Америка Тәуелсіздік Соғысы: Лонг-Айленд шайқасы

Кіріспе

Америка революциялық соғысының бір бөлігі, Америка революциялық соғысының шайқасы.

Лонг-Айленд шайқасы, сондай-ақ Бруклин шайқасы және Бруклин биіктіктерінің шайқасы деп те аталады, 1776 жылғы 27 тамызда қазіргі Бруклиндегі Лонг-Айлендтің батыс жағасында және оның маңында болған Америка революциялық соғысының шайқасы. Британдықтар Континенттік армияны жеңіп, стратегиялық маңызды Нью-Йорк портына қол жеткізді және оны соғыс аяқталғанға дейін өздерінің бақылауында ұстады. Бұл АҚШ тәуелсіздігін жариялағаннан кейін 1776 жылғы 4 шілдеде Филадельфияда өткен алғашқы маңызды шайқас болды. Шайқас әскерлердің саны және шайқас жүргізілуі тұрғысынан Революциялық соғыстың ең ірі шайқасы еді. 17 наурызда Бостон қоршауында британдықтарды жеңгеннен кейін Континенттік армияның бас қолбасшысы Джордж Вашингтон әскерін Манхэттен аралының оңтүстік жағында орналасқан Нью-Йорк портын қорғауға көшірді. Вашингтон қаланың порты Корольдік теңіз флоты үшін өте қолайлы база болатынын түсінді, сондықтан ол онда қорғаныс құрылыстарын жасады және британдықтардың шабуылдауын күтті. Шілдеде генерал Уильям Хоудың басшылығымен британдықтар аз қоныстанған Стейтен аралына қонды, ол порттан бірнеше шақырым қашықтықта орналасқан. Келесі бір жарым айда олар Төменгі Нью-Йорк шығанағындағы кемелер флотымен күшейтілді, осылайша олардың жалпы әскері 32 000 сарбазға жетті. Вашингтон британдық флоттың Narrows шығанағына кіруді бақылап отырғанын ескере отырып, қаланы ұстап тұрудың қиын екенін білді, сондықтан күштерінің көп бөлігін Манхэттенге көшірді, оның алғашқы нысана болады деп ойлады. 21 тамызда британдықтар Кингс округінің оңтүстік-батысындағы Грейвсенд шығанағының жағалауына қонды, бұл Стейтен аралынан Narrows арқылы және Манхэттенге дейін орнатылған Ист-Риверден оңтүстікке қарай оннан астам шақырым жерде болды. Бес күн күткеннен кейін британдықтар Гуан биіктігіндегі американдық қорғанысқа шабуыл жасады. Бірақ американдықтардың білмегені, Хоу өзінің бас әскерін олардың арт жағынан айналып өтіп, жақын арада олардың қанатына шабуыл жасады. Американдықтар қорқып, жарақат алғандар мен тұтқындалғандардың салдарынан әскерлерінің жиырма пайызын жоғалтты, бірақ 400 Мэриленд және Делавэр әскерлерінің қарсы тұруы үлкен шығынның алдын алды. Қалған әскер Бруклин биіктігіндегі негізгі қорғанысқа шегінді. Британдықтар қоршауға дайындалды, бірақ 29-30 тамыз түнде Вашингтон бүкіл әскерін Манхэттенге, ешқандай жабдықсыз және бірде-бір адамның өміріне нұқсан келтірмей көшірді. Континенттік армия бірнеше жеңілістен кейін Манхэттеннен толығымен шығарылды және Нью-Джерси арқылы Пенсильванияға шегінуге мәжбүр болды.

The Battle of Long Island, also known as the Battle of Brooklyn and the Battle of Brooklyn Heights, was an action of the American Revolutionary War fought on August 27, 1776, at and near the western edge of Long Island in present day Brooklyn. The British defeated the Continental Army and gained access to the strategically important Port of New York, which they held for the rest of the war. It was the first major battle to take place after the United States declared its independence on July 4, 1776, in Philadelphia. It was the largest battle of the Revolutionary War in terms of both troop deployment and combat. After defeating the British in the siege of Boston on March 17, Continental Army commander in chief George Washington relocated his army to defend the port city of New York, located at the southern end of Manhattan Island. Washington understood that the city's harbor would provide an excellent base for the Royal Navy, so he established defenses there and waited for the British to attack. In July, the British, under the command of General William Howe, landed a few miles across the harbor on the sparsely populated Staten Island, where they were reinforced by a fleet of ships in Lower New York Bay over the next month and a half, bringing their total force to 32,000 troops. Washington knew the difficulty in holding the city with the British fleet in control of the entrance to the harbor at the Narrows, and accordingly moved the bulk of his forces to Manhattan, believing that it would be the first target. On August 21, the British landed on the shores of Gravesend Bay in southwest Kings County, across the Narrows from Staten Island and more than a dozen miles south of the established East River crossings to Manhattan. After five days of waiting, the British attacked the American defenses on the Guan Heights. Unknown to the Americans, however, Howe had brought his main army around their rear and attacked their flank soon after. The Americans panicked, resulting in twenty percent losses through casualties and capture, although a stand by 400 Maryland and Delaware troops prevented greater losses. The remainder of the army retreated to the main defenses on Brooklyn Heights. The British dug in for a siege, but on the night of August 29–30, Washington evacuated the entire army to Manhattan without the loss of supplies or a single life. The Continental Army was driven out of Manhattan entirely after several more defeats and was forced to retreat through New Jersey to Pennsylvania.

