Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын дінтану жазушысы, британдық суретші Джулиус Чарльз Харь (13 қыркүйек 1795 – 3 қаңтар 1855) – ағылшын дінтану жазушысы.
English theological writer
the British artist
Julius Charles Hare (13 September 1795 – 3 January 1855) was an English theological writer.
Ерте өмір
Ол Италияның Виченца қаласына жақын Валдагнода дүниеге келген. Оның ата-анасы Фрэнсис Хейр Нейлор және суретші Георгиана Шипли, епископ Шиплидің қызы болған. Август Уильям Хейр оның ағасы, ал оның бес атасы Фрэнсис Хейр Сент-Асаф епископы еді. Ол 1799 жылы ата-анасымен Англияға келді, бірақ 1804/05 жылдары олармен Германияның Веймар қаласында қыс өткізді, онда Гёте мен Шиллермен танысып, оның өміріндегі стильі мен сезімдеріне әсер еткен неміс әдебиетіне қызығушылық танытты. 1806 жылы анасы қайтыс болғаннан кейін Джулиус Тонбридж мектебіне жіберілді, ол 1812 жылға дейін онда оқыды, содан кейін Кембридждегі Тринити колледжіне түсті. 1818 жылы ол колледждің мүшесі болды, ал келесі жылы тағы бір шетел сапарынан кейін Лондонда заң оқуды бастады. 1822-1832 жылдары ол Тринити колледжінде көмекші оқытушы қызметін атқарды.
He was born at Valdagno, near Vicenza, in Italy. His parents were Francis Hare Naylor and the painter Georgiana Shipley, a daughter of Bishop Shipley. Augustus William Hare was his brother, and his great grandfather, Francis Hare, was bishop of St Asaph. He came to England with his parents in 1799, but in 1804/05 spent a winter with them at Weimar, Germany, where he met Goethe and Schiller, and took an interest in German literature which influenced his style and sentiments throughout his career. On the death of his mother in 1806, Julius was sent to Tonbridge School, where he remained till 1812, when he entered Trinity College, Cambridge. There he became fellow in 1818, and after another trip abroad he began to read law in London in the following year. From 1822 to 1832 he was assistant tutor at Trinity College.
Мансап
Заңгерлік мансаптан дінге бет бұрған Хар 1826 жылы діни шен алды. 1832 жылы туысы қайтыс болғаннан кейін, ол Сассекс округындағы Херстмонс қаласындағы бай отбасының мүлігіне ие болды, онда 12 000 томдық кітапхана жинады, оның ішінде неміс әдебиеті ерекше көзге түсті. Баквелл-Плейс еншісіне қоныстанғанға дейін ол тағы да шетелге сапар шекті, Римде Шевалье Бунсенмен танысты, ол кейіннен өзінің "Ипполит және оның заманы" атты еңбегінің бір бөлігін оған арнады. 1840 жылы Хар Льюистің архидиаконы болып тағайындалды және сол жылы Кембридж университетінде "Иманның жеңісі" тақырыбында бірнеше уағыз айтты, ал 1846 жылы "Жынысқанның миссиясы" атты екінші уағызы жарық көрді. Басылған нұсқалары көпке танымал болған жоқ. 1844 жылы Хар досы Фредерик Морис әпкесі Эстерге үйленді. Хар 1848 жылдың наурыз айынан бастап Кентербери қауымдастығының мүшесі болды. Хар Конноп Тирлволлға, кейіннен Сент-Дэвид епископына, Нибурдың "Рим тарихының" бірінші және екінші томдарын (1828 және 1832) аударуға көмектесті және 1829 жылы Нибур тарихын қорғау туралы еңбек жариялады. Ол осыған ұқсас көптеген еңбектер жазды, соның ішінде Лютерді соңғы ағылшын қарсыластарынан қорғау (1854). 1848 жылы ол бұрын оның пасторы болған Джон Стерлингтің қалдықтарын редакциялады. Томас Карлайлдың "Джон Стерлингтің өмірі" (1851) Хардің 1848 жылғы басылымы үшін жазған Стерлингтің өмірбаянындағы діни мәселелерге артық көңіл бөлгеніне және, әсіресе, Хардің кітабын талқылаған замандас "Діни газеттер мен еретиктерді іздеушілердің" теологиялық мәселелерге құмарлығына наразылық білдіріп жазылды. 1872 жылы Август Хардің "Тыныш өмірдің естеліктері" атты еңбегінде Хар отбасы туралы мәліметтер келтірілген. Хар Людвиг Тиктің бірнеше әңгімесін де аударған.
Turning from law to divinity, Hare took holy orders in 1826; and, on the death of his uncle in 1832, he succeeded to the rich family living of Herstmonceux in Sussex, where he accumulated a library of some 12,000 volumes, especially rich in German literature. Before taking up residence in his parish at Buckwell Place, he went abroad again, and in Rome he met Chevalier Bunsen, who afterwards dedicated to him part of his work, Hippolytus and his Age. In 1840 Hare was appointed archdeacon of Lewes, and in the same year preached a series of sermons at Cambridge (The Victory of Faith), followed in 1846 by a second, The Mission of the Comforter. The published versions did not achieve much popularity. In 1844, Hare married Esther, a sister of his friend Frederick Maurice. Hare was a member of the Canterbury Association from March 1848. Hare assisted Connop Thirlwall, afterwards Bishop of St David's, in translating the first and second volumes of Niebuhr's History of Rome (1828 and 1832), and published a Vindication of Niebuhr's History in 1829. He wrote many similar works, among which is a Vindication of Luther against his recent English Assailants (1854). In 1848 he edited the Remains of John Sterling, who had formerly been his curate. Thomas Carlyle's Life of John Sterling (1851) was written out of dissatisfaction at the overemphasis on doctrinal questions in the biography of Sterling that Hare wrote for his 1848 volume, and, especially, at the obsession with theological matters by contemporary "Religious Newspapers, and Periodical Heresy hunters" that discussed Hare's book. Memorials of a Quiet Life, published in 1872 by Augustus Hare, contain accounts of the Hare family. Hare also translated a number of tales by Ludwig Tieck.