Джон Маклин: Джаз саксофонисі, композиторы және ұстазы

Кіріспе

Америкалық джаз саксофонисі, композитор, оркестр жетекшісі және педагог (1931–2006)
Джон Маклин есімді басқа да тұлғалар

Джон Ленвуд Маклин (17 мамыр 1931 – 31 наурыз 2006) – американдық джаз альт-саксофонисі, композитор, оркестр жетекшісі және педагог. Ол қайтыс болған жылы DownBeat Даңқ залына сайланған аз ғана музыканттардың бірі.

Өмірбаян

Маклин Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. (Энди Кёрк). Роллинспен бірге Маклин 20 жасында Майлс Дэвистің Dig альбомында ойнады. Жастық шағында ол Джин Аммонс, Чарльз Мингус (Pithecanthropus Erectus үшін), Джордж Уоллингтон және Арт Блэйкидің Jazz Messengers тобының мүшесі ретінде жазбалар жасады. Маклин Мингустың соққысынан кейін Блэйкиге қосылды. Өміріне қауіптеніп, Маклин пышақ алып, өзін-өзі қорғау үшін Мингусқа қарсы қолдануды ойлады, бірақ кейін бассисті пышақтамағанына шүкіршілік білдірді. Маклиннің жетекші ретіндегі алғашқы жазбалары хард-боп мектебінде болды. Кейіннен ол хард-боп негіздерін сақтай отырып, модальдық джаздың көрнекті өкіліне айналды. Мансабы бойында ол тенор саксофонға ұқсас ерекше тембрмен танымал болды, оны көбінесе «ащы-тәтті», «тебірендіретін» немесе «күйдіретін» сипаттамаларымен сипаттайды, сәл өткір питч және блюздің берік негізі болды. Маклин мансабының басында героинге тәуелді болды, ал Нью-Йорк қаласындағы кабаре картасын жоғалту оны түнгі клубтарда өнер көрсету мүмкіндігі болмаған жағдайда табыс табу үшін көптеген жазба сессияларын жасауға мәжбүр етті. Осының нәтижесінде ол 1950-1960 жылдары кең көлемде жазбалар жасады. 1959 жылдан 1967 жылға дейін Blue Note Records компаниясымен келісімшарт жасады, ал бұрын Prestige үшін жазған. Blue Note басқа лейблдарға қарағанда жақсы жалақы мен көркемдік бақылау ұсынды, және оның осы ұйымдағы жұмысы жоғары бағаланады, соның ішінде Дональд Бёрд, Сонни Кларк, Ли Морган, Орнетт Коулман, Декстер Гордон, Фредди Ред, Билли Хиггинс, Фредди Хаббард, Грачан Монкур III, Бобби Хатчерсон, Мал Уолдрон, Тина Брукс және тағы да басқалармен бірлескен жұмыстары бар. 1962 жылы ол Blue Note үшін «Let Freedom Ring» әнін жазды. Бұл альбом джаздағы гармониялық мәселелерді шешуге бағытталған жылдар бойғы тырысқандықтарының нәтижесі болды, Орнетт Коулманның авангардтық джаз дамуы мен «жаңа буынның» идеяларын қамтыды, бұл оның хард-бопты «жаңа нәрсемен» үйлестіруіне әсер етті: «іздестіру жалғасуда, еркіндік шаңғырасын». «Let Freedom Ring» оның бұрынғы хард-боп орындаушыларымен емес, авангардтық джаз музыканттарымен бірге өнер көрсету кезеңін бастады. Оның модальдық джаз бен авангардтық джазты хард-бопқа бейімдеуі 1962 жылдан бастап оның жазбаларын ерекшелендірді. Маклин ондаған музыканттармен бірге жазды және талантты байқауға қабілетімен танымал болды. Саксофонист Тина Брукс, трубашы Чарльз Толливер, пианист Ларри Уиллис, трубашы Билл Хардман және тубист Рей Дрейпер 1950-1960 жылдары Маклиннің қолдауынан пайда тапқандардың қатарында болды. Тони Уильямс, Джек ДеДжоннет, Ленни Уайт, Майкл Карвин және Карл Аллен сияқты барабаншылар Маклинмен маңызды тәжірибе жинады. 1967 жылы оның жазба келісімшарты, көптеген прогрессивті музыканттардың келісімшарттары сияқты, Blue Note-тің жаңа басқарушылығымен тоқтатылды. Жаңа жазбаларға төленетін сыйақы өте аз болғандықтан, ол өмірлік табу үшін жазба жасауды тоқтатты, гастрольдерге көңіл бөлді. 1968 жылы ол Хартфорд университетінің Хартт мектебінде сабақ беруді бастады. Кейін ол университеттің Африкалық-Америкалық музыка бөлімін (қазіргі Джеки Маклин джаз институты) және джаз зерттеулері бағдарламасындағы Музыка бакалавры дәрежесін құрды. Оның Steeplechase жазған «New York Calling» альбомы, ұлы Рене Маклинмен бірге жасалған, 1980 жылға қарай барлық ықпалдардың толыққанды сіңірілгенін көрсетті. 1970 жылы ол әйелі Долли Маклинмен және джаз бас-гитарисі Пол Браунмен бірге Хартфордтағы Artists Collective, Inc. ұйымын құрды, ол Африка диаспорасының өнері мен мәдениетін сақтауға арналған. Ол би, театр, музыка және бейнелеу өнері бойынша білім беру бағдарламаларын және оқытуды ұсынады. Маклиннің кейінгі топтарының мүшелері Хартфордтағы студенттерінен таңдалды, соның ішінде Стив Дэвис және оның ұлы Рене, джаз саксофонисі және флейтист, сондай-ақ джаз педагогы. Сондай-ақ Маклиннің Хартфорд тобында Марк Берман, джаз пианині және «Smokey Joe's Cafe» мен «Rent» бродвейлік дирижері болды. 1979 жылы ол «Doctor Jackyll and Mister Funk» әнімен Ұлыбританияның сингл чартында 53-орынды иеленді. RCA-да 12" сингл ретінде шығарылған бұл трек 1970 жылдардың соңындағы фанк/диско революциясына Маклиннің үлес қосуының ерекше жағдайы болды. Көптеген адамдар сол кезде, клубтарда ойналғанда, әнші әйелдерді оның атымен шатастырып, ол әйел екенін ойлады. Ол 2001 жылы Ұлттық өнер қорынан американдық джаз шебері атағын және көптеген басқа ұлттық және халықаралық наградаларды алды. Маклин - университетте және қоғамдық ұйымда оқу бөлімін бір мезгілде құрған жалғыз американдық джаз музыканты. Екеуі де үш онжылдықтан астам уақыттан бері жұмыс істеп келеді. Маклин 2006 жылдың 31 наурызында Коннектикут штатының Хартфорд қаласында ұзақ аурудан кейін дүниеден өтті. Ол Нью-Йорк қаласының Бронкс ауданындағы Вудлоун зиратына жерленді, қара граниттен ойылған саксофон ойнап тұрған оның суреті жоғары төбеде орналасқан. А. Б. Спеллманның 1966 жылғы «Black Music, Four Lives: Cecil Taylor, Ornette Coleman, Herbie Nichols, Jackie McLean» зерттемесі, әлі де басылымда, Маклиннің өмірі мен мансабына қатысты орта мансабындағы ойлары мен толғаныстарын қамтиды. Дерек Анселлдің Маклиннің толыққанды биографиясы «Sugar Free Saxophone» оның мансабының тарихын баяндайды және оның жазбалардағы музыкасын толыққанды талдайды.

McLean was born in New York City. of Andy Kirk). Along with Rollins, McLean played on Miles Davis' Dig album, when he was 20 years old. As a young man he also recorded with Gene Ammons, Charles Mingus (for Pithecanthropus Erectus), George Wallington, and as a member of Art Blakey's Jazz Messengers. McLean joined Blakey after reportedly being punched by Mingus. Fearing for his life, McLean pulled out a knife and contemplated using it against Mingus in self defense, but later stated that he was grateful that he had not stabbed the bassist. McLean's early recordings as leader were in the hard bop school. He later became an exponent of modal jazz without abandoning his foundation in hard bop. Throughout his career he was known for a distinctive tone, akin to the tenor saxophone and often described with such adjectives as "bitter sweet", "piercing", or "searing", a slightly sharp pitch, and a strong foundation in the blues. McLean was a heroin addict throughout his early career, and the resulting loss of his New York City cabaret card forced him to undertake a large number of recording dates to earn income in the absence of nightclub performance opportunities. Consequently, he produced an extensive body of recorded work in the 1950s and 1960s. He was under contract with Blue Note Records from 1959 to 1967, having previously recorded for Prestige. Blue Note offered better pay and more artistic control than other labels, and his work for this organization is highly regarded and includes leadership and sideman dates with a wide range of musicians, including Donald Byrd, Sonny Clark, Lee Morgan, Ornette Coleman, Dexter Gordon, Freddie Redd, Billy Higgins, Freddie Hubbard, Grachan Moncur III, Bobby Hutcherson, Mal Waldron, Tina Brooks and many others. In 1962, he recorded Let Freedom Ring for Blue Note. This album was the culmination of attempts he had made over the years to deal with harmonic problems in jazz, incorporating ideas from the free jazz developments of Ornette Coleman and the "new breed" which inspired his blending of hard bop with the "new thing": "the search is on, Let Freedom Ring". Let Freedom Ring began a period in which he performed with avant garde jazz musicians rather than the veteran hard bop performers he had been playing with previously. His adaptation of modal jazz and free jazz innovations to his vision of hard bop made his recordings from 1962 on distinctive. McLean recorded with dozens of musicians and had a gift for spotting talent. Saxophonist Tina Brooks, trumpeter Charles Tolliver, pianist Larry Willis, trumpeter Bill Hardman, and tubist Ray Draper were among those who benefited from McLean's support in the 1950s and 1960s. Drummers such as Tony Williams, Jack DeJohnette, Lenny White, Michael Carvin, and Carl Allen gained important early experience with McLean. In 1967, his recording contract, like those of many other progressive musicians, was terminated by Blue Note's new management. His opportunities to record promised so little pay that he abandoned recording as a way to earn a living, concentrating instead on touring. In 1968, he began teaching at The Hartt School of the University of Hartford. He later set up the university's African American Music Department (now the Jackie McLean Institute of Jazz) and its Bachelor of Music degree in Jazz Studies program. His Steeplechase recording New York Calling, made with his son René McLean, showed that by 1980 the assimilation of all influences was complete. In 1970, he and his wife, Dollie McLean, along with jazz bassist Paul (PB) Brown, founded the Artists Collective, Inc. of Hartford, an organization dedicated to preserving the art and culture of the African Diaspora. It provides educational programs and instruction in dance, theatre, music and visual arts. The membership of McLean's later bands were drawn from his students in Hartford, including Steve Davis and his son René, who is a jazz saxophonist and flautist as well as a jazz educator. Also in McLean's Hartford group was Mark Berman, the jazz pianist and broadway conductor of Smokey Joe's Cafe and Rent. In 1979 he reached No. 53 in the UK Singles Chart with "Doctor Jackyll and Mister Funk". This track, released on RCA as a 12" single, was an unusual sidestep for McLean to contribute towards the funk/disco revolution of the late 1970s. Many people, at the time, in the clubs where it was played confused the female singers on the track with his name thinking he was actually female. He received an American Jazz Masters fellowship from the National Endowment for the Arts in 2001 and numerous other national and international awards. McLean was the only American jazz musician to found a department of studies at a university and a community based organization almost simultaneously. Each has existed for over three decades. McLean died on March 31, 2006, in Hartford, Connecticut, after a long illness. He is interred in Woodlawn Cemetery, The Bronx, New York City, with an image of him playing the saxophone, etched in black granite, high on a hill. A. B. Spellman's 1966 study, Black Music, Four Lives: Cecil Taylor, Ornette Coleman, Herbie Nichols, Jackie McLean, still in print, includes extensive mid career reflections by McLean on his youth and career to date. Derek Ansell's full length biography of McLean, Sugar Free Saxophone. details the story of his career and provides a full analysis of his music on record.

Қатысушы ретінде

Реттелетін кестедегі әдепкі параметр – жазу сессиясының күні. Альбом атауының артындағы жұлдызша (*) Маклиннің жазуға ұсақ үлес қосқанын көрсетеді. Жазылған күні Лидер Альбом Лейбл Шығарылған жылы 1951 01, 1951 10 Майлз Дэвис Blue Period Blue Note 1953 1951 10 Майлз Дэвис The New Sounds Blue Note 1951 1951 10 Майлз Дэвис Dig Blue Note 1956 1952 05 Майлз Дэвис Young Man with a Horn Blue Note 1953 1952 05 Майлз Дэвис Miles Davis Vols. 1 & 2 Blue Note 1956 1955 08 Майлз Дэвис (және Милт Джексон) Quintet/Sextet Prestige 1956 1955 09 Джордж Уоллингтон Live at the Café Bohemia Progressive 1956 1956 01 Чарльз Мингус Jazz Workshop Pithecanthropus Erectus Atlantic 1956 1956 04 Джин Аммонс Hi Fidelity Jam Session a. k. a. The Happy Blues Prestige 1956 1956 07 Джин Аммонс Jammin' with Gene Prestige 1956 1956 07 Хэнк Мобли Mobley's Message Prestige 1957 1956 08 Арт Фармер және Дональд Бёрд 2 Trumpets Prestige 1957 1956 12 Арт Блэйки және The Jazz Messengers Hard Bop Columbia 1957 1956 12 Арт Блэйки Originally Columbia 1982 1956 12 Арт Блэйки Drum Suite Columbia 1957 1957 01 Джин Аммонс Funky Prestige 1957 1957 01, 1957 02 Арт Блэйки Ritual Pacific Jazz 1960 1957 02 Арт Тейлор Taylor's Wailers Prestige 1957 1957 03 Кенни Бёррелл және Джимми Рэйни 2 Guitars Prestige 1957 1957 03 Арт Блэйки A Midnight Session a. k. a. Mirage Elektra, Savoy 1957 1957 03 Рэй Дрэпер Tuba Sounds Prestige 1957 1957 04? Арт Блэйки Tough! Cadet 1966 1957 04 Арт Блэйки A Night in Tunisia Vik 1957 1957 04 Джин Аммонс Jammin' in Hi Fi with Gene Ammons Prestige 1957 1957 04 Мал Уолдрон Mal/2 (and The Dealers) Prestige (Status) 1957 1958 01 Сонни Кларк Cool Struttin' Blue Note 1958 1958 12 Дональд Бёрд Off to the Races Blue Note 1959 1959 02 Чарльз Мингус Blues & Roots Atlantic 1960 1959 02 Мал Уолдрон Left Alone* Bethlehem 1959 1959 08 Уолтер Дэвис Jr. Davis Cup Blue Note 1960 1959 10 Дональд Бёрд Fuego Blue Note 1960 1960 02 Фредди Редд The Music from "The Connection" Blue Note 1960 1960 03 Джимми Смит Open House Blue Note 1968 1960 03 Джимми Смит Plain Talk* Blue Note 1968 1960 04 Ли Морган Lee Way Blue Note 1961 1960 07 Дональд Бёрд Byrd in Flight Blue Note 1960 1960 08 Фредди Редд Shades of Redd Blue Note 1961 1960 09 Тина Брукс Back to the Tracks Blue Note 1998 1961 Фредди Редд Redd's Blues Blue Note 1988 1962 Кенни Дорхэм Matador United Artists 1963 1963 Грачан Монкур III Evolution Blue Note 1964 1964 Ли Морган Tom Cat Blue Note 1980 1965 Ли Морган Cornbread Blue Note 1967 1965 Ли Морган Infinity Blue Note 1981 1966 Ли Морган Charisma Blue Note 1969 1967 Джек Уилсон Easterly Winds Blue Note 1968 1967 Хэнк Мобли Hi Voltage Blue Note 1968 1967 Ли Морган The Sixth Sense Blue Note 1970 1976 Мал Уолдрон Like Old Time Victor (Jp) 1976 1977 Арт Фармер Live in Tokyo CTI (Jp) 1977 1985 All Star band One Night with Blue Note Preserved Vol. 2 Blue Note 1985 1989 All star band Birdology: Live at the TBB Jazz Festival (Vol. 1 & 2) Verve (F) 1989, 1990 1989 All star band with Dizzy Gillespie The Paris All Stars Homage to Charlie Parker A&M 1990 1989 Art Blakey's Jazz Messengers The Art of Jazz In & Out 1989 1990 Абби Линкольн The World Is Falling Down Verve 1990 1991 Майлз Дэвис Black Devil a. k. a. At La Villette (DVD)* Beech Marten, JVC (Jp) 1992, 2001 1992 Диззи Гиллеспи To Bird with Love Telarc 1992 1992 Диззи Гиллеспи Bird Songs: The Final Recordings* Telarc 1992

The sortable table's default is the date of the recording session. An asterisk (*) behind the album's title signifies only a minor contribution by McLean to the recording. Recorded date Leader Album Label Year released 1951 01, 1951 10 Miles Davis Blue Period Blue Note 1953 1951 10 Miles Davis The New Sounds Blue Note 1951 1951 10 Miles Davis Dig Blue Note 1956 1952 05 Miles Davis Young Man with a Horn Blue Note 1953 1952 05 Miles Davis Miles Davis Vols. 1 & 2 Blue Note 1956 1955 08 Miles Davis (and Milt Jackson) Quintet/Sextet Prestige 1956 1955 09 George Wallington Live at the Café Bohemia Progressive 1956 1956 01 Charles Mingus Jazz Workshop Pithecanthropus Erectus Atlantic 1956 1956 04 Gene Ammons Hi Fidelity Jam Session a. k. a. The Happy Blues Prestige 1956 1956 07 Gene Ammons Jammin' with Gene Prestige 1956 1956 07 Hank Mobley Mobley's Message Prestige 1957 1956 08 Art Farmer and Donald Byrd 2 Trumpets Prestige 1957 1956 12 Art Blakey and the Jazz Messengers Hard Bop Columbia 1957 1956 12 Art Blakey Originally Columbia 1982 1956 12 Art Blakey Drum Suite Columbia 1957 1957 01 Gene Ammons Funky Prestige 1957 1957 01, 1957 02 Art Blakey Ritual Pacific Jazz 1960 1957 02 Art Taylor Taylor's Wailers Prestige 1957 1957 03 Kenny Burrell and Jimmy Raney 2 Guitars Prestige 1957 1957 03 Art Blakey A Midnight Session a. k. a. Mirage Elektra, Savoy 1957 1957 03 Ray Draper Tuba Sounds Prestige 1957 1957 04? Art Blakey Tough! Cadet 1966 1957 04 Art Blakey A Night in Tunisia Vik 1957 1957 04 Gene Ammons Jammin' in Hi Fi with Gene Ammons Prestige 1957 1957 04 Mal Waldron Mal/2 (and The Dealers) Prestige (Status) 1957 1958 01 Sonny Clark Cool Struttin' Blue Note 1958 1958 12 Donald Byrd Off to the Races Blue Note 1959 1959 02 Charles Mingus Blues & Roots Atlantic 1960 1959 02 Mal Waldron Left Alone* Bethlehem 1959 1959 08 Walter Davis Jr. Davis Cup Blue Note 1960 1959 10 Donald Byrd Fuego Blue Note 1960 1960 02 Freddie Redd The Music from "The Connection" Blue Note 1960 1960 03 Jimmy Smith Open House Blue Note 1968 1960 03 Jimmy Smith Plain Talk* Blue Note 1968 1960 04 Lee Morgan Lee Way Blue Note 1961 1960 07 Donald Byrd Byrd in Flight Blue Note 1960 1960 08 Freddie Redd Shades of Redd Blue Note 1961 1960 09 Tina Brooks Back to the Tracks Blue Note 1998 1961 Freddie Redd Redd's Blues Blue Note 1988 1962 Kenny Dorham Matador United Artists 1963 1963 Grachan Moncur III Evolution Blue Note 1964 1964 Lee Morgan Tom Cat Blue Note 1980 1965 Lee Morgan Cornbread Blue Note 1967 1965 Lee Morgan Infinity Blue Note 1981 1966 Lee Morgan Charisma Blue Note 1969 1967 Jack Wilson Easterly Winds Blue Note 1968 1967 Hank Mobley Hi Voltage Blue Note 1968 1967 Lee Morgan The Sixth Sense Blue Note 1970 1976 Mal Waldron Like Old Time Victor (Jp) 1976 1977 Art Farmer Live in Tokyo CTI (Jp) 1977 1985 All Star band One Night with Blue Note Preserved Vol. 2 Blue Note 1985 1989 All star band Birdology: Live at the TBB Jazz Festival (Vol. 1 & 2) Verve (F) 1989, 1990 1989 All star band with Dizzy Gillespie The Paris All Stars Homage to Charlie Parker A&M 1990 1989 Art Blakey's Jazz Messengers The Art of Jazz In & Out 1989 1990 Abbey Lincoln The World Is Falling Down Verve 1990 1991 Miles Davis Black Devil a. k. a. At La Villette (DVD)* Beech Marten, JVC (Jp) 1992, 2001 1992 Dizzy Gillespie To Bird with Love Telarc 1992 1992 Dizzy Gillespie Bird Songs: The Final Recordings* Telarc 1992