Соғыс алдындағы тұсаукесер

Соғыстың алғашқы кезеңінде британдық армия жарым аралдағы Бостон қаласында қоршалып, 17 наурызда оны тастап, Жаңа Шотландиядағы Галифаксқа күш күту үшін кететін болды. Вашингтон содан кейін полктерді Нью-Йорк қаласына көшіре бастады, ол порттың стратегиялық маңыздылығына байланысты британдықтар келесі шабуылды осы қалаға жасауы мүмкін деп сенді. Ол өзінің бас штабының бастығы Чарльз Лиді өткен ақпанда Нью-Йоркке қаланың қорғанысын ұйымдастыру үшін жіберген еді. Вашингтон 4 сәуірде Бостоннан шығып, 13 сәуірде Нью-Йоркке келді және Бродвейдегі Боулинг Гринге қарап тұрған Арчибальд Кеннедидің бұрынғы үйінде штаб-пәтерін орнатты. Ли наурыз айына дейін Нью-Йоркте қалды, содан кейін Континенттік Конгресс оны Оңтүстік Каролинаға жіберді; қаланың қорғанысын салу генерал Уильям Александрға (Лорд Стирлинг) тапсырылды. Бірақ Ли, британдықтар теңізде басымдық танытқандықтан, қаланы ұстап тұрудың мүмкін емес екенін түсінді. Ол қорғаныс британдықтарға ауыр шығын келтіруге мүмкіндік беретіндей етіп орналастырылуы керек деп ойлады. Ли сонымен қатар айналасындағы аймақты лоялистерден тазартты.

Стратегия

Вашингтон май айының басында Бруклинге әскерлерін көшіре бастады, көп ұзамай олардың саны бірнеше мыңға жетті. Бруклин Хайтс поселкесінің батысында орналасқан Стирлинг фортын қолдау үшін Ист-Ривердің шығыс жағында тағы үш бекініс салынып жатты. Бұл жаңа бекіністер Форт-Путнам, Форт-Грин еді, олар солтүстіктен оңтүстікке қарай орналасқан: Форт-Путнам ең солтүстікте, Грин оңтүстік-батысқа қарай сәл төменде, ал Бокс одан да оңтүстік-батысқа қарай орналасқан. Осы қорғаныс құрылыстарының әрқайсысы үлкен ормен қоршалған және қамалдар желісімен байланыстырылған, барлығында 36 зеңбірек орнатылған. Форт-Дефайанс та осы уақытта салынып жатқан, ол Форт-Бокстан өткеннен кейін, қазіргі Ред-Хук маңында, оңтүстік-батысқа қарай орналасқан. Британдықтардың Ист-Риверге және басқа да су жолдарына кіруін кедергілеу үшін стратегиялық тұстарында "Халк" типті кемелер батырылды. Конгресс Вашингтонға 28 501 сарбаздан тұратын әскер жинауға рұқсат бергенімен, Нью-Йоркке келгенде оның құрамында 19 000 сарбаз ғана болды. Әскери тәртіп жеткіліксіз болды: күнделікті бұйрықтар орындалмады, лагерьте мылтықтар атылды, кремнийлер бүлінді, штыктар тамақ кесуге пышақ ретінде қолданылды және қару-жарақ дайындығына немқұрайлы қарастырылды. Әртүрлі аймақтық мәдениеттер мен мінез-құлықтарының өкілдерінен құралған көптеген адамдардың жақын жерде болуының салдарынан ұсақ ішкі жанжалдар жиі туындады. Артиллерия командирі Генри Нокс Вашингтонды мылтықтары немесе қарулары жоқ 400-500 сарбазды артиллерияны басқару үшін ауыстыруға көндірді. 29 маусымда Статен-Айлендтен британдық флоттың пайда болғаны туралы хабарлама келді. Бірнеше сағаттан кейін 45 британдық кеме Нью-Йорк шығанағына кіріп, тоқтады. Нью-Йорк халқы британдық кемелерді көріп үрейленді, дабылдар соғып, әскерлер дереу өз бекеттеріне жиналды. 6 шілдеде Конгресс төрт күн бұрын тәуелсіздікке дауыс бергені туралы жаңалық Нью-Йоркке жетті. 9 шілде, сейсенбі күні сағат 18:00-де Вашингтон тәуелсіздік декларациясын тыңдау үшін бірнеше бригаданы қаланың орталық алаңына аттандырды. Оқу аяқталғаннан кейін, наразылық білдірген топ адамдар арқан мен темір бұрыштармен Боулинг-Гринге жүгіріп барды, онда олар Ұлыбританияның Георг III патшасының алтынмен қапталған қорғасыннан жасалған ат мүсінін құлатты. Ашуға булыққан халық мүсіннің басын кесіп, мұрынын қиып, қалған бөлігін мейрамхананың сыртындағы тікенекке іліп, мүсіннің қалған бөлігін Коннектикут штатына сүйреп әкеліп, мылтық доптарына балқытты. Американдық бекіністер Форт-Джордж, Форт-Дефайанс және Губернатор аралынан портты қорғау үшін от ашты, бірақ британдықтар да қалаға жауап берді. Кемелер Нью-Джерси жағалауымен жүзіп, Хадсон өзенімен жоғары қарай, Форт-Вашингтоннан өтіп, түнгі уақытта Тарритаунға, Хадсонның ең кең жеріне жетті. Британдық кемелердің мақсаты Жаңа Англия мен солтүстіктен американдық жабдықтауды кесіп тастау және лоялистердің қолдауын қамтамасыз ету болды. Күнінің жалғыз құрбандары – өздерінің зеңбірегі жарылып қайтыс болған алты американдық сарбаз болды. Ол лейтенант Филип Браун арқылы Вашингтонға хат жіберді, ол соғыс бітісілген кезде келді. Хат "Джордж Вашингтон мырзаға" деп жолданған. Рид Браунға осындай мекенжайда ешкімнің жоқ екенін айтты. 16 шілдеде Хоу тағы да тырысты, бұл жолы "Джордж Вашингтон мырза, т.б." деген мекенжаймен, бірақ ол да қабылданбады. Келесі күні Хоу капитан Нисбет Балфурды Вашингтонның Хоудың адъютантымен бетпе-бет кездесуге келісе ме екенін сұрауға жіберді, кездесу 20 шілдеге белгіленді. Осы уақытта британдық кемелер келіп түсуін жалғастырды. 1 тамызда генералдар Генри Клинтон мен Чарльз Корнуоллис 45 кемемен және 3000 сарбазбен келді. 12 тамызға қарай тағы 3000 британдық сарбаз және 8000 гессен сарбазы келді. Осы кезде британдық флоттың саны 400-ден астам кеме, оның ішінде 73 әскери кемеден тұрды, ал 32 000 сарбаз Статен-Айлендте орналасқан. Осындай үлкен күшке қарсы тұрған Вашингтон британдықтардың қай жерден шабуыл жасайтынын білмей қалды. Грин де, Рид те британдықтар Лонг-Айлендке шабуыл жасайды деп ойлады, бірақ Вашингтон британдықтардың Лонг-Айлендке шабуыл жасауы Манхэттенге басты шабуылдан алаңдату болуы мүмкін деп санайтын. Ол әскерін екіге бөлді, жартысын Манхэттенге, ал екінші жартысын Лонг-Айлендке орналастырды, Лонг-Айлендтегі әскерге Грин басшылық етті.

