour bound not to oppose a Bill supported by the Lord Chancellor. However, Selborne implored him not to resign so Shaftesbury refrained. However, when the Bill was introduced and it contained the provision which made it compulsory for a certificate of lunacy to be signed by a magistrate or a judge, he resigned. The government fell, however, and the Bill was withdrawn and Shaftesbury resumed his chairmanship of the Lunacy Commission. Shaftesbury's work in improving the care of the insane remains one of his most important, though lesser known, achievements. He wrote: "Beyond the circle of my own Commissioners and the lunatics that I visit, not a soul, in great or small life, not even my associates in my works of philanthropy, has any notion of the years of toil and care that, under God, I have bestowed on this melancholy and awful question".
Бала еңбегі
1833 жылғы наурыз айында Эшли парламентке (Commons) Он сағаттық заң жобасын енгізді, онда мақта және жүн өндірісінде жұмыс істейтін балалардың жасы тоғыз немесе одан жоғары болуы тиіс; он сегіз жасқа толмаған ешкім күніне он сағаттан артық немесе сенбі күні сегіз сағаттан артық жұмыс істемеуі керек; ал жиырма бес жасқа толмаған ешкім түнгі уақытта жұмыс істемеуі керек, олар міндетті түрде мектепке баруы керек еді, сондай-ақ заңды сақтау үшін инспекторлар тағайындалды. Алайда, виг үкіметі 145 дауыспен «он сегіз» дегенді «он үш» деп өзгертіп, түзету енгізді. Қабылданған заң бойынша он үш жасқа дейінгі балалар күніне тоғыз сағаттан артық жұмыс істемеуі керек болды. 1836 жылғы маусымда тағы бір Он сағаттық заң жобасы парламентке енгізілді. Эшли бұл заң жобасын уақтылы емес деп есептесе де, оны қолдады. Шілдеде заң жобасын қолдау үшін құрылған Ланкашир комитеттерінің бірі: «Егер Англияда фабрика жұмысшыларының мүддесіне басқалардан гөрі көбірек берілген адам болса, ол Лорд Эшли еді. Олар оған әрқашан дайын, бекем және адал дос ретінде сене алады» деп хат жазды. 1837 жылғы шілдеде ол үкіметті 1833 жылғы заңның бұзылуын елемегендігі үшін айыптады және палата балалардың жұмыс уақытын реттеу қанағаттанарлықсыз деп табылғанына өкініш білдірген резолюция ұсынды. Бұл дауыс беруде он бес дауыспен жеңіліске ұшырады. Уильям Додд – зауытта мүгедек болған адамның өмірі мен азаптары туралы баяндама Лорд Эшлиге жіберілді және оның қолдауымен 1840 жылы жарияланды. Эшли Уильям Доддты аптасына 45 шиллингпен жұмысқа алды және «Фабрика жүйесі: тоқыма өндірісінде жұмыс істейтін балалардың жағдайын суреттеу» атты еңбекті жазды. Бұл 1842 жылы жарық көрді. 1851 жылғы Еңбекші топтарына арналған тұрғын үйлер заңы «қалалық кеңестерге және жергілікті басқармаларға тұрғын үйлер салуға немесе бар тұрғын үйлерді сатып алуға және оларды басқаруға, сондай-ақ төлемдер, басқару және т.б. бойынша ережелер қабылдауға рұқсат берді. Мұндай тұрғын үйлер жергілікті денсаулық сақтау органдарының бақылауында болды».
In March 1833, Ashley introduced the Ten Hours Act 1833 into the Commons, which provided that children working in the cotton and woollen industries must be aged nine or above; no person under the age of eighteen was to work more than ten hours a day or eight hours on a Saturday; and no one under twenty five was to work nights, insisted they should go to school, and appointed inspectors to enforce the law. However the Whig government, by a majority of 145, amended this to substitute "thirteen" in place of "eighteen" and the Act as it passed ensured that no child under thirteen worked more than nine hours. In June 1836, another Ten Hours act was introduced into the Commons and although Ashley considered this Bill ill timed, he supported it. In July one member of the Lancashire committees set up to support the Bill wrote that: "If there was one man in England more devoted to the interests of the factory people than another, it was Lord Ashley. They might always rely on him as a ready, steadfast and willing friend". In July 1837, he accused the government of ignoring the breaches of the 1833 Act and moved the resolution that the House regretted the regulation of the working hours of children had been found to be unsatisfactory. It was lost by fifteen votes. The text of A Narrative of the Experience and Sufferings of William Dodd a Factory Cripple was sent to Lord Ashley and with his support was published in 1840. Ashley employed William Dodd at 45 shillings a week, and he wrote The Factory System: Illustrated to describe the conditions of working children in textile manufacture. This was published in 1842. The Labouring Classes Lodging Houses Act 1851 "empowered borough councils and local boards to erect lodging houses or to purchase existing lodging houses, and to manage them, making by laws for charges, management, etc. Such lodging houses were under the inspection of the local boards of health."
