АҚШ Үшінші Флоты: Тынық мұхитындағы күш

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің нөмірленген флоты

АҚШ-тың үшінші флоты – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің нөмірленген флотының бірі. Үшінші флоттың жауапкершілік аймағына Беринг теңізі, Аляска, Алеут аралдары және Арктиканың бір бөлігін қоса, Тынық мұхитының шамамен елу миллион шаршы мильді құрайтын шығыс және солтүстік бөліктері кіреді. Бұл аймақтағы маңызды мұнай және сауда жолдары АҚШ-тың және Тынық мұхиты аймағындағы достық елдердің экономикалық өркендеуі үшін аса маңызды. 1943 жылы құрылған үшінші флот Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Тынық мұхитының орталық бөлігіндегі жапон күштеріне қарсы кең ауқымды операциялар жүргізді. 1945 жылы таратылған флот 1973 жылға дейін жатты, содан кейін қайта құрылып, қазіргі міндеттерін атқара бастады.

Миссия

Үшінші флот Тынық мұхитында теңіз операцияларын жоспарлайды және іске асырады. Флот теңізді қорғау, аймақтық қауіпсіздік және гуманитарлық операцияларды қолдауды бірыңғай теңіз күші ретінде әрекет ететін, интеграцияланған теңіз және жағалау күзет күштері арқылы қамтамасыз етеді. АҚШ пен оның одақтастары мен серіктестері арасындағы қарым-қатынасты нығайтады, бірлескен, ведомствоаралық және көпұлттық жаттығулар мен «Тынық мұхиты айналымы», «Тынық мұхиты серіктестігі» және «Флот апталары» сияқты операциялар арқылы. Үшінші флот өз қызметкерлеріне бейбітшілікті нығайту және қақтығыста жеңіске жету үшін қажетті дағдыларды меңгеруге мүмкіндік беретін нақты және маңызды оқуды қамтамасыз етеді. Үшінші флот – Калифорния, Вашингтон және Гавайиде орналасқан кемелерді, су асты кемелерін және ұшақтарды басқаруға дайын күш. Флоттың теңіздегі күштеріне бес авианосецтік шабуыл тобы кіреді, олардың әрқайсысы крейсерлер, эсминецтер және фрегаттардан тұрады. Сонымен қатар, 30-дан астам су асты кемесі және 12 жабдықтау кемесі бар. Үшінші флоттың әуе күштері 400-ден астам Әскери-теңіз күштерінің ұшақтарынан тұрады, оның ішінде Boeing F/A 18 Super Hornets, Northrop Grumman E 2C Hawkeyes, McDonnell Douglas AV 8B Harrier II, Bell AH 1Z SuperCobra және Sikorsky SH 60 Seahawk тікұшақтары. Спраунс пен Холси ірі операциялар кезінде флоттың басшылығын алмастырды, бұл екінші адмирал мен оның штабына келесі операцияларды жоспарлауға уақыт берді. Бұл, сонымен қатар, жапондықтарды екі бөлек флот бар деген ойға келтіріп, оларды жаңылыстырды, себебі флоттың таңбасы ауысып отырды. Холсидің басшылығымен үшінші флот Соломон аралдарында, Филиппинде, Формозада, Окинавада, Рюкью аралдарында және Жапон архипелагында жұмыс істеді. Алдымен «Нью-Джерси» линкоры, ал 1945 жылдың мамырынан бастап соғыстың соңына дейін «Миссури» линкоры оның флагманы болды. Үшінші флот ретінде 1944 жылдың қыркүйек-қараша айларында Палау аралдары операциясына және 1944-1945 жылдардағы Филиппин операциясына қатысты, 1944 жылғы қазан айындағы Лейте шығанағы шайқасының құрамындағы Сибуян теңізі шайқасы мен Энгано мысығы шайқасында Жапон императорлық теңіз күштерін екі ірі шайқаста жеңді. 1944 жылғы желтоқсанда «Кобра» тайфунының зиянына ұшырады, 1945 жылғы маусымда «Конни» тайфунына төтеп берді және 1945 жылғы жазда Жапон суларындағы соғыстың соңғы операцияларына қатысты, Токиоға, Куре портына және Хоккайдо аралына әуе шабуылдары жасады, сондай-ақ теңіз артиллериясымен бірнеше жапондық жағалау қалаларын бомбалады. 1945 жылғы мамырда Холси Спраунстың орнына флот басшысы болған кезде, британдық Тынық мұхиты флоты бесінші флоттың 57-ші жедел тобы ретінде жұмыс істеді. Бесінші флоттың қалған кемелері сияқты, британдық кемелер де Спраунстың бесінші флотынан Холсидің үшінші флотына қайта бағындырылды. Британдық Тынық мұхиты флоты 15 тамыз 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін үшінші флоттың операциялық басшылығы астында 37-ші жедел тобын құрды. Үшінші флоттың келесі ірі жауынгерлік операциясы «Олимпиада» операциясы, япониялық аралдардағы Кюсюға шабуыл, 1945 жылдың 1 қарашасында басталуы жоспарланған, оның барысында ол Бесінші флотпен бірдей уақытта жұмыс істемек. Соғыстың аяқталуы бұл операцияны қажетсіз етті. Адмирал Холси «Миссури» кемесінде отырып, 1945 жылдың 29 тамызында үшінші флотты Токио шығанағына кіргізді. 1945 жылдың 2 қыркүйегінде «Миссури» палубасында Жапон империясының соғысты аяқтаған бас тарту құжатына қол қойылды. Үшінші флот 1945 жылдың қыркүйек айының соңына дейін жапон суларында болды, содан кейін оның кемелері АҚШ-тың батыс жағалауына бағытталды. 1945 жылдың 7 қазанында үшінші флот резервтік флот болып тағайындалды және активті қызметтен шығарылды.

