Марион Дэвис: Голливудтық актриса және қайырымдастық жұмыскерінің өмірі

Кіріспе

Американдық актриса (1897–1961)

Марион Дэвис (туған аты Марион Сесилия Дурас; 3 қаңтар 1897 – 22 қыркүйек 1961) – американдық актриса, продюсер, сценарист және қайырымдастық қызметкері. Діни монастырда білім алған Дэвис мектептен қашып, хор қызы ретінде мансап қуды. Жасөспірім шағында ол бірнеше Бродвей мюзиклдерінде және «Қашқын романы» (1917) фильмінде ойнады. Көп ұзамай ол Зигфелдтің әйгілі шоуларында басты орындаушылардың біріне айналды. 1916 жылғы шоуларда өнер көрсеткен кезде он тоғыз жасар Марион елу үш жасар газет магнаты Уильям Рэндольф Херстпен танысып, оның сүйіктісі болды. Херст Дэвистің мансабын басқаруды өз міндетіне алып, оны киноактриса ретінде дамытуға көмектесті. Херст Дэвистің фильмдерін қаржыландырып, оның мансабын газеттерінде және «Херст» жаңалықтарында кеңінен насихаттады. Ол оның фильмдерін өндіру үшін «Cosmopolitan Pictures» компаниясын құрды. 1924 жылға қарай Дэвис «When Knighthood Was in Flower» және «Little Old New York» фильмдерінің сәттілігінің арқасында Голливудтағы ең табысты актрисалардың біріне айналды, бұл фильмдер сол жылдардағы ең жоғары кассалық табысқа ие болды. 1937 жылы ол ауруға шалдыққан Херст пен қайырымдылық жұмыстарына көңіл бөлгені үшін экраннан кетуге шешім қабылдады. Херст қайтыс болғаннан кейін он бір апта өткен соң ол теңіз капитаны Хорас Браунға үйленді. Олардың некесі Дэвис 1961 жылы 64 жасында жақ сүйегінің қатерлі остеомиелитінен (сүйек қатерлі ісігі) қайтыс болғанға дейін жалғасты. Ол қайтыс болған кезде «Азамат Кейн» (1941) фильміндегі Сьюзан Александр Кейн кейіпкерімен байланысы оның талантты актриса ретіндегі беделін басып озды. Басты кейіпкердің екінші әйелі – таланты жоқ әнші, оны дамытуға тырысады – оның Дэвиске негізделгені туралы кеңінен айтылды.

Ерте өмір және білім

Марион Сесилия Дурас 1897 жылдың 3 қаңтарында Бруклинде, Нью-Йорктегі заңгер және судья Бернард Дж. Дурас пен Роза Райлидің бес баласының ең кішісі болып дүниеге келді. Оның әкесі қоғамдық өмірге белгілі Глория Гулд Бишоптың азаматтық некесін рәсімдеді. Оның үш әпкесі болды: Этель, Роза және Рейн. Ағасы Чарльз суға батып қайтыс болды. Кейін оның есімі Дэвистің сіңлісінің ұлы, сценарийші Чарльз Ледерерге берілді, ол Рейн Дэвистің ұлы еді. Дурас отбасы Бруклиндегі Проспект Паркке жақын жерде тұрды. Хадсон өзенінің жанындағы «Қасиетті Жүрек» діни монастырында, содан кейін Франциядағы Турс қаласының жанындағы діни монастырда білім алған Дэвис академиялық оқуға қызығушылық танытпады және католик монахтардың қатаң бақылауында бақытсыз балалық шақ өтті. Оның отбасы архитектор Стэнфорд Уайтпен жақын дос болды, сонымен қатар Дэвис Эвелин Несбитпен байланысты даулы оқиға туралы білді. Дэвис бала кезінде сөйлеу қиындығымен күресті және сыныптастары мен ұстаздарының мазалауына шыдамағандықтан анасын мектептен ертерек шығуға көндірді. Жасөспірім шағында Марион мектепті тастап, шоу-бизнеспен айналысуға бел буды. Апасы Рейн жылжымайтын мүлік туралы жарнаманы көргеннен кейін «Дэвис» деген сахналық есімді қабылдағанда, Марион да соған еліктеді.