Сионисттік қозғалыс
Шафтсбери – мыңжылдыққа дейінгі евангелистік англикан, ол Мәсіхтің екінші келуіне сенді. Оның сенімі дереу әрекет ету қажеттігін көрсетті. Ол Рим-католик шіркеуінің ритуализміне жоғары шіркеудің англикандары арасында қатты қарсы болды. Сондай-ақ Англия шіркеуіндегі Оксфорд қозғалысының католиктік ерекшеліктерін де мақұлдамады. Ол 1845 жылғы Майнут колледжі заңын айыптады, ол Ирландияда көптеген діни қызметкерлерді даярлайтын католик семинариясын қаржыландырды. Бірақ әкесінің пікіріне қарамастан, католиктердің эмансипациясын қолдады. Шафтсбери 19 ғасырдағы евангелистік англикандықтардың жетекші тұлғасы болды. Шафтсбери 1851 жылдан бастап 1885 жылы қайтыс болғанға дейін Британдық және шетелдік Киелі кітап қоғамының (БФБҚ) президенті болды. Ол былай деп жазды: «Барлық қоғамдардың ішінде осы қоғам жүрегіме ең жақын, өйткені үйімізде әрқашан «Киелі кітап қоғамы» туралы әңгіме болып тұратын». Ол сондай-ақ біраз уақыт Евангелистік Альянстың президенті болды. Шафтсбери Эдвард Бикерстеттің шәкірті болды және екеуі де Ұлыбританияда христиандық сионизмнің көрнекті жақтаушылары болды. Шафтсбери еврейлерді Киелі жерге қайтаруды ұстанып, еврейлерді Палестинаға қоныстандыру туралы алғашқы саясаткердің ұсынысын жасады. 1831 жылы Мысырдың Мұхаммед Әлисі Ұлы Сирияны басып алғаннан кейін Еуропаның Таяу Шығыстағы саясаты өзгерді. Осы өзгерістің нәтижесінде Шафтсбери сыртқы істер министрі Палмерстонды 1838 жылы Иерусалимге британдық консул Джеймс Финнді жіберуге көндіре алды. Шафтсбери, адал христиан және адал ағылшын, еврейлердің оралуын Британияның саяси және экономикалық артықшылықтары үшін және оның Құдайдың еркі деп сенгендіктен жақтады. 1839 жылдың қаңтарында Шафтсбери «Квартальный ревю» журналында мақала жариялады. Ол Лорд Линдсейдің 1838 жылғы «Египет, Едом және Киелі жер туралы хаттар» (1838) туралы мақаласына түсініктеме бергенімен, еврейлерді Палестинаға қоныстандыру туралы алғашқы саясаткердің ұсынысын жасады. 1848 жылы Шафтсбери еврейлер арасындағы христиандықты насихаттау жөніндегі Лондондық қоғамның президенті болды, оның мүшесі Финн болды. Қырым соғысына (1854) дейінгі кезең, Мұхаммед Әлидің екі он жыл бұрынғы әскери экспансионизмі сияқты, Таяу Шығыста жаңадан құруға мүмкіндік берді. 1853 жылдың шілдесінде Шафтсбери Премьер-министр Лорд Абердинге Ұлы Сирияның «ұлты жоқ ел» екенін және оған «ұлты жоқ елдің» қажет екенін жазды. Мұндай ел бар ма? Әрине, бар, жердің ежелгі және заңды иелері – еврейлер! Сол жылы ол күнделігінде «осы кең және құнарлы аймақтарда жақын арада билеуші болмайды, билік етуді талап ететін белгілі және мойындалған билік болмайды. Бұл аумақ біреуге немесе біреулерге берілуі керек. Халықсыз ел бар, ал Құдай өзінің даналығы мен мейірімімен бізді елсіз елге бағыттап отыр» деп жазды. Бұл сөз тіркесі «Халықсыз жер, жерсіз халық үшін» деген сөздің алғашқы қолданылуы ретінде жиі келтіріледі, бұл сөзбен Шафтсбери еврейлерді Палестинаға қайтарудың басқа бір британдық жақтаушысы доктор Александр Китті еске түсірді.
