Брук Тейлор: Англиялық математик және оның ғылыми еңбектері

Кіріспе

Ағылшын математигі Брук Тейлор (18 тамыз 1685 – 29 желтоқсан 1731) – математикалық талдаудағы бірнеше нәтижелерімен әйгілі болған ағылшын математигі және заңгер. Тейлордың ең белгілі жетістіктері – Тейлор теоремасы және Тейлор қатары, олар функцияларды нақты нүктелерде шексіз шағын мөлшермен қарастыру үшін маңызды құралдар болып табылады.

Өмір және жұмыс

Брук Тейлор Эдмонтон қаласында (бұрынғы Миддлсекс) дүниеге келді. Тейлордың әкесі – Кент қаласының Патриксборн округінен парламент депутаты Джон Тейлор, анасы – Дурхэм баронеті сэр Николас Темпесттің қызы Оливия Темпест болды. 1701 жылы ол Кембридж университетінің Сент-Джон колледжіне қарапайым студент ретінде қабылданды және 1709 жылы заң ғылымдары бойынша бакалавр, ал 1714 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Тейлор математиканы Джон Мачин мен Джон Киллден оқыды, нәтижесінде ол "осцилляция центрі" мәселесін шешуге қол жеткізді. Тейлордың шешімі 1714 жылдың мамыр айына дейін жарияланбады, сол кезде Иоганн Бернулли оның басымдығына күдік келтірді. Тейлордың "Methodus Incrementorum Directa et Inversa" (1715) ("Тікелей және кері өсім әдістері") атты еңбегі жоғары математикаға "шекті айырмалардың есебі" деп аталатын жаңа сала қосты. Тейлор осы жетістікті тербелістің қозғалысын анықтау үшін пайдаланды. Сонымен қатар, ол астрономиялық аберрацияны алғаш рет толыққанды зерттеді. Осы еңбекте Тейлордың белгілі теоремасы келтірілген, оның маңыздылығы 1772 жылға дейін танылмады, сонда Джозеф Луи Лагранж оның пайдалылығын түсініп, оны "дифференциалдық есептеудің негізгі негізі" деп атады. Тейлордың 1715 жылғы "Сызықтық перспектива" атты эссесінде ол перспективаның принциптерін одан да түсінікті етіп баяндады, бірақ оның көптеген жазбаларындағы қысқалық пен түсініксіздік мәселелері осы еңбекке де әсер етті, сондықтан эссеге Джошуа Кирбидің (1754) және Даниел Фурньенің (1761) трактаттарында қосымша түсіндірулер қажет болды. Тейлор 1712 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Сол жылы ол сэр Исаак Ньютон мен Готфрид Лейбництің талаптарын қарау комитетіне қатысты. 1714 жылдың 13 қаңтарынан 1718 жылдың 21 қазанына дейін ол қоғамның хатшысы болып қызмет етті. 1715 жылдан бастап Тейлордың ғылыми еңбектері философиялық және діни сипатқа ие болды. Ол Николас Малебранштің көзқарастары туралы граф де Монмортпен хат алмасты. 1719 жылы Экс-ла-Шапельден оралғаннан кейін жазылған, аяқталмаған "Яһудилердің құрбандықтары" және "Қан жеудің заңдылығы" атты трактаттары кейіннен оның қағаздарынан табылған. Тейлор 1721 жылы Уоллингтонда (Суррей) тұратын мисс Бриджеске әкесінің келісімінсіз үйленді. Бұл неке оның әкесімен арақатынасын нашарлатты, бірақ 1723 жылы әйелі ұл туғанда босанғаннан кейін қайтыс болғаннан кейін жақсарды. Тейлордың ұлы тірі қалған жоқ. Ол келесі екі жылды отбасымен Бифронста өткізді, ал 1725 жылы әкесінің келісімімен Олантигтен келген Сабетта Саубриджге үйленді. Ол 1730 жылы бала туғанда қайтыс болды, бірақ олардың жалғыз қызы Элизабет аман қалды. Тейлордың әкесі 1729 жылы қайтыс болды, соның салдарынан Тейлор Бифронс иелігін мұраға алды. Тейлор 1731 жылдың 29 желтоқсанында, 46 жасында Лондонның Сомерсет Хаусында қайтыс болды.

Brook Taylor was born in Edmonton (former Middlesex). Taylor was the son of John Taylor, MP of Patrixbourne, Kent and Olivia Tempest, the daughter of Sir Nicholas Tempest, Baronet of Durham. He entered St John's College, Cambridge, as a fellow commoner in 1701, and took degrees in LL. B. in 1709 and LL. D. in 1714. Taylor studied mathematics under John Machin and John Keill, leading to Taylor obtaining a solution to the problem of "center of oscillation." Taylor's solution remained unpublished until May 1714, when his claim to priority was disputed by Johann Bernoulli. Taylor's Methodus Incrementorum Directa et Inversa (1715) ("Direct and Indirect Methods of Incrementation") added a new branch to higher mathematics, called "calculus of finite differences". Taylor used this development to determine the form of movement in vibrating strings. Taylor also wrote the first satisfactory investigation of astronomical refraction. The same work contains the well known Taylor's theorem, the importance of which remained unrecognized until 1772, when Joseph Louis Lagrange realized its usefulness and termed it "the main foundation of differential calculus". In Taylor's 1715 essay Linear Perspective, Taylor set forth the principles of perspective in a more understandable form, but the work suffered from brevity and obscurity problems which plagued most of his writings, meaning the essay required further explanation in the treatises of Joshua Kirby (1754) and Daniel Fournier (1761). Taylor was elected as a fellow in the Royal Society in 1712. In the same year, Taylor sat on the committee for adjudicating the claims of Sir Isaac Newton and Gottfried Leibniz. He acted as secretary to the society from 13 January 1714 to 21 October 1718. From 1715 onward, Taylor's studies took a philosophical and religious bent. He corresponded with the Comte de Montmort on the subject of Nicolas Malebranche's tenets. Unfinished treatises written on his return from Aix la Chapelle in 1719, On the Jewish Sacrifices and On the Lawfulness of Eating Blood, were afterwards found among his papers. Taylor married Miss Brydges of Wallington, Surrey in 1721 without his father's approval. The marriage led to an estrangement with his father, which improved in 1723 after Taylor's wife died in childbirth while giving birth to a son. Taylor's son did not survive. He spent the next two years with his family at Bifrons, and in 1725 he married with his father's approval, Sabetta Sawbridge of Olantigh, Kent. She died in childbirth in 1730, though his only daughter, Elizabeth, survived. Taylor's father died in 1729, leaving Taylor to inherit the Bifrons estate. Taylor died at the age of 46, on 29 December 1731, at Somerset House, London.

Құрмет

Тейлор кратері – 1935 жылы Брук Тейлордың құрметіне аталған Ай бетіндегі соққылық кратер.