Уильям Эдвард Саймон: Американ саяхатшысы және қайырымдылық ісінің қайырмасы

Кіріспе

Уильям Эдвард Саймон (27 қараша 1927 жыл - 3 маусым 2000 жыл) – американдық саяхатшы, кәсіпкер және қайырымдылық жасаушы, АҚШ-тың 63-ші қазынашылық министрі қызметін атқарған. Ол Никсон әкімшілігі кезінде 1974 жылдың 9 мамырында қазынашылық министрі болып тағайындалды. Никсон отставкаға кеткеннен кейін Саймонды президент Джеральд Форд қайта тағайындады және 1977 жылға дейін, президент Джимми Картер билікке келгенге дейін қызмет етті. Мемлекеттік қызметтен басқа, ол табысты кәсіпкер және қайырымдылық жасаушы болды. Уильям Э. Саймон қоры оның мұрасын жалғастыруда. Ол өзін еркін нарық капитализмінің жақтаушысы ретінде көрсетті. Ол былай деп жазды: "Жеке тұлғаның егемендігін көрсететін бір ғана әлеуметтік жүйе бар: ол – еркін нарық немесе капиталистік жүйе".

Ерте өмір және мансап

Саймон 1927 жылғы 27 қарашада Нью-Джерси штатының Патерсон қаласында Елеонора (құрметті аты Кернс) мен Чарльз Саймонның кіші ұлы ретінде дүниеге келді, ол сақтандыру саласындағы басшы болған. Ол Блэр академиясында оқыды және Ньюарк академиясын бітірді, онда оқуға қарағанда спортқа көбірек дайындық жасады. АҚШ армиясының жаяу әскерінде қызметтен кейін ол 1952 жылы Пенсильвания штатының Истон қаласындағы Лафайет колледжін бітіріп, Дельта Каппа Эпсилон студенттік бауырластығының (Rho тарауы) мүшесі болды. Өмірінің соңында Саймон 1972 жылдан 1973 жылға дейін қамқорлық кеңесінің мүшесі болды.

Мансап

Саймон 1952 жылы Union Securities компаниясында карьерасын бастады. Кейін ол Weeden & Co. компаниясының вице-президенті қызметін атқарды, ал соңынан Salomon Brothers компаниясында мемлекеттік және қалалық облигациялар бөлімінің аға серігі болып тағайындалды, онда ол фирманың жеті адамдық басқару комитетінің мүшесі болды.

Федералды мемлекеттік қызмет

Қаржы министрі лауазымына тағайындалған кезде Саймон 1973 жылдың 22 қаңтарынан бері Қаржы министрінің орынбасары болып қызмет етіп келген. Орынбасар ретінде Саймон Никсон әкімшілігінің АҚШ-тың қаржы институттарын қайта құру және жақсарту бағдарламасын қадағалап отырды. 1973 жылдың 4 желтоқсанынан бастап ол Федералдық Энергетика кеңсесінің алғашқы басшысы болып тағайындалды және мұнай эмбаргосының ең жоғары нүктесінде Федералдық Энергетика басқармасын іске қосып, басқарды. Осылайша ол «Энергия патшасы» деген кең танымал лақап атқа ие болды және АҚШ саясатында «патша» терминінің қайта жандануын білдірді. Саймон Президенттің Мұнай саясаты комитетінің төрағасы болды және 1973 жылдың сәуір айында міндетті мұнай импорты бағдарламасын қайта қарастыруда маңызды рөл атқарды. Саймон Президенттің Энергетикалық ресурстар кеңесінің мүшесі болды және ішкі және халықаралық энергетикалық саясатты үйлестіруде маңызды жауапкершілікті жүктеді. 1974 жылдың тамызында Саймон АҚШ-тың Қаржы министрі болғаннан кейін үш ай өткен соң Президент Никсон отставкаға кетті. Никсонның ізбасары Президент Джеральд Форд Саймоннан Қаржы министрі қызметін жалғастыруды өтінді, ал Форд кейіннен оны Экономикалық саясат кеңесінің төрағасы және Форд әкімшілігінің экономикалық мәселелер жөніндегі бас сөйлеушісі етіп тағайындады. 1975 жылдың 8 сәуірінде Президент Форд оны 1974 жылғы Сауда заңына сәйкес құрылған, жаңадан құрылған Шығыс-Батыс сыртқы сауда кеңесінің төрағасы етіп тағайындады. 1977 жылы Саймон Қаржы департаментінің ең жоғары наградасы – Александр Гамильтон сыйлығын алды. 1976 жылы Қаржы министрі қызметін атқарып жүргенде, Египет Президенті Анвар Садат Саймонды Республиканың орденімен/Ніл орденімен марапаттады. Саймонның Қаржы министрі лауазымы 1977 жылдың 20 қаңтарында аяқталды. Қаржы министрі ретінде Саймон еркін нарықты қолдайтынын және бизнесті субсидиялайтын немесе жазалайтын үкіметтік саясатты қабылдамайтынын мәлімдеді. Саймонның өзінің сөзімен айтқанда:

Соңғы ғасыр бойы бизнесмендердің еркін кәсіпкерлікке деген құштарлығы күрт әлсіреп кетті, себебі олар мемлекеттен қысқа мерзімді пайда табуға болатынын түсінді. Мен бизнесмендердің әрбір дағдарыста үкіметке асығып, осы жүйені өнімді еткен бәсекелестіктен көмек немесе қорғау сұрағанын сенбеушілікпен бақыладым.

Жеке сектордағы мансап

Саймон 12 миллион долларға Балтимор Ориолс командасының бақылау үлесін Джерольд Хоффбергерден сатып алуға тырысты, бірақ бұл франшизаны Вашингтон, округ Колумбияға көшіруі мүмкін деген қорқыныш тудырды. 1978 жылдың жазында басталған келіссөздер 1979 жылдың 5 ақпанында оның ұсынысын кері тартып алған кезде аяқталды. Ол ашумен айтты: "Мырза Хоффбергер екі жақтан да пайда көруге тырысады. Жарайды, ол осы жағын ұмытсын. Менің ойымша, қазір ойын аяқталды. Ол тауардың құнын төмендетіп, адалдықсыздықпен әрекет етті. Мені жексенбіге дейін әр жерде алдады." Ориолз командасын алты айдан кейін, 2 тамызда Эдвард Беннетт Уильямс сатып алды, ол бұл келіссөздерде Саймонның өкілі болған. Саймон 1980-ші жылдары кредиттік сатып алудың (LBO) пионері болды. Үкіметтік қызметтен кейін Саймон үш жыл бойы Blyth Eastman Dillon компаниясының вице-президенті болды. Ол және оның серіктесі, салық есепшісі Рей Чемберс бірлесіп Wesray Capital Corporation (Саймон "Wes" және Чемберс "ray" деп аталады) құрды, бұл компания Gibson Greeting Card Company, Anchor Glass және Simmons Mattress Company сияқты компанияларды сатып алып сатты. Әдетте олар өз ақшасының аз бөлігін инвестициялап, бұрынғы акционерлерден сатып алуды аяқтау үшін маңызды қарызды қосады, содан кейін компанияларды толығымен немесе бөлік-бөлікпен сатады, оларға өзгерістер енгізіп, "кейде жұмыс орындарын қысқарту және басқа да қысқа мерзімді шығындарды азайту шаралары" қолданады. 1982 жылы Wesray шамамен 1 миллион доллар капиталға (Саймон 330 000 доллар салым қосты) инвестициялады және Цинциннатидегі сәлемдесу карточкалары компаниясы Гибсон Гритсингсті 80 миллион долларға жекешелендіру үшін тағы 79 миллион доллар қарыз алды. Он сегіз айдан кейін компания қайтадан 290 миллион долларлық құнмен акциялық нарыққа шығарылды, ал Саймонның 330 000 долларлық инвестициясы 66 миллион долларға бағаланды. 1984 жылы ол WSGP International компаниясын құрды, ол АҚШ-тың батыс бөлігіндегі және Тынық мұхиты аймағындағы жылжымайтын мүлік және қаржылық қызметтер саласындағы компанияларға инвестиция жасауға бағытталған. 1988 жылы ұлдары Уильям Э. Саймон кіші және Дж. Питер Саймонмен бірге Нью-Джерси, Лос-Анджелес және Гонконгта кеңселері бар жаһандық инвестициялық банк William E. Simon & Sons-ты құрды. Бүгінгі күні компания венчурлық капиталды ұсынумен белсенді түрде айналысады. 1990 жылы ол бірнеше инвесторлармен бірлесіп Catterton Simon Partners жеке меншік инвестициялық компаниясын құрды, ол ішімдіктер және басқа да тұтыну тауарларына бағытталған, қазір Catterton Partners деп аталады. Anchor Glass ісінде Саймон компаниямен жасасқан келісімдер арқылы миллиондаған доллар табыс тапты, онда компания өзінің жерін, ғимараттарын және жабдықтарын Саймоннан жалға алды. Wesray сонымен қатар Anchor компаниясының Midland Glass Company-ны сатып алуын жүзеге асыру үшін банк комиссияларын алды. Anchor Glass сонымен қатар Саймонның ішінара иелігіндегі брокерлік фирмадан сақтандыруды (апаттар, жауапкершілік, қызметкерлердің денсаулығы және әл-ауқат) сатып алды. Тампадағы Anchor Glass корпоративтік кеңсесі Саймоннан жалға алынған. Anchor Glass кейіннен SEC-ке берген мәлімдемесінде "бұл келісімдер нарықтық баға бойынша жасалмағанын және компанияға тиімсіз болғанын" мойындады. Anchor Glass компаниясы ақырында мексикалық Vitro, S. A. компаниясымен сатып алынды.