Washington began moving troops to Brooklyn in early May, and there were several thousand of them there in a short time. Three more forts were under construction on the eastern side of the East River to support Fort Stirling, which stood to the west of the hamlet of Brooklyn Heights. These new fortifications were Fort Putnam, Fort Greene, They lay from north to south, with Fort Putnam farthest to the north, Greene slightly to the southwest, and Box slightly farther southwest. Each of these defensive structures was surrounded by a large ditch, all connected by a line of entrenchments and a total of 36 cannons. Fort Defiance was also being constructed at this time, located farther southwest, past Fort Box, near present day Red Hook. Hulks were sunk at strategic locations to deter the British from entering the East River and other waterways. Washington had been authorized by Congress to recruit an army of up to 28,501 troops, but he had only 19,000 when he reached New York. Military discipline was inadequate; routine orders were not carried out, muskets were fired in camp, flints were ruined, bayonets were used as knives to cut food, and firearm readiness was lax. Petty internal conflict was common under the strain of a large number of people from different regional cultures and temperaments living in relatively close proximity. Commander of the artillery Henry Knox persuaded Washington to transfer 400 to 500 soldiers, who lacked muskets or guns, to crew the artillery. On June 29, signals were sent from men stationed on Staten Island, indicating that the British fleet had appeared. Within a few hours, 45 British ships dropped anchor in Lower New York Bay. The population of New York went into a panic at the sight of the British ships; alarms went off and troops immediately rushed to their posts. On July 6, news reached New York that Congress had voted for independence four days earlier. On Tuesday, July 9, at 18:00, Washington had several brigades march onto the commons of the city to hear the Declaration of Independence read. After the end of the reading, a mob ran down to Bowling Green with ropes and bars, where they tore down the gilded lead equestrian statue of George III of Great Britain. In their fury, the crowd cut off the statue's head, severed the nose, mounted what remained of the head on a spike outside a tavern, and the rest of the statue was dragged to Connecticut and melted down into musket balls. The American batteries opened fire from the harbor defenses of Fort George, Fort Defiance, and Governors Island, but the British returned fire into the city. The ships sailed along the New Jersey shore and continued up the Hudson, sailing past Fort Washington and arriving by nightfall at Tarrytown, the widest part of the Hudson. The goals of the British ships were to cut off American supplies from New England and the north and to encourage Loyalist support. The only casualties of the day were six Americans who were killed when their own cannon blew up. He sent a letter to Washington delivered by Lieutenant Philip Brown, who arrived under a flag of truce. The letter was addressed to "George Washington, Esq." Reed told Brown that there was no one in the army with that address. On July 16, Howe tried again, this time with the address "George Washington, Esq., etc., etc. ", but it was again declined. The next day, Howe sent Captain Nisbet Balfour to ask if Washington would meet with Howe's adjutant face to face, and a meeting was scheduled for July 20. Meanwhile, British ships continued to arrive. On August 1, 45 ships arrived with generals Henry Clinton and Charles Cornwallis, along with 3,000 troops. By August 12, 3,000 more British troops and another 8,000 Hessians had arrived. At this point, the British fleet numbered over 400 ships, including 73 warships, and 32,000 troops were camped on Staten Island. Faced with this large force, Washington was unsure as to where the British would attack. Both Greene and Reed thought that the British would attack Long Island, but Washington felt that a British attack on Long Island might be a diversion for the main attack on Manhattan. He broke his army in half, stationing half of it on Manhattan, and the other half on Long Island; the army on Long Island was commanded by Greene.

