Ескірген «Австралоидтық нәсілдер» тобының тарихы

Кіріспе

Ескірген адамдардың топтамасы

Аустрало-меланезиялықтар (сонымен қатар Австралазиялықтар немесе австраломеланезоид, австралоид немесе австралоид расасы деп те аталады) – Меланезия мен Австралияның жергілікті халқының ескірген тарихи топтамасы. Керек есе, кейде Оңтүстік-Шығыс Азия мен Оңтүстік Азияның кейбір аймақтарында кездесетін топтар да кіретін. Көптеген авторлар папуастарды, Австралия аборигендерін және меланезиялықтарды (негізінен Фиджи, Жаңа Каледония, Соломон аралдары мен Вануатудан) қамтыса, "негрито" деп топтастырылған Оңтүстік-Шығыс Азия халықтарын немесе Үнді субконтинентінің қара терілі тайпалық халықтарын қосу туралы пікір таласы болды. Адамзатты үш, төрт немесе бес расаға бөлу тұжырымы (әдетте кавказоид, монголоид, негроид және австралоид деп аталады) 18 ғасырда пайда болды және батыс ғалымдары "расистік идеологиялар" аясында одан әрі дамытты. Қазіргі генетиканың дамуымен биологиялық мағынада ерекше адам расаларының тұжырымы қолданыстан шықты. 2019 жылы Америка биологиялық антропологтар қауымдастығы былай мәлімдеді: "Адам биологиясының табиғи аспектілері ретінде «расаларға» сену және осы сенімдерден туындайтын теңсіздік құрылымдары (расизм) – бүгінгі және өткендегі адам тәжірибесіндегі ең зиянды элементтердің бірі". «Австралоид расасы» терминін Томас Хаксли 1870 жылы Оңтүстік және Оңтүстік-Шығыс Азия мен Океанияның кейбір жергілікті халықтарын атау үшін енгізді. Физикалық антропологияда австралоид – Дэниел Джон Каннингхэм өзінің «Анатомия» атты оқулығында (1902) Австралия аборигендеріне тән морфологиялық ерекшеліктер үшін қолданылады. Австралоидтық (бір әріппен қосымша «i» бар) расалық тобын алғаш рет Томас Хаксли «Адамзаттың басты өзгерістерінің географиялық таралуы» (1870) атты эссесінде ұсынды, онда ол адамзатты төрт негізгі топқа бөлді (ксантохроид, монголоид, негроид және австралоид). Оның бастапқы моделі Үндістандағы Деканның жергілікті тұрғындарын австралоидтық санатына енгізді, әсіресе Декан жазығының таулы тайпалары арасында «жақсы белгіленген нысанда». Хаксли Меланохроидтарды (Жер орталық теңіз расасының адамдары) Ксантохроидтардың (солтүстік еуропалықтар) және Австралоидтардың қоспасы ретінде жіктеді. Хаксли (1870) Австралоидтарды долихоцефалды деп сипаттады; олардың шаштары көбінесе жібекті, қара және толқынды немесе иіліс, үлкен, ауыр жақтары және прогнатизм, терісі шоколад түсіне және иристері қара қоңыр немесе қара түсті. «Протоавстралоид» термині Роланд Буррейдж Диксонның «Адамның расалық тарихы» (1923) еңбегінде қолданылған. «Расалардың шығу тегі» (1962) еңбегінде Карлтон Кун өзінің бес расалық жүйесін (австралоид, кавказоид, монголоид, конгоид және капоид) жеке шығу тегімен түсіндірді. Австралоидтардың ең үлкен, мегадонт тістері болғандығы туралы дәлелдерге сүйене отырып, Кун бұл топты ең архаикалық және демек, ең бастапқы және артта қалған деп бағалады. Кейіннен Кунның әдістері мен қорытындылары сенімсіз деп танылды және ол «адамның мәдени тарихы мен эволюциясын нашар түсінгенін немесе оның этнологияны расистік мақсаттар үшін қолданғанын» көрсетті. «Оид» жалғауымен аяқталатын, расалық типтер туралы ескірген түсініктермен байланысты терминдер, әлеуетті түрде қорлаушы және ғылыми расизммен байланысты деп саналады.

Australo Melanesians (also known as Australasians or the Australomelanesoid, Australoid or Australioid race) is an outdated historical grouping of various people indigenous to Melanesia and Australia. Controversially, some groups found in parts of Southeast Asia and South Asia were also sometimes included. While most authors included Papuans, Aboriginal Australians and Melanesians (mainly from Fiji, New Caledonia, Solomon Islands and Vanuatu), there was controversy about the inclusion of the various Southeast Asian populations grouped as "Negrito", or a number of dark skinned tribal populations of the Indian subcontinent. The concept of dividing humankind into three, four or five races (often called Caucasoid, Mongoloid, Negroid, and Australoid) was introduced in the 18th century and further developed by Western scholars in the context of "racist ideologies" With the rise of modern genetics, the concept of distinct human races in a biological sense has become obsolete. In 2019, the American Association of Biological Anthropologists stated: "The belief in “races” as natural aspects of human biology, and the structures of inequality (racism) that emerge from such beliefs, are among the most damaging elements in the human experience both today and in the past." The term "Australioid race" was introduced by Thomas Huxley in 1870 to refer to certain peoples indigenous to South and Southeast Asia and Oceania. In physical anthropology, Australoid is used for morphological features characteristic of Aboriginal Australians by Daniel John Cunningham in his Text book of Anatomy (1902). An Australioid (sic, with an additional i ) racial group was first proposed by Thomas Huxley in an essay On the Geographical Distribution of the Chief Modifications of Mankind (1870), in which he divided humanity into four principal groups (Xanthochroic, Mongoloid, Negroid, and Australioid). His original model included the native inhabitants of Deccan in India under the Australoid category, specifically "in a well marked form" among the hill tribes of the Deccan Plateau. Huxley further classified the Melanochroi (Peoples of the Mediterranean race) as a mixture of the Xanthochroi (northern Europeans) and Australioids. Huxley (1870) described Australioids as dolichocephalic; their hair as usually silky, black and wavy or curly, with large, heavy jaws and prognathism, with skin the color of chocolate and irises which are dark brown or black. The term "Proto Australoid" was used by Roland Burrage Dixon in his Racial History of Man (1923). In The Origin of Races (1962), Carleton Coon expounded his system of five races (Australoid, Caucasoid, Mongoloid, Congoid and Capoid) with separate origins. Based on such evidence as claiming Australoids had the largest, megadont teeth, this group was assessed by Coon as being the most archaic and therefore the most primitive and backward. Coon's methods and conclusions were later discredited and show either a "poor understanding of human cultural history and evolution or his use of ethnology for a racialist agenda." Terms associated with outdated notions of racial types, such as those ending in " oid" have come to be seen as potentially offensive and related to scientific racism.

Даулар

"Негрито" тобына жатқызылған халықтар, мысалы, Андамандықтар (Үнді мұхитындағы Андаман аралдарынан), Семанг және Батек халықтары (Малайзиядан), Маник халықтары (Таиландтан), Аэта халықтары, Ати халықтары және Филиппиндегі кейбір басқа этностар, Шри-Ланканың Ведда халқы, сондай-ақ Үнді субконтинентінің ішкі аймақтарындағы қара терілі тайпалық халықтар (кейбір дравид тілді тайпалар мен австроазиялық тілдерде сөйлейтін мунда халықтары) Австрало-меланезиялық топқа жатады деген пікір айтылды, бірақ бұл мәселе даулы болды. Үнді тайпаларын осы топқа қосу толыққанды анықталмаған және Үндістанның алғашқы қоныстануы, сондай-ақ Үнді, Андаман және Сахул халықтары арасындағы Жоғарғы Палеолиттегі мүмкін ортақ тегі туралы сұрақтармен тығыз байланысты. Оңтүстік Азияның алғашқы халықтарының Австрало-меланезиялық тегі туралы болжам ұзақ уақыт бойы ашық мәселе болып қалып келді. Үнді антропологтары бұл тұжырымды Үндістанның тарихының тереңдігін көрсету үшін қабылдады. Үндістанның ішкі аймақтарындағы Австрало-меланезиялық аңшы-жинаушы және балықшы тайпалары Махабхаратада сипатталған Нишада патшалығымен байланыстырылды. Панчанан Митра (1923) Винченцо Джуффрида Руггериден (1913) кейін Үндістанда дравидке дейінгі Австрало-ведалық қабат бар екенін мойындайды. Басқаша айтқанда, дравидтердің өзі бастапқыда Австрало-меланезиялық тектен шыққан деген пікір бар, оны Бираджа Шанкар Гуха және басқалар қолдайды. Оңтүстік Үндістан тайпалары, Австрало-меланезиялық туыстығы бар деп сипатталғандар: Ораон, Мунда, Сантал, Бхил, Гонди, Кераланың Кадарлары, Нилгиридің Курумба және Ирула, Малабардың Паниян, Урали, Канникар, Мутуван және Ченхус. Австрало-меланезиялық фенотиптері бар адамдар кем дегенде Орта Палеолиттен бері Шығыс Азияда (Шығыс Азияның оңтүстігінде және оңтүстік-шығысында) болған, бірақ неолиттен бастап Шығыс Еуразиялық күріш егушілердің көші-қонының нәтижесінде көп жағдайда ығыстырылған болуы мүмкін. Олар Мезолит және Неолит кезеңдерінде Орталық Қытайдан Оңтүстік-Шығыс Азияға тараған, ал кейіннен егіншілікпен айналыса бастағаннан соң Оңтүстік-Шығыс Азия мен Океанияның қалған бөліктеріне тараған болуы мүмкін.

The populations grouped as "Negrito", such as the Andamanese (from the Andaman Islands in the Indian Ocean), the Semang and Batek peoples (from Malaysia), the Maniq people (from Thailand), the Aeta people, the Ati people, and certain other ethnic groups in the Philippines, the Vedda people of Sri Lanka and a number of dark skinned tribal populations in the interior of the Indian subcontinent (some Dravidian speaking tribes and Austroasiatic speaking Munda peoples) were also suggested by some to belong to the Australo Melanesian group, but there were controversies about this inclusion. The inclusion of Indian tribes in the group was not well defined, and was closely related to the question of the original peopling of India, and the possible shared ancestry between Indian, Andamanese, and Sahulian populations of the Upper Paleolithic. The suggested Australo Melanesian ancestry of the original South Asian populations has long remained an open question. It was embraced by Indian anthropologists as emphasising the deep antiquity of Indian prehistory. Australo Melanesian hunter gatherer and fisherman tribes of the interior of India were identified with the Nishada Kingdom described in the Mahabharata. Panchanan Mitra (1923) following Vincenzo Giuffrida Ruggeri (1913) recognises a Pre Dravidian Australo Veddaic stratum in India. Alternatively, the Dravidians themselves have been claimed as originally of Australo Melanesian stock, a view held by Biraja Sankar Guha among others. South Indian tribes specifically described as having Australo Melanesian affinities include the Oraon, Munda, Santal, Bhil, Gondi, the Kadars of Kerala, the Kurumba and Irula of the Nilgiris, the Paniyans of Malabar, the Uralis, Kannikars, Muthuvan and Chenchus. Individuals with Australo Melanesian phenotypes existed possibly also in East Asia (in and toward the south of East Asia) at least since Middle Paleolithic, but were largely displaced by migrations of Eastern Eurasian rice farmers since Neolithic, who may have spread from Central China to Southeastern Asia during Mesolithic and Neolithic and after adopting farming to the rest of Southeast Asia and Oceania.

Қазіргі заманғы генетикаға негізделген сын

Биологияда субтүрлерді немесе нәсілдерді анықтау үшін қолданылатын әртүрлі критерийлерді талқылағаннан кейін, Алан Р. Темплтон 2016 жылы: "[Адамдарда нәсілдердің болуы туралы сұраққа жауап нақты әрі дәйекті: жоқ" деген қорытындыға келді. Пан-Азия геномдық жобасы Малайзиядағы негрито популяцияларының Филиппиндегі негрито популяцияларымен емес, керісінше, жергілікті негрито емес популяциялармен жақын туыс екенін анықтады, бұл ерекше австрало-меланезиялық топтастырудың жоқтығын көрсетеді.