Simon attempted to purchase controlling interest in the Baltimore Orioles from Jerold Hoffberger for $12 million, but it aroused fears that he was going to move the franchise to Washington, D. C. Negotiations which began in the summer of 1978 ended when he withdrew his offer on February 5, 1979. He bitterly complained, "Mr. Hoffberger wants to play both ends against the middle. Well, he can forget this end. I think at this point and at this time the game is over. He has damaged the merchandise and acted in bad faith. I think I've been played dirty pool everywhere to Sunday." The Orioles were acquired at the same price six months later on August 2 by Edward Bennett Williams who had represented Simon in those negotiations. Simon was a pioneer of the leveraged buyout (LBO) in the 1980s. Following government service, Simon was a Vice Chairman at Blyth Eastman Dillon for three years, He and his partner, then co founded with Ray Chambers, a tax accountant, Wesray Capital Corporation (Simon contributing the "Wes" and Chambers contributing the "ray" based on his initials), an LBO firm that bought and sold, among others, the Gibson Greeting Card Company, Anchor Glass, and the Simmons Mattress Company, typically investing tiny fractions of their own money and including significant debt to complete the purchase from prior shareholders, and then selling the companies whole or piecemeal after making changes that "often included job cutbacks and other short term cost reduction measures.". In 1982, Wesray invested approximately $1 million in equity capital (with Simon contributing $330,000) and borrowed another $79 million to take private a Cincinnati based greeting card company, Gibson Greetings, for $80 million. Eighteen months later, the company was taken public again, with a value of $290 million, and Simon's $330,000 investment was worth $66 million. In 1984, he launched WSGP International, which concentrated on investments in real estate and financial service organizations in the western United States and on the Pacific Rim. In 1988, together with sons William E. Simon Jr. and J. Peter Simon, he founded William E. Simon & Sons, a global merchant bank with offices in New Jersey, Los Angeles, and Hong Kong. The firm is now extensively involved in providing venture capital. In 1990, he partnered with several investors to form Catterton Simon Partners, a private equity firm focused on beverages and other consumer products, which today is known as Catterton Partners. In the Anchor Glass case, Simon made millions more through deals with the company wherein the company leased its land, buildings, and equipment from Simon. Wesray also received banking fees for handling the subsequent purchase by Anchor of Midland Glass Company. Anchor Glass also bought casualty, liability, employee health and benefit insurance from a brokerage firm partially owned by Simon. The Anchor Glass corporate headquarters in Tampa was leased from Simon. Anchor Glass later admitted in an SEC filing, that "these arrangements were not the result of arm's length bargaining [and] were not favorable to the company". Anchor Glass was finally bought by a Mexican company, Vitro, S. A.