Сахнадағы және кинодағы алғашқы мансабы

Дэвис 1914 жылы Филадельфиядағы ескі Форрест театрында Дэвид Ц. Монтгомери мен Фред Стоунның қатысуымен «Chin Chin» мюзиклінен бастап хор бишісі болып жұмыс істеді. Би билеген кезде ол суретшілер Харрисон Фишер мен Говард Чендлер Кристиге модель болды. Флоренц Зигфелдке жұмыс істеген кезде оған көптеген адамдар жыныстық қатынас ұсынды. Ол жас студенттерді жек көреді: «Мен сахна есігінің «джонилерін» ұнатпайтынмын. Әсіресе, Йельден келгендерді». Габи Деслис жұлдыздығы бір шоу кезінде Йельдің шулы студенттері Дэвис пен басқа хор бишілерін доматтармен және шіріген жұмыртқалармен шауып, олардың өнерін ұнатпағанын көрсетті. Суреттер түсіріліп жатқанда, Дэвис Хёрсттің фотостудияның қараңғылығында жасырын тұрғанын байқады. Олар кейін ғана жақын қарым-қатынасқа кірісті. 1916 жылы экранда тұңғыш рет пайда болып, леди Дафф Гордонның көйлектерін модельдегеннен кейін, Дэвис өзінің алғашқы көркем фильмі «Қашқын романдар» (1917) фильмінде ойнады. Дэвис фильмнің сценарийін жазды. Ол 1920 жылға дейін сахна мен экрандағы жұмысты кезектестіре берді, содан кейін Эд Уинннің карнавалында соңғы рет сахнада көрінді. Ол келісімге қол қойғаннан кейін 21 жасар Дэвис пен 58 жасар Хёрст арасында жыныстық қатынас басталды. Оның жаңалықтары оның әлеуметтік өмірін жақсы жариялады, ал Лос-Анджелес Экзаминаторының тілшісіне Дэвистің күнделікті өмірін баспаға беру жұмысы тапсырылды. Хёрст Дэвистің мансабын насихаттауға шамамен 7 миллион доллар жұмсады (1937 жылғы 7 миллион доллар қазіргі шақта <есептелген сомаға> тең). Хёрст «Марионның жаңа үйі кино патшайымына лайық сарайдан кем емес, әсіресе патшайым үнемі баспасөз өкілдерін қабылдайтын болғандықтан» деді. 1918 жылы түсірілген «Сесилияның қызғылт гүлдері» оның алғашқы фильмі болды, оны Хёрст қолдады. Ол келесіде Cosmopolitan компаниясымен тарату туралы келісімдер жасады, біріншісі Paramount Pictures компаниясымен. Оның ең танымал рөлдерінің бірі Роберт Г. Вигнола режиссерлік еткен «Кеңесшілер заманында» (1922) фильміндегі Мэри Тюдор болды. 1922-1923 жылдар аралығы актриса ретінде ең табысты кезеңі болуы мүмкін, «Кеңесшілер заманында» және «Ескі Нью-Йорк» фильмдері сол жылдардағы ең табысты үш фильмнің қатарына кірді. Басқа да танымал үнсіз фильмдер: «Граустарктың Беверли», «Картондық ғашық», «Сиқырлау», «Келіншектің ойыны», «Ескі Бродвейдің жарықтары», «Ұлы Зандер», «Қызыл диірмен», «Йоланда», «Сұлулық құндылығы» және «Тыныштықсыз секс». 