Лонг-Айлендке шабуыл

22 тамызда сағат 05:10-да Клинтон мен Корнуоллис басқаруымен 4 мың британдық әскердің алғы шебі Статен аралынан Лонг-Айлендке десант түсіру үшін аттанды. Сағат 08:00-де барлық 4 мың әскер Грейвсенд шығанағының жағалауына қарсылықсыз қонды. Полковник Эдвард Хэнд басқаратын Пенсильвания мергендері жағалауда орналасқан еді, бірақ олар десантқа қарсы тұрмады, кері шегінді, жол бойындағы малдарды өлтіріп, шаруа үйлерін өртеп жіберді. Түске дейін 15 мың әскер 40 артиллериялық құралмен бірге жағаға десант түсірді, сонымен қатар жүздеген лоялистер британдық әскерді қарсы алуға келді. Корнуоллис алғы шеппен бірге аралға алты шақырымдай ілгері жылжып, Флатбуш ауылында лагерь құрды. Оған одан әрі ілгерілеуге тыйым салынды. Вашингтонға сол күні десант туралы хабар жетті, бірақ әскердің саны 8 мыңнан 9 мыңға дейін екені хабарланды. Бұл оны оның болжаған алдау амалы екеніне көндірді, сондықтан ол Бруклинге тағы 1500 әскер жіберді, соның нәтижесінде Лонг-Айлендтегі әскердің жалпы саны 6 мыңға жетті. 24 тамызда Вашингтон Салливанды Израиль Путнаммен ауыстырды, ол Лонг-Айлендтегі әскерге қолбасшылық етті. Путнам келесі күні алты батальонмен бірге Лонг-Айлендке келді. Сол күні Лонг-Айлендтегі британдық әскер 5 мың гессендік күштермен толықтырылды, олардың жалпы саны 20 мыңға жетті. Десанттан кейінгі күндері шайқастар аз болды, бірақ американдық мергендер кейде мылтықтарымен британдық әскерді атқылап тұрды. Америкалықтардың жоспары Путнамды Бруклин биіктігінен қорғауға бағыттау болды, ал Салливан мен Стирлинг және олардың әскерлері Гуан биіктігінде алға орналасуға тиіс еді. Гуан (төбелер) 150 футқа дейін көтеріліп, Бруклин биіктігіне дейінгі ең тікелей жолды кесті. Биіктіктер арқылы үш негізгі өткел болды: батысқа қарай ең алыстағы Гованус жолы, шығысқа қарай сәл алыстағы Флатбуш жолы, британдықтар шабуыл жасайды деп күтілген американдық шептің ортасы және одан да шығысқа қарайғы Бедфорд өткелі. Стирлинг Гованус жолын 500 адаммен қорғауға жауапты болды, ал Салливан Флатбуш және Бедфорд жолдарын қорғауға тиіс болды, онда тиісінше 1000 және 800 адам болды. Британдық тараптан генерал Клинтон жергілікті лоялистерден Ямайка өткелінің нашар қорғалғанын білді. Ол жоспар жасап, оны Хауге ұсыну үшін Уильям Эрскинге берді. Клинтонның жоспарында негізгі армия түнде Ямайка өткелі арқылы өтіп, американдық қанатты айналып өту, ал қалған әскерлер американдықтарды алдыңғы жақта ұстап тұру көзделген. 26 тамызда Клинтон Хаудан жоспар қабылданып, ол Ямайка өткелі арқылы өтетін 10 мыңдық негізгі армияның алғы шебіне қолбасшылық ететінін естіді. Түнде генерал Джеймс Гранттың британдық әскері және гессиандар, барлығы 4 мың адам, американдықтарға шабуыл жасап, оларды қанаттан келген негізгі армиядан аластатуға тиіс болды. Бұл жоспарды командирлерден басқа ешкім білген жоқ. Клинтон алдыңғы қатарда байнеттері бекітілген жеңіл жаяу әскер бригадасын басқарды, одан кейін 8 батальон мен 14 артиллериялық құралы бар Корнуоллис келді. Корнуоллистің артынан Хау мен Хью Перси алты батальонмен, көбірек артиллериямен және жүктің бір бөлігімен келді. Мейрамханашы Уильям Говард пен оның ұлы Уильям-күлкі британдықтарға Роккауэй аяқ жолының жолын көрсетуге мәжбүр болды, бұл Ямайка өткелінің батысын айналатын ежелгі үнділік жол (қазіргі Эвергриндер зиратында орналасқан). Уильям Говард-күлкі Хоумен кездескенін былай баяндады:
27 тамызда таңғы сағат екіде мен төсегімнің жанында солдатты көріп ояндым. Мен тұрып, киініп, барға түстім. Сол жерде бір бұрышта тұрған әкемді көрдім, алдында мылтықтары мен байнеттері бекітілген үш британдық солдат тұрды. Әскер сол кезде үйдің алдындағы далада жатқан еді. Генерал Хау және тағы бір офицер барда болды. Генерал Хау полк киімінің үстінде жағасы бар шапан киген. Бардан бір стакан ішімдік сұрағаннан кейін, оған берілді, ол әкеммен таныс әңгімеге кірісті, және басқа нәрселермен бірге: "Менің біреуім мені Роккауэй жолымен айналып өтуі керек" деді. Әкем: "Біз қарсы тараптамыз, генерал, және өз міндетімізге қарсы сізге қызмет ете алмаймыз", - деп жауап берді. Генерал Хау: "Жарайды, өз еліңізге немесе өз принциптеріңізге адал болыңыз, бірақ Говард, сіз менің тұтқынымсыз және менің адамдарымды төбеден бастап өтуіңіз керек", - деді. Әкем тағы да қарсылық білдірді, бірақ генерал оны үнсіз қалдырды, ол: "Басқа жолыңыз жоқ. Егер бас тартсаңыз, мен сізді басыңызға оқ жасаймын". Тавернадан кеткеннен бес минут өткен соң, өткелде орналасқан бес американдық милиция офицері бір оқ атусыз тұтқынға алынды, олар британдықтар американдықтар екенін ойлады. Клинтон тұтқындарды сұрап алды, олар өткелді қорғаған жалғыз әскер екенін айтты. Таңға дейін британдықтар өткелден өтіп, әскерлер демалу үшін тоқтады. 26 тамызда сағат 23:00 шамасында Лонг-Айленд шайқасының алғашқы оқтары атылды, ол Ред Лион тавернасының жанында болды (қазіргі 39-шы көше мен 4-ші авенюдің жанында). Сэмюэл Джон Атлидің Пенсильвания полкінен шыққан американдық күзетшілер тавернаның жанындағы қарбыз егісінде азық іздеп жүрген екі британдық сарбазға оқ атты. 27 тамызда сағат 01:00 шамасында британдықтар Ред Лионға 200-300 сарбазбен жақындады. Американдық әскер британдықтарға оқ атты, шамамен екі дуэльден кейін Гованус жолымен Вехте-Кортелью үйіне қарай қашқан. Басшылықты аға лейтенант Эдвард Берд жасады, бірақ ол лейтенант пен 15 сарбазбен бірге тұтқынға алынды. Бұл алғашқы шайқас 38-ші және 39-шы көшелер арасында, 2-ші және 3-ші авенюлерге жақын, Гованус жолының жанындағы батпақты жерге жақын жерде болды. Бригадир генерал Сэмюэл Холден Парсонс және полковник Атли Гованус жолының солтүстігіне орналастырылды. Парсонс Коннектикуттан келген адвокат, ол жақында Континенталдық армияда қызметке кірген еді, ал Атли француз және үнді соғысының қатысушысы, Пенсильвания мұқратының бірінші полкінің басшысы болды. Путнам сағат 03:00-де күзетшілерден британдықтар Гованус өткелі арқылы шабуыл жасап жатыр деген хабар алды. Ол Манхэттендегі Вашингтонға сигнал берді, содан кейін Стирлингке шабуыл туралы ескерту үшін оңтүстікке аттанды. Стирлинг полковник Джон Хаслеттің 1-ші Делавэр полкінің екі бөлімін, тікелей басшысы майор Томас Макдонох және полковник Уильям Смоллвудтың 1-ші Мэрилендтік жұмыскерлерін, тікелей басшысы майор Мордекай Гист басқарды, Хаслет пен Смоллвуд Манхэттендегі әскери сотқа қатысты. Одан кейін Парсонстың Коннектикут полкі 251 адаммен келді. Стирлинг бұл біріктірілген күшті Парсонс пен Атлиге көмектесу және британдықтардың шабуылын тоқтату үшін басқарды. Стирлингтің қолбасшылығында 1600 сарбаз болды. Стирлинг Атлидің әскерін қазіргі 3-ші авеню мен 18-шы көшенің жанындағы Гованус жолының оңтүстігіндегі Уинант Беннетке тиесілі шалбақай бағында орналастырды. Британдықтар жақындағанда, американдықтар:
"лагерьден шамамен екі шақырым жердегі төбеге орналасып, полковник Атлиді жолдың бойында оларды қарсы алуға жіберді, шамамен алты мыңдық жерде ол оларды тоқтатып, полкінен жақсы бағытталған оқтарды жіберді, олар көп зиян келтірді, содан кейін төбеге шегінді". - генерал Парсонс.

