Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Флоренцияның иелері (1492–1494 жж.)
Lord of Florence (r. 1492–1494)
Пьеро ди Лоренцо де Медичи (15 ақпан 1472 – 28 желтоқсан 1503), Пьеро Ақымақ немесе Пьеро Бақытсыз деп аталды, 1492 жылдан 1494 жылы жер аударылғанға дейін Флоренцияны биледі.
Piero di Lorenzo de' Medici (15 February 1472 – 28 December 1503), called Piero the Fatuous or Piero the Unfortunate, was the lord of Florence from 1492 until his exile in 1494.
Ерте өмір
Пьеро ди Лоренцо де Медичи Лоренцо де Медичидің (Лоренцо Ұлы) және Кларисса Орсинидің үлкен ұлы болды. Ол кіші інісі Джованнимен бірге өсті, ол кейін Папа Лео X атанды, ал туысы Джулио кейін Папа Климент VII болды. Пьеро Медичи әулетінің басшысы және Флоренция мемлекетінің іс жүзіндегі билеушісі болу үшін, Анджело Полициано немесе Марсилио Фичино сияқты тұлғалардың баптауымен тәрбиеленді. Бірақ оның осалдығы, мақтандығы және тәртіпсіз мінезі осындай рөлге сай емес екенін көрсетті. Полициано кейін, 1494 жылдың 24 қыркүйегінде, Пьероның уыттауынан қайтыс болған болуы мүмкін. Пьеро өзінің туыстары Лоренцо мен Джованнимен, Пьерфранческо де Медичидің екі ұлымен үнемі қарым-қатынаста болды, олар Пьеродан үлкен және бай болды.
Piero di Lorenzo de' Medici was the eldest son of Lorenzo de' Medici (Lorenzo the Magnificent) and Clarice Orsini. He was raised alongside his younger brother Giovanni, who would go on to become Pope Leo X, and his cousin Giulio, who would later become Pope Clement VII. Piero was educated to succeed his father as head of the Medici family and de facto ruler of the Florentine state, under figures such as Angelo Poliziano or Marsilio Ficino. However, his feeble, arrogant, and undisciplined character was to prove unsuited to such a role. Poliziano later died of poisoning, very possibly by Piero, on 24 September 1494. Piero was also constantly at odds with his cousins, Lorenzo and Giovanni, the two sons of Pierfrancesco de' Medici, who were both older and richer than Piero.
Неке және балалар
1486 жылы Пьероның еңшесі Бернардо Ручеллаи оның тосканалық ақсүйек әйелі Альфонсина Орсиниге үйленуі үшін келісім шарттарын жасасты және оның орнына өкілеттікпен неке қиды. Пьеро мен Альфонсина 1488 жылы танысты. Ол Тальякоццо графы Роберто Орсини мен Катерина Сансевериноның қызы болды. Олардың үш баласы болды: Клариса (1489 жылдың қыркүйегі – 1528 жыл), кейін Филиппо Строцци кішіге үйленді; * Лоренцо (1492 жылдың қыркүйегі – 1519 жыл), кейін Урбино герцогы; және Луиза, 1494 жылдың ақпанында дүниеге келді. Шомылдыру тізімдерінен 1492 жылдың ақпан айында оның тағы бір қызы Марияның да туғаны белгілі болды, ол заңды емес бала болған.
In 1486, Piero's uncle Bernardo Rucellai negotiated for him to marry the Tuscan noblewoman Alfonsina Orsini and stood in for him in a marriage by proxy. Piero and Alfonsina met in 1488. She was a daughter of Roberto Orsini, Count of Tagliacozzo, and Caterina Sanseverino. They had three children: Clarice (September 1489–1528), who later married Filippo Strozzi the Younger; * Lorenzo (September 1492–1519), later Duke of Urbino; and Luisa, born February 1494. From baptismal records it appears that in February 1492 he also had another daughter, Maria, who was illegitimate.
Флоренция билігі
1492 жылы Лоренцо қайтыс болғаннан кейін Пьеро Флоренцияны басқарды. Ұзаққа соқпаған тыныштықтан соң, Пьероның әкесі зор еңбекпен құрған итальян мемлекеттері арасындағы нәзік бейбітшілік 1494 жылы Франция королі VIII Карлдың Неаполь патшалығына мұрагерлік құқығын талап ету үшін армиясымен Альпі тауларын кесіп өтуге шешім қабылдауымен құлап түсті. Карл Италияға Миланның бұрынғы регенті Людовико Сфорца (Людовико Иль Моро) арқылы тартылды, ол Людовиконың туысы Джан Галеаццо Сфорцаны тақтан ығыстырып, оның орнына герцог етіп тағайындауды көздеді. Милан мәселесін шешкен соң Карл Неапольге бет бұрды. Ол Тоскана арқылы өтуі қажет болды, сонымен қатар Миланмен байланыс жолдарын сақтап қалу үшін онда әскерін қалдыру керек еді. Карлдың әскері Тосканаға жақындағанда, ол Пьеродан Неапольге қолдау көрсетуді және әскеріне Тоскана арқылы өтуге рұқсат беруді сұрап, Флоренцияға елшілер жіберді. Пьеро Флоренцияның бейтарап болатынын мәлімдеу үшін бес күн күтті. Бұл Карл үшін қабылдауға келмейтін нәрсе болды, ол Тосканаға шабуыл жасауды жоспарлады, бастауышқы нысана – Фивиццано бекінісі болды, оны ол тонап, қатыгездікпен қырғын жасады. Пьеро қарсылық көрсетуге тырысты, бірақ фанатикалық доминикан дін қызметкері Жироламо Савонароланың ықпалына түскен флоренциялық элитаның қолдауы аз болды. Тіпті оның туыстары Лоренцо мен Джованни да Карлмен бірігіп, оған қолдау мен қаржы беруге уәде беріп хабар жіберді. Қазан айының соңына қарай Пьеро Флоренция үшін ешқандай қолдау таба алмады және үкіметтік Синьориямен кеңеспей-ақ, Карлдың лагеріне барып, оның достығын жеңуге тырысты. Кездесу кезінде Пьеро Карлдың барлық талаптарын қабылдады, соның ішінде Сарзана, Пиетрасанта, Сарзанелло және Либрафратта бекіністерін, сондай-ақ Пиза және Ливорно қалаларын беруге келісті. Пьеро Флоренцияға Синьорияға есеп беру үшін оралғанда, халықтың наразылығына тап болды, сондықтан ол отбасымен бірге қаладан Венецияға қашып кетті. Отбасының сарайы тоналып, Флоренция Республикасының мәні мен формасы қайта жаңартылды, Медичилер ресми түрде елден қуылды. Медичи отбасының мүшесі 1512 жылға дейін Флоренцияны билеуге мүмкіндік алған жоқ, сол кезде қала Джованни де Медичиге бас июге мәжбүр болды, ол 1513 жылы Папа Лео X болып сайланды, бұл отбасының билігін нығайтты.
Piero took over as leader of Florence in 1492, upon Lorenzo's death. After a brief period of relative calm, the fragile peaceful equilibrium between the Italian states, laboriously constructed by Piero's father, collapsed in 1494 with the decision of King Charles VIII of France to cross the Alps with an army in order to assert hereditary claims to the Kingdom of Naples. Charles had been lured to Italy by Ludovico Sforza (Ludovico il Moro), ex regent of Milan, as a way to eject Ludovico's nephew Gian Galeazzo Sforza and replace him as duke. After settling matters in Milan, Charles moved towards Naples. He needed to pass through Tuscany, as well as leave troops there to secure his lines of communication with Milan. As Charles's army approached Tuscany, he sent envoys to Florence to ask Piero to support his claim to Naples and allow his army to pass through Tuscany. Piero waited five days before responding that Florence would remain neutral. This was unacceptable to Charles, who intended to invade Tuscany, starting with the fortress of Fivizzano, which he sacked and brutally massacred. Piero attempted to mount a resistance, but received little support from members of the Florentine elite who had fallen under the influence of the fanatical Dominican priest Girolamo Savonarola. Even his cousins, Lorenzo and Giovanni, allied themselves with Charles, sending him messages to pledge their support and funds. By the end of October, Piero had not succeeded in gaining any support for Florence, and, without consulting the governing Signoria, decided to visit Charles at his camp and try to win his friendship. During their meeting, Piero acceded to all of Charles's demands, including surrendering the fortresses of Sarzana, Pietrasanta, Sarzanello, and Librafratta, as well as the towns of Pisa and Livorno. When Piero returned to Florence to report back to the Signoria, he was greeted with public outrage, and he and his family fled the city for Venice. The family palazzo was looted, and the substance as well as the form of the Republic of Florence was re established with the Medici formally exiled. A member of the Medici family was not to rule Florence again until 1512, when the city was forced to surrender by Giovanni de' Medici, who in 1513 was elected Pope Leo X, solidifying the family's power.
Жер аудару
Пьеро мен оның отбасы алғаш рет Карл VIII-нің адал қызметшісі, француз дипломаты Филипп де Комминнің көмегімен Венецияға қашып кетті. Олар Лоренцо де Медичи жинаған Медичи әшекейлерін сату арқылы күнкөріс жасады. Пьеро Флоренцияда бірнеше рет билікке қайта оралуға тырысты, бірде Флоренциядағы Порта Романа қақпасынан ер адамдарымен келді, бірақ флоренциялықтар Медичилерді басшы ретінде қабылдамайтыны белгілі болған соң, олар Сиенаға кетіп қалды. 1503 жылы, француздар мен испандар Италияда Неаполь Королдығы үшін күресін жалғастырғанда, Пьеро Гарильяно шайқасынан кейін қашып бара жатып Гарильяно өзенінде суға батып қайтыс болды (француздармен одақтас болған). Ол Монте-Кассино аббаттығында жерленді, ал оның мазары Антонио мен Баттиста да Сангаллоның жобасы бойынша салынды.
Piero and his family fled at first to Venice with the aid of the French diplomat Philippe de Commines, a retainer of Charles VIII. They supported themselves by selling Medici jewels that had been collected by Lorenzo de' Medici. Piero also tried to reinstate himself in Florence multiple times, once appearing at the Porta Romana in Florence with a band of men, who left for Siena after it appeared that Florentines would not welcome the Medici back as leaders. In 1503, as the French and Spanish continued their struggle in Italy over the Kingdom of Naples, Piero was drowned in the Garigliano River while attempting to flee the aftermath of the Battle of Garigliano, which the French (with whom he was allied) had lost. He was buried in the Abbey of Monte Cassino; his tomb was designed by Antonio and Battista da Sangallo.