1926 жылы Хёрсттің әйелі Миллисент Хёрст Нью-Йоркке көшіп кетті, ал Хёрст пен Дэвис Тынық мұхитына қарап тұрған Калифорния штатының Сан-Симеон қаласындағы Хёрст сарайына көшіп барды. Ол жерде грек мүсіндері мен аспандық бөлмелер бар. Сан-Симеондағы Хёрст сарайын көрген драматург Джордж Бернард Шоу: «Егер ақшасы болғанда, Құдай осылай салар еді» деген әзіл айтқан екен. Сан-Симеонда той жасамайынша, Хёрст пен Дэвис Марионның Санта-Моникадағы тең дәулетті жағажай үйінде, Солтүстік Калифорниядағы Хёрсттің рустикалық Уинтон иелігінде және Уэльстегі Сент-Донат сарайында тұрды. Джаз дәуірінің гүлдену кезінде жұбайлар көптеген уақытын тойлар өткізуге және Голливуд актерлері мен саяси қайраткерлер сияқты танымал қонақтарды шақыруға жұмсады. Жиі келетін және кездейсоқ келушілерге Чарли Чаплин, Дуглас Фэрбенкс, Харпо Маркс, Кларк Гейбл, Кальвин Кулидж, Уинстон Черчилль, Чарльз Линдберг және Амелия Эрхарт кірді. Мұндай үнемі жариялану көпшіліктің ашуын тудырды. «Нью-Йорк қаласында үлкен жарнамалар, блоктармен жабылған жарнамалар болды, - деп есіне алды Дэвис, - және адамдар Марион Дэвис есімін естігеннен шаршап, мені тікелей қорлайтын болды». Хёрсттің қызғануы Дэвистің мансабына, әсіресе оның алғашқы фильмдері мен сахнадағы рөлдеріне кедергі келтірді. Дэвистің айтуынша, ол жиі тартымды басты кейіпкерлердің кастингін бұзып, оны экранда немесе сахналық пьесаларда құшақтауға рұқсат бермейтін. Өзінің естеліктерінде Дэвис Хёрсттің қызғанышпен басқаруына бірнеше рет қарсылық көрсеткенін айтты: «Көрерменнің қалауы үшін фильмдерде әркім кішкене құшақтасуы керек», - деді ол, тіпті қуанышты аяқталу үшін бір құшақ қажет болғанда да. Хёрст Дэвистің киносценарийлерін жеке қайта жазуға талап етті, ал оның үнемі араласуы Ллойд Бэкон сияқты кинорежиссерлерді ашуландырды. Хёрст Дэвистің мансабын одан әрі кедергіге ұшыратты, ол оны тек костюмді драмаларда ойнауға мәжбүр етті, онда ол көбінесе «1890 жылдардағы қуыршақ сүйіктісін, Д.У. Гриффит кейіпкерлерінің кейіпкерлерін» сомдады. Дэвис өзі достары Чарли Чаплин мен Мэри Пикфордпен бірге United Artists компаниясында комедиялық дағдыларын дамытуға көбірек бейімді болды, бірақ Хёрст бұған қатысты қарсылық көрсетті. Ол оны қымбат тарихи фильмдерде көруді қалаған, бірақ ол «Тили Тойлер», «Әділ колледж студенті» (екеуі де 1927) және әсіресе Кинг Видор режиссерлік еткен «Естімеуші» (1930), «Пэтси» және «Голливудтағы өмір» (екеуі де 1928) сияқты заманауи комедияларда да ойнады. «Пэтси» фильмінде Дэвис Лилиан Гиш, Мэй Мюррей және Пола Негри сияқты үнсіз киножұлдыздарды міміктейтін өнерін көрсетті, оны ол әдетте достары үшін орындаған. Видор Дэвисті Хёрст қалаған трагик актриса емес, комедиялық актриса ретінде көріп, оның кештердің жарық жұлдызы екенін байқап, оны фильмдеріне енгізді.