At 05:10 on August 22, an advance guard of 4,000 British troops left Staten Island under the command of Clinton and Cornwallis to land on Long Island. At 08:00, all 4,000 troops landed unopposed on the shore of Gravesend Bay. Colonel Edward Hand's Pennsylvanian riflemen had been stationed on the shore, but they did not oppose the landings and fell back, killing cattle and burning farmhouses on the way. By noon, 15,000 troops had landed on shore along with 40 pieces of artillery, as hundreds of Loyalists came to greet the British troops. Cornwallis pushed on with the advance guard, advancing six miles onto the island and establishing a camp at the village of Flatbush. He was given orders to advance no further. Washington received word of the landings the same day but was informed that the number was 8,000 to 9,000 troops. This convinced him that it was the feint that he had predicted and therefore he only sent 1,500 more troops to Brooklyn, bringing the total number of troops on Long Island to 6,000. On August 24, Washington replaced Sullivan with Israel Putnam who commanded the troops on Long Island. Putnam arrived on Long Island the next day along with six battalions. Also that day, the British troops on Long Island received 5,000 Hessian reinforcements, bringing their total to 20,000. There was little fighting on the days immediately after the landing, although some small skirmishes did take place with American marksmen armed with rifles picking off British troops from time to time. The American plan was for Putnam to direct the defenses from Brooklyn Heights, while Sullivan and Stirling and their troops would be stationed forward on the Guan Heights. The Guan (hills) were up to 150 feet high and blocked the most direct route to Brooklyn Heights. There were three main passes through the heights; the Gowanus Road farthest to the west, the Flatbush Road slightly farther to the east, in the center of the American line where it was expected that the British would attack, and the Bedford Pass even further to the east. Stirling was responsible for defending the Gowanus Road with 500 men, and Sullivan was to defend the Flatbush and Bedford roads where there were 1,000 and 800 men respectively. On the British side, General Clinton learned of the almost undefended Jamaica Pass from local Loyalists. He drew up a plan and gave it to William Erskine to propose to Howe. Clinton's plan had the main army making a night march and going through the Jamaica Pass to turn the American flank, while other troops would keep the Americans busy in front. On August 26, Clinton received word from Howe that the plan would be used, and that Clinton was to command the advance guard of the main army of 10,000 men on the march through the Jamaica Pass. While they made the night march, General James Grant's British troops along with some Hessians, a total of 4,000 men, were to attack the Americans in front to distract them from the main army coming on their flank. No one except the commanders knew of the plan. Clinton led a crack brigade of light infantry with fixed bayonets in front, followed by Cornwallis who had eight battalions and 14 artillery pieces. Cornwallis was followed by Howe and Hugh Percy with six battalions, more artillery, and baggage. Tavern keeper William Howard and his son William Jr. were forced to act as guides to show the British the way to the Rockaway Foot Path, an old Indian trail that skirted the Jamaica Pass to the west (located today in the Cemetery of the Evergreens). William Howard Jr. describes meeting Howe:
It was about two in the morning of August 27 that I was awakened by seeing a soldier at the side of my bed. I got up and dressed and went down to the barroom, where I saw my father standing in one corner with three British soldiers before him with muskets and bayonets fixed. The army was then lying in the field in front of the house General Howe and another officer were in the barroom. General Howe wore a camlet cloak over his regimentals. After asking for a glass of liquor from the bar, which was given him, he entered into familiar conversation with my father, and among other things said, "I must have some one of you to show me over the Rockaway Path around the pass." My father replied, "We belong to the other side, General, and can't serve you against our duty." General Howe replied, "That is alright; stick to your country, or stick to your principles, but Howard, you are my prisoner and must guide my men over the hill." My father made some further objection, but was silenced by the general, who said, "You have no alternative. If you refuse I shall shoot you through the head. Five minutes after leaving the tavern, the five American militia officers stationed at the pass were captured without a shot fired, as they thought that the British were Americans. Clinton interrogated the men and they informed him that they were the only troops guarding the pass. By dawn, the British were through the pass and stopped so that the troops could rest.]] At about 23:00 on August 26, the first shots were fired in the Battle of Long Island, near the Red Lion Inn (near present day 39th Street and 4th Avenue). American pickets from Samuel John Atlee's Pennsylvania regiment fired upon two British soldiers who were foraging in a watermelon patch near the inn. Around 01:00 on August 27, the British approached the vicinity of the Red Lion with 200–300 troops. The American troops fired upon the British; after approximately two fusillades, they fled up the Gowanus Road toward the Vechte–Cortelyou House. Major Edward Burd had been in command, but he was captured along with a lieutenant and 15 privates. This first engagement was fought in the vicinity of 38th and 39th streets between 2nd and 3rd avenues near a swamp located adjacent to the Gowanus Road. Brigadier General Samuel Holden Parsons and Colonel Atlee were stationed farther north on the Gowanus Road. Parsons was a lawyer from Connecticut who had recently secured a commission in the Continental Army; Atlee was a veteran of the French and Indian War in command of the First Regiment of Pennsylvania Musketry. Putnam had been awakened by a guard at 03:00 and told that the British were attacking through the Gowanus Pass. He lit signals to Washington, who was on Manhattan, and then rode south to warn Stirling of the attack. Stirling led two units of Colonel John Haslet's 1st Delaware Regiment under the immediate command of Major Thomas Macdonough, and Colonel William Smallwood's 1st Maryland Infantry under the immediate command of Major Mordecai Gist; both Haslet and Smallwood were on courts martial duty in Manhattan. Following close behind was Parson's Connecticut regiment with 251 men. Stirling led this combined force to reinforce Parsons and Atlee and stop the British advance. Stirling had a total of 1,600 troops at his command. Stirling placed Atlee's men in an apple orchard owned by Wynant Bennett on the south side of the Gowanus Road near present day 3rd Avenue and 18th Street. Upon the approach of the British, the Americans:
took possession of a hill about two miles from camp, and detached Colonel Atlee to meet them further on the road; in about sixty rods he drew up and received the enemy's fire and gave them a well directed fire from his regiment, which did great execution, and then retreated to the hill. – General Parsons