Simmons Mattress Company, 1886 жылы құрылған компания, 1986 жылы Wesray және серіктестері 120 миллион долларға сатып алып, 1989 жылы 241 миллион долларға сатты. 1980-ші жылдардың соңында Forbes журналы Саймонның байлығын 300 миллион долларға бағалады. Өзінің бизнес карьерасы барысында Саймон отыздан астам компанияның директорлар кеңесіне кірді, оның ішінде Xerox, Citibank, Halliburton, Dart & Kraft және United Technologies. 2017 жылы William E. Simon & Sons компаниясы Massy Quick & Company компаниясымен толық акциялық мәміле бойынша бірікті.

Коммерциялық емес позициялар

Саймон АҚШ Олимпиада комитетінің белсенді мүшесі болды, 1977 жылдан 1981 жылға дейін қазынашы, ал 1981 жылдан 1985 жылға дейін президент қызметін атқарды. Осы қызметте ол 1984 жылы Сараевода өткен Қысқы Олимпиада ойындарын және 1984 жылы Лос-Анджелесте өткен Жазғы Олимпиада ойындарын басқарды. Саймон 1985 жылдан 1997 жылға дейін Лос-Анджелес ойындарының табысымен құрылған АҚШ Олимпиадалық қорына төрағалық етті және 1991 жылы АҚШ Олимпиадалық даңқ залына енгізілді. 1975 жылдың 11 қазанында Саймон президент Фордтың атынан Бостон қаласындағы Фенвей паркінде 1975 жылғы Әлем сериясының алғашқы допты лақтырды, бұл спортқа қатысты тағы бір марапат болды. Саймон спорттағы мансабында көптеген наградаларға ие болды, соның ішінде АҚШ Олимпиада комитетінің Олимпиада ұшқыны және Халықаралық Олимпиада комитетінің Олимпиада ордені бар. Саймон Джесси Оуэнс қоры, Баскетбол даңқы залы, Ұлттық теннис қоры және даңқы залы, АҚШ Әуесқой бокс қоры, Әйелдер спорты қоры және 1994 жылғы Әлем чемпионатының ұйымдастыру және басқару комитеттерінде лауазымды тұлға немесе мүше болып қызмет етті.

Жеке өмір

Саймон Нью-Джерси штатының Хардинг қалашығының тұрғыны болды. "Итаска" суперяхтасы Саймонға тиесілі болған, ол Солтүстік-Батыс өткелі арқылы өткен тұңғыш яхта, одан кейін Антарктидаға сапар жасады. 1950 жылы ол алғаш рет Кэрол Жирардқа үйленді. Уильям мен Кэрол Саймонның екі ұлы мен бес қызы болды (Билл, Дж. Питер, Мэри Бет, Кэрол Ли, Эйми, Джули Энн және Йоханна) және 27 немересі болды. Ол 1995 жылы дүние салды. Саймон 1996 жылы екінші әйелі Тония Адамс Доннеллиге үйленді.

Өлім

Саймон 2000 жылдың 3 маусымында 72 жасында Калифорния штатының Санта-Барбара қаласында өкпе фиброзының салдарынан қайтыс болды. Ол Нью-Джерси штатының Тотова қаласындағы Лорел Гроув еске алу паркіне жерленген. 2002 жылы оның ұлы Билл Саймон Калифорния губернаторы лауазымына республикалық партияның үміткері болды. Оның қызы Мэри Бет Саймон актриса Мерил Стриптің інісі Дана Стрипке үйленді.