Davies worked as a chorus line dancer starting with Chin Chin, a 1914 musical starring David C. Montgomery and Fred Stone, at the old Forrest Theatre in Philadelphia. When not dancing, she modeled for illustrators Harrison Fisher and Howard Chandler Christy. While working for Florenz Ziegfeld, a cavalcade of admirers pursued her sexually. She came to loathe young college men: "The stage door Johnnies I didn't like. Especially those who came from Yale." During one infamous show starring Gaby Deslys, rowdy undergraduates from Yale pelted Davies and other chorus dancers with tomatoes and rotten eggs to show their displeasure with the performance. While the photos were being taken, Davies realized Hearst secretly was present in the darkness of the photography studio. They did not become intimate until sometime later. After making her screen debut in 1916, and modelling gowns by Lady Duff Gordon in a fashion newsreel, Davies appeared in Runaway Romany (1917), her first feature film. Davies wrote the film, She continued to alternate between stage and screen until 1920 when she made her last revue appearance in Ed Wynn's Carnival. After she signed, 21 year old Davies and 58 year old Hearst began a sexual relationship. His newsreels touted her social activities, and a reporter from the Los Angeles Examiner was assigned the full time job of recounting Davies' daily exploits in print. Hearst expended an estimated $7 million on promoting Davies' career (7000000.0 in 1937 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Hearst ensured that, "Marion's new abode was nothing less than a palace fit for a movie queen—especially since the queen would frequently be receiving the press on the premises." Cecilia of the Pink Roses in 1918 was her first film, backed by Hearst. He next secured Cosmopolitan's distribution deals, first with Paramount Pictures, One of her best known roles was as Mary Tudor in When Knighthood Was in Flower (1922), directed by Robert G. Vignola, with whom she collaborated on several films. The 1922–23 period may have been her most successful as an actress, with both When Knighthood Was in Flower and Little Old New York ranking among the top three box office hits of those years. Other hit silent films included: Beverly of Graustark, The Cardboard Lover, Enchantment, The Bride's Play, Lights of Old Broadway, Zander the Great, The Red Mill, Yolanda, Beauty's Worth, and The Restless Sex. In 1926, Hearst's wife Millicent Hearst moved to New York, and Hearst and Davies moved to the palatial Hearst Castle in San Simeon, California, overlooking the Pacific Ocean. Upon visiting the sprawling Hearst Castle with its Greek statues and celestial suites, playwright George Bernard Shaw reportedly quipped: "This is what God would have built if he had the money." When not holding court at San Simeon, Hearst and Davies resided at Marion's equally luxurious beach house in Santa Monica, at Hearst's rustic Wyntoon estate in Northern California, and St Donat's Castle in Wales. During the heyday of the Jazz Age, the couple spent much of their time entertaining and holding extravagant soirees with famous guests, including many Hollywood actors and political figures. Frequent habitues and occasional visitors included Charlie Chaplin, Douglas Fairbanks, Harpo Marx, Clark Gable, Calvin Coolidge, Winston Churchill, Charles Lindbergh, and Amelia Earhart, among others. Such unceasing publicity irritated the public. "In New York city there were big signs, blocks and blocks of signs," Davies recalled, "and people got so tired of the name Marion Davies that they would actually insult me." Hearst's jealousy also interfered with Davies' career, especially in her earlier films and her stage roles. According to Davies, he often vetoed the casting of attractive leading men and typically would not permit her to be embraced on the screen or in stage plays. In her memoirs, Davies claimed to have repeatedly assailed Hearst's jealous stewardship in vain: "Everyone has to do a little embrace in pictures, just for the audience's sake," she told him. even when a kiss was needed for a happy ending. Hearst insisted on personally rewriting Davies' film scripts, and his constant meddling often exasperated film directors such as Lloyd Bacon. Hearst further hindered Davies' career by insisting she star only in costume dramas in which she often played "a doll sweetheart out of the 1890s, in the manner of D. W. Griffith heroines". Davies herself was more inclined to develop her comic talents alongside her friends Charlie Chaplin and Mary Pickford at United Artists, but Hearst pointedly discouraged this. He preferred seeing her in expensive historical pictures, but she also appeared in contemporary comedies like Tillie the Toiler, The Fair Co Ed (both 1927), and especially three directed by King Vidor, Not So Dumb (1930), The Patsy and the backstage in Hollywood saga Show People (both 1928). The Patsy contains her imitations, which she usually did for friends, of silent stars Lillian Gish, Mae Murray and Pola Negri. Vidor saw Davies as a comedic actress instead of the dramatic actress that Hearst wanted her to be. He noticed she was the life of parties and incorporated that into his films.

