Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Моултри (1799–1874) – ағылшын дін қызметкері, ақын және гимн жазушы.
English clergyman, poet, and hymn writer
John Moultrie (1799–1874) was an English clergyman, known as a poet and hymn writer.
Ерте өмір және білім
Ол 1799 жылдың 31 желтоқсанында Лондонның Грейт Портленд көшесінде анасының әжесі, Фендал ханымның үйінде дүниеге келді. Ол Шропширдегі Клеобери Мортимердің пасторы Джордж Моултри мен оның әйелі Харриеттің (1867 жылы қайтыс болған) үлкен ұлы болды. Оның әкесі Оңтүстік Каролиналық Джон Моултридің ұлы еді. Алдын ала білім алғаннан кейін, 1811 жылы Уилтширдегі Рамсберидегі оқудан кейін Этон колледжіне жіберілді. Ол Томас Грейдің Стоук Погстегі ескерткішіне барғаны үшін директор Джон Китті ренжітті. Оның достарының ішінде Уильям Сидни Уокер, Морпет лорды, Ричард Окс, Джон Луис Петит, Генри Нельсон Колеридж, Эдвард Колеридж және Винтроп Макворт Прайд болды. Ол латын тілінде оңай жаза білді, бірақ мектептік сабақтарға немқұрайды қарады, крикетші, актер және тапқыр адам ретінде көзге түсті. 1819 жылдың қазан айында Моултри Кембридж университетінің Тринити колледжіне қарапайым студент ретінде қабылданды, онда ол Томас Бабингтон Маколей, Чарльз Остин және олардың серіктерімен жақын болды. Ол Кембридж үшін бірінші сыныпты крикет ойнады: 1820 жылы бір ойында 6 ұпай жинады, ең жоғары нәтижесі 6 ұпайсыз және 1 қақпа алды. 1822 жылы магистр дәрежесін алғаннан кейін ол біраз уақыт Миддл Темплде болды, бірақ Лорд Крейвеннің үш ұлына ұстаздық еткеннен кейін заңнан бас тартып, діни қызметке кіруге шешім қабылдады; 1825 жылы Лорд Крейвеннен Уорвикширдегі Регбиде қызмет етуге ұсыныс алды. 1825 жылы ол дін қызметкері болып тағайындалды және сол жылдың 28 шілдесінде Джеймс Фергюсонның қарындасы Харриет Маргарет Фергюсонға үйленді.
He was born in Great Portland Street, London, on 31 December 1799, at the house of his maternal grandmother, Mrs Fendall; he was the eldest son of George Moultrie, rector of Cleobury Mortimer, Shropshire, by his wife Harriet (died 1867). His father was the son of John Moultrie of South Carolina. After preliminary education at Ramsbury, Wiltshire, Moultrie was sent to Eton College in 1811. John Keate, whom he annoyed by a visit to Thomas Gray's monument at Stoke Poges, was then headmaster. Among his friends were William Sidney Walker, Lord Morpeth, Richard Okes, John Louis Petit, Henry Nelson Coleridge and Edward Coleridge, and Winthrop Mackworth Praed. He composed with great facility in Latin, but was indifferent to school studies, distinguishing himself as a cricketer, actor, and wit. In October 1819 Moultrie entered, as a commoner, Trinity College, Cambridge, where he became intimate with Thomas Babington Macaulay, Charles Austin, and others of their set. He played first class cricket for Cambridge: he is recorded in one match in 1820, totalling 6 runs with a highest score of 6 not out and taking 1 wicket. Proceeding his M. A. in 1822, he spent time at the Middle Temple, but after acting for some time as a tutor to the three sons of Lord Craven, he gave up the law and decided to take holy orders; he had an offer of the living of Rugby, Warwickshire, by Lord Craven in 1825. In 1825 he was also ordained, and on 28 July that year he married Harriet Margaret Fergusson, sister of James Fergusson.
Мансап
Ол Регбидегі пасторлық үйді қайта салып, 1828 жылы сонда тұруға көшті. Моултрие Томас Арнольдтың Регби мектебінің директоры қызметін қабылдағанмен бірдей уақытта приходқа келді. Моултридің жақын досы Бонами Прайс Дервент Кольриджге жазған хатында осы екі адамның бір-біріне тигізген әсерін сипаттады. Оқу орнында ол Колледж журналына материалдар жазды, кейін Horæ Otiosæ журналын редакциялады, ал Итонды бітіргеннен кейін 1820-1 жылдары Итониялыққа өлеңдер жариялады. Оның Леди Годива тақырыбындағы туындысын Уильям Гиффорд пен Уильям Вордсворт жоғары бағалады. Оның өлеңдері «Жерард Монтгомери» псевдонімімен Итониялықта және Чарльз Найттың тоқсандық журналында жарық көрді. 1837 жылы Моултри өзінің өлеңдер жинағын шығарды, ол Quarterly Review және Edinburgh Review журналдарында жақсы пікірлер алды. 1843 жылы ол «Өмір арманы; ағылшын шіркеуінің жырлары және басқа өлеңдер» атты кітабын жариялады. Бұл – Томас Бэбингтон Маколей, Генри Нельсон Колридж, Чарльз Остин, Чонси Хейр Тауншенд және Чарльз Тейлор сияқты замандастары туралы ой-пікірлерді қамтитын, өлең түріндегі автобиографиялық толғаныс. 1850 жылы «Қара қоршау, заманауи Рим жөніндегі жыр» және «Мәриям, Қыз және Әйел» атты кітаптары жарық көрді, олардың екеуі де бірнеше рет қайта басылды. 1852 жылы ол Уильям Сидни Уокердің поэзиялық мұрасын редакциялады. 1854 жылы оның соңғы өлеңдер жинағы «Алтарлар, ошақтар және қабірлер» жарық көрді. Оның ішінде Моултридің Вордсворт, Колридж және Теннисонмен әртүрлі кездесулерін баяндайтын «Үш жыршы» өлеңі бар. Кейінгі туындыларында Моултри көптеген ақындық және түсіндірме стильдегі өлеңдер жазды. Ол сонымен қатар арнайы тақырыптарға арналған гимндер де жазды. Олардың көпшілігі Бенджамин Холл Кеннедидің 1863 жылғы «Химнология Кристиана» кітабында кездеседі. Оның өлеңдерінің толық жинағы 1876 жылы екі томдық болып, Дервент Кольридждің естеліктерімен бірге жарияланды.
He had the parsonage at Rugby rebuilt, and went to reside there in 1828. Moultrie arrived in the parish almost simultaneously with Thomas Arnold's acceptance of the headmastership of Rugby School. Writing to Derwent Coleridge, Moultrie's close friend Bonamy Price described the reciprocal influence of these two men. At school he wrote for the College Magazine, edited the subsequent Horæ Otiosæ, and after leaving Eton contributed verses to the Etonian during 1820–1. His treatment of the subject of Lady Godiva was praised by William Gifford and William Wordsworth. Both in the Etonian and in Charles Knight's Quarterly Magazine his verses appeared under the pseudonym 'Gerard Montgomery.' In 1837 Moultrie issued a collection of his poems, which were favourably reviewed both in the Quarterly Review and the Edinburgh Review In 1843 he published 'The Dream of Life; Lays of the English Church and other Poems.' It is an autobiographical meditation in verse, which contains comments on contemporaries, including Thomas Babington Macaulay, Henry Nelson Coleridge, Charles Austin, Chauncey Hare Townshend, and Charles Taylor. In 1850 appeared 'The Black Fence, a Lay of Modern Rome,' an anti papal work, and 'St. Mary, the Virgin and Wife,' both of which had several editions. In 1852 he edited the Poetical Remains of William Sidney Walker. In 1854, his last volume of verse appeared, 'Altars, Hearths, and Graves.' Among its contents is the 'Three Minstrels,' giving an account of Moultrie's meetings, on different occasions, with Wordsworth, Coleridge and Tennyson. In his later work Moultrie became the writer of much blank verse of a conscientious and explanatory type. He also wrote a number of hymns, on special subjects. Most of them are in Benjamin Hall Kennedy's Hymnologia Christiana, 1863. A complete edition of his poems was published in two volumes in 1876, with a memoir, by Derwent Coleridge.
Жеке өмір
Ол 1874 жылғы 26 желтоқсанда Уорвикширдегі Рагби қаласында шешек ауруынан қайтыс болды, ол ауруды қонаққа барған приходтан келген адамнан жұқтырды. Ол приход шіркеуінде жерленді, оның есімімен салынған дәліз (айл) сонда бар. Оның қабіртасында: "Жақсы бақташы қойлары үшін өмірін береді" деп жазылған. Рагби қаласының орталық бөлігіндегі Моултрие көшесі оның құрметіне аталған. Оның әйелі Харриет 1864 жылы қайтыс болды, үш ұл және төрт қызы қалды. Олардың ішінде Жерар Моултри және Мэри Моултри де ән жазушылар болды. Ол вегетариандық социалист және жануарлар құқығын қорғаушы Генри Стивенс Солттың әкесінің інісі болды.
He died on 26 December 1874 in Rugby, Warwickshire of smallpox, which he had caught from a parishioner whom he was visiting. He was buried in the parish church, to which an aisle was added in his memory. His gravestone says "The good shepherd lays down his life for his sheep". Moultrie Road in central Rugby is named after him. His wife Harriet died in 1864, leaving three sons and four daughters. Of them, Gerard Moultrie and Mary Moultrie were also hymn writers. He was the great uncle of Henry Stephens Salt, a vegetarian socialist and animal rights advocate.