Shaftesbury was a pre millennial evangelical Anglican who believed in the imminent second coming of Christ. His belief underscored the urgency of immediate action. He strongly opposed Roman Catholic Church ritualism among High Church Anglicans. He also disapproved of the Catholic features of the Oxford Movement in the Church of England. He denounced the Maynooth College Act 1845, which funded the Catholic seminary in Ireland that would train many priests. However, disagreeing with his father, he favored Catholic Emancipation. Shaftesbury was a leading figure within 19th century evangelical Anglicanism. Shaftesbury was President of the British and Foreign Bible Society (BFBS) from 1851 until his death in 1885. He wrote, of the Bible Society, "Of all Societies, this is nearest to my heart Bible Society has always been a watchword in our house." He was also president of the Evangelical Alliance for some time. Shaftesbury was also a student of Edward Bickersteth and the two men became prominent advocates of Christian Zionism in Britain. Shaftesbury was an early proponent of the Restoration of the Jews to the Holy Land, providing the first proposal by a major politician to resettle Jews in Palestine. The conquest of Greater Syria in 1831 by Muhammad Ali of Egypt changed the conditions under which European power politics operated in the Near East. As a consequence of that shift, Shaftesbury was able to help persuade Foreign Minister Palmerston to send a British consul, James Finn, to Jerusalem in 1838. A committed Christian and a loyal Englishman, Shaftesbury argued for a Jewish return because of what he saw as the political and economic advantages Britain would gain from this and because he believed that it was God's will. In January 1839, Shaftesbury published an article in the Quarterly Review, which although initially commenting on the 1838 Letters on Egypt, Edom and the Holy Land (1838) by Lord Lindsay, provided the first proposal by a major politician to resettle Jews in Palestine: In 1848, Shaftesbury became president of the London Society for Promoting Christianity Amongst the Jews, of which Finn was a prominent member. The lead up to the Crimean War (1854), like the military expansionism of Muhammad Ali two decades earlier, signalled an opening for realignments in the Near East. In July 1853, Shaftesbury wrote to the Prime Minister, Lord Aberdeen, that Greater Syria was "a country without a nation" in need of "a nation without a country Is there such a thing? To be sure there is, the ancient and rightful lords of the soil, the Jews!" In his diary that year he wrote "these vast and fertile regions will soon be without a ruler, without a known and acknowledged power to claim dominion. The territory must be assigned to some one or other There is a country without a nation; and God now in his wisdom and mercy, directs us to a nation without a country." This is commonly cited as an early use of the phrase "A land without a people for a people without a land" by which Shaftesbury was echoing another British proponent of the restoration of the Jews to Palestine, Dr Alexander Keith.
Опиум саудасын басу қоғамы
Шафтсбери опиум саудасын тоқтату үшін құрылған «Опиум саудасын басу қоғамының» алғашқы президенті болды. Бұл қоғамды 1874 жылы квакер дінін ұстанушы кәсіпкерлер құрды, ал Шафтсбери 1880 жылдан өмірінің соңына дейін президент қызметін атқарды. Қоғамның күш-жігері нәтижесінде опиум мәселесі бойынша зерттеу жүргізетін Корольдік комиссия құрылды.
Shaftesbury served as the first president of the Society for the Suppression of the Opium Trade: a lobbying group dedicated to the abolition of the opium trade. The Society was formed by Quaker businessmen in 1874, and Shaftesbury was president from 1880 until his death. The Society's efforts eventually led to the creation of the investigative Royal Commission on Opium.
Шафтсбери ескерткіш фонтаны
1893 жылы Лондонның Пикадилли Циркінде орнатылған Шафтсбери ескерткіш фонтаны оның қайырымдастық қызметтерін еске алу мақсатында салынған. Фонтанның үстінде Альфред Гилберттің алюминийден жасалған Антерос мүсіні тұр, ол қанатты, жалаңаш садақшы бейнесінде бейнеленген. Бұл мүсін ресми түрде «Христиандық қайырымдылық періштесі» деп аталады, бірақ халық арасында, қате болса да, «Эрос» деп танымал. Ол «Evening Standard» газетінің логотипінде бейнеленген.
The Shaftesbury Memorial Fountain in Piccadilly Circus, London, erected in 1893, was designed to commemorate his philanthropic works. The fountain is crowned by Alfred Gilbert's aluminium statue of Anteros as a nude, butterfly winged archer. This is officially titled The Angel of Christian Charity, but has become popularly if mistakenly known as Eros. It appears on the masthead of the Evening Standard.
Құрмет
Лорд Шафтсбери Кентербери қауымдастығының мүшесі болды, сондай-ақ Уилберфорстың Сэмюэл және Роберт атты екі ұлы да оның құрамында болды. Лорд Эшли 1848 жылдың 27 наурызында қосылды. Энтони Эшли Купер Англия шіркеуінде 1 қазанда еске алынады.
Lord Shaftesbury was a member of the Canterbury Association, as were two of Wilberforce's sons, Samuel and Robert. Lord Ashley joined on 27 March 1848. Anthony Ashley Cooper is remembered in the Church of England with a commemoration on 1 October.