Дыбысты фильмдер мен мансаптың құлдырауы

Дауыстың келуі Дэвисті шаршатты, себебі ол үнемі сөйлеу кесірінен қиналатын. «Оператор 13» фильмін түсірген кезде Херст жиі түсірілім алаңында проблема тудырып, режиссер Ричард Болеславскийді қынжырлатқан бір көрінді өзі басқарды. Metro Goldwyn Mayer-де Дэвис фильмдерінің көптеген жағымен айналысып, білгір бизнесмен саналды. Дегенмен, оның мансабына Херсттің комедиялық рөлдерге қарамастан, оның өзінің шеберлігін көрсетуге мүмкіндік бермей, драмалық тарихи рөлдерді ойнауға талап етуі кедергі келтірді. Бұл бас тартудан бұрын Дэвис «Уимпол көшесіндегі Барреттер» фильміндегі әйел рөлінен бас тартылған еді, ол рөл Ширерге берілді. Дэвис пен Талбергтердің достығына қарамастан, Херст газет арқылы MGM-ге қолдауын тоқтатып, Дэвис пен Cosmopolitan Pictures тарату құқығын Warner Brothers-ке көшірді. Пепи көп жылдар бойы Сан-Симеонда тұрақты түрде тұрды. Ол актриса Луиза Брукс, Нина Мэй МакКинни және басқалармен қарым-қатынас жасаған лесбиянка болды. Пепи мен Брукс арасындағы қарым-қатынас кезінде Херст Ледерердің лесбиянка екенін білді. 1935 жылдың маусым айында, Пепи ауруханаға түскеннен кейін бірнеше күн өткен соң, Лос-Анджелестегі Good Samaritan ауруханасының жоғарғы қабатынан секіріп, өзіне қол жұмсады. Бұрынғы MGM оқиғаларын еске түсіретіндей, Warner Brothers Роберт Э. Шервудтың 1935 жылғы «Товарищ» пьесасының құқықтарын Дэвис үшін сатып алды, бірақ 1937 жылғы фильмдегі басты рөл Клодетт Колбертке берілді. Херст тағы бір жыл бойы Дэвисті және Cosmopolitan Pictures-ті сатуға тырысты, бірақ келісімдерге қол жеткізілмеді, актриса ресми түрде зейнеткерлікке шықты. 1943 жылы Дэвиске «Клаудия» фильміндегі миссис Браун рөлі ұсынылды, бірақ Херст оны қосалқы рөлге түсуден және оның басты рөлдегі мансабын құлдыратудан бас тартты. 20 жыл ішінде түсірген 45 көркем фильмінде Дэвис әрқашан басты рөлде болды және атаусыз эпизодтардан басқа, әрқашан ең жоғары гонорар алды. Херсттің әйелі оған ажырасуға рұқсат бермегендіктен, олар ешқашан үйленбеді. Бір кезде Херст Дэвиске үйленуге жақын болған, бірақ әйелінің талаптары тым жоғары екенін шешті. Ол жасырын түрде ізгілікпен әрекет ететін болғанымен, Грей Дэвистің: «Құдай-ау, мен сол ақымақ қартқа үйлену үшін бар нәрсемді берер едім. Ақша мен қауіпсіздік үшін емес – ол маған қажетінен де көп берді. Ол жайлы серік болғандықтан емес. Көбінесе ол сөйлей бастағанда, мен шаршап кетемін. Әрине, ол сарайдың артында керемет болғандықтан емес. Мен кез келген сәрсенбіде миллиондаған жақсырақ жатын таба аламын. Жоқ, ол маған не береді, білесің бе, жаным? Ол маған оның үшін маңызды екенімді сезіндіреді. Бізде бар немесе жоқ нәрселердің көп бөлігі маған ұнамайды. Оның ажырасуға келіспейтін әйелі бар. Ол менің жайымды біледі, бірақ ол бір аптаға немесе демалыс күндері ранчоға барса, мен кетіп қалуым керек. Ол ұрсып, қарапайым, мендей жастағы ұлдары бар. Бірақ ол мейірімді және маған жақсы қарайды, мен оны ешқашан тастамаймын» деген сөздерін айтты. Олар бір-біріне қызғанышпен қарағанына қарамастан, Дэвис пен Херст Сан-Симеонда және басқа жерлерде бірге тұрған кезде басқалармен көптеген қарым-қатынастар жасады. Дик Пауэлл, Дэвистің досы және сенімді адамы Луиза Брукстің айтуынша, Дэвис Херсттің Свормен жасаған сырлы қарым-қатынасына қатты ашуланды. Херст газеттері Свордың мансабын бұрынғысымен бірдей түрде жария түрде насихаттағанда Дэвис ашуға булықты. Сент-Донат сарайының көптеген заттарын сатқаннан кейін, Дэвис әшекейлерін, акцияларын және облигацияларын сатып, Херсттің банкроттықтан құтқаруы үшін 1 миллион доллар көлемінде чек жазды.

