Кіріспе
Қылыш түрі
Француздық эсток – 14-дан 17-ғасырға дейін қолданылған қылыш түрі, ағылшын тілінде "тук" деп те аталады. Ол екі қолмен ұстауға арналған тұтқасы бар крест тәрізді саппен және шамамен ұзындығындағы тік, жиексіз, бірақ өткір ұшы бар жүзімен сипатталады. Оның тілме қапты тесу қабілетімен ерекшеленеді.
Сипаттама
Эсток – ұзын қылыштың бір түрі. Ол ұзын, түзу және қатты, кескіш жиегі жоқ, тек ұшы бар. Польшадан табылған мысалдары 150 см-ден асады, ал кейбіреулері 120 см шамасында, жақсырақ ұстауға ыңғайлы. Мұндай қылыштардың ұзындығы шамамен 130-150 см аралығында болады, ең ауырдары 1,5 кг-дан аспайды.
Blade cross sections can be triangular, square, rhomboid, or flat hexagonal. Early on, the estoc was hung from the saddle when on horseback and simply hung from the belt when a soldier took to the ground. As the weapon developed, however, infantrymen began to wear it in a scabbard. Most varieties of estoc provide a long grip like that of a greatsword, though others mimic the zweihänder in providing a long ricasso with a secondary guard of parrierhaken. small, pointed lugs or flanges protruding from their blades 4 8 inches below their guard. These parrierhaken or 'parrying hooks' act almost as a secondary guard for the ricasso to catch and bind other weapons or prevent them from sliding down into the hands. As on the zweihänder, this extended grip gives the wielder the advantage of extra leverage with which more accurately and powerfully to thrust the long weapon. Some other forms provided finger rings, curved quillons, or other varieties of compound hilts. In addition to being popular for use as a cavalry weapon, the estoc was frequently used during dismounted hand to hand combat at tournaments, its lack of a sharp edge reducing the risk of unintentional injury.
Жапырақшаның қимасы үшбұрышты, төртбұрышты, ромбоидты немесе жазық алтыбұрышты болуы мүмкін. Бастапқыда эсток атқа мінгенде ерге ілінетін, ал жаяу әскер болғанда белге ілінетін. Бірақ қарудың дамуымен жаяу әскерлер оны қынымен тасымалдай бастады. Эстоктың көптеген түрлері үлкен қылыш сияқты ұзын тұтқаға ие, ал кейбіреулері звайхандерді еліктеп, ұзын рикассоға және париерхакеннен жасалған қосымша қорғанысқа ие. Бұл кішкентай, үшкір тіректер немесе жалаңаштан 4-8 дюйм төмен шығып тұрған қанаттар. Бұл париерхакендер немесе "қорғаныс ілгектері" рикассо үшін қосымша қорғаныс ретінде әрекет етеді, басқа қаруларды ұстап тұрып, байлап немесе қолға түсуіне жол бермейді. Звайхандердегідей, бұл ұзартылған тұтқа ұстаушыға қосымша күш береді, оның көмегімен ұзын қаруды дәлірек және күштірек итеруге болады. Кейбір түрлері саусақ жүзікшелерімен, иілген квилондармен немесе басқа да күрделі тұтқалармен жабдықталған. Эсток кавалерия қаруы ретінде танымал болғаннан басқа, турнирлерде қолма-қол жекпе-жектерде де жиі қолданылды, өткір жиегі болмағандықтан жарақат алу қаупі төмендеді.
Blade cross sections can be triangular, square, rhomboid, or flat hexagonal. Early on, the estoc was hung from the saddle when on horseback and simply hung from the belt when a soldier took to the ground. As the weapon developed, however, infantrymen began to wear it in a scabbard. Most varieties of estoc provide a long grip like that of a greatsword, though others mimic the zweihänder in providing a long ricasso with a secondary guard of parrierhaken. small, pointed lugs or flanges protruding from their blades 4 8 inches below their guard. These parrierhaken or 'parrying hooks' act almost as a secondary guard for the ricasso to catch and bind other weapons or prevent them from sliding down into the hands. As on the zweihänder, this extended grip gives the wielder the advantage of extra leverage with which more accurately and powerfully to thrust the long weapon. Some other forms provided finger rings, curved quillons, or other varieties of compound hilts. In addition to being popular for use as a cavalry weapon, the estoc was frequently used during dismounted hand to hand combat at tournaments, its lack of a sharp edge reducing the risk of unintentional injury.
Аң аулау
Ол сондай-ақ 15 ғасырдың аяғында аңшылық қылыш ретінде кеңінен қолданылған, көбінесе жабайы шошқа, аю және бұғы аулау үшін; әдетте ат үстінен. Қаспен аң аулау, найза немесе сүңгімен аң аулауға қарағанда тиімді болмаса да, қызығушылықты арттыратын қауіп элементін қосты, себебі қылыш қолдану аңшыны қауіпті жануарларға жақындататын, сонымен қатар оған үлкен даңқ әкелетін. Есток осы мақсатқа өте қолайлы болды, ол берік жүзі бар ұзын қылыш болатын, жануарға соққанда сынбайтын, сонымен қатар ат үстінен шабуыл жасауға қажетті ұзындықты беретін. Дегенмен, оның өте жіңішке, өткір ұшы зәрулі темірге енуге арналған. Бұл жұқа ұш жабайы шошқаға немесе аюға бірден ауыр жарақаттар тигізбейтін, тек маңызды мүшеге тиген жағдайда ғана, ал жараланған жануарды аяқтау үшін екінші адам найзамен дайын тұруы қажет болатын. Сондай-ақ, оны тым терең енгізіп жіберу де оңай еді, бұл қылыш ұстаушыны жануардың тырнақтары мен тістерінен қауіпке ұшыратуы мүмкін. Шамамен 1500 жылы, естоктың жұқа ұшын стандартты жапырақ пішіндес шошқа сүңгісінің басымен алмастыру арқылы мәселе шешілді, нәтижесінде бір қолмен қолданылатын қысқа сүңгі пайда болды. Жүздің тым терең енуіне жол бермеу үшін, көпшілігі жүздің үстіне көлденең тіреуіш орнатылған. Жүзді қынына салуға мүмкіндік беру үшін, олар әдетте ағаштан немесе сүйектен жасалған қарапайым алынып тасталатын тіректер болды, бірақ кейбір үлгілерінде қылыш суырғанда автоматты түрде ашылатын серіппелі тіреуіштер де болды. Бұл "шошқа сүңгісі қылыштарының" алғашқы суреті император Максимилиан I-ді сәтті шошқа аулағаннан кейін жеңіс шеруіне қатыстырып көрсетеді, онда салт аттылар тік ұстаған сүңгілі қылыштарын мақтан тұтып алып жүреді. Бұл қарулар бүкіл Еуропа бойынша жылдам танымал болды, және сол кездегі көптеген суреттер мен сипаттамаларда олардың мысалдарына кездесуге болады.
Бикеш күрес
Эсток – испандық бұқа күресі спортында матадор қолданатын қысқа, бір қолмен ұсталатын шаншу семсерінің атауы, сондай-ақ "бұқаларды өлтіруге арналған семсер" (espada de matar toros) деп те аталады. Матадордың estoк-ы әдетте шамамен ұзындығында болатын.