Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құрылтайшы Әке, АҚШ-тың 1-ші Соғыс хатшысы (1750–1806)
Founding Father, 1st United States Secretary of War (1750–1806)
Генри Нокс (25 шілде, 1750 – 25 қазан, 1806), АҚШ-тың негізін қалаушы Әкесі, Бостондық кітап сатушы, Американдық революция кезінде Континенттік армияның жоғары шенді генералы болды және Вашингтонның көптеген науқандарында артиллерия басшысы қызметін атқарды. Американдық революциядан кейін ол 1785 жылдан 1789 жылға дейін Конфедерацияның Ережелері бойынша Соғыс департаментін басқарды. Вашингтон өзінің алғашқы әкімшілігінің басында Ноксты 1789 жылдан 1794 жылға дейін елдің бірінші Соғыс хатшысы етіп тағайындады. Бүгінде ол Кентукки штатындағы Форт-Ноксқа есім беруші ретінде белгілі, ол елдің алтын қорының көп бөлігі сақталатын орын. Массачусетс штатының Бостон қаласында туып өскен Нокс кітап дүкеніне иелік етіп, оны басқарды, әскери тарихқа қызығушылық танытып, жергілікті артиллерия жасағына қосылды. Нокс 1770 жылғы Бостон қырғынының куәсі де болды. 1775 жылы Американдық революциялық соғыс басталғанда, оған бар-жоғы 25 жас болса да, ол Нью-Йорктегі Тикондерога фортынан жаудан тартып алынған артиллерияны тасымалдауды ұйымдастырды, бұл 1776 жылдың басында британдықтарды Бостоннан ығыстыруда шешуші рөл атқарды. Нокс тез арада Континенттік армияның бас артиллерия офицеріне дейін көтерілді. Осы қызметінде ол Вашингтонды көптеген науқандарында сүйемелдеді және соғыстың көптеген маңызды шайқастарына қатысты. Ол артиллерияшыларды даярлайтын орталықтар мен тәуелсіздік үшін соғыста жеңіске жетуге көмектесетін қару-жарақ өндіріс орындарын құрды. Нокс өзін революциялық республикалық идеалдардың бейнесі деп санады. 1783 жылдың басында, соғыс аяқталар алдында, ол Цинциннати қоғамын құру идеясын көтеріп, оның негізін қалау құжатын жазып, осы күнгі күнге дейін сақталған, ветеран офицерлердің бауырластық, мұрагерлік қоғамын құрды. 1785 жылы Конфедерация Конгресі Ноксты Соғыс хатшысы етіп тағайындады, онда ол негізінен үндістермен байланысты мәселелермен айналысты. 1789 жылы АҚШ Конституциясы қабылданғаннан кейін ол президент Вашингтонның Соғыс хатшысы болды. Осы қызметінде ол жағалаудағы бекіністерді дамытуды қадағалады, жергілікті жасақтардың әскери дайындығын жақсартуға тырысты және Солтүстік-Батыс Үнді соғысындағы елдің әскери операцияларын басқарды. Ол ел өзінің иелігіндегі аумақтардағы үнді халқымен қарым-қатынас жасауға ресми жауапты болды, үнді тайпаларына қатысты федералды үкіметтің штаттардан жоғары тұруын бекітетін және үнді тайпаларын тәуелді мемлекеттер ретінде қарауды талап ететін саясатты ұсынды. Нокстің бұл мәселедегі идеалистік көзқарастары заңсыз қоныстар мен үнді жерлерін алаяқтықпен иемдену салдарынан тоқырады. 1795 жылы Мейн округінің Томстон қаласына зейнетке шықты, онда ол қарызға алынған ақшаға негізделген бизнес империясының өркендеуін бақылады. 1806 жылы қайтыс болды, мүлігі банкротқа ұшырады.
Henry Knox (July 25, 1750 – October 25, 1806), a Founding Father of the United States, was a Boston bookseller who became a senior general of the Continental Army during the Revolutionary War, serving as chief of artillery in most of Washington's campaigns. Following the American Revolution, he oversaw the War Department under the Articles of Confederation from 1785 to 1789. Washington, at the start of his first administration, appointed Knox the nation's first Secretary of War, a position he held from 1789 to 1794. He is well known today as the namesake of Fort Knox in Kentucky, the repository of a large portion of the nation's gold reserves. Born and raised in Boston, Massachusetts, Knox owned and operated a bookstore there, cultivating an interest in military history and joining a local artillery company. Knox was also on the scene of the 1770 Boston Massacre. Though barely 25 when the American Revolutionary War broke out in 1775, he engineered the transport of captured artillery from New York's Fort Ticonderoga, which proved decisive in driving the British out of Boston in early 1776. Knox quickly rose to become the chief artillery officer of the Continental Army. In this role, he accompanied Washington on most of his campaigns and was engaged in many major actions of the war. He established training centers for artillerymen and manufacturing facilities for weaponry that were valuable assets in winning the war for independence. Knox saw himself as the embodiment of revolutionary republican ideals. In early 1783, as the war drew to a close, he initiated the concept of the Society of the Cincinnati, authoring its founding document and establishing the organization as a fraternal, hereditary society of veteran officers that survives to this day. In 1785, the Congress of the Confederation appointed Knox as Secretary of War, where he dealt primarily with Indian affairs. Following the adoption of the United States Constitution in 1789, he became President Washington's Secretary of War. In this role he oversaw the development of coastal fortifications, worked to improve the preparedness of local militia, and directed the nation's military operations in the Northwest Indian War. He was formally responsible for the nation's relationship with the Indian population in the territories it claimed, articulating a policy that established federal government supremacy over the states in relation to Indian nations and called for treating Indian nations as sovereign. Knox's idealistic views on the subject were frustrated by ongoing illegal settlements and fraudulent land transfers of Indian lands. He retired to Thomaston, District of Maine in 1795, where he oversaw the rise of a business empire built on borrowed money. He died in 1806, leaving an estate that was bankrupt.
Ерте өмір және неке
Генри Нокстың ата-анасы Уильям мен Мэри (қыздығы Кэмпбелл) 1729 жылы Дерриден Бостонға көшіп келген Ольстер шотландтары еді. Оның әкесі кеме жасаушы болған, бірақ қаржылық қиындықтарға байланысты отбасын Батыс Үндістандағы Синт-Евстациусқа тастап кетіп, 1762 жылы себебі белгісіз жағдайда қайтыс болды. Генри Бостон латын мектебінде грек, латын, арифметика және еуропа тарихын оқыды. Әкесі қайтыс болғанда ол үйдегі ең үлкен бала болғандықтан, 9 жасында мектепті тастап, анасын асырау үшін кітап дүкенінде клерк болып жұмыс істеді. Дүкен иесі Николас Боуес балаға әкелік қамқорлық жасап, дүкендегі кітаптарды қарауға және қалағанын алып оқуға рұқсат берді. Болашақ соғыс батыры, тапсырмалар болмағанда, француз тілін өзі үйренді, философия мен жоғары математиканы оқыды, ежелгі жауынгерлер мен атақты шайқастар туралы әңгімелерді тамашалады. Ол өте ерте жасынан-ақ әдебиетке бойында сіңірді. Алайда Нокс Бостонның көшелік бандаларына да қатысып, ауданындағы ең қажырлы күрескерлердің бірі болды. 1770 жылдың 5 наурызында Нокс Бостон қанысты қырғынының куәсі болды. Оның мәлімдемесіне сәйкес, ол жағдайды басып тастауға тырысып, британдық сарбаздарды казармаға оралуға көндіруге ұмтылды. Сондай-ақ ол сарбаздардың сот процесінде куәлік берді, онда екеуінен басқа барлығы ақталды. 1771 жылы ол Бостондағы «Корнхиллдегі Уильямс Кортына қарама-қарсы» орналасқан «Лондон кітап дүкенін» ашты. Замандасының айтуынша, бұл дүкен сол кездегі британдық офицерлер мен консервативті әйелдер үшін «керемет демалыс орны» болды. Көптеген тамаша ағылшын өнімдерімен және мейірімді иесімен басқарылатын дүкен Бостон аристократиясының танымал орнына айналды. Кітап сатушы ретінде Нокс британдық жеткізушілермен (мысалы, Томас Лонгманмен) тығыз іскерлік байланыстар орнатты және клиенттерімен қарым-қатынас жасады, бірақ бала кезіндегі армандарынан айырылмады. Көбінесе өзіндік білім алған ол әскери ғылым туралы кітаптар жинады және дүкеніне жиі келетін сарбаздардан әскери мәселелер туралы сұрақтар қойды. Бұл алып адам бастапқыда лайықты табысқа қол жеткізді, бірақ Бостон портына қатысты заң мен британдық тауарларға бойкот салғаннан кейін кірісі азайды. 1772 жылы ол «Поезд» тобының бөлімшесі ретінде Бостон гвардиялық корпусын құрды және оның екінші қолбасшысы болды. 23 жасқа толуға аздай қалғанда Нокс абайсызда тапаншадан оқ атып, сол қолындағы екі саусағын жоғалтты. Ол жараны байлап, дәрігерге жетіп, дәрігер жараны тігіп қойды. Нокс Ұлыбритания Парламентінің тирандық саясатына қарсы агитаторлар ұйымы – «Сын свободы» партиясын қолдады. Ол 1773 жылғы Бостон шай ішуге қатысқан-қатыспағаны белгісіз, бірақ оқиғадан бұрын күзетшілердің бірі болып, «Дартмут» кемесінен шай түсірілмеуін қадағалады. Келесі жылы ол Нью-Йорктегі лоялист Джеймс Ривингтон жіберген шайды қабылдаудан бас тартты. Генри 1774 жылдың 16 маусымында Бостон лоялистерінің қызы Люси Флюкерге (1756–1824) үйленді, оның саяси көзқарастары әртүрлі болған әкесі қарсы болғанмен. Люсидің ағасы британдық армияда қызмет етті, ал оның отбасы Ноксты сол жерде қызмет етуге итермелеуге тырысты. Әскери қызметіне байланысты ұзақ айырылысқа қарамастан, олар өмірінің соңына дейін бір-біріне адал болды және көп хат алмасты. 1775 жылы жұбайлар Бостондан қашқаннан кейін, ол 1776 жылдың наурыз айында британдықтар қаланы тастап кеткенге дейін негізінен үйсіз қалды. Одан кейін де ол Ноксты көру үшін жиі сапар шекті. Оның ата-анасы Континенттік армия Дорчестер-Хайтсты нығайтқаннан кейін Бостондан британдықтармен бірге кетіп, ешқашан қайтып келмеді. Бұл жетістік Нокстің Тикондерога экспедициясына тікелей байланысты болды.
Henry Knox's parents, William and Mary (née Campbell), were Ulster Scots immigrants who emigrated from Derry to Boston in 1729. His father was a shipbuilder who, due to financial reverses, left the family for Sint Eustatius in the West Indies where he died in 1762 of unknown causes. Henry was admitted to the Boston Latin School, where he studied Greek, Latin, arithmetic, and European history. Since he was the oldest son still at home when his father died, he left school at the age of 9 and became a clerk in a bookstore to support his mother. The shop's owner, Nicholas Bowes, became a surrogate father figure for the boy, allowing him to browse the store's shelves and take home any volume that he wanted to read. The inquisitive future war hero, when he was not running errands, taught himself French, learned some philosophy and advanced mathematics, and devoured tales of ancient warriors and famous battles. He immersed himself in literature from a tender age. However, Knox was also involved in Boston's street gangs, becoming one of the toughest fighters in his neighborhood. On March 5, 1770, Knox was a witness to the Boston Massacre. According to his affidavit, he attempted to defuse the situation, trying to convince the British soldiers to return to their quarters. He also testified at the trials of the soldiers, in which all but two were acquitted. In 1771 he opened his own bookshop, the London Book Store, in Boston "opposite William's Court in Cornhill." The store was, in the words of a contemporary, a "great resort for the British officers and Tory ladies, who were the ton at that period." Boasting an impressive selection of excellent English products and managed by a friendly proprietor, it quickly became a popular destination for the aristocrats of Boston. As a bookseller, Knox built strong business ties with British suppliers (like Thomas Longman) and developed relationships with his customers, but he retained his childhood aspirations. Largely self educated, he stocked books on military science, and also questioned soldiers who frequented his shop in military matters. The genial giant initially enjoyed reasonable pecuniary success, but his profits slumped after the Boston Port Bill and subsequent citywide boycott of British goods. In 1772 he cofounded the Boston Grenadier Corps as an offshoot of The Train, and served as its second in command. Shortly before his 23rd birthday Knox accidentally discharged a gun, shooting two fingers off his left hand. He managed to bind the wound up and reach a doctor, who sewed the wound up. Knox supported the Sons of Liberty, an organization of agitators against what they considered tyrannical policies by the British Parliament. It is unknown if he participated in the 1773 Boston Tea Party, but he did serve on guard duty before the incident to make sure no tea was unloaded from the Dartmouth, one of the ships involved. The next year he refused a consignment of tea sent to him by James Rivington, a Loyalist in New York. Henry married Lucy Flucker (1756–1824), the daughter of Boston Loyalists, on June 16, 1774, despite opposition from her father, who had differing political views. Lucy's brother served in the British Army, and her family attempted to lure Knox to service there. Despite long separations due to his military service, the couple were devoted to one another for the rest of his life, and carried on an extensive correspondence. After the couple fled Boston in 1775, she remained essentially homeless until the British evacuated the city in March 1776. Even afterward, she often traveled to visit Knox in the field. Her parents left, never to return, with the British during their withdrawal from Boston after the Continental Army fortified Dorchester Heights, a success that hinged upon Knox's Ticonderoga expedition.
Бостон қоршауы
1775 жылғы 19 сәуірде Лексингтон мен Конкорд шайқастары басталғанда, Нокс пен Люси Бостоннан құпия шығып, Нокс қаланы қоршап тұрған әскерге қосылды. Оның кітап дүкені тоналып, барлық тауары жойылды немесе ұрланды. Ол генерал Артемас Уордтың басшылығымен, алған инженерлік білімін қала маңындағы бекіністерді нығайтуға пайдаланды. Бункер-Хилл шайқасында көтерілісшілердің артиллериялық атысын басқарды. 1775 жылдың шілдесінде генерал Джордж Вашингтон армияға басшылық ету үшін келгенде, Нокс жасаған жұмысына әсерленді. Екеуі бірден бір-біріне ұнасып, Нокс Вашингтонмен және жаңа құрылып келе жатқан Континенттік армияның басқа да генералдарымен үнемі байланыс жасады. Нокстің армияда лауазымы болмаса да, Джон Адамс Екінші Континенттік Конгресте армияның артиллерия полкінің полковнигі етіп тағайындалуы үшін белсенді жұмыс істеді. Нокс өзінің жағдайын нығайту үшін Адамсқа Ричард Гридлидің, Уордтың артиллериясының ескі командирінің, әскерінен ұнатпайтынын және денсаулығының нашар екенін жазды. Қоршау жалғасқанда, Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Тикондерога және Крон-Пойнт форттарының басып алынуы кезінде жақында қолға түскен артиллерияның нәтижеге шешуші әсер ете алатыны туралы идея туды. Нокс осы мүмкіндікті Вашингтонға ұсынғаны және Нокстің лауазымы әлі ресімделмегеніне қарамастан, оларды қайтарып алу үшін экспедицияға жетекшілік еткені белгілі. 5 желтоқсанда Тикондерогаға жеткен Нокс, ат пен өгіздермен сүйретілген 60 тонналық артиллерия мен басқа да қару-жарақтарды 300 мильге (483 км) жуық мұзды өзендер мен қарлы Беркшир таулары арқылы Бостон қоршау лагеріне жеткізді. Аймақ сирек қоныстанғандықтан, Ноксқа персонал мен көлік құралдарын жалдауда қиындықтар туды. Бірнеше рет өзендерді кешіп өту кезінде артиллерия мұзға құлап түсті, бірақ жасақ оларды әрқашан құтқарып алды. Нокс екі аптада бітіремін деген жоспарын, шындығында алты аптадан астам уақытқа созылып, 1776 жылдың 27 қаңтарында қару-жарақ пойызының Вашингтонға жеткенін хабарлады. Тарихшы Виктор Брукс бұл оқиғаны «барлық соғыстың ең таңғажайып логистикалық жетістіктерінің бірі» деп атады. Нокстің еңбегі Нью-Йорк және Массачусетс штатындағы Генри Нокс жолындағы бірнеше тақталармен еске алынады. Кембриджге жеткен артиллерия дереу Вашингтон жақында басып алған Дорчестер биіктігін нығайтуға қолданылды. Бостон портына бақылауды күшейткеннен кейін, британдықтар флоттарын Галифаксқа көшірді. Қоршау аяқталғаннан кейін Нокс Коннектикут, Род-Айленд және Нью-Йорк қалаларындағы қорғанысты күшейтуге кірісті, британдық шабуылға дайындалды. Нью-Йоркте ол жергілікті артиллерия командирі Александр Гамильтонмен дос болды. Сондай-ақ, ол Массачусетс штатының генералы Бенджамин Линкольнмен жақын достық қарым-қатынас орнатты.
When the war broke out with the Battles of Lexington and Concord on April 19, 1775, Knox and Lucy sneaked out of Boston, and Knox joined the militia army besieging the city. His abandoned bookshop was looted and all of its stock destroyed or stolen. He served under General Artemas Ward, putting his acquired engineering skills to use developing fortifications around the city. He directed rebel cannon fire at the Battle of Bunker Hill. When General George Washington arrived in July 1775 to take command of the army, he was impressed by the work Knox had done. The two also immediately developed a liking for one another, and Knox began to interact regularly with Washington and the other generals of the developing Continental Army. Knox did not have a commission in the army, but John Adams in particular worked in the Second Continental Congress to acquire for him a commission as colonel of the army's artillery regiment. Knox bolstered his own case by writing to Adams that Richard Gridley, the older leader of the artillery under Ward, was disliked by his men and in poor health. As the siege wore on, the idea arose that cannon recently captured at the fall of forts Ticonderoga and Crown Point in upstate New York could have a decisive impact on its outcome. Knox is generally credited with suggesting the prospect to Washington, who thereupon put him in charge of an expedition to retrieve them even though Knox's commission had not yet arrived. Reaching Ticonderoga on December 5, Knox commenced what came to be known as the noble train of artillery, hauling by horse drawn and ox drawn sled 60 tons of cannon and other armaments across some 300 mile (483 km) of ice covered rivers and snow draped Berkshire Mountains to the Boston siege camps. The region was lightly populated and Knox had to overcome difficulties hiring personnel and draft animals. On several occasions cannon crashed through the ice on river crossings, but the detail's men were always able to recover them. In the end, what Knox had expected to take just two weeks actually took more than six, and he was finally able to report the arrival of the weapons train to Washington on January 27, 1776. Called by historian Victor Brooks "one of the most stupendous feats of logistics" of the entire war, Knox's effort is commemorated by a series of plaques marking the Henry Knox Trail in New York and Massachusetts. Upon the cannon's arrival in Cambridge they were immediately deployed to fortify the Dorchester Heights recently taken by Washington. So commanding was the new battery over Boston harbor the British withdrew their fleet to Halifax. With the siege ended, Knox undertook the improvement of defenses in Connecticut, Rhode Island, and New York City in anticipation of a possible British assault. In New York he became friends with Alexander Hamilton, commander of the local artillery. He also established a close friendship with Massachusetts general Benjamin Lincoln.
Нью-Йорк пен Нью-Джерсидегі науқан
Нокс Вашингтон армиясымен Нью-Йорк және Нью-Джерси науқаны кезінде болды, оның ішінде Нью-Йорк қаласының жоғалуына әкелген маңызды шайқастарға қатысты. Манхэттенге британдықтар шабуыл жасағаннан кейін ол тұтқындалудан мүжілді, бірақ Аарон Беррдің көмегімен Континенттік армияның басты қатарларына қайта оралды. 1776 жылғы 26 желтоқсандағы Трентон шайқасы алдындағы Делавэр өзеніндегі қиын кезеңде ол логистикаға жауапты болды. Мұз және суыққа қарамастан, Джон Гловердің «Марблхедтер» (14-континенттік полк) қайықтарды басқарды, ол адамдар, жылқылар және артиллериядан тұратын шабуыл тобын ешқандай шығынсыз өзеннен өткізді. Шайқас аяқталғаннан кейін, ол сол күшті, жүздеген тұтқындарды, қолға түскен мүлікті және барлық қайықтарды 26 желтоқсанның түстен кейін өзеннің арғы жағына қайтарды. Осы жетістігі үшін Нокс бригадир-генерал шеніне көтерілді және бес полкке дейін кеңейтілген артиллерия корпусына қолбасшылық етті. Трентон қаласында тұру туралы шешім қабылданғаннан кейін бірнеше күннен соң армия қайтадан өзеннен өтті. Нокс 1777 жылғы 2 қаңтардағы Ассунпинк-Крик шайқасында және келесі күні Принстон шайқасында армиямен бірге болды. 1777 жылы армия Нью-Джерси штатының Мористоун қаласында қыстаған кезде Нокс Массачусетске армияның артиллерия өндірісін жақсарту үшін оралды. Ол қосымша артиллериялық батальонды құрып, көктемде басты армияға оралғанға дейін Массачусетс штатының Спрингфилд қаласында қару-жарақ қоймасын ашты. Бұл қару-жарақ қоймасы және оның бірі қол астындағы офицерлердің Пенсильвания штатының Йорктаунда салған екінші қару-жарақ қоймасы соғыстың соңына дейін бағалы әскери материалдардың көзі болып қалды.
Knox was with Washington's army during the New York and New Jersey campaign, including most of the major engagements resulting in the loss of New York City. He narrowly escaped capture following the British invasion of Manhattan, only making it back to the main Continental Army lines through the offices of Aaron Burr. He was in charge of logistics in the critical crossing of the Delaware River that preceded the December 26, 1776 Battle of Trenton. Though hampered by ice and cold, with John Glover's Marbleheaders (14th Continental Regiment) manning the boats, he got the attack force of men, horses and artillery across the river without loss. Following the battle he returned the same force, along with hundreds of prisoners, captured supplies and all the boats back across the river by the afternoon of December 26. Knox was promoted to brigadier general for this accomplishment, and given command of an artillery corps expanded to five regiments. The army again crossed the river a few days later after the decision to make a stand at Trenton. Knox was with the army at the January 2, 1777 at the Battle of the Assunpink Creek, and again the next day at the Battle of Princeton. In 1777, while the army was in winter quarters at Morristown, New Jersey, Knox returned to Massachusetts to improve the Army's artillery manufacturing capability. He raised an additional battalion of artillerymen and established an armory at Springfield, Massachusetts before returning to the main army in the spring. That armory, and a second at Yorktown, Pennsylvania established by one of his subordinates, remained valuable sources of war material for the rest of the war.
Филадельфия науқаны
Нокс 1777 жылғы науқанға негізгі әскерге қайта оралды. Маусым айында ол Конгресс француз сарбазы Филипп Шарль Тронсон дю Кудрейді артиллерия басшысы етіп тағайындағанын білді. Дю Кудрейдің тағайындалуы Ноксты ғана емес, ол бірден Конгреске отставкаға кететінін мәлімдеді, сондай-ақ Джон Салливан мен Натанаэль Гринды да ренжітті, олар да саяси себептермен жасалған тағайындауға наразылық білдірді. Джордж Вашингтон да 1777 жылдың 31 мамырында Нокс атынан Конгресске хат жазды. Дю Кудрей кейін бас инспектор лауазымына ауыстырылды және 1777 жылдың қыркүйегінде Скуилкилл өзенін кесіп өтетін кезде жылқыдан құлап қайтыс болды. Нокс Филадельфия науқанының алғашқы ірі шайқасы – Брэндивайн және Германтаун шайқастарында болды. Германтаунда ол британдықтар берік қорғаныс позициясын ұстаған тас үйді – Chew House-ты айналып өтудің орнына басып алуды ұсынды, бұл ұсыныс Вашингтоннан мақұлдау алды. Бұл әскердің жылжуын едәуір баяулатты және британдықтарға өздерінің қатарларын қайта құруға мүмкіндік берді. Кейін Нокс Люсиге: "[Таңғы тұман және] дұшпанның Германтаундағы бірнеше тас ғимараттарды басып алуы жеңілістің себебі болды" деп жазды. Нокс сондай-ақ 1778 жылдың шілдесінде Монмут шайқасында болды, онда Вашингтон артиллерияның көрсеткен өнері үшін оны мақтады. Сол жылы әскер басқа да іс-қимылдар жасаған жоқ, бірақ Нокс пен Массачусетс штатының тумасы Генри Джексон инвестиция салған каперлер олар күткендей сәтті болмады; олардың көпшілігі британдықтар тарапынан тұтқындалды.
Knox returned to the main army for the 1777 campaign. In June he learned that Congress had appointed Philippe Charles Tronson du Coudray, a French soldier of fortune, to command the artillery. Du Coudray's appointment upset not only Knox, who immediately threatened his resignation to Congress, but also John Sullivan and Nathanael Greene, who also protested the politically motivated appointment. George Washington also wrote Congress on behalf of Knox on May 31, 1777. Du Coudray was subsequently reassigned to the post of inspector general, and died in a fall from his horse while crossing the Schuylkill River in September 1777. Knox was present at Brandywine, the first major battle of the Philadelphia campaign, and at Germantown. At Germantown he made the critical suggestion, approved by Washington, to capture rather than bypass the Chew House, a stone mansion that the British had occupied as a strong defensive position. This turned out to significantly delay the army's advance and gave the British an opportunity to reform their lines. Knox afterward wrote to Lucy, "To [morning fog and] the enemy's taking possession of some stone buildings in Germantown, is to be ascribed the loss of the victory." Knox was also present at the Battle of Monmouth in July 1778, where Washington commended him for the artillery's performance. The army saw no further action that year, but privateers that Knox and fellow Massachusetts native Henry Jackson invested in were not as successful as they hoped; many of them were captured by the British.
Артиллериялық оқу мектебі мен Йорктаунда
Нокс және артиллерия Плюкеминде (Бедминстердің шағын ауылы, Нью-Джерси штаты) қысқы лагерь құрды. Сол жерде Нокс Континенттік армияның артиллерия және офицерлерді даярлау жөніндегі алғашқы мектебін ашты. Бұл мекеме Нью-Йорк штатының Вест-Пойнт қаласындағы АҚШ Әскери академиясының негізін қалады. 1779 жылдың жазында генерал Нокс 1000-нан астам әскерді төменгі көңіл-күй мен жетіспейтін жабдықтар жағдайында даярлауға көп уақыт жұмсады. 1779–80 жылдары қысқы жағдай өте қиын болды, ал Вашингтон армиясы 1780 жылы көбінесе әрекетсіз болды, соғыстың басты оқиғалары оңтүстікке жылды. 1780 жылдың қыркүйек айының соңында Нокс майор Джон Андренің, британдық офицердің, тұтқындалуы арқылы Бенедикт Арнольдтың сатқындығын ашқан әскери сотқа қатысты. (Кнокс 1775 жылы Тикондерогаға жолға шыққанда Андремен қысқаша бірге тұрған, сол кезде Андре Монреаль маңында тұтқындалғаннан кейін босатылып, оңтүстікке сапар шеккен.) Осы салыстырмалы тыныштық жылдары Нокс Вашингтонның өкілі ретінде армияға адамдар мен жабдықтар ағынын арттыру үшін солтүстік штаттарға бірнеше рет сапар жасады. 1781 жылы Нокс Вашингтон армиясымен оңтүстікке қарай Йорктаун қоршауына қатысты. және "оның жартысы оның әскери генийін мақтауда айтылған". Вашингтон қоршау кезіндегі рөлдері үшін Нокс пен француз артиллериясының басшысын ерекше атап өтті.
Knox and the artillery established a winter cantonment at Pluckemin (a hamlet of Bedminster, New Jersey). There Knox established the Continental Army's first school for artillery and officer training. This facility was the precursor to the United States Military Academy at West Point, New York. While there, through the summer of 1779, General Knox spent most of his time training more than 1,000 soldiers in conditions of low morale and scarce supplies. Conditions were exceptionally harsh in the winter of 1779–80, and Washington's army was again largely inactive in 1780 while the main action in the war moved south. In late September 1780, Knox was a member of the court martial that convicted Major John André, the British officer whose arrest exposed the treachery of Benedict Arnold. (Knox had briefly shared accommodations with André while en route to Ticonderoga in 1775, when André was traveling south on parole after being captured near Montreal.) During these years of relative inaction Knox made several trips to the northern states as Washington's representative to increase the flow of men and supplies to the army. In 1781, Knox accompanied Washington's army south and participated in the decisive siege of Yorktown. and "one half has been said in commending his military genius. Washington specifically called out both Knox and the French artillery chief for their roles in the siege,
Жұмыстан босату
Нокс 1782 жылғы 22 наурызда генерал-майор болып тағайындалды; ол армияның ең жас генерал-майоры болды. Ол және конгрессмен Гувернер Моррис британдықтармен тұтқын алмасу туралы келіссөздер жүргізуге жіберілді. Бұл келіссөздер сәтсіз аяқталды, себебі тараптар тұтқындардың түрлі санаттарын салыстыру рәсімі мен шарттары туралы келісе алмады. Ол Нью-Йорктегі Ньюбург қаласындағы бас армияға қосылды және маңызды қорғаныс позициясы саналатын Вест-Пойнттағы нысандарды тексерді. 1782 жылғы тамыз айында Вашингтон оны сол жердің командирі етіп тағайындады. Келесі айда ол тоғыз айлық ұлының қазасына терең қайғырып, депрессияға түсті. Дегенмен ол Конфедерация Конгресі және соғыс министрі Бенджамин Линкольнмен әскерилердің зейнетақысы және өтемақысы мәселесі бойынша келіссөздерге қатысып, қызметін жалғастырды. Нокс көптеген жоғары лауазымды офицерлердің қол қойған меморандумы жазды, онда Конгресс барлық қарыздарды дереу төлеп, өмір бойы жартылай жалақы берудің орнына біржолғы зейнетақы төлеуі керек екені ұсынылды. Конгрестің бұл мәселені шешуден бас тартуы Ноксті ескерту хат жазуға итермеледі, онда ол: «Мен американдық армияның беделін жер бетіндегі ең таза нәрселердің бірі деп санаймын және біз оны ең аз дәрежеде де түсірмеу үшін төзімділіктің шегіне дейін қиындықтарға шыдауымыз керек. Бірақ шыдауға болатын шек бар. Осы шектен аспауымызды тілеймін» деп жазды. 1783 жылғы наурызда жоғары шендегілер арасында бүлік туралы қауесет тарағанда Вашингтон отырыс өткізді, онда ол өзін ұстауға шақырды. Отырыста Нокс офицерлердің Вашингтон мен Конгреске адалдығын растайтын ұсыныстар енгізді, бұл дағдарыстың алдын алуға көмектесті. Алайда шешілмеген мәселелердің салдарынан Нокс және басқалар күшті ұлттық үкіметтің жақтаушылары болды, бұл сол кездегі жетекші саяси тұлғалар (Томас Джефферсон, Джон Хэнкок және Сэмюэл Адамс) қарсы болды. 1783 жылғы сәуірде алдын ала бейбітшілік туралы жаңалық келгеннен кейін Конгресс Континенттік армияны демобилизациялауға бұйрық берді, ал Вашингтон Ноксқа армияның қалған бөлігін күнделікті басқаруды тапсырды. Осы уақытта Нокс Цинциннати қоғамын ұйымдастырды, ол бүгінгі күнге дейін сақталған Революциялық соғыс офицерлерінің бауырластық, мұрагерлік қоғамы. Ол 1783 жылғы сәуірде қоғамның негізгі құжатын – «Институтты» жазды және оның бірінші Бас хатшысы болды. Нокс сондай-ақ Массачусетс Цинциннати қоғамының бірінші вице-президенті болды. Қоғам мүшелігінің мұрагерлік сипаты бастапқыда қызығушылық тудырды, бірақ ол көбінесе жақсы қабылданды. Ол сонымен қатар бейбіт уақытта әскер құру жоспарларын жасады, оның көптеген қағидалары іске асырылды. Бұл жоспарларға екі әскери академия (бір теңіз және бір армия, соңғысы Вест-Пойнттағы маңызды базаны алып жатыр) және елдің шекараларын сақтау үшін әскерлер кірді. 1783 жылғы 21 қарашада британдықтар Нью-Йорктен соңғы әскерлерін шығарғанда, Нокс американдық күштердің басында болды. Ол 4 желтоқсанда Фраунс тавернасында Вашингтонның қоштасу сөзі кезінде оның жанында тұрды. Вашингтон 23 желтоқсанда бас қолбасшы лауазымынан кеткеннен кейін Нокс армияның аға офицері болды. 1783 жылғы қарашада Бенджамин Линкольн отставкаға кеткен кезде Соғыс министрінің лауазымы бос болды, және Линкольн Ноксты оның орнына тағайындауды ұсынды. Нокс Массачусетске оралды, онда отбасы Дорчестерде үй салды. Нокс Мэндегі үлкен жер учаскесін (кейде Уолдо патенті және Бингем сатып алу деп аталатын жерлердің бөліктері) қайта құрастыруға кірісті, ол оның лоялист туыстарынан тәркіленген еді. Ол Мэндегі көптеген миллион акрлық жылжымайтын мүлік империясын құрастыра алды, оның ішінде бұрынғы Флюкердің барлық иеліктері дерлік, ішінара штаттың тәркіленген жерлерді иеліктен шығару жөніндегі ресми өкілі болып тағайындалуы және одан кейін оның атынан әрекет ететін сабан сатып алушыға оның туыстарының жерлерін сатуды бұрмалауы арқасында. Бұл комиссия сонымен қатар Новая Шотландиямен (қазіргі Нью-Брансуик) шығыс шекарасының мәселелерін зерттеуге қатысты, бұл мәселе 1842 жылғы Вебстер-Эшбертон келісімімен шешілді.
Knox was promoted to major general on March 22, 1782; he became the army's youngest major general. He and Congressman Gouverneur Morris were assigned to negotiate prisoner exchanges with the British. These negotiations failed because the sides could not agree on processes and terms for matching various classes of captives. He joined the main army at Newburgh, New York, and inspected the facilities at West Point, considered a crucial defensive position. After enumerating its defects and needs, Washington appointed him its commander in August 1782. The next month he was devastated by the death of his nine month old son, and fell into a depression. He soldiered on, however, becoming involved in negotiations with the Confederation Congress and Secretary of War Benjamin Lincoln over the issue of pensions and overdue compensation for the military. Knox wrote a memorial, signed by a number of high profile officers, suggesting that Congress pay all back pay immediately and offer a lump sum pension rather than providing half pay for life. The unwillingness of Congress to deal with the issue prompted Knox to write a warning letter, in which he wrote "I consider the reputation of the American army as one of the most immaculate things on earth, and that we should even suffer wrongs and injuries to the utmost verge of toleration rather than sully it in the least degree. But there is a point beyond which there is no sufferance. I pray we will sincerely not pass it." When rumors of mutiny in the higher rank circulated in March 1783, Washington held a meeting in which he made an impassioned plea for restraint. In the meeting, Knox introduced motions reaffirming the officers' attachment to Washington and Congress, helping to defuse the crisis. Because of the unresolved issues, however, Knox and others became vigorous proponents of a stronger national government, something which leading political leaders (including Thomas Jefferson, John Hancock, and Samuel Adams) opposed at the time. With the arrival of news of a preliminary peace in April 1783 Congress began to order the demobilization of the Continental Army, and Washington gave Knox day to day command of what remained of the army. During this time Knox organized The Society of the Cincinnati, a fraternal, hereditary society of Revolutionary War officers that survives to this day. He authored the society's founding document, the Institution, in April 1783 and served as its first Secretary General. Knox also served as The Massachusetts Society of the Cincinnati's first Vice President. The hereditary nature of the society's membership initially raised some eyebrows, but it was generally well received. He also drafted plans for the establishment of a peacetime army, many of whose provisions were eventually implemented. These plans included two military academies (one naval and one army, the latter occupying the critical base at West Point), and bodies of troops to maintain the nation's borders. When the British withdrew the last of their troops from New York on November 21, 1783, Knox was at the head of the American forces that took over. He stood next to Washington during the latter's farewell address on December 4 at Fraunces Tavern. After Washington resigned his commission as commander in chief on December 23, Knox became the senior officer of the army. The post of Secretary at War became available when Benjamin Lincoln resigned in November 1783, and Lincoln had recommended Knox to follow him. Knox returned to Massachusetts, where the family established a home in Dorchester. Knox worked to reassemble a large parcel of land in Maine (parts of what are sometimes called the Waldo Patent and the Bingham Purchase) that had been confiscated from his Loyalist in laws. He was able to assemble a vast multi million acre real estate empire in Maine, including almost all of the old Flucker holdings, in part by getting appointed the state's official for disposing of seized lands, and then rigging the sale of his in laws' lands to a straw buyer acting on his behalf. This commission also became involved in investigating issues surrounding the eastern border with Nova Scotia (now New Brunswick), a matter that would not be resolved until the 1842 Webster Ashburton Treaty.
Соғыс министрі
Конгресс ақырында, басқа да бірқатар үміткерлерді қарастырғаннан кейін, 8 наурызда 1785 жылы Ноксты соғыс жөніндегі екінші АҚШ хатшысы етіп тағайындады. Ол әрқашан 2 метрлік бойы бар, ірі адам болған, Нокс өмірінің кейінгі жылдарында едәуір салмақ жинап, 1780-жылдарға қарай "өте үлкен" денелі болған. Сол кезде армия бұрынғыдан біршама азайған, ал жаңа мемлекеттің батысқа қарай кеңеюі шекарадағы үнді тайпаларымен қақтығыстарды күшейте түсті. Нокс басқарған Соғыс департаментінде екі азаматтық қызметкер және бір ғана кішкентай полк болды. 1785 жылы Конгресс 700 адамдық армия құруға рұқсат берді. Нокс батыс шекарасында орналасқан он ротаның алтысын ғана жұмысқа алуға қол жеткізді. Конфедерация Конгресінің кейбір мүшелері бейбіт уақыттағы армия құруға қарсы болды, сондай-ақ әскери академия құруға да қарсылық көрсетті (Нокстың маңызды ұсыныстарының бірі), оның себебі – қоғамды билей алатын артық басым әскери топтың құрылуы еді. Бұл жоспар бастапқыда қабылданбаса да, оның көптеген егжей-тегжейлері кейін АҚШ армиясын құру және басқару кезінде пайдаланылды. 1786 жылы Массачусетс штатында Шейс көтерілісі басталып, Спрингфилд қару-жарақ қоймасына қауіп тудырғанда, әскери күшті арттыру қажеттілігі жедел мәселеге айналды. Нокс Спрингфилдке оның қорғалуын қамтамасыз ету үшін өзі барып қана қоймай, оның басшылығын да жүзеге асырды. Бенджамин Линкольн ополчение күшін жинап, көтерілісті басып тастағанымен, бұл армияның әлсіздігін және Конфедерацияның ережелеріндегі кемшіліктерді көрсетті, ол Конгрестің бұл мәселе бойынша әрекет ету мүмкіндігін шектеді. Көтерілістен кейін Конгресс Конституциялық конвенцияны шақырды, онда АҚШ Конституциясы жасалды. 1787 жылдың басында Нокс Вашингтонға үкімет құру жөніндегі ұсынысын жіберді, ол ақырында қабылданған нұсқаға өте ұқсас болды. Вашингтон Ноксты конвенцияға қатысу керек пе деп сұрағанда, Нокс оны: "Бұл сіздің абыройыңызға қазіргі және болашақ ұрпақтар үшін ең құрметті жағдай болады және сізді "Еліңіздің әкесі" деген даңқты атаққа екі есе лайық етеді" деп шақырды. Бұл, мүмкін, алғашқы рет маңызды американдық тұлға Вашингтонды "Елінің әкесі" деп атады. Нокс жаңа конституцияны қабылдауды белсенді түрде қолдады, осы мәселе бойынша көптеген колониялардағы тілшілермен байланыс жасады, бірақ әсіресе Массачусетс штатында оның қабылдануын жеңілдетуге тырысты, өйткені оның қолдауы нашар деп есептелді. Ол қабылданғаннан кейін кейбір адамдар оны вице-президенттік лауазымға үміткер деп қарастырды, бірақ ол соғыс кеңсесінде қалуды жөн көрді, ал бұл лауазым Джон Адамсқа берілді. Жаңа Конституция қабылданғаннан және Соғыс департаменті құрылғаннан кейін Нокстың лауазымы Соғыс министрі болып өзгерді. Жаңа міндеттерінің бір бөлігі ретінде Нокс 1792 жылғы милиция заңының іске асырылуына жауапты болды. Бұл милицияның қару-жарағы мен дайындығын бағалауды қамтыды, нәтижесінде милицияның 450 000 мүшесінің тек 20% ғана өз қаражаты есебінен милиция қызметі үшін қарулануға қабілетті екені анықталды. Осы қару-жарақ тапшылығын шешу үшін Нокс Конгреске федералды үкіметтің импорттық қару-жарақ сатып алуды ұлғайтуын, отандық қару-жарақ экспортын тыйым салуын және отандық қару-жарақ өндірісі мен қоймасын құруды ұсынды. Бұл нысандарға Спрингфилдтегі және Вирджиния штатындағы Харперс-Ферридегі тағы бір қару-жарақ қоймасы кірді. 1792 жылы Конгресс Нокстің егжей-тегжейлі ұсынысы бойынша әрекет етіп, қысқа ғана өмір сүрген Америка Құрама Штаттарының легионын құрды. 1793 жылы Француз революциялық соғыстары басталғанда, Вашингтон бейтараптық жариялағаннан кейін американдық сауда кемелері зардап көре бастады. Франция мен Ұлыбритания жаумен сауда жасайтын американдық кемелерді ұстай бастады. Континенттік флоттың бірнеше кемелері революциялық соғыстың соңында сатылып, елдің сауда флотын ашық теңізде қарақшылықтан немесе ұстаудан қорғаусыз қалдырды. Нокс тұрақты АҚШ әскери-теңіз флотын құруға және жағалаудағы бекіністерді салуға шақырды және осы процеске жетекшілік етті.
Congress finally appointed Knox the nation's second United States Secretary at War on March 8, 1785, after considering a number of other candidates. Always a large, imposing man at 6 feet (2 m) tall, Knox is reported to have gained significant weight later in life and been of "immense girth," weighing nearly by the 1780s. The army was by then a fraction of its former size, and the new nation's westward expansion was exacerbating frontier conflicts with Indian tribes. The War Department Knox took over had two civilian employees and a single small regiment. Congress in 1785 authorized the establishment of a 700 man army. Knox was only able to recruit six of the authorized ten companies, which were stationed on the western frontier. Some members of the Confederation Congress opposed the establishment of a peacetime army, and also opposed the establishment of a military academy (one of Knox's key proposals) on the basis that it would establish a superior military class capable of dominating society. Although the plan was initially rejected, many of its details were eventually adopted in the formation and administration of the United States Army. The need for an enhanced military role took on some urgency in 1786 when Shays' Rebellion broke out in Massachusetts, threatening the Springfield Armory. Knox personally went to Springfield to see to its defense. Although Benjamin Lincoln raised a militia force and put down the rebellion, it highlighted the weakness of both the military and defects in the Articles of Confederation that hampered Congressional ability to act on the matter. In the rebellion's aftermath Congress called the Constitutional Convention, in which the United States Constitution was drafted. Knox in early 1787 sent Washington a proposal for a government that bears significant resemblance to what was eventually adopted. When Washington asked Knox if he should attend the convention, Knox urged him to do so: "It would be circumstance highly honorable to your fame, in the judgment of the present and future ages, and double entitle you to the glorious epithet — Father of Your Country." This is probably the first time an important early American figure had characterized Washington as the "Father of His Country". Knox actively promoted the adoption of the new constitution, engaging correspondents in many colonies on the subject, but especially concentrating on achieving its adoption by Massachusetts, where its support was seen as weak. After its adoption he was considered by some to be a viable candidate for vice president, but he preferred to remain in the war office, and the office went to John Adams. With the adoption of the new Constitution and the establishment of the War Department, Knox's title changed to Secretary of War. As part of his new duties, Knox was responsible for implementation of the Militia Act of 1792. This included his evaluation of the arms and readiness of the militia finding that only 20% of the 450,000 members of the militia were capable of arming themselves at their own expense for militia service as required by the act. To resolve this arms shortage, Knox recommended to Congress that the federal government increase the purchase of imported weapons, ban the export of domestically produced weapons and establish facilities for the domestic production and stockpiling of weapons. These facilities included the existing Springfield Armory and another at Harpers Ferry, Virginia. In 1792 Congress, acting on a detailed proposal from Knox, created the short lived Legion of the United States. When the French Revolutionary Wars broke out in 1793, American merchant shipping began to be affected after Washington formally declared neutrality in the conflict. Both France and Britain began seizing American shipping that was trading with the enemy nation. Most of the Continental Navy's few ships were sold off at the end of the Revolutionary War, leaving the nation's merchant fleet without any defenses against piracy or seizure on the high seas. Knox urged and presided over the creation of a regular United States Navy and the establishment of a series of coastal fortifications.
Американың түпкүлдік дипломатиясы мен соғысы
Нокс 1789 жылы АҚШ Конгресінің актісінен кейін, ол талап еткен жерлердегі жергілікті американдықтармен елдің қарым-қатынасын басқаруға жауапты болды. Нокс Вашингтон мен Конгресс үшін дайындалған бірнеше құжаттарда елдің ертедегі үндістерге қатысты саясатын түсіндірді. Ол үнді халықтарының егемендікке ие екенін және олар иеленетін жердің иелері екенін, ал федералды үкімет (мемлекеттер емес) олармен қарым-қатынас жасау үшін жауапты болуы керектігін айтты. Бұл саясат 1790 жылғы Үнді саудасы және қарым-қатынасы туралы заңның қабылдануымен іске асырылды, ол федералды үкіметпен жасалған келісімшарттан басқа жағдайда үнді жерлерін сатуға тыйым салды. Нокс былай деп жазды: «Үндістер, бұрынғы қоныстанушылар болғандықтан, топыраққа құқықтары бар. Олардан олардың келісімімен немесе әділ соғыс жағдайындағы жаулап алу құқығымен ғана айырылуға болады. Оларды басқа принцип бойынша иемдену – табиғаттың негізгі заңдарын бұзу болып табылады». Тарихшы Роберт Миллер осы сияқты мәлімдемелер жерлерге қатысты үнділердің құқықтарын қолдайтын сияқты көрінеді, бірақ «Ашылу туралы ілім» практикасында ескерілмеді дейді. Америка үндістері соғыстары, соның ішінде чероки-американ соғыстары және Солтүстік-батыс үнді соғысы оның көп уақытын алды. Конфедерация жылдарында Конгресс батыс шекарадағы тайпаларға қарсы маңызды шаралар қолдау көрсетпеді. Британдықтар Революциялық соғыс аяқталғаннан кейін (Париж шартын бұза отырып) шекаралық базалардан Солтүстік-батыс тайпаларын қолдады, ал чероки және крик өздерінің жерлеріне отарлаушылардың заңсыз кіріп-шығуына қарсылық көрсетті. 1790 жылдың маусым айында Нокс генерал Жозия Хармарға Солтүстік-батыс конфедерациясымен дипломатия енді мүмкін емес екенін және оларды «үндістерде бейбітшілікке қажетті көзқарас қалыптастыру» үшін әскери күшпен бағындыру қажеттігін жазды. 1790 жылдың қазан айында Нокс генерал Жозия Хармар бастаған жорықты ұйымдастырды, ол Солтүстік-батыс аумағындағы және қазіргі Кентуккидегі отарлаушыларға жасалған шабуылға жауап ретінде болды. Бұл жорық сәтсіз аяқталды. Екінші жорықты Нокс ұйымдастырды, оны Уильям Дюер қаржыландырды және аумақтық губернатор Артур Сент-Клэр басқарды. Нокс пен Дюер армияны жеткілікті азық-түлікпен қамтамасыз ете алмады, нәтижесінде американдық армия тарихындағы ең үлкен жеңіліске ұшырады. Бұл жорықтар үндістермен татуласуға мүмкіндік бермеді және Нокс шекараны қорғауға сәтсіздікке ұшырағаны үшін көпшілік тарапынан айыпталды. Ол биліктен кетер алдында мәселені шешу үшін Энтони Уэйн бастаған экспедицияны ұйымдастырды, ол 1794 жылғы Құлаған ағаштар шайқасымен қақтығысты мәнді аяқтады. Уэйннің «әскерлері өзен бойындағы шамамен елу шақырымға созылған «үлкен жүгері егістіктерін» өртеп жіберді», бұл әрекет жауынгер емес азаматтарға әсер етті. Солтүстік-батыстағы американдық әскери іс-қимылдың нәтижесінде Гринвилл шарты жасалды, ол жеңілген үндістерді Огайо аймағындағы жерлерін беруге мәжбүр етті. Секретар Нокс басқарған қанды жорықтардың кейбірінде 1870 жылдардағы соғыстардан да көп сандаған әскерлер қатысты. Үнді тайпалары өздерінің аң аулау жерлерін тастағысы келмеді, бірақ Нокс Александр Макгилливрей басқаратын оңтүстік тайпаларымен келісімге келе алады деп ойлады. Ол АҚШ армиясы оларды жерді аңсап жүрген жатақтардан қорғайтынын уәделеді. Вашингтон мен Нокс күш қолдану американдықтар үшін тым қымбатқа түседі және республикалық идеалдарды бұзады деп ойлады. Нокс үндістерді бейбіт шаруаларға айналдыру үшін малмен, шаруашылық құралдарымен және миссионерлермен қамтамасыз етуді ұсынды. Нокс ел атынан 1790 жылғы Нью-Йорк келісіміне қол қойды, бұл кейбір, бірақ барлық емес, чероки тайпалық бірліктерімен қақтығысты аяқтады. Халықтың ең көп қоныстанған аймақтарындағы үнді халқының өлімі туралы Нокс былай деп жазды: «Болашақтағы тарихшылар адамзаттың жойылуының себептерін қара түспен белгілеуі мүмкін». Нокс американдық үкімет пен отарлаушылардың үнді тайпаларына қаншалықты зиян келтіріп жатқанын айтты, «біздің әдістеріміз үнді тума халқына Мексика мен Перуді жаулап алғандардың әрекеттерінен де зиянды болды». Ол ақ адамдар қоныстанған жерлерде үнділердің «толығымен жойылып кеткенін» немесе олардың тірі қалғандарының жоқ екенін айтты. Америкалықтар үнді жерлерін сатып алу, жаулап алу немесе басқа тәсілдермен алуды қаласа да, «жер үнді саясатының нысаны болып қала берсе, тыныштыққа қол жеткізу мүмкін емес», бұл Нокс кеңсесінен кеткеннен кейін де жалғасты. Вашингтонның саясаты, Соғыс хатшысы Нокс жүзеге асырған саясат, екі он жылдан кейін Текумсеге жол ашты. Мыңдаған үндістер келісімдерді қабылдаудан бас тартты, олар оларды бекітпегенін және олардың жалғыз мақсаты оларды олардың жерлерінен шығару екенін мәлімдеді. Олар әсіресе Гринвилл шартын атады және атамекендік жерлерін қайта иеленді, Солтүстік-батыста жаңадан қарсылықты қайта бастады, ол 1812 жылғы соғыста толығымен басылды. 1795 жылдың 2 қаңтарында Нокс 1794 жылғы Теңіз заңы бойынша тапсырыс берілген АҚШ фрегаттарының құрылысы бойынша келісімшарттардан пайда тапқаны туралы қауесеттерден кейін үкіметтен кетуге мәжбүр болды, ол Барбары қарақшыларымен күресу үшін жасалған. Ол Массачусетс штатының бір бөлігі болған Мэн округінің Томастон қаласындағы үйіне оралды және өсіп келе жатқан отбасын күтуге берілді. Оның орнына Соғыс хатшысы қызметіне Тимоти Пикеринг тағайындалды.
Knox was responsible for managing the nation's relations with the Native Americans resident in lands it claimed, following a 1789 act of U. S. Congress. Knox, in several documents drafted for Washington and Congress, articulated the nation's early Native American policy. He stated that Indian nations were sovereign and possessed the land they occupied, and that the federal government (and not the states) should therefore be responsible for dealings with them. These policies were implemented in part by the passage of the Indian Trade and Intercourse Act of 1790, which forbade the sale of Native American lands except in connection with a treaty with the federal government. Knox wrote, "The Indians, being the prior occupants, possess the right to the soil. It cannot be taken from them except by their consent, or by rights of conquest in case of a just war. To dispossess them on any other principle would be a great violation of the fundamental laws of nature." Historian Robert Miller claims that statements like these seem to support indigenous rights to land, but were ignored in the practice of the Doctrine of Discovery, which came to govern the taking of Native lands. American Indian wars, including the Cherokee–American wars and the Northwest Indian War, would occupy much of his tenure. During the years of the Confederation, there had been insufficient Congressional support for any significant action against the Nations on the western frontier. The British supported the northwestern tribes from frontier bases that they continued to occupy after the Revolutionary War ended (in violation of the Treaty of Paris), and the Cherokee and Creek continued to contest illegal encroachment of colonial settlers on their lands. In June 1790, Knox wrote to General Josiah Harmar that diplomacy with the Northwestern Confederacy was no longer an option, and that it instead needed to be subjugated by military force in order to "produce in the Indians a proper disposition for peace". In October 1790 Knox organized a campaign led by General Josiah Harmar into the Northwest Territory in retaliation for Native American raids against colonial settlers in that territory and that of present day Kentucky. That campaign failed. A second campaign was organized by Knox, financed by William Duer, and to be led by territorial Governor Arthur St. Clair. Knox and Duer failed to provide enough supplies for the Army, which led to the American Army's greatest defeat in history. These campaigns failed to pacify the Native Americans, and Knox was widely blamed for the failure to protect the frontier. Seeking to close the issue before he left office, he organized an expedition led by Anthony Wayne that brought the conflict to a meaningful end with the 1794 Battle of Fallen Timbers. Wayne's "troops had burned 'immense fields of corn' for a stretch of about fifty miles along the river", in a move that affected civilian non combatants. The result of American military action in the Northwest led to the Treaty of Greenville, which forced the defeated Native Americans to cede lands in the Ohio area. The bloody campaigns that Secretary Knox oversaw in some cases involved armies many times larger than later battles in the 1870s. The Native American nations were reluctant to leave their hunting grounds but Knox thought he could make a deal with the southern tribes headed by Alexander McGillivray. He would promise the U. S. Army would protect them from land hungry squatters. Washington and Knox generally felt the use of force would be too costly to Americans and a violation of republican ideals. Knox proposed furnishing the Natives with livestock, farming implements, and missionaries, in order to make them pacific farmers. Knox signed the Treaty of New York (1790) on behalf of the nation, ending conflict with some, but not all, Cherokee tribal units. Of the dying off of the native populations in the nation's most heavily populated areas, Knox wrote, "A future historian may mark the causes of this destruction of the human race in sable colors." Knox said how the American government and settlers were treating the Indian tribes so harmfully that "our modes have been more destructive to the Indian natives than the conduct of the conquerors of Mexico and Peru". He went on to cite the fact that where there was white settlement, there was "the utter extirpation" of natives, or almost none left alive. Regardless of whether the Americans wanted to obtain Native American lands by purchase, conquest or other means, "there would be no lasting peace while land remained the object of American Indian policy", which continued after Knox left office. Washington's policies, as carried out by Secretary Knox, set the stage for the rise of Tecumseh two decades later. Many thousands of Native Americans refused to accept treaties, claiming that they had not approved them and that their only purpose was to remove them from their lands. They specifically cited the Treaty of Greenville, and reoccupied ancestral lands, beginning renewed resistance in the Northwest that was finally crushed in the War of 1812. On January 2, 1795, Knox was forced to leave the government after rumors that he had profited from contracts for the construction of U. S. frigates which had been commissioned under the Naval Act of 1794 in order to combat Barbary pirates. He returned to his home in Thomaston, District of Maine, which was then part of Massachusetts, to devote himself to caring for his growing family. He was succeeded in the post of Secretary of War by Timothy Pickering.
Кәсіпкерлік кәсіпорындар мен жер спекуляциясы
Нокс Томстанда қоныстанды және Монпельер деп аталатын, қосымша құрылыстармен қоршалған үш қабатты сәнді сарай салды. Ол өмірінің қалған бөлігін мал шаруашылығымен, кеме жасаумен, кірпіш өндірісімен және жылжымайтын мүлікпен айналысуға жұмсады. Соғыс жылдарындағы байланыстар Ноксқа тиімді болды, өйткені ол Огайо аңғарынан Мэнге дейінгі шекаралық жерлерге кең инвестиция жасады (дегенмен, оның ең ірі иеліктері Мэндерде болды). Ол Мэн жеріндегі қоныс аударушыларға әділ қарағанын айтса да, жалға төлемегендерді немесе рұқсатсыз жер басып алғандарды шығару үшін делдалдарды пайдаланды. Бұл әрекеттер қоныс аударушыларды соншалықты ашуландырды, олар Монпельерді өртеп жіберумен қорқытты. Нокс жерін тартып алған адамдардың бірі – Майн штатына қоныстанған және соғыс тәжірибесі туралы естелік жазған Жозеф Пламб Мартин еді. Нокс қысқа мерзімге Томастонды Массачусетс штатының Бас Ассамблеясында өкілдік етті, бірақ ол ақырында соншалықты жағымсыз болды, оның орнын жергілікті ұстаға беріп қойды. Нокстің өміріндегі көптеген оқиғалар оның жақсы да, жаман да қасиеттерін көрсетеді. Мысалы, 1775 жылы ол Люсимен бірге Бостонды тастауға мәжбүр болғанда, оның үйі британдық офицерлерге пәтер ретінде берілді, олар оның кітап дүкенін тонады. Жеке қаржылық қиындықтарға қарамастан, ол Лондондағы Лонгман баспасына ешқашан алмаған кітаптардың құны үшін 1000 фунт стерлинг төлеуге үлкерді. Бірақ Мэндерде оны опасыз тиран ретінде еске алады және ол Натаниел Хоторнның 1851 жылғы «Жеті қабырғалы үй» романында полковник Пинчонның прототипі ретінде мәңгілікке бекітілді. Нокс 1805 жылы Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. Жер иелігін қалыптастырумен қатар, Нокс өнеркәсіптік кәсіпорындар арқылы байлығын арттыруға тырысты. Ол ағаш өңдеу, кеме жасау, мал шаруашылығы және кірпіш өндірісімен айналысты. Айыныштысы, бұл бизнестер сәтсіз аяқталды (көптеген жағдайда, назарлы инвестициялардың болмауына байланысты), және Нокс үлкен қарыздар жинады. Нокс өз кредиторларын қанағаттандыру үшін Мэндердегі үлкен жер учаскелерін сатуға мәжбүр болды. Оның Мэн жерлерін Пенсильваниялық банкир Уильям Бингем сатып алды, осылайша бұл учаскелер жергілікті жерде «Бингем сатып алуы» деп аталды. Ол Томастондағы өз иелігінде әскери салтанатпен жерленді. Люси Флюкер 1824 жылы қайтыс болды, Нокстің төленбеген қарыздарына байланысты отбасылық мүліктің көп бөлігін сатқаннан кейін. Олардың үш баласы ересекке жетті. Ұлы Генри Джексон Нокс ішімдікке құмарлығы мен ұятты мінез-құлқы үшін ысырапшыл ретінде танымал болды. Олардың қызы Люси Флюкер Нокс Тэтчердің Генри Тэтчер есімді ұлы болды, ол Азамат соғысында адмирал болды. Монпельер 1871 жылға дейін отбасының меншігінде болды, содан кейін Брансуик-Рокленд теміржолы үшін бұзылып жатыр. Қазірге дейін сақталған жалғыз құрылыс – 1972 жылы құрылған Томастон тарихи қоғамына табысталған қосымша ғимарат. Қазіргі Монпельер мұражайы – түпнұсқа орнынан алыс емес 20-шы ғасырда салынған қайта құрылған ғимарат.
Knox settled in Thomaston and built a magnificent three story mansion surrounded by outbuildings called Montpelier, the whole of "a beauty, symmetry and magnificence" said to be unequaled in the Commonwealth. He spent the rest of his life engaged in cattle farming, ship building, brick making and real estate speculation. Connections formed during the war years served Knox well, as he invested widely in frontier real estate, from the Ohio valley to Maine (although his largest holdings by far were those in Maine). Although he claimed to treat settlers on his Maine lands fairly, he used intermediaries to evict those who did not pay their rents or squatted on the land. These tactics upset those settlers to the point where they once threatened to burn Montpelier down. One of the people Knox took land from was Joseph Plumb Martin, a soldier who settled in Maine and wrote a memoir of his war experiences. Knox briefly represented Thomaston in the Massachusetts General Court, but he eventually became so unpopular that he lost the seat to a local blacksmith. Many incidents in Knox's career attest to his character, both good and bad. As one example, when he and Lucy were forced to leave Boston in 1775, his home was used to house British officers who looted his bookstore. In spite of personal financial hardships, he managed to make the last payment of £1,000 to Longman Printers in London to cover the price of a shipment of books that he never received. In Maine, however, he would be remembered as a grasping tyrant and was forever immortalized in Nathanial Hawthorne's 1851 novel The House of the Seven Gables, for which he served as the model for Col. Pyncheon. Knox was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1805. As well as building a landed estate, Knox attempted to enlarge his fortune through industrial craft enterprises. He had interests in lumbering, ship building, stock raising and brick manufacturing. Unfortunately for him, these businesses failed (due in part to a lack of focused investment), and Knox built up significant debts. Knox was forced to sell large tracts of land in Maine to satisfy some of his creditors. The purchaser of his Maine lands was a Pennsylvania banker named William Bingham, leading those tracts to become known locally as the Bingham Purchase. He was buried on his estate in Thomaston with full military honors. Lucy Flucker died in 1824, having sold off more portions of the family properties to pay the creditors of Knox's insolvent estate. The couple had three children that survived to adulthood. Their son, Henry Jackson Knox, became known as a wastrel for his drinking and scandalous behavior. Their daughter Lucy Flucker Knox Thatcher had a son, Henry Thatcher, who would serve as an admiral in the Civil War. Montpelier remained in the family until it was demolished in 1871, to make way for the Brunswick Rockland railroad line. The only surviving structure is an outbuilding that was deeded to the Thomaston Historical Society upon its founding in 1972. The current Montpelier Museum is a 20th century reconstruction not far from the site of the original.
Құрметтер
Мэн, Индиана, Айова, Иллинойс, Мэриленд және Теннеси штаттарындағы қалалар мен елді мекендер оның құрметіне "Кнокс" немесе "Кноксвилл" деп аталған. Иллинойс, Индиана, Кентукки, Мэн, Миссури, Небраска, Огайо, Теннеси және Техас штаттарында Кнокс атымен округтер бар. Ол Революция кезінде Нью-Виндзордағы бас штабы ретінде пайдаланған үй "Кнокс штаб-пәтері" мемлекеттік тарихи орны ретінде сақталған; ол ұлттық тарихи ескерткіштің тізімінде. Иллинойс штатындағы Нокс қалашығы, сондай-ақ Нью-Йорк штатының Бронкс ауданындағы Нокс алаңы оның есімімен аталған. Кнокс АҚШ пошта қызметімен 1985 жылғы 25 шілдеде Мэн штатының Томстон қаласында шығарылған "Ұлы американдықтар" сериясының 8 центтік пошта маркасымен құрметтелген. Кнокс 1791 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Кентуккидегі Форт-Нокс және Мэн штатындағы Форт-Нокс оның құрметіне аталған екі бекініс. Форт-Силлдегі (Оклахома штаты) Кнокс залы, АҚШ Армиясының далалық артиллерия мектебінің орны, оның құрметіне аталған, сондай-ақ АҚШ артиллериялық батареяларының еңбектерін танылатын жыл сайынғы сыйлықпен марапатталады. Майор-генерал Натанаэль Грин класындағы ірі жағалау буксирі USAV Майор-генерал Генри Нокс (LT 802) Кнокс құрметіне аталған. Оның қолжазбалары Массачусетс тарихи қоғамында сақталған, ал жеке кітапханасы оның досы Джордж Вашингтонның кітапханасына жақын Бостон Афинеумында орналасқан.
Towns and cities in Maine, Indiana, Iowa, Illinois, Maryland, and Tennessee are named "Knox" or "Knoxville" in his honor. There are counties named for Knox in Illinois, Indiana, Kentucky, Maine, Missouri, Nebraska, Ohio, Tennessee, and Texas. The house he used as a headquarters in New Windsor, New York, during the Revolution has been preserved as Knox's Headquarters State Historic Site; it is a listed National Historic Landmark. Knox Township, Illinois, is named after Knox, as is Knox Place in the Bronx, New York. Knox has been honored by the U. S. Postal Service with an 8¢ Great Americans series postage stamp, issued on July 25, 1985, in Thomaston, Maine. Knox was elected a member of the American Philosophical Society in 1791. Two forts, Fort Knox in Kentucky and Fort Knox (Maine) were named after him. Knox Hall at Fort Sill, Oklahoma, home of the U. S. Army Field Artillery School, is named in his honor, as is an annual award recognizing the performance of U. S. artillery batteries. The Major General Nathanael Greene–class large coastal tug USAV Major General Henry Knox (LT 802) is named in honor of Knox. His papers have been preserved at the Massachusetts Historical Society, and his personal library resides in the Boston Athenaeum in proximity to that of his friend, George Washington.
Танымал мәдениетте
Рассел Гордон Картердің 1948 жылғы жасөсперімдерге арналған "Полковник Нокстың өгіздері" әңгімесі Тикондерогадан Бостонға қарулардың қысқы жорылысы туралы айтады. Фарнхэм Скотт 1984 жылғы "Джордж Вашингтон" мини-сериалында және 1986 жылғы "Джордж Вашингтон II: Ұлттың қалыптасуы" жалғасында Генри Ноксты сомдады. 2000 жылғы "The Crossing" фильмінде, Американ революциясының Трентон шайқасы туралы баяндағанда, Нокс рөлін актер Джон Генри Канаван ойнады. Сеймур Риттің 2001 жылғы "Генерал Вашингтонға қарулар" романы Генри Нокстың (ойдан шығарылған?) он тоғыз жасар ағасы Уиллдің көзқарасынан Тикондерогадан Бостонға қарулардың қысқы жорылын суреттейді. 2008 жылғы HBO мини-сериалы "Джон Адамс", Джон Адамстың өмірін баяндағанда, Нокс рөлін Дель Пентекост сомдады. Әбигейл Адамс (Джон Адамстың әйелі) үйінен шығып, Нокс пен оның әскерінің Форт Тикондерогадан алынған екі британдық қаруды тартып әкеле жатқанын көргенде: "Мырза Нокс! Сіз бұрын күйеуіме кітап сататын едіңіз, енді өзіңізге қараңыз!" деді. 2015 жылғы "Гамильтон" мюзиклінде Джордж Вашингтон "Оң қол" әнінде Гамильтонға: "Натанаэль Грин мен Генри Нокс сізді жұмысқа алуды қалады" деді. 2020 жылғы "Вашингтон" (мини-сериал) деректі фильмінде Нокс рөлін актер Джош Тейлор ойнады.
Russell Gordon Carter's 1948 young adult short story "Colonel Knox's Oxen" tells the story of the winter trek of the cannons from Ticonderoga to Boston. Farnham Scott portrayed Henry Knox in the 1984 miniseries George Washington, and the 1986 sequel George Washington II: The Forging of a Nation. In the 2000 film The Crossing, which tells the story of the Revolutionary War's Battle of Trenton, Knox is played by actor John Henry Canavan. Seymour Reit's 2001 novel Guns for General Washington tells the story of the winter trek of the cannons from Ticonderoga to Boston from the point of view of Henry Knox's (fictitious?) nineteen year old brother Will. Knox is portrayed by Del Pentecost in the 2008 HBO miniseries John Adams, which chronicled the life of John Adams. Abigail Adams (the wife of John Adams) walks out of her home, and upon seeing Knox and his men traveling down the road pulling two British cannons which they captured from Fort Ticonderoga, Abigail says, "Mr. Knox! You used to sell books to my husband; and now look at you!" In the 2015 musical Hamilton, George Washington says to Hamilton, "Nathanael Greene and Henry Knox wanted to hire you" during the song "Right Hand Man". In the 2020 documentary miniseries, Washington (miniseries), Knox is portrayed by actor Josh Taylor.