The coming of sound made Davies nervous because she had a persistent stutter. During the filming of Operator 13, Hearst repeatedly caused problems on the set and insisted on directing a scene, much to film director Richard Boleslawski's consternation. At Metro Goldwyn Mayer, Davies was often involved with many aspects of her films and was considered an astute businesswoman. However, her career continued to be hampered by Hearst's insistence that she play dramatic historical parts as opposed to the comic roles which were her forte. This rejection followed a previous one where Davies had been denied the female lead in The Barretts of Wimpole Street, which went to Shearer as well. Despite Davies' friendship with the Thalbergs, Hearst reacted angrily by pulling his newspaper support for MGM and moving Davies and Cosmopolitan Pictures' distribution to Warner Brothers. Pepi had been a permanent resident at San Simeon for many years. She was a closeted lesbian who had sexual relationships with actresses Louise Brooks, Nina Mae McKinney, and others. At some point during the affair between Pepi and Brooks, Hearst became cognizant of Lederer's lesbianism. In June 1935, mere days after her institutionalization, Pepi committed suicide by leaping to her death from an upper floor window of the Good Samaritan Hospital in Los Angeles. Mirroring earlier events at MGM, Warner Brothers purchased the rights to Robert E. Sherwood's 1935 play Tovarich for Davies, but the lead role in the 1937 film adaptation was given to Claudette Colbert. Hearst shopped Davies and Cosmopolitan for another year, but no deals were made, and the actress officially retired. In 1943, Davies was offered the role of Mrs. Brown in Claudia, but Hearst dissuaded her from taking a supporting role and tarnishing her starring career. In her 45 feature films, over a 20 year period, Davies had never been anything but the star and, except for uncredited cameo appearances, had always received top billing. they never married, as Hearst's wife refused to grant him a divorce. At one point, Hearst reportedly came close to marrying Davies, but decided his wife's settlement demands were too high. Although he was a notorious philanderer, Grey quoted Davies as saying:

God, I'd give everything I have to marry that silly old man. Not for the money and security—he's given me more than I'll ever need. Not because he's such cozy company, either. Most times, when he starts jawing, he bores me stiff. And certainly not because he's so wonderful behind the barn. Why, I could find a million better lays any Wednesday. No, you know what he gives me, sugar? He gives me the feeling I'm worth something to him. A whole lot of what we have, or don't have, I don't like. He's got a wife who'll never give him a divorce. She knows about me, but it's still understood that when she decides to go to the ranch for a week or a weekend, I've got to vamoose. And he snores, and he can be petty, and has sons about as old as me. But he's kind and he's good to me, and I'd never walk out on him. Despite their well known jealous attachment to one another, both Davies and Hearst had many sexual liaisons with others while living together in San Simeon and elsewhere. Dick Powell, According to Davies' friend and confidant Louise Brooks, Davies was particularly incensed by Hearst's indiscreet relations with Swor. Davies became irate when Hearst's newspapers began openly promoting Swor's career in a nearly identical fashion to their earlier promotion of hers. After selling many of the contents of St Donat's Castle, Davies sold her jewelry, stocks and bonds and wrote a check for $1 million to Hearst to save him from bankruptcy.

Біліктілік сынағы

1920-ші жылдардың басында Дэвис пен Хёрсттің 1919-1923 жылдар аралығында баласы болғаны туралы әңгімелер тарады. Кейінірек баланың Патриция Лейк (туған аты Ван Клив) екені айтылды, ол өзін Дэвистің қызы деп таныстырды. Өмірінің соңында оның ұлы Лейктің Дэвис пен Хёрсттің биологиялық қызы екенін айтқаны белгілі болды. Алайда, фактілер бұл мәлімдемелерге күмән келтіреді. Лейктің 1919 жылғы туған күніне байланысты телеграммалар мен фотоқұжаттар сақталған. Дэвис 1922 жылға дейін Еуропаға бармаған. 1919 жылы Дэвистің түсірілім кестесі тығыз болды және ол жүктілік белгілерін көрсетпеді. Лейк Дэвис пен Хёрсттің қызы деген айыптамаға жауап бергенде, Хёрст Касл өкілі: "Бұл өте ескі әңгіме, және ол әңгіме болып қала берді" деді. Инс Лос-Анджелеске бағытталған пойызға отырғызылды. Оның жағдайы нашарлаған соң, Дел-Марда пойызбен түсірілді. Дәрігер Т. А. Паркер мен медбике Джесси Хауард оған медициналық көмек көрсетті. Инс оларға Хёрсттің яхтасында күшті спирттік ішімдік ішкенін айтқан. Бірнеше жыл өткен соң, Чаплиннің әйелі Лита Грей Чаплиннің Хёрсттің яхтасында Мэрион Дэвиске қатысқанын және қақтығыс болғанын қайталады. Алайда, Дэвис өте амбициялы болды және қырық жасында бұрынғы фильмдеріндегідей жас кейіпкерлерді ойнай алмайтынын түсінді. Хёрст пен Дэвис "әлі де мәрт мырза мен оның әйелі рөлін ойнап, қонақтар ризашылықпен қуанышпен жауап бергенімен", "қойылымдарының мәні кетіпті". Ұзақ аурудан кейін Хёрст 1951 жылдың 14 тамызында 88 жасында қайтыс болды. Хёрсттің қазасынан кейін он бір апта мен бір күн өткен соң, Дэвис 1951 жылдың 31 қазанында Лас-Вегаста теңіз капитаны Хорас Браунға үйленді. Дэвис екі рет ажырасуға өтініш берді, бірақ Браун оған жаман қарағанын мойындағанына қарамастан, екеуі де ажыраспады: "Мен жаман адаммын", - деді ол. "Мен оны қайтарып алдым. Неге екенін білмеймін", - деп түсіндірді ол. "Бәлкім, ол жанымда жылап тұр. Құдайға шүкір, бәріміздің де юморіміз бар". Өмірінің соңғы жылдары Дэвис "мейірімділігімен танылды" және қайырымдылыққа жомарттықпен көмектесті. 1998 жылы клиниканың аты Mattel балалар ауруханасы болып өзгертілді. Дэвис сонымен қатар Марион Дэвис қоры арқылы балалық аурулармен күресті. Инсульттің салдарынан Голливудтағы достары "оның бұрынғы рухы мен жарығының көп бөлігі жоғалып кеткенін" айтты. Ол журналист Хеда Хопперге "біздің сары шаштылар бөлшектеп жатқан сияқтымыз" деп әзілдеді. Көп ұзамай Дэвиске қатерлі ісік диагнозы қойылды. Дэвис соңғы рет 1960 жылдың 10 қаңтарында NBC телеарнасының "Хеда Хоппердің Голливуды" атты арнайы бағдарламасында пайда болды. Осы кезеңде Джозеф П. Кеннеди Дэвистің үйін жалға алып, 1960 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда ұлы Джон Ф. Кеннедидің кандидатурасын ілгерілету үшін жасырын жұмыс істеді. Жаз бойы оның денсаулығы күрт нашарлады. Дэвис 1961 жылдың 22 қыркүйегінде Голливудта қатерлі остеомиелиттен қайтыс болды. Оның жерлеу рәсіміне 200-ден астам аза тұтушылар мен көптеген Голливуд жұлдыздары, оның ішінде оның достары Мэри Пикфорд, Гарольд Ллойд, Чарльз "Буди" Роджерс, Гленн Форд, Кей Уильямс және Джонни Вайсмуллер қатысты. Ол 20 миллион долларлық мүлікті қалдырды.