Стирлинг Делавэр және Мэриленд полктерін Атлидің әскерінен солтүстікке қарай, 18-шы және 20-шы көшелер арасындағы жердің көтерілісінде орналастырды. Мэрилендтік әскердің бір бөлігі қазіргі 23-ші көшенің жанындағы кішкентай төбеге орналастырылды, оны жергілікті голландтар "Блокье Берг" (куб немесе блок төбесі) деп атады. Бұл төбелердің табанында Гованус жолы батпақты жерді кесіп өтетін кішкентай көпірден өтті. Британдықтар Гованус жолымен ілгері жылжығанда, американдық әскерлер оларға жолдың солтүстігіндегі орналасқан жерлерден оқ атты. Олардың сол жағында полковник...

Жауынгерлік жолдама

Генерал фон Хейстердің басшылығындағы Гессендер орталықта, генерал Джон Салливанның басшылығындағы Батл-Пасста орналасқан американдық бекіністерін бомбалауды бастады. Гессен бригадалары шабуылға түспеді, себебі олар британдықтардан алдын ала келісілген сигнал күтіп отырды, британдықтар сол кезде американдық бекіністерін айналып өтуге тырысып жатқан еді. Американдықтар Гранттың Гованус жолымен жасаған шабуылы басты шабуыл деп ойлады, сондықтан Салливан Стирлингке нығайту үшін төрт жүз адамын жіберді. Хоу сағат 09:00-де сигналдық оқтар атты, Гессендер Батл-Пассқа шабуыл жасады, ал негізгі әскер Салливанға арт жағынан келді. Қолға-қол соғыс болды, американдықтар өмірін сақтау үшін мылтықтары мен қара мылтықтарын тоқмақтай пайдаланды. Кейіннен, қарсыласудан бас тартқан американдықтарды Гессендер штыкпен өлтірген деген мәлімдеме тарады. Салливан, қаоске қарамастан, көптеген әскерлерін Бруклин Хайтсқа эвакуациялауға үлкерді, бірақ өзі тұтқындалды. Лонг-Айлендтегі бұл шабуылдың алдау екенін түсінді және Манхэттеннен Бруклинге қосымша әскер жіберуге бұйрық берді. Стирлинг батыста, американдықтардың оң жағында Грантқа қарсы бекіністі ұстап тұрды.

