Кіріспе

Британдық суретші (1930–2018)

1941 жылы Айрес Хэммерсмиттегі Сент-Полс мектебінің кіші бөлімшесі – Колет-Кортқа жіберілді. Келесі жылы ол Сент-Полс қыздар мектебіне қабылдау емтиханын тапсырды. Содан кейін Айрес өнер мектебіне баруды шешті. 1946 жылы Слэйд көркемсурет мектебіне түсуге өтініш берді және қабылданды. Бірақ, он алты жасында ол оқуға түсуге әлі жас еді. Оған Камбервелл өнер мектебіне өтініш беруге кеңес берді және ол 1946 жылдан 1950 жылға дейін онда оқыды.

Оқыту

Джиллиан Айрес 1951-1959 жылдары Соходағы AIA галереясында жартылай уақыт жұмыс істеді, содан кейін оқытушылық мансабын бастады. Коршемдегі уақытының көп бөлігінде ол Малкольм Хьюзбен оқу студиясын бөлісті. Ол 1965-1978 жылдары Лондондағы Сент-Мартин өнер мектебінде аға оқытушы болып жұмыс істеді және 1978 жылы Уинчестер өнер мектебінде сурет салу бөлімінің меңгерушісі болды – Ұлыбританияда мұндай лауазымға тағайындалған алғашқы әйел оқытушы. Айрес алғашқы жобаларының бірі – 1957 жылы сәулетші Майкл Гринвудтың Лондонның солтүстігіндегі Саут-Хэмпстед орта мектебінің асханасын безендіруге берген тапсырмасы болды. "Америкалық абстрактілік экспрессионизмге британдықтардың жалғыз нағыз үлесі" деп сипатталған қабырға суреттері, 1983 жылы жаңадан табылғанша, дереу қабырға қағазымен жабылып қалды, және олар табылғанда жай-күйінде сақталған еді.

Баспа жасау

Айрес Уильтширде Джек Ширрефпен, ал өмірінің соңында Лондондағы Thumbprint Editions-те Питер Косовичпен бірге гравюралар жасады. Айрес 1998 жылы Алан Кристеа галереясымен бірлесіп, өзінің алғашқы гравюра жобасын – үш офорттан тұратын топты жасады. Алан Кристеа галереясы оның туындыларын галереяда жеті жеке көрмеде, көптеген топтық көрмелерде және әлемнің түкпір-түкпіріндегі өнер көрмелерінде көрсетті. Оның бірнеше жеке көрмелері Ұлыбританиядағы институттарда көрсетілді, ал галерея Джервуд галереясы (Гастингс, 2010), Уэльс Ұлттық мұражайы (Кардифф, 2017) және CAFA өнер мұражайы (Пекин, 2017) сияқты мекемелер мен мұражайлармен серіктестік құрып, Айрес суреттерінің, сызбаларының және гравюраларының ірі көрмелері арқылы оның туындыларын кең көрерменге жеткізді.

Жеке көрмелері мен коллекциялары

Айрстың бірнеше жеке көрмелері болды, алғашқысы 1956 жылы Лондондағы Gallery One галереясында өтті. Оның ішінде Оксфордтағы Заманауи өнер мұражайы (1981); Серпентин галереясы, Лондон (1983); Лондондағы Корольдік өнер академиясы (1997); Саутгемптон қалалық өнер галереясы (2005); Джервуд галереясы (2010); Уэльстің ұлттық мұражайы, Кардифф (2017) және Пекиндегі CAFA өнер мұражайы (2017) бар. Оның туындылары көптеген галереялардың қорында сақталған, соның ішінде Лондондағы Тейт галереясы; Лондондағы Виктория және Альберт мұражайы; Манчестердегі Уитворт өнер галереясы; Суиндон мұражайы және өнер галереясы; Бостон қаласындағы Көркем өнер мұражайы; Нью-Хейвендегі Йель британдық өнер орталығы және Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайы.

Марапаттар

Айрз 1963 жылы Жапонияның Халықаралық өнерді насихаттау қауымдастығы сыйлығымен марапатталды, ал 1975 жылы Ұлыбританияның Өнер кеңесінен стипендия алды. 1986 жылы Британ империясы орденінің офицері (OBE) дәрежесіне ие болды, 1991 жылы Корольдік академияның мүшесі атанды. Айрздің сөзінше, деректі фильм Академияның егде жастағы мүшелерін бұрмалап көрсеткен. Ол Маркус Харвидің сериялық кісі өлтіруші Майра Хиндлинің портретін көрмеге қосуға қарсылық білдірді.

Момарттағы өрт (2004)

2004 жылғы 24 мамырда Айреске тиесілі 14 туынды Лондонның шығысындағы Лейтон қаласындағы Кромвель өнеркәсіптік аймағындағы Momart өнер сақтау компаниясының қоймасындағы өрт кесірінен қирады.

Жеке өмір

Айрес 1951 жылы суретші Генри Мундиге үйленді. 1976 жылы олар ажырасып, бірақ бірге тұруын жалғастырды. Олардың екі ұлы болды. 1987 жылы Айрес Уэльстен Девон мен Корнуолл шекарасындағы Морвенстоуға, XV ғасырға салынған шағын үйге көшіп кетті. Оның қазасынан кейін, жиырма жыл бойы оны өкілдік еткен Алан Кристеа галереясы оны «өнері мен өмір салтында зор қайраткерлік, тәуелсіздік пен нық қадамдылық танытқан» деп сипаттады. Оның туындылары 2019 жылы Солсбери, Уилтширдегі Жаңа өнер орталығында Рейчел Джонс пен Нао Мацунаганың туындыларымен бірге, оның өлімінен кейін қойылды.