Кіріспе
АҚШ-тың батысында өсетін үш түрлі қарағай. "Бристлеконе" термині қарағайдың үш түрін қамтиды (Pinaceae тұқымдасы, Pinus туысы, Balfourianae бөлімшесі). Үш түрі де ұзақ өмір сүреді және қатал ауа райы мен нашар топыраққа төзімді. Үш түрдің бірі – Pinus longaeva – Жер бетіндегі ең ұзақ өмір сүретін тіршілік нысандарының бірі. Осы түрдің ең көне өкілі 4800 жылдан асып, кез келген түрдің ең көне жеке данасы болып табылады. Көптеген ғалымдар осы ағаштың неліктен сонша ұзақ өмір сүре алатынын білуге қызығушылық танытады. Бір зерттеуде Pinus longaeva-ның теломераза белсенділігінің жоғары деңгейі бар екені анықталды, бұл теломерлердің тозуын баяулатуға немесе тоқтатуға көмектеседі. Бұл бристлеконе қарағайының ұзақ өмір сүруіне ықпал етуі мүмкін. Потенциалды жасы мен төмен көбею қабілетіне қарамастан, бристлеконе қарағайлары, әсіресе Pinus longaeva, көбінесе алғашқы жаңару түрі болып табылады, жаңа ашық жерлерді мекендеуге бейім. Олар қатал емес ортада нашар бәсекелеседі, сондықтан оларды өсіру қиын. Дегенмен, олар көптеген басқа өсімдіктер өсе алмайтын жерлерде, мысалы, жауын-шашын аз болатын тасты, доломит топырақта өте жақсы өседі (австриялық түр). Оңтүстік Орегонда шағын шеткі популяция табылды, бірақ оның қате анықталғаны дәлелденді. Үш түрдің ішінде ең қалың тоғайларды құрайды. Үш түрдің кем дегенде біреуі мәдени өсімдіктерде будандаса алады, бірақ жабайы популяциялардың ареалдары үстіртпейді. Колорадо және Грин өзендері P. longaeva мен P. aristata арасында, ал Солтүстік Оуэнс аңғары P. longaeva мен P. balfouriana арасында бөлініс тудырады.
The term bristlecone pine covers three species of pine tree (family Pinaceae, genus Pinus, subsection Balfourianae). All three species are long lived and highly resilient to harsh weather and bad soils. One of the three species, Pinus longaeva, is among the longest lived life forms on Earth. The oldest of this species is more than 4,800 years old, making it the oldest known individual of any species. Many scientists are curious as to why this tree is able to live so long. In one study, they discovered that Pinus longaeva has higher levels of telomerase activity, which further slows or prevents the attrition rate of telomeres. This potentially contributes to the extended life of the bristlecone pine. Despite their potential age and low reproductive rate, bristlecone pines, particularly Pinus longaeva, are usually a first succession species, tending to occupy new open ground. They generally compete poorly in less than harsh environments, making them hard to cultivate. They do very well, however, where most other plants cannot even grow, such as in rocky dolomitic soils in areas with virtually no rainfall. (subspecies austrina). A small outlying population was reported in southern Oregon, but was proven to have been misidentified. Forms the thickest groves of the three. At least some of the three species can hybridize in cultivation, but the ranges of wild populations do not overlap. The Colorado River and Green River produce a gap between the ranges of P. longaeva and P. aristata and the northern Owens Valley provides a gap between the ranges of P. longaeva and P. balfouriana.
Сипаттама
Бристольдік қарағайлар ағаш шебінен төмен, доломиттік топырақтағы белгілі бір биіктіктер арасында оқшауланған тоғайларда өседі. Ағаштар әдетте доломиттен, кейде әктастан, ал кейде құмтастан немесе кварциттен пайда болған терең емес литосол топырақтарында өседі. Доломиттік топырақтар сілтілі, кальций мен магнийге бай, ал фосфорға кедей. Бұл факторлар басқа өсімдік түрлерін ығыстырып, бристольдік қарағайлардың гүлдеуіне жағдай жасайды. Суық температура, құрғақ топырақ, күшті желдер және қысқа вегетациялық кезең салдарынан ағаштар өте баяу өседі. Тіпті бес-беске топталған жапырақтар да қырық жылға дейін ағашта қалуы мүмкін, бұл ағаштың ұшқыш бұтақтарына ерекше, ұзын щетка тәрізді пішін береді. Бристольдік қарағайдың тамыр жүйесі көбінесе көп тармақталған, беткі тамырлардан тұрады, ал бірнеше ірі, тармақталған тамырлар құрылымдық қолдауды қамтамасыз етеді. Бристольдік қарағай кең тармақталған беткі тамыр жүйесі, балауыз жабынмен қапталған жапырақтары және суды сақтауға көмектесетін қалың жапырақ қабығының арқасында құрғақшылыққа өте төзімді. Бұл түр Халықаралық табиғатты қорғау одағының (IUCN) қызыл тізіміне енген. «Бристольдік қарағай» атауы қара қызғылт түсті әйелдік шишкаларға қатысты, олардың бетінде иілген тікендер болады. Бұл шишкалардың қара түсі жылуды сіңіруге көмектеседі. Шамамен екі жыл піскеннен кейін шишкалар қоңыр түске айналады. Ағаш өскен сайын оның көп бөлігінің қызғылт қабығы өледі. Көне нұсқаларда көбінесе тамырларды тірі бұтақтармен жалғастыратын тірі қабаттың тар жолағы ғана қалады. Жапырақтар қартайғанмен, олар суды реттеу және фотосинтез жасау қабілетін сақтайды. Басқа екі түр – *Pinus balfouriana* және *Pinus aristata* да ұзақ өмір сүреді, бірақ *P. longaeva* сияқты емес; екеуінің де үлгілері 3000 жылға дейін өмір сүрген деп өлшенген немесе бағаланған. Ағаштардың ұзақ өмір сүруіне өлі ағаш пен тірі ағаш арақатынасының үлесі зор деп саналады. Бұл жоғары көрсеткіш тыныс алу мен судың булануын азайтады, соның салдарынан ағаш өмірін ұзартады. Бристольдік қарағайлар дендроклиматологтар үшін құнды, өйткені олар Жер бетіндегі ең ұзақ, үздіксіз климатқа сезімтал ағаш сақиналарының хронологиясын ұсынады. Мыңжылдықтарға созылған бристольдік қарағайдың қалдықтарын салыстыру арқылы кейбір хронологиялар қазіргі уақыттан 9000 жыл бұрынғы кезеңге жетеді. Рокки тауларындағы популяцияға ақ қарағайдың қырынуына себеп болатын, енгізілген саңырауқұлақ ауруы және таулық қарағай қоңызы қауіпті. Климаттың өзгеруі де Оңтүстік Рокки тауларындағы температураның 30 жыл ішінде көтерілуіне байланысты түрге әсер етуі мүмкін. Климаттың өзгеруі көбінесе биіктеп орналасқан ағаштарға әсер етеді. Бұл мәселелер түр ішіндегі генетикалық әртүрліліктің сақталуына алаңдаушылық тудырады; алайда, бристольдік қарағайдың көне үлгілері бұрынғы жылы кезеңдерден аман қалған.