Қатысудан босату

Құрлық әскерінің өлтірілмеген немесе тұтқынға алынбаған әскерлері Бруклин-Хайтс қаласындағы американдықтардың бекіністі орнынан қашып шықты. Содан кейін Хау өзінің барлық әскерлеріне шабуылды тоқтатуға бұйрық берді, оның командасындағы көптеген офицерлердің наразылығына қарамастан, олар Бруклин биіктігіне қарай ілгерілеуі керек деп сенді. Хау америкалық позицияларға тікелей шабуыл жасаудан бас тарды, оның орнына қоршауды бастап, американдық позициялардың айналасында қоршау сызықтарын құруды жөн көрді. Ол американдықтардың толығымен тұтқынға алынғанын, оның әскерлері құрлықпен қашуға мүмкіндік бермейтінін және Корольдік теңіз күштері Ист-Риверді бақылап, Манхэттен аралына өту үшін кесіп өтуге мәжбүр ететінін ойлады. Бұл Вашингтонға өзінің жағдайының үмітсіз екенін түсініп, еуропалық офицерлер дәстүрі бойынша капитуляциялауға мүмкіндік беру үшін жасалған қадам болуы мүмкін. 1779 жылы Хоу парламентте өзінің басты міндетінің жеткіліксіз мақсат үшін британдық әскерлердің артық шығындарын болдырмау екенін айтты, ал Бруклин-Хайтсты басып алу бүкіл американдық армияны басып алуды білдірмейді. "Менің ең маңызды міндетім – корольдік әскерін мағынасы жоқ жағдайда бекер шығынға салу емес еді. Армияның елеулі шығындарын қалпына келтірудің жылдам да оңай болатынын білмейтінмін. Осы бекіністерді басып алу үшін 1000, тіпті 1500 британдық әскердің жоғалуы, егер жау осы деңгейде зардап шексе, одан екі есе көп шығынмен ақталмас еді".

Манхэттенге қайту

Вашингтон мен Континенталдық армия Бруклин биіктігінде толықтай қоршалған еді, шығыс жағынан өзен арқасында қалған. Күн барысында британдықтар американдық қорғанысына жақындап, қабырғалы ор қазды. Осылайша, британдықтарға Бостонда болғандай ашық жерден шабуыл жасаудың қажеті болмады. Осы қауіпті жағдайға қарамастан, Вашингтон 28 тамызда Манхэттеннен Бруклинге тағы 1200 әскер жіберді. Сол күні, 28 тамызда түстен кейін жаңбыр басталып, Вашингтон британдықтарды түн бойы артиллериямен бомбалады. Жаңбыр жалғасқанда, Вашингтон Харлем өзені арқылы Манхэттен мен қазіргі Бронкстің арасындағы Кингс көпірінде орналасқан генерал Уильям Хитке хат жіберіп, Нью-Джерсиден келген жаяу әскер батальондары күшін нығайтуға дайын болған жағдайда, барлық тегіс түпті қайықтар мен шлюпкаларды дереу жіберуді бұйырды. 29 тамызда сағат 16:00-де Вашингтон генералдарымен кеңес өткізді. Миффлин Вашингтонға Манхэттенге шегінуді ұсынды, ал Миффлиннің Пенсильвания полктері артқы күзетті құрап, қалған армия кері шегінгенше ұстап тұруға міндеттенді. Әскерлерге барлық оқ-дәрілерін және мүліктерін жинап, түнгі шабуылға дайындалуды бұйырды. Көбірек әскерлер эвакуацияланғанда, қалғандарына да шегіну және паромға баруға бұйрық берілді. Арбалардың дөңгелектеріне мата оралды, әскерлерге сөйлесуге тыйым салынды. Миффлинді кетуге бұйрық берген майор Александр Скаммелге ол қателесіпті деуге болады деді, бірақ Скаммел өзінің дұрыс екенін мәлімдеді, содан кейін Миффлин әскерлеріне жылжуға бұйрық берді. Миффлиннің әскерлері паромға жарты миль жеткенде, Вашингтон оларға жетіп, неліктен қорғаныста тұрмағанын сұрады. Әскерге жетекшілік еткен Эдвард Хэнд осы оқиғаны түсіндіруге тырысты, бірақ Миффлин көп ұзамай келді. Вашингтон: «Құдай-ау, генерал Миффлин, бізді құрттыңыз деп қорықпаймын». Миффлин Скаммелдің эвакуациялау кезегі оған келгенін айтты; Вашингтон оған бұл қателік екенін мәлімдеді. Содан кейін Миффлин әскерлерін сыртқы қорғанысқа қайтарды. Барлық 9000 әскер шығынсыз эвакуацияланды. Қаланың барлық жерінде қоңыраулар соғылды, терезелерде шамдар жағылды, ал король Георг III Хоуға Баня орденін табыс етті. Кейбір сарапшылардың пікірінше, Вашингтонның жеңілісі оның әскери стратегиядағы кемшіліктерін көрсетті. Оның күштерін бөлуі нәтижесінде оның тәжірибесіз генералдары шайқастың жағдайын дұрыс түсінбеді, ал оның жаңа ғана жиналған әскерлері алғашқы оқ атылғанда тәртіпсіздікке ұшырады. Алайда, Вашингтон мен Континенталдық армияның сол түні жасаған батыл шегінуі кейбір тарихшылар үшін генерал Вашингтонның ең үлкен әскери жетістіктерінің бірі саналады. Хоу келесі жарты ай бойы белсенсіз болды, 15 қыркүйекте ғана Кип шығанағына күш түсірді. Британдықтар тез арада қаланы басып алды. Америкалық әскерлер қыркүйек айының ортасында Гарлем-Хайтсте британдықтарға күтпеген қарсылық көрсеткенімен, Хоу Уайт-Плейнс және Форт-Вашингтон шайқастарында Вашингтонды қайтадан жеңді. Осы жеңілістерден кейін Вашингтон әскерімен Нью-Джерси және Пенсильванияға шегінді. 21 қыркүйекте Нью-Йорк қаласының төрттен бір бөлігін себебі белгісіз өрт толықтай жайлады. Өрттен кейін Натан Хейл тыңшылық жасағаны үшін дарға асылды.