The Third Fleet plans and executes naval operations in the Pacific Ocean. The fleet provides maritime homeland defense, regional security, and humanitarian operations support through integrated naval and coastguard forces acting as a single Sea Service. It strengthens relations between the U. S. and its allies and partners through joint, inter agency and multinational exercises and operations like Rim of the Pacific, Pacific Partnership, and Fleet Weeks. The Third Fleet ensures realistic, relevant training to its personnel so they have the necessary skills to promote peace and prevail in conflict. The Third Fleet is a combat ready power in control of ships, submarines, and aircraft stationed in California, Washington, and Hawaii. The Third Fleet's sea going force includes five aircraft carrier strike groups, each consisting of a combination of cruisers, destroyers, and frigates. They also have more than 30 submarines and a dozen supply ships to support the strike groups. Third Fleet's air forces comprises more than 400 Navy aircraft, including Boeing F/A 18 Super Hornets, Northrop Grumman E 2C Hawkeyes, McDonnell Douglas AV 8B Harrier II, Bell AH 1Z SuperCobra and Sikorsky SH 60 Seahawk helicopters. Spruance and Halsey alternated command of the fleet for major operations, allowing the other admiral and his staff time to plan for subsequent operations. A secondary benefit was confusing the Japanese into thinking that there were actually two separate fleets as the fleet designation flipped back and forth. While under Halsey's command as the Third Fleet, the fleet operated in and around the Solomon Islands, the Philippines, Formosa, Okinawa, the Ryukyu Islands, and the Japanese Home Islands, first with the battleship New Jersey and, from May 1945 to the end of the war, the battleship Missouri as its flagship. As the Third Fleet, it took part in the Palau Islands campaign of September–November 1944 and the Philippines campaign of 1944–1945, defeated the Imperial Japanese Navy in two of the four major actions – the Battle of the Sibuyan Sea and the Battle off Cape Engaño – that made up the Battle of Leyte Gulf in October 1944, encountered the damaging Typhoon Cobra in December 1944, endured Typhoon Connie in June 1945, and took part in the war's final operations in Japanese waters in the summer of 1945, launching air attacks on Tokyo, the naval base at Kure, and the island of Hokkaidō and bombarding several Japanese coastal cities with naval gunfire. The British Pacific Fleet was operating as Task Force 57 of the Fifth Fleet when Halsey relieved Spruance of command in May 1945. Like the rest of the Fifth Fleet's ships, the British ships were resubordinated from Spruance's Fifth Fleet to Halsey's Third Fleet. The British Pacific Fleet then constituted Task Force 37 under the Third Fleet's operational command through the end of World War II on 15 August 1945. The Third Fleet's next major combat operation would have been Operation Olympic, the invasion of Kyushu in the Japanese Home Islands, scheduled to begin on 1 November 1945, during which it would have operated simultaneously with the Fifth Fleet for the first time. The end of the war made this operation unnecessary. Embarked aboard Missouri, Admiral Halsey led the Third Fleet into Tokyo Bay on 29 August 1945. On 2 September 1945, the documents of surrender of the Japanese Empire ending the war were signed on Missouris deck. The Third Fleet remained in Japanese waters until late September 1945, when its ships were directed to proceed to the United States West Coast. On 7 October 1945, the Third Fleet was designated a reserve fleet and decommissioned from active status.

