Кіріспе
Католик шіркеуінің басшысы 1691 жылдан 1700 жылға дейін. Папа Иннокентий XII (Innocentius XII; 13 наурыз 1615 – 27 қыркүйек 1700), шын аты Антонио Пигнателли, 12 шілде 1691 жылдан 1700 жылдың қыркүйегінде қайтыс болғанға дейін Католик шіркеуінің басшысы және Папалық мемлекеттердің билеушісі болды. Ол шіркеудегі жезөкшелікке қарсы қатал позиция алды, Папа Иннокентий XI-нің саясатын жалғастырды, ол жезөкшелікке қарсы күресті бастаған, бірақ Папа Александр VIII тұсында бұл күш алған жоқ. Осы мақсатта ол оған қатаң тыйым салатын папалық бұйрық шығарды. Сондай-ақ, Папа бұл бұйрықты пайдаланып, туыстарына ешқандай кіріс немесе жер берілмеуін қамтамасыз етті.
Pope Innocent XII (Innocentius XII; ; 13 March 1615 – 27 September 1700), born Antonio Pignatelli, was head of the Catholic Church and ruler of the Papal States from 12 July 1691 to his death in September 1700. He took a hard stance against nepotism in the Church, continuing the policies of Pope Innocent XI, who started the battle against nepotism but which did not gain traction under Pope Alexander VIII. To that end, he issued a papal bull strictly forbidding it. The pope also used this bull to ensure that no revenue or land could be bestowed on relatives.
Ерте өмір
Антонио Пигнателли 1615 жылдың 13 наурызында Шпинаццолада (қазіргі Апулияда) Неаполь Корольдігінің ең аристократиялық отбасыларының бірінде дүниеге келді. Бұл отбасыда бірнеше вице-корольдер мен тәждің министрлері болған. Ол Франческо Пигнателли мен Порция Карафаның бес баласының төртіншісі еді. Оның бауырлары – Марцио, Людовико, Фабрицио және Паола Мария. Ол Римдегі Collegio Romano колледжінде білім алып, канондық және азаматтық құқықтан докторлық дәрежесін алды.
Дипломатиялық мансап
20 жасында ол Рим папасы VIII Урбанның сарайында шенеунік болды. Пигнателли Апостольдық қолтаңбаның референдарийі болды және Фано мен Витербо қалаларының губернаторы қызметін атқарды. Кейін ол Мальтаға барып, 1646 жылдан 1649 жылға дейін инквизитор, содан кейін Перуджа губернаторы болып қызмет етті. Осыдан кейін көп ұзамай ол дін қызметкеріне орденделуімен байланысты қызметке кірді.
Епископтық және кардиналдық
Пигнателли 1652 жылы Ларисаның титулярлық архиепископы болып тағайындалды және Римде епископтық киризбен қабылданды. Ол 1660-1668 жылдары Польшаға, ал 1668-1671 жылдары Австрияға апостолдық нунций ретінде қызмет етті. Иннокентий XII шіркеудің басқаруын жақсартуға бағытталған Forum Innocentianum-ды қоса, шіркеу мемлекеттеріне түрлі реформалар енгізді. 1693 жылы ол француз епископтарын 1682 жылғы ассамблеяда қалыптастырылған Галликандық еркіндіктерге қатысты төрт қағиданы қайтаруға мәжбүр етті. 1699 жылы ол Жак-Бенинь Боссюенің пайдасына шешім шығарды, бұл прелаттың Фенелонмен оның "Святых максимдері" туралы түсіндірмесіне байланысты даусында болды. Иннокентий XII-нің понтификаты алдыңғыларынан өте ерекшеленді, себебі ол Габсбург монархиясының орнына Францияға жақын болды; Франция 1644 және 1655 жылдары өз кандидаттарын сайлай алмағаннан кейін 20 жылдың ішіндегі алғашқы рет.
Консисториялар
Иннокентий XII төрт консисторияда 30 кардинал тағайындады; олардың екеуін ол құпия сақтап, кейіннен кардиналдар тізіміне қосты.
Қасиеттілер мен ақтар
Ол 5 қыркүйекте 1696 жылы Луккалық Зитаны қасиетті деп жариялады. Иннокентий XII 17 шілдеде Августин Кажотичті мақұлдады және 1693 жылы Анжела Фолиньскийге қатысты табынуды бекітті. Сондай-ақ, ол Осана Андреасиді 24 қарашада 1694, Мария де Сервеллионеді 13 ақпанда 1692, Португалиялық Жананы 31 желтоқсанда 1692, Умилиана де' Серчиді 24 шілдеде 1694, Хелен Энсельминиді 29 қазанда 1695 және Гландевтің Дельфинасын 1694 жылы мақұлдады.
Өлім
Иннокентий XII 1699 жылы 25 желтоқсанда подаграмен (ревматикалық ауру) қатты ауырып, сондықтан 1700 жылғы юбилейдің басталуын белгілеу үшін Санкт-Петер базиликасындағы Киелі есіктің салтанатты ашылуына қатыса алмады. Осы себепті кардинал Эммануэль Теодоз де Ла Тур д’Овернье салтанатты шарада понтификтің өкілі болды. 1700 жылы шілде айындағы Пасха күні ауыр сырқатта жатқан понтифик Куириналь сарайының сыртында жиналған көпшілікке балконынан батасын берді. Денсаулығына қарамастан, ол 1700 жылдың маусым айында үш жаңа кардинал тағайындады. Иннокентий 1700 жылы 27 қыркүйекте қайтыс болды, ал келесі конклавта Рим папасы Клемент XI (1700–1721) оның орнына келді. Оның Петір шіркеуіндегі мазары Филиппо делла Валле салып жасады.
Көркем шығармаларда
Роберт Браунингтің 1869 жылы жазылған "Жылқа және кітап" атты ұзын поэмасында Innocent баяндаушылардың бірі болып келеді. Ол Римдегі тарихи кісі өлтіру ісіне папа ретінде араласуының нақты оқиғасына негізделген. Иннокентий – мұртты қырқып алмаған соңғы папа.