Джейн Повелл: Американдық актриса және әншінің өмірі мен мансабы
Jane Powell
Джейн Повелл (1929-2021) – американ актрисасы, әнші және биші. «A Date with Judy», «Seven Brides for Seven Brothers» сияқты фильмдерде өнер көрсетті. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1929–2021)
American actress (1929–2021)
the cricketer
Джейн Пауэлл (нағыз аты Сюзанн Лорейн Бёрс; 1929 жылдың 1 сәуірі – 2021 жылдың 16 қыркүйегі) – 1940 және 50-жылдары Metro Goldwyn Mayer мюзиклдерінде өнер көрсеткен американдық актриса, әнші және биші. Сопрано дауысымен және қарапайым қыз бейнесімен Пауэлл фильмдерде, теледидарда және сахнада өнер көрсетті, соның ішінде "Джудимен кездесу" (1948), "Royal Wedding" (1951), "Жеті бауырға жеті қалыңдық" (1954) және "Хит дек" (1955) мюзиклдерінде ойнады. 2007 жылдың желтоқсанында ол Pink Martini музыкалық тобымен бірігіп, Портленд қаласында олармен бірге әнші ретінде өнер көрсетті. Өмірінің соңына дейін Коннектикут штатының Уилтон қаласындағы жергілікті театрлық қойылымдарда ойнады.
Jane Powell (born Suzanne Lorraine Burce; April 1, 1929 – September 16, 2021) was an American actress, singer, and dancer who appeared in Metro Goldwyn Mayer musicals in the 1940s and 50s. With her soprano voice and girl next door image, Powell appeared in films, television and on the stage, performing in the musicals A Date with Judy (1948), Royal Wedding (1951), Seven Brides for Seven Brothers (1954), and Hit the Deck (1955). In December 2007, she united with the musical group Pink Martini, performing as a vocalist with them in their shared hometown of Portland. She appeared in local theatre productions in Wilton, Connecticut before her death.
Алғашқы жылдар
Пауэлл 1929 жылғы 1 сәуірде Орегон штатының Портленд қаласында Пол Эмерсон Берс пен Эйлин Бейкер Берстің жалғыз қызы Сюзанна Лорейн Берс ретінде дүниеге келді. Пауэлл 2 жасында би сабақтарын бастады. 5 жасында Пауэлл Портлендтегі балалар радио бағдарламасы "Келер күннің жұлдыздары" эфирінде пайда болды. Ол Агнес Петерс атындағы би мектебінде би сабақтарын алды, сол жерде Бурс отбасы талантты іздеуші және би оқытушысымен танысты, ол отбасын Голливуд агенттерін тарту үшін Калифорния штатының Окленд қаласына көшуге көндірді. Ол қайтадан орта мектепке және университетке оқуға баруды қалады, бірақ анасы оған рұқсат бермеді, себебі отбасының табысын қамтамасыз ететін жалғыз адам ол еді.
Powell was born Suzanne Lorraine Burce, the only child of Paul Emerson Burce and Eileen Baker Burce, on April 1, 1929, in Portland, Oregon. Powell began dance lessons when she was 2 years old. By age 5, Powell had appeared on the Portland children's radio program Stars of Tomorrow. She took dance lessons at the Agnes Peters School of Dance, where the Burce family met a talent scout and dance instructor who persuaded the family to move to Oakland, California, to attract Hollywood talent agents. She wanted to go back to high school and to university, but her mother forbade this as she was the only one in the family making good money.
1943-1950 жылдар
MGM-мен келісімшарт жасасқаннан кейін Пауэлл өзінің алғашқы фильмі – "Ашық жол әні" (1944) үшін United Artists киностудиясына берілді, онда ол Джейн Пауэлл рөлін ойнап, осы атты өзінің кәсіби есімі ретінде қабылдады. 1945 жылы Пауэлл Эстер Уильямс пен Бен Гейдждың үйлену тойында "Because" әнін орындады. Пауэллдің екінші көркем фильмі – "Қуанышты да қауіпті" (1945) болды, содан кейін ол "Мексикадағы демалыс" (1946) фильмінде түсті, онда ол Родди Макдауэллмен танысты, ол өмір бойына досы болды. Пауэлл 25 жасқа келгенде және өзінің балалары бар кезде, өзін жасөспірімдер рөлінде ойнауға мәжбүр болғанына өкінді, бірақ отбасын асырау үшін ол бұл рөлдерді қабылдады. 2006 жылы "Жеті күйеуге жеті әйел" фильмі Америка кино институтының барлық уақыттардағы ең ұлы американдық мюзиклдерінің бірі деп танылды. Пауэлл 1954 жылы "Афина" және "Жүрегімнің түбінде" фильмдерінде ойнады. 1955 жылы Пауэлл Тони Мартин, Дебби Рейнольдс, Энн Миллер және Расс Тамблинмен бірге "Декке соқ" фильмінде түсті, алайда бұл фильм коммерциялық сәтсіздікке ұшырап, прокатта үлкен табыс әкелмеді. Келесі жылы ол "Нағыз махаббат" әнін жазды, ол Джоэл Уитбернның жинағына сәйкес, Billboard чартында 15-орынға, ал сол жылғы поп-чартта 107-орынға көтерілді. Бұл оның чартқа енген жалғыз синглы болды. Сондай-ақ 1956 жылы Пауэлл 28-ші "Оскар" салтанатында "Мен сені махаббаттауды ешқашан тоқтатпаймын" әнін орындады. Содан кейін Пауэлл RKO Pictures киностудиясының "Ең ықтимал қыз" музыкалық комедиясында бір уақытта үш еркекке келісім берген әйел рөлін ойнады. Фильм 1956 жылы түсірілгенімен, RKO банкротқа ұшырағаннан кейін ғана 1958 жылы экранға шықты. Көбінесе музыкалық комедиялардағы рөлдерімен таныс болған Пауэлл "Universal Pictures" киностудиясының "Ендіргіш жануар" (1958) фильмінде сирек кездесетін драмалық рөлді ойнады, бұл оның әріптесі Хедди Ламаррдың соңғы фильмі болды.
After signing with MGM, Powell was lent to United Artists for her first film, Song of the Open Road (1944), where she played the character of Jane Powell and took that as her professional name. In 1945, Powell sang "Because" at the wedding of Esther Williams and Ben Gage. Powell's second feature film was Delightfully Dangerous (1945), then she appeared in Holiday in Mexico (1946), where she met Roddy McDowall, who became a life long friend. Powell lamented that, at the age of 25 and with children of her own, she found herself typecast in teenage roles, but she accepted the roles because she needed to support her family. In 2006, Seven Brides for Seven Brothers was named one of the greatest American musicals of all time by the American Film Institute. Powell starred in Athena and Deep in My Heart in 1954. In 1955, Powell starred opposite Tony Martin, Debbie Reynolds, Ann Miller, and Russ Tamblyn in Hit the Deck, which was a commercial failure, underperforming at the box office. The following year, she recorded the song "True Love", which rose to number 15 on the Billboard charts and number 107 on the pop charts for that year, according to the Joel Whitburn compilation. This was her only single to make the charts. Also in 1956, Powell performed the song "I'll Never Stop Loving You" at the 28th Academy Awards. Next, Powell appeared in RKO Pictures' musical comedy The Girl Most Likely, playing a woman who becomes engaged to three men simultaneously. Though shot in 1956, the film was not released until 1958, after RKO went out of business. Known mainly for her roles in musical comedies, Powell appeared in a rare dramatic role in the film noir The Female Animal (1958) from Universal Pictures, which marked the final film of co star Hedy Lamarr.
1959-1980 жылдар
1950 жылдардың аяғында Пауэллдің MGM-мен келісім-шарты аяқталғаннан кейін және оның фильмдерге түсу ұсыныстары азайғаннан кейін ол театрға жүзі бұрды. Ол Атланта қаласындағы «Карусель» қойылымындағы әйел басты рөлді ойнады, содан кейін 1967 жылы Лос-Анджелестегі «Карусель» театрында «Жігіт дос» қойылымында ойнады. 1967 жылы ол «Бригадун» атты гастрольдік қойылымда да көзге түсті. 1968 жылы ол «Музыканың үні» қойылымында Мария фон Трапп рөлін сомдады. Сахналық жұмысынан бөлек, Пауэлл үш телефильмде ойнады: «Уилер және Мердок» (1972), «Хаттар» (1973) және «40 000 фут биіктіктегі төтенше жағдай!» (1976). 1972 жылы Пауэлл Синциннатидегі «Meet Me In St. Louis» қойылымында өнер көрсетті. Келесі жылы Пауэлл Бродвейдегі дебютін «Айрин» қойылымында жасады, бұл рөлді бұрын Дебби Рейнольдс ойнаған еді. «The New York Times» газетінің шолушысы Мел Гассоу Пауэллдің өнерін жоғары бағалап, былай деп жазды: «Екі жұлдыздың да көңілділігі тең. Мисс Рейнольдс клоунадада өзгеден озық болуы мүмкін, бірақ Мисс Пауэлл жұмсақтығымен екі есе басым». Ол Хауард Килмен бірге «Жеті бауырға жеті қалыңдық», «Мен сені жақсы көремін! Мен де сені жақсы көремін!» және «Оңтүстік Тынық мұхиты» қойылымдарында сахнада өнер көрсетті. Бұл жұп Мур автобиографиясы «Twinkle, Twinkle, Little Star, бірақ жыныстық қатынасқа барма және көлік айдама» зерттеуін жүргізген кезде танысты. 1990 жылдардың басында Пауэлл «As the World Turns» телесериалында Эйлин Фултонның Лиза Гримальди рөлін уақытша алмастырды. 1996 және 1997 жылдары ол Бродвейден тыс қойылым «After Play»-де ойнады. Ол сондай-ақ Нью-Йорк қалалық опера театрында Роджерс пен Хаммерштейннің «Күлшегір» операсында патшайым рөлін сомдады. Осы жылы «70, Girls, 70» қойылымы да сахнаға шықты. «Мен Сондхайммен танысу үшін ғана кастингке бардым, ол жақсы және өте күлкілі адам еді», - деп мойындады Пауэлл. «Бірақ рөлді алғаннан кейін көңілім қалды. Мен үйден алыс болғым келмеді, бірақ бұрын ешқашан жаңа қойылымда ойнаған емеспін, ал ол бастапқыда қызықты сияқты көрінді. Бірақ менің көп істегенім жоқ, рөл де аса қуанышты емес еді». Сондай-ақ, ол 2008 жылдың 9 наурызында Нью-Йорктегі Эвери Фишер залында Pink Martini тобымен бірге «Aba Daba Honeymoon» әнін дуэт ретінде орындады, осы топтың әншісі China Forbes-пен бірге. Роберт Осборн медициналық демалысқа шыққан кезде 2011 жылдың 17-23 шілдесі аралығында Пауэлл Turner Classic Movies телеарнасында қонақ жүргізуші болды. Олардың екі баласы бар: Гиархард III (1951 жылдың 21 шілдесінде туған) және Сюзанна Илен (1952 жылдың 21 қарашасында туған). 1953 жылы Пауэлл «Үш теңізші мен қыз» фильміндегі серігі, үйленген Жин Нельсонмен романдық қарым-қатынас бастады. Пауэлл мен Нельсон жұбайларынан ажырасқаннан кейін үйленуді жоспарлады, бірақ Нельсон әйелімен ажырасқаннан кейін Пауэллге үйленуден бас тартты. Өзін қамсыз сезініп, жалғыз қалған Пауэлл 1954 жылдың 8 қарашасында автосаудагер Патрик В. Нерниге тұрмысқа шықты. Олардың қызы Линдсей Аверилл 1956 жылдың 1 ақпанында дүниеге келді. Пауэлл мен Нерни 1963 жылдың мамыр айында ажырасты. 1965 жылы Пауэлл Голливудтағы жарнамашы және менеджер Джим Фицджеральдқа үйленді, ол оның мансабын басқарды. Олар 1975 жылы ажырасты. 1978 жылы ол Дэвид Стеллар Парлорға үйленді және 1981 жылы ажырасты. Пауэлл 1982 жылы бала кезінде танымал болған актер Дикки Мурмен тұрмысқа шықты. Мур 2015 жылы қайтыс болғаннан кейін Пауэлл Коннектикут штатының Уилтон қаласындағы олардың үйіне көшіп барды, онда ол 2021 жылдың 16 қыркүйегінде 92 жасында табиғи себептерден қайтыс болды.
By the late 1950s, after Powell's contract with MGM expired and her film offers began to slow, she turned to theater. as well as the female lead in an Atlanta based production of Carousel, followed by The Boy Friend at the Carousel Theater in Los Angeles in 1967. Also in 1967, she starred in a touring production of Brigadoon. Next, she portrayed Maria von Trapp in a production of The Sound of Music in 1968. In addition to her stage work, Powell appeared in three television films: Wheeler and Murdoch (1972), The Letters (1973), and Mayday at 40,000 Feet! (1976). In 1972, Powell appeared in a Cincinnati based stage production of Meet Me In St. Louis. The following year, Powell made her Broadway debut playing the title character in Irene, following Debbie Reynolds' performance in the title role. Mel Gussow of The New York Times praised Powell's performance, writing: "The two stars are an equal match for peppiness. Miss Reynolds may score a point for clowning, but Miss Powell wins two for softness." Howard Keel and she appeared on stage together in a revival of Seven Brides for Seven Brothers, I Do! I Do! and South Pacific. The couple had met while Moore was performing research for his autobiography Twinkle, Twinkle, Little Star, but Don't Have Sex or Take the Car. In the early 1990s, Powell was a temporary replacement on the soap opera As the World Turns for Eileen Fulton as Lisa Grimaldi. In 1996 and 1997, she appeared in the off Broadway production After Play. She also performed the role of the Queen in Rodgers and Hammerstein's Cinderella at New York City Opera. This was followed by a stage production of 70, Girls, 70, the same year. "I auditioned just to meet Sondheim, who was nice and a very funny man,” Powell admitted. "But I was disappointed when I got the part. I didn't really want to be away from home, but I had never done a new show and that seemed exciting at first. But I didn't have much to do and the part wasn't too jovial." She also appeared on March 9, 2008, with Pink Martini at Avery Fisher Hall in New York City, singing a duet of "Aba Daba Honeymoon" with lead singer China Forbes. Powell filled in as guest host on Turner Classic Movies for Robert Osborne when he was on medical leave from July 17–23, 2011. The union produced two children, Gearhardt, III, (July 21, 1951) and Suzanne Ilene, (November 21, 1952). In 1953, Powell began an affair with Gene Nelson, her married co star in Three Sailors and a Girl. Powell and Nelson planned to marry after divorcing their spouses, but after divorcing his wife, Nelson backed out of marrying Powell. Insecure and alone, Powell married car dealer Patrick W. Nerney on November 8, 1954. Their daughter, Lindsay Averill, was born on February 1, 1956. Powell and Nerney divorced in May 1963. In 1965, Powell married Hollywood publicist and manager Jim Fitzgerald, who managed her career. They divorced in 1975. She married David Stellar Parlour in 1978 and divorced him in 1981. Powell married child star Dickie Moore in 1982. After Moore died in 2015, Powell moved to their home in Wilton, Connecticut, where she died of natural causes on September 16, 2021, at the age of 92.
Мұра
Пауэлл Голливудтың алтын дәуірінің соңғы тірі жұлдыздарының бірі деп есептелді. Ол "Жеті бауырластың жеті жарға" фильміндегі рөлімен тарихқа енді. 1960 жылы Пауэлл Голливуд Даңқы аллеясында өз жұлдызын алды.
Powell was referred to as one of the last surviving stars of the Golden Age of Hollywood. She secured her place in history with her performance in Seven Brides for Seven Brothers. In 1960, Powell was awarded a star on the Hollywood Walk of Fame.