Washington and the Continental Army were surrounded on Brooklyn Heights with the East River to their backs. As the day went on, the British began to dig trenches, slowly coming closer to the American defenses. By doing this, the British would not have to cross over open ground to assault the American defenses as they did in Boston the year before. Despite this perilous situation, Washington ordered 1,200 more men from Manhattan to Brooklyn on August 28, In these outer defenses, small skirmishes were still taking place. On the afternoon of August 28, rain began to fall, and Washington had his cannons bombard the British well into the night. As the rain continued, Washington sent a letter instructing General William Heath, who was at Kings Bridge over the Harlem River between Manhattan and what is now The Bronx, to send every flat bottomed boat and sloop without delay, in case battalions of infantry from New Jersey came to reinforce their position. At 16:00, on August 29, Washington held a meeting with his generals. Mifflin advised Washington to retreat to Manhattan while Mifflin and his Pennsylvania regiments made up the rear guard, holding the line until the rest of the army had withdrawn. The troops were told that they were to gather up all their ammunition and baggage and prepare for a night attack. As more troops were evacuated, more were ordered to withdraw from the lines and march to the ferry landing. Wagon wheels were muffled, and men were forbidden to talk. Mifflin told the man who had been sent to order him to leave, Major Alexander Scammell, that he must be mistaken, but Scammell insisted that he was not and Mifflin ordered his troops to move out. When Mifflin's troops were within a half mile of the ferry landing, Washington rode up and demanded to know why they were not at their defenses. Edward Hand, who was leading the troops, tried to explain what had happened, but Mifflin arrived shortly. Washington exclaimed "Good God. General Mifflin, I am afraid you have ruined us." Mifflin explained that he had been told that it was his turn to evacuate by Scammell; Washington told him it had been a mistake. Mifflin then led his troops back to the outer defenses. All 9,000 troops had been evacuated with no loss of life. Bells were rung across the city, candles were lit in windows, and King George III awarded Howe the Order of the Bath. Washington's defeat, in the opinions of some, revealed his deficiencies as a military strategist. Splitting his forces resulted in his largely inexperienced generals misunderstanding the state of the battle, and his raw troops fled in disorder at the first shots. However, Washington and the Continental Army's daring retreat later that night has been seen by some historians as one of General Washington's greatest military accomplishments. Howe remained inactive for the next half month, not attacking until September 15 when he landed a force at Kip's Bay. The British quickly occupied the city. Although American troops delivered an unexpected check to the British at Harlem Heights in mid September, Howe defeated Washington in battle again at White Plains and then again at Fort Washington. Because of these defeats, Washington and the army retreated across New Jersey and into Pennsylvania. On September 21, a fire of uncertain origin destroyed a quarter of New York City. In the immediate aftermath of the fire, Nathan Hale was executed for spying.

Шығындар

Сол кезде бұл Солтүстік Америкада болған ең ірі шайқас еді. Америкалықтар одан да ауыр қатыгездікке ұшырады. Шамамен 300 адам қаза тауып, 1000-нан астам адам тұтқынға алынды. Тұтқындардың жартысынан да азы ғана аман қалды. Уаллабут шығанағындағы түрме кемелерінде ұсталып, кейін Орта Голланд шіркеуі сияқты жерлерге ауыстырылған олар аштықтан зардап шегіп, медициналық көмекке қол жеткізе алмады. Денсаулығы нашарлағандарының көпшілігі шешекке шалдықты. Түрме кемесінде шейіт болғандарға арналған ескерткіш: Форт Гриндегі жеке тұрған дорикалық бағана, Бруклин жағалауының жанындағы британдық кемелерде тұтқын болып қайтыс болғандардың барлығын еске алады. Әскерлер ескерткіші – Милфорд, Коннектикут. 1777 жылдың 3 қаңтары түні Милфорд жағалауына тасталған Лонг-Айленд шайқасының 200 ауыр науқас тұтқынына арналған. Проспект-парк, Бруклин, Батл-Пасс: Ист-драйвтың шығыс жағында латунь тақтасы бекітілген үлкен гранит тас орналасқан, ал тағы бір белгі Донган еменінің жанында жатыр, бұл өте үлкен және ескі ағаш британдықтардың шабуылынан өтуді тоқтату үшін кесілген. Сонымен қатар, паркте Америка революциясының ұлдары орнатқан және Лонг Медоудың шығыс жиегіндегі Мэриленд монументі мен Мэриленд ескерткіші – коринфтік бағанасы бар. Қазіргі уақытта АҚШ армиясында отарлық және революциялық дәуірлерге дейін тарихы жететін 30 әскери бөлім бар. Бес Армия Ұлттық гвардия бөлімі (101-ші инженерлік батальон, 125-ші әскери полиция ротасы, 175-ші жаяу әскер, 181-ші жаяу әскер және 198-ші сигналдық батальон) және бір әдеттегі армияның артиллериялық батальоны (1–5-ші артиллериялық батальон) Лонг-Айленд шайқасына қатысқан американдық бөлімдерден шыққан.