Қайта құру және одан кейін

1973 жылдың 1 ақпанында Тынық мұхиты флотының қайта ұйымдастырылуынан кейін Үшінші флот белсенді флот ретінде қайта іске қосылды және Гавайи аралындағы Форд орналасқан жердегі бұрынғы Бірінші флоттың және Тынық мұхитының су асты кемелерге қарсы күрес күшінің міндеттерін өз мойнына алды. Үшінші флоттың жаңа міндеттері – теңіз күштерін шетелге жөнелтү үшін даярлау және флот пайдалануына арналған қазіргі заманғы технологияны бағалау болды. Сонымен қатар, Үшінші флот кең ауқымды қақтығыс болған жағдайда күшке кіріп, орналасуға дайын болды. 1986 жылдың 26 қарашасында Үшінші флоттың командирі, штабын жағалауда қалдырып, Коронадо кемесіндегі Екінші дүниежүзілік соғыстан бері алғаш рет теңіздегі командир мәртебесіне қайта оралды. 1991 жылдың тамызында Үшінші флоттың командирі, оның штабы және Коронадо командалық кемесі Сан-Диегоға көшті. 2003 жылдың қыркүйегінде Үшінші флоттың командирі өзінің штаб-жалауын Коронадо командалық кемесінен Калифорния штаты, Сан-Диего қаласындағы Пойнт-Ломадағы жағалаудағы штаб-пәтеріне ауыстырды. USS Ronald Reagan және Үшінші флоттың басқа да кемелері Корольдік Канада теңіз күштерінің 100 жылдығын мерекелеуге арналған Халықаралық флот парадына (IFR) қатысты. Рональд Рейганға теңіз парадында Чосин крейсері, Сэмпсон эсминец және Форд фрегаты қосылды. Теңіз парады 2010 жылдың 9-12 маусымы аралығында өтті, оған Канада, Франция теңіз күштері, Жапонның теңіздік өзін-өзі қорғау күштері, Австралия Корольдік теңіз күштері, Жаңа Зеландия Корольдік теңіз күштері және АҚШ-тан 21 теңіз кемесі мен 8000-нан астам теңізші қатысты. 2015 жылы Нора Тайсон Үшінші флоттың жаңа командирі болып тағайындалды, осылайша ол АҚШ теңіз күштерінде сандық флотқа жетекшілік еткен алғашқы әйел болды.

Ағымдағы операциялар

Үшінші флоттың басты міндеті – қақтығыстың алдын алу, бірақ толыққанды соғыс жағдайында теңізде жедел және үздіксіз жауынгерлік операциялар жүргізеді. Мұндай операциялар соғыстың алғашқы кезеңінде, Аляска және Алеут аралдарын қоса алғанда, АҚШ-тың батыс теңіз жағалауларын қорғау үшін Үшінші флоттың соғыс уақытындағы негізгі миссиясын орындау мақсатында жүзеге асырылады. Үшінші флотқа төрт авианосецтік шабуыл тобы қарастырылған: «Нимиц» және 11-ші авианосецтік шабуыл тобы; «Карл Винсон» және 1-ші авианосецтік шабуыл тобы; «Теодор Рузвельт» және 9-шы авианосецтік шабуыл тобы; «Абрахам Линкольн» және 3-ші авианосецтік шабуыл тобы. Бейбіт уақытта Үшінші флот Әскери-теңіз күштері мен АҚШ Теңіз жаяу әскерлерін экспедициялық соғысқа дайындау бойынша үздіксіз жаттығулар өткізеді. Үшінші флоттың жаттығулары күштерді біріктіруге толық дайындықпен қамтамасыз ету үшін жоспарланған. Барлық жаттығулар бірлескен ортада өткізіледі, бірлескен доктрина, терминология, процедуралар, басқару және бақылау жүйелері қолданылады, бұл күштердің бірлескен командалық құрылым аясында АҚШ қарулы күштерінің басқа түрлерімен өзара іс-қимылға дайын екендігін қамтамасыз етеді. Үшінші флоттың қолбасшысы сонымен қатар Бірлескен жұмыс тобының (JTF) қолбасшысы болып тағайындалады. Осы ретінде, қолбасшы мен оның штабына белгілі бір оқиғаға немесе төтенше жағдайға жауап ретінде орналастырылған АҚШ-тың бірлескен күштеріне басшылық ету жауапкершілігі жүктелуі мүмкін. Сондықтан JTF қолбасшысы бірлескен командалық тізбек арқылы біріккен қолбасшыға есеп береді. АҚШ Тынық мұхитындағы әскерлерінің біріккен қолбасшысы – Әскербасар. 7-ші флоттың ресурстарын Солтүстік Кореяның ықтимал қатеріне бағыттауға мүмкіндік беру үшін 3-ші флот Халықаралық дата сызығынан тыс аймақтарда, Батыс Тынық мұхитындағы 7-ші флоттың құзыратындағы аймақтарда күш қолдану қабілетін күшейтуде. «Үшінші флотты алға жылжыту» концепциясын 2015 жылы АҚШ Тынық мұхиты флотының қолбасшысы адмирал Скотт Свифт жариялады, бірақ Үшінші флоттың қолбасшысы вице-адмирал Нора Тайсон «WEST 2017» конференциясында Солтүстік Кореяның қатері осы бастаманың негізгі қозғаушы күші екенін мәлімдеді: «Соңғы 18 айда біз, Үшінші флот, 7-ші флот пен PACFLT-мен тығыз байланыста жұмыс істедік. Егер жағдай туындаса, [Окоин] мен оның командасы генерал Брукс [ComUSFK/CFC/UNC] үшін жұмыс істеумен айналысатын болады, ал 3-ші флот Тынық мұхиты флотындағы басқа жағдайларды шешу үшін, мысалы, үш жұлдызды қолбасшыны қажет ететін ірі гуманитарлық апат немесе Оңтүстік Қытай теңізіндегі теңіз қауіпсіздігі мәселесі, сол командалық элементті ұсынуға дайын болады. Сондықтан біз 7-ші флотпен, [Окоин] мен оның командасымен және PACFLT-пен тығыз жұмыс істеп келеміз, егер жағдай туындаса, 3-ші флот жылдам жауап бере алатындай, [Окоин] мен оның командасын толықтыра алатындай және Тынық мұхиты аймағындағы кез келген сценарийді шеше алатындай байланыс құрдық». 2016 жылдың сәуір айында вице-адмирал Тайсон үш кемелі (Momsen, Spruance және Decatur) Су бетіндегі әрекет тобын Батыс Тынық мұхитына жіберді. 21 қазан күні олардың бірі, «Декатур» эсминецi ҚХР, Вьетнам және Тайвань талас білетін Парасель аралдарының жанынан «Теңіздік өту» амалын жүргізді. Операция кезінде үш кеме Үшінші флоттың бағынысында болды. Тайсон «WEST 2017» конференциясында айтқандай, «қытайлықтар бұл әкімшілік және операциялық жаңалықтың оларға бағытталғандығын біледі», – деді 2017 жылдың қаңтар айында АҚШ Әскери-теңіз академиясының профессоры Тоши Йошихара.