Мұра

Вест-Пойнттағы АҚШ әскери академиясында Саймон Уильям Э. Саймонның кәсіби әскери этика орталығын, ал АҚШ Әскери-әуе академиясында Уильям Э. Саймонның стратегиялық зерттеулер орталығы мен Саймон атындағы профессорлық қызметін құрды. 1976 жылы Саймон бұрынғы АҚШ сенаторы Джон Хайнц есімімен аталған АҚШ сенаторы Джон Хайнц сыйлығын «Тағайындалған немесе сайланған лауазым иесінің ең үлкен қоғамдық қызметі» үшін алды. Бұл сыйлықты Jefferson Awards ұйымы жыл сайын табыстайды. 1978 жылы Саймон мен Ирвинг Кристол Білім беру істері институтын құрды, ол 1990 жылы Мэдисон орталығымен бірігіп, Білім беру істері жөніндегі Мэдисон орталығы болып қайта құрылды. Саймон Джон М. Олин қорының президенті және Джон Темплтон қорының мүшесі болып қызмет етті. Ол сонымен қатар The Heritage Foundation және Гувер институты сияқты елдің көптеген жетекші саяси-талдау орталықтарының кеңесіне кірді. Ол 1978 жылы либертариандық автор Эдит Эфронның қолымен жазылған «Шындықтың уақыты» және 1980 жылы «Іс-қимыл уақыты» атты екі бестселлер кітаптың авторы болды. 1986 жылы бизнес, қаржы және қоғамдық қызметтегі лидерлігін мойындау мақсатында Рочестер университетінің Менеджмент мектебі Уильям Э. Саймонның Бизнес-әкімшілік мектебі деп атау өзгертті. Сол жылы Саймон Америка жетістіктері академиясының Алтын тақтасы сыйлығын иеленді. 2007 жылғы 26 қазанда The Washington Post газетінде Саймонның ұлы Уильям Саймонның өмірбаяны жарияланды. Онда Саймонның досы, The Heritage Foundation президенті Эдвин Фейлнер Саймон ағаны «ешкімнен жалтармаған, қатал облигация саудагері» деп сипаттады. Оның мінезінің бір мысалы ретінде Саймон ағаның «демалыс күндері балаларын ерте оятқанда, олардың басына суық су құйғандығы» айтылады. The Washington Post газеті Саймонның кіші ұлының өмірбаянында Уотергейт оқиғасы Саймон ағаға қандай әсер еткенін былай талдайды:

At the U. S. Military Academy at West Point, Simon established the William E. Simon Center for the Professional Military Ethic and at the U. S. Air Force Academy, he established the William E. Simon Center for Strategic Studies and a Simon professorship. In 1976, Simon received the U. S. Senator John Heinz Award, named for former U. S. Senator John Heinz, for the "Greatest Public Service by an Elected or Appointed Official", an award given out annually by Jefferson Awards. In 1978, Simon and Irving Kristol founded The Institute For Education Affairs, which merged with the Madison Center to become the Madison Center for Educational Affairs in 1990. Simon served as president of the John M. Olin Foundation and as trustee of The John Templeton Foundation. He has also served on the boards of many of the nation's premier think tanks, including The Heritage Foundation and the Hoover Institution. He was the author of two best selling books, A Time for Truth in 1978 (ghostwritten by libertarian author Edith Efron) and A Time for Action in 1980. In 1986, in recognition of his leadership in business, finance, and public service, the Graduate School of Management at the University of Rochester was renamed the William E. Simon Graduate School of Business Administration. The same year, Simon received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement. On October 26, 2007, a profile on Simon's son William Simon Jr. in The Washington Post described Simon Sr. as "a legendary architect of the modern conservative movement" but also describes him as being "legendarily mean." The profile quotes Simon Sr.'s friend, Edwin Feulner, president of The Heritage Foundation, who described Simon Sr. as "a mean, nasty, tough bond trader who took no BS from anyone." It relates as an example of this aspect of his character that Simon Sr. "would awaken his children on weekend mornings by dousing their heads with buckets of cold water." The Washington Post's profile of Simon Jr. analysizes the lasting impact of Watergate on Simon Sr. this way: