Джеймс Харрисон Ригг: Британ дін қызметкері және әдістемелік педагог

Кіріспе

Британдық методист пасторы (1821–1909)

Джеймс Харрисон Ригг (16 қаңтар 1821 – 7 сәуір 1909) – ағылшын нонконформист пасторы және методист педагогы.

Өмір

Ол 1821 жылдың 16 қаңтарында Ньюкасл-он-Тайнда дүниеге келді, Джон Риггтің, сол жердегі методист пасторының, екінші әйелі Энннің, Гибралтардағы ирланд методист миссионері Джеймс МакМалленнің қызының ұлы болды. Бала кезі қиын жағдайда өткендіктен, ол 1830–1835 жылдары Бристоль маңындағы Кингсвуд мектебінде оқыды, ал 1835–1839 жылдары пастор ұлдарына арналған мектепте кіші мұғалім болып жұмыс істеді. 1839 жылы ол Rev. Фирт академиясында, Лидс маңындағы Хартстед Мурда жұмыс істеді, ал Лондонның Ислингтонда өз мектебін ашуға жасаған әрекеті сәтсіз аяқталғаннан кейін 1843 жылы Джон Конквесттің Бигглсвадедегі мектебінде классикалық және математика пәнінің мұғалімі болды. 1845 жылдың шілдесінде ол методисттік қызметке үміткер ретінде қабылданды және 1849 жылдың 1 тамызында диаккондыққа бекітіліп, Вустер, Гернси, Брентфорд, Стокпорт, Манчестер, Фолкстоун және Тоттенхэмдегі округтерде қызмет етті. Ригг ерте жасынан көп оқыды және діни және теологиялық тақырыптарда көп жазды. Оның күшті және нақты стильі жазбаларына өз деноминациясында ықпал етті. Ол Biblical Review (1846–1849) журналына маңызды үлес қосты және Веслиан газеті "Watchman"-да жиі жарияланды. 1853 жылдың қыркүйегінде ол Веслиан методистік басылымы – "Лондондық тоқсандық шолудың" бірінші санына материал жазды, жақын арада оның редакциялық құрамына қосылды (1868), доктор Уильям Берт Поуппен (1883–1886) бірлесіп редакторлық жасады, ал соңында жалғыз редактор болды (1886–1898). Ригг өзінің теологиялық ұстанымдарын үш томдық еңбектерінде түсіндірді: "Веслиан методизмінің қағидалары" (1850; 2-ші басылымы, 1851), "Веслиан методизмі мен конгрегациялизмнің салыстыруы" (1852) және "Қазіргі Англиялық теология" (1857; 3-ші басылымы, 1880). Соңғысында Англия шіркеуінің тарихи дамуы туралы талқылаған ол Ф. Д. Морис, Чарльз Кингсли және Бенджамин Джоуетттің кең шіркеу ілімін сынады. Кингслимен арадағы келіспеушіліктерді сыпайы түрде білдірді, Кингсли онымен жақын танысуға тырысты, ал Ригг Эверслиде оның қонағы болды. 1866 жылы Ригг көптеген мерзімді мақалаларын "Шіркеу және әлеуметтік тақырыптардағы эсселер" (Essays for the Times on Ecclesiastical and Social Subjects) деген атпен қайта жариялады, ал 1869 жылы "Джон Уэслидің шіркеушілігі" (Churchmanship of John Wesley) еңбегін жарыққа шығарды (жаңа басылымы, 1879). Оның әдеби еңбектері Америкада ерте бағаланды. Ол 1851 жылдан бастап "New Orleans Christian Advocate" газетінің, ал 1857–1876 жылдары "New York Christian Advocate" газетінің ағылшын тіліндегі тілшісі болды. 1865 жылы Дикинсон колледжінен докторлық диплом алды. 1868 жылы Ригг (Веслиандық) Вестминстер оқу колледжінің директоры болып тағайындалды, ол күндізгі мектеп мұғалімдерін даярлаумен айналысты және осы қызметін пайдаланып, қызы Кэролайн Риггті де жетекші мұғалім болуға ынталандырды. Ригг 1903 жылға дейін Вестминстер оқу колледжін басқарды. Білім беру саласында ол сарапшылық білім алды және белсенді дау-дамайшы болды. 1870 жылы бірінші бастауыш білім беру заңы қабылданған кезде Ригг дәстүрлі Веслиандық көзқарасты ұстанды, секуляризмге қарсы шығып, конфессиялық мектептерді қолдады, бірақ сектанттық эксклюзивтілікке ықылас танытпады. 1870 жылы құрылған мектеп кеңесіне Веслиан мектептерін беруді қолдаған Уильям Артур мен Хью Прайс Хьюзден ол күрт ерекшеленді. Ол өз пікірлерін хат арқылы Гладстон мен В. Э. Форстердің назарына жеткізді, ал Веслиан конференциясы оны қолдады. 1870 жылы ол Лондон мектеп кеңесінің Вестминстер округінен сайланды және 1876 жылға дейін осы қызметте болды. Профессор Хаксли мен У. Х. Смит көмегімен ол діни білім беруге арналған оқу бағдарламасын бекітті. 1873 жылы ол бұл көзқарасын "Ұлттық білім берудің әлеуметтік жағдайлары мен аспектілері" (National Education in its Social Conditions and Aspects) деген еңбегінде жинақтады. Кейін ол бастауыш білім беру жөніндегі корольдік комиссияның мүшесі болды (1886–1888), оның төрағасы сэр Ричард Кросс болды және комиссия мектеп кеңесінің басқаруын, ерікті жүйеге қарағанда, жақсы деп тапты. Веслиан істерінің жалпы басқаруында Ригг либералды-консервативті көзқарастағы мемлекет қайраткері ретінде танылды. 1865 жылы Кент округінің төрағасы болып сайланды, 1866 жылы заң жүзінің мүшесі болды. 1878 жылы ол методисттік конференцияның президенті болып сайланды, және оған 1892 жылы қайта сайлаудың сирек кездесетін құрметі көрсетілді. 1877 жылдан 1896 жылға дейін, екі қысқа үзіліспен, ол Лондонның екінші округінің төрағасы болды, ал 1881 жылдан 1909 жылға дейін Веслиан Миссионерлік қоғамының қазынашысы қызметін атқарды. Веслиан шіркеуінің ішкі ұйымына қатысты дауларда Ригг орташа бағытты ұстанды. Ол Хью Прайс Хьюз басшылығындағы "прогрессивті" топтың конференция жұмысына әлем адамдарының кеңінен қатысуы туралы талабын қанағаттандырды, 1890 жылы "Сандвич компромисін" ұсынып, қабылдады, ол пасторлық сессияның екі отырысы арасына өкілдік танытқан әлемдік сессияны "қиыстырды". Компромисс 1901 жылға дейін сақталды, одан кейін либералдық топ жеңіске жетті және конференция пасторлар мен әлемдік өкілдердің бірлескен қатысуымен ашылды, бірақ пасторлық сессия президентті сайлау құқығын сақтап қалды. Риггтің 1894 жылғы ұсынысы, Хьюз оны қолдаған, округ төрағаларын округтік міндеттерден босату және оларға округты бақылауға мүмкіндік беру туралы, конференция тарапынан күдік тудырғандықтан қабылданбады, Риггтің "бөлінген төрағаларының" епископтық сипаты бар деген ой болды. Риггтің осы мәселедегі ұстанымы "Шіркеу ұйымына салыстырмалы көзқарас. Примитивті және протестанттық" (Comparative View of Church Organisation. Primitive and Protestant) (1887; 3-ші басылымы, 1896) еңбегінде айқындалды. Риггтің Хьюзбен және прогрессивті партиямен қарым-қатынасы көбінесе шиеленіскен болды. 1888 жылғы желтоқсанда білім беру мәселесі бойынша кардинал Мэннингке, білім беру комиссиясының әріптесіне жеке хат жазғанда, ол Хьюзді "сіздің шамадан тыс мүлтіксіздік әріптесіңіз, біздің методисттік өрт сөндірушіңіз" деп сипаттады. Хаттың Перселлдің кардинал туралы өмірбаянында (1895) рұхсатсыз жариялануы Хьюздің қарсы шараларына әкелді, ол "Доктор Риггтің өзіндік ашылуы" (The Self Revelation of Dr. Rigg) деген мақала жазды. Риггтің өтініші бойынша хат Перселл кітабының кейінгі басылымдарынан алынып тасталды, ал Хьюз бен Ригг татуласты. Риггтің кейбір дөңгелек мінезі тіпті адал жанкүйерлерін доктор Джонсонмен салыстыруға мәжбүр етті, ол өз әрекеттерінің арасында әдеби еңбектерін тоқтатқан жоқ. Ол көп жылдар бойы Лондон кітапханасы комитетінің мүшесі болды. Ол 1909 жылдың 17 сәуірінде 79 Brixton Hill-де, 1889 жылдан бері тұрып келген жерде қайтыс болды және Норвуд зиратында жерленді.