Third Fleet's primary mission is one of conflict deterrence, but in the event of general war, it would conduct prompt and sustained combat operations at sea. Such operations would be executed well forward and early in a conflict to carry out the primary wartime mission of Third Fleet—the defense of the western sea approaches to the United States, including Alaska and the Aleutian Islands. There are four Carrier Strike Groups reportedly assigned to the Third Fleet: Nimitz and Carrier Strike Group Eleven; Carl Vinson and Carrier Strike Group One; Theodore Roosevelt and Carrier Strike Group Nine; and Abraham Lincoln and Carrier Strike Group Three. In peacetime, Third Fleet continually trains Navy and U. S. Marine Corps forces for their expeditionary warfare mission. Third Fleet training has been designed to ensure that deploying forces are fully prepared for joint operations. All training is conducted within a joint environment—employing joint doctrine, terminology, procedures, command and control—to ensure that forces are ready to join with the other United States armed forces branches under a joint command structure. Commander, Third Fleet is also designated as a Joint Task Force (JTF) commander. In that capacity, the commander and their staff may be assigned responsibilities for command of joint U. S. forces deployed in response to a specific event or contingency. As such, the JTF commander reports via a joint chain of command to a unified commander. Commander, U. S. Pacific Command is the unified commander in the Pacific theater. To allow 7th Fleet to focus more resources on a potential North Korean contingency, the 3rd Fleet is building up its ability to operate forces beyond the International Date Line, in areas of the Western Pacific hitherto commanded by 7th Fleet. The "3rd Fleet Forward" concept was announced by U. S. Pacific Fleet commander Admiral Scott Swift in 2015, but 3rd Fleet commander Vice Adm. Nora Tyson said at the "WEST 2017" conference that the North Korean threat was a main driver behind this effort:

"What we have done in the past really 18 months is we, 3rd Fleet, have worked very closely with 7th Fleet and PACFLT in developing our, 3rd fleet's, capability to command and control forces forward in the Western Pacific, with the assumption that if something were to happen – and as [Vice Admiral Joseph Aucoin, Commander 7th Fleet] said, the number one probability fight tonight scenario would be on the Korean Peninsula. "If that were the case, the assumption is that [Aucoin] and his team would be pretty busy up there working for General Brooks [ComUSFK/CFC/UNC] and 3rd Fleet would be available to provide that command element to handle whatever else may happen in the Pacific Fleet AOR be it a major humanitarian disaster requiring that level of [joint task force] three star commander, be it some scenario, maritime security issue in the South China Sea. So we have been working very closely with 7th Fleet, [Aucoin] and his team, and PACFLT to ensure that we have the connective tissue where if something were to happen that 3rd Fleet could very quickly respond, complement [Aucoin] and his team and handle whatever scenario may come to pass in the Pacific theater." In April 2016, Vice Admiral Tyson deployed a three ship Surface Action Group of warships (Momsen, Spruance, and Decatur)) to the Western Pacific. On Oct. 21, one of them, the destroyer USS Decatur conducted a "Freedom of Navigation" passage near the Paracel Islands, separately claimed by the PRC, Vietnam and Taiwan. All three ships remained under Third Fleet command during the entire operation. As Tyson partially acknowledged during her WEST 2017 conference remarks, "the Chinese know that this administrative (and) operational innovation is directed at them," said Toshi Yoshihara, a U. S. Naval War College professor in January 2017.

Тапсырмалық топтар

Тапсырма тобының атауы Тапсырма тобының түрі Орналасуы/Ескертпелері CTF 30 Жауынгерлік күш Белгісіз Тапсырма тобы 31 Басқару және үйлестіру күштері Көздерек Полмар АҚШ флотының кемелері мен ұшақтары, 18-ші басылым, 2005. CTF 32 Дайын күш Көздерек Полмар АҚШ флотының кемелері мен ұшақтары, 18-ші басылым, 2005. CTF 33 Логистикалық қолдау күштері Пойнт-Лома. Тынық мұхитындағы Әскери теңіз көлігінің бас командасы (MSCPAC) Тынық мұхитының шығысындағы MSC кемелеріне жауапты. Ол бірге 33-ші тапсырма тобының командирі ретінде, АҚШ-тың үшінші флотының жауапкершілік аймағындағы әскери-теңіз күштеріне отын, азық-түлік, қару-жарақ және буксировкалық қызметтерді жеткізуді басқарады. CTF 34 Театрлық суастына қарсы күш Пэрл-Харбор, Гавайи CTF 35 Жер үстілік жауынгерлік күш CTF 36 Амфибиялық күш CTF 37 Минаға қарсы шаралар тобы Үшінші CTF 39 Десант күштері

Командирлер тізімі

Жоқ. (Номер) Командир ЛауазымыПортретіАтыҚызметке кірген күніҚызметтен кеткен күніЛауазым мерзімі Белсенді емес (1945–1973)