He was born at Newcastle on Tyne on 16 January 1821, was son of John Rigg, a Methodist minister there, by his second wife Anne, daughter of James McMullen, Irish Methodist missionary at Gibraltar. Brought up in straitened circumstances, the boy was for five years (1830–5) a pupil and for four years (1835 9) a junior teacher at the Kingswood school for preachers' sons near Bristol. In 1839, he became assistant in the Rev. Firth's Academy, Hartstead Moor, near Leeds, and having made an unsuccessful effort to conduct a school of his own at Islington, London, he became in 1843 classical and mathematical master at John Conquest's school at Biggleswade. In July 1845, he entered the Methodist ministry as probationer, and being ordained on 1 August 1849, served in successive circuits at Worcester, Guernsey, Brentford, Stockport, Manchester, Folkestone, and Tottenham. From an early date Rigg read widely and wrote much on religious and theological themes. A vigorous and clear style gave his writings influence in his denomination. He was a chief contributor to the Biblical Review (1846–9), and frequently wrote in the Wesleyan newspaper, the Watchman. Contributing to the first number of the London Quarterly Review, a Wesleyan Methodist periodical, in September 1853, he soon joined its editorial staff (1868), was co editor with Dr. William Burt Pope (1883–6), and ultimately sole editor (1886–98). Rigg explained his theological position in three suggestive volumes: Principles of Wesleyan Methodism (1850; 2nd edit. 1851), Wesleyan Methodism and Congregationalism contrasted (1852), and Modern Anglican Theology (1857; 3rd edit. 1880). In the last, which discussed the historical development of the Church of England, he criticised the broad church teaching of F. D. Maurice, Charles Kingsley and Benjamin Jowett; his differences with Kingsley were considerately expressed, Kingsley sought his acquaintance, and Rigg stayed with him at Eversley. In 1866, Rigg republished many periodical articles as Essays for the Times on Ecclesiastical and Social Subjects, and in 1869 he issued Churchmanship of John Wesley (new edit. 1879). His literary work was early valued in America. He acted as English correspondent of the New Orleans Christian Advocate (1851) and of the New York Christian Advocate (1857–76). In 1865, he received the degree of D. D. from Dickinson College. In 1868, Rigg was appointed principal of the (Wesleyan) Westminster Training College for day school teachers and he used that role to encourage his daughter Caroline Rigg to also be a leading teacher. Rigg led the Westminster Training College till 1903. In matters of education, he acquired an expert knowledge and was an active controversialist. When the first elementary education act was passed in 1870, Rigg took the traditional Wesleyan view, opposing secularism and favouring denominational schools, although without sympathy for sectarian exclusiveness. From William Arthur and Hugh Price Hughes, both of whom supported the transfer of Wesleyan schools to the school board as created in 1870, he differed profoundly. He pressed his views, in correspondence, on the attention of Gladstone and W. E. Forster, and the Wesleyan conference supported him. In 1870, he was elected a member for Westminster on the first London School Board, and served in that capacity till 1876. With the help of Professor Huxley and W. H. Smith, M. P., he secured the provision of a syllabus of religious instruction. In 1873, he summarised this attitude in National Education in its Social Conditions and Aspects. Subsequently he was a member of the royal commission on elementary education (1886 8), over which Sir Richard Cross presided and which reported in favour of the school board management as against the voluntary system. In the general administration of Wesleyan affairs Rigg was recognised to be a statesmanlike leader of liberal conservative temper. Elected chairman of the Kent district in 1865, he was made a member of the legal hundred in 1866. In 1878, he was elected President of the Methodist Conference, and the unusual distinction was paid him of re election in 1892. From 1877 until 1896, with two brief intervals, he was chairman of the second London district, and from 1881 to 1909 he was treasurer of the Wesleyan Missionary Society. In controversies concerning the internal organisation of the Wesleyan church Rigg took a middle course. He met the demand of the 'progressive' section under Hugh Price Hughes for an enlarged participation of the laity in the work of the conference, by proposing and carrying the 'Sandwich Compromise' in 1890, which ’sandwiched' a representative lay session between the two sittings of the pastoral session. The compromise lasted till 1901, when the liberal section prevailed and conference was opened by ministers and laymen together, though the pastoral session still retained the privilege of electing the president. Rigg's proposal of 1894, in which Hughes supported him, to exempt chairmen of districts from circuit duties and leave them free to exercise supervision over the district, was rejected by the conference from a suspicion that Rigg's 'separated chairmen' had a colour of episcopacy. Rigg's own position in the matter was defined in his Comparative View of Church Organisation. Primitive and Protestant (1887; 3rd edit. 1896). With Hughes and the progressive party Rigg's relations were often strained. Writing privately to Cardinal Manning, a colleague on the education commission, on the education question, December 1888, he described Hughes as 'your intemperate temperance coadjutor, our methodist firebrand.' The unauthorised publication of the letter in Purcell's Life of the cardinal (1895) led to reprisals by Hughes, who wrote in the Methodist Times an article on "The Self Revelation of Dr. Rigg." At Rigg's request the letter was withdrawn from later editions of Purcell's book, and Hughes and he were reconciled. Rigg, whose somewhat rough manner caused even friendly admirers to liken him to Dr. Johnson, never abated his literary energies amid his varied activities. For many years he was a member of the committee of the London Library. He died on 17 April 1909, at 79 Brixton Hill, where he had lived since 1889, and was buried in Norwood cemetery.

Отбасы

Ол 17 маусымда 1851 жылы Вустер қаласының әкімі Джон Смиттің қызы Каролинаға үйленді. Ол 17 желтоқсан 1889 жылы қайтыс болды, екі қызы мен бір ұлы қалды. Ұлы қызы Каролина Эдит Ригг Мэри Датчелор мектебі мен Камбервелл оқу колледжінің директоры болды; ал ұлы Джеймс МакМаллен заңгерлік қызметпен айналысты.