Since the early 1920s, rumors claimed that Davies and Hearst had a child between 1919 and 1923. In later years, the child was rumored to be Patricia Lake (née Van Cleve), who publicly identified herself as Davies' niece. Shortly before her death, her son claimed that Lake revealed she was the biological daughter of Davies and Hearst. However, factual evidence casts doubt on these claims. Lake's birth date in 1919 is confirmed by birthday telegrams and photo documentation, and Davies did not go to Europe for the first time until 1922. Davies's film schedule was very busy in 1919, and she shows no sign of pregnancy in any of them. When responding to the allegation that Lake was the daughter of Davies and Hearst, a spokesman for Hearst Castle commented that, "It's a very old rumor and a rumor is all it ever was." Ince was put on a train bound for Los Angeles. When his condition worsened, he was removed from the train at Del Mar. Dr. T. A. Parker and a nurse, Jesse Howard, provided him with medical attention. Ince allegedly told them he had drunk a strong liquor aboard Hearst's yacht. Years later, Chaplin's wife Lita Grey repeated claims that Chaplin had sexually pursued Marion Davies aboard Hearst's yacht and that a violent altercation had occurred. However, Davies was intensely ambitious, and she faced the harsh reality at age forty that she could no longer play young heroines, as in her earlier films. Although Hearst and Davies "were still playing the gracious lord and his lady, and the guests were still responding with grateful expressions of joy," nevertheless "the life had gone out of their performances". After a long period of illness, Hearst died on August 14, 1951, age 88. Eleven weeks and one day after Hearst's death, Davies married sea captain Horace Brown on October 31, 1951, in Las Vegas. Davies filed for divorce twice, but neither was finalized, despite Brown admitting he treated her badly: "I'm a beast," he said. "I took him back. I don't know why," she explained. "I guess because he's standing right beside me, crying. Thank God we all have a sense of humor." Throughout her later years, Davies was "noted for her kindness" and renowned for her generosity to charities. The clinic's name was changed to the Mattel Children's Hospital in 1998. Davies also fought childhood diseases through the Marion Davies Foundation. After the stroke, her Hollywood friends noted that "much of her old spirit and fire were gone". She quipped to columnist Hedda Hopper that "we blondes seem to be falling apart". Not long afterwards, Davies was diagnosed with cancer. Davies made her last public appearance on January 10, 1960, on an NBC television special titled Hedda Hopper's Hollywood. During this same period, Joseph P. Kennedy rented Davies' mansion and worked from behind the scenes to secure his son John F. Kennedy's nomination during the 1960 Democratic National Convention in Los Angeles. Her health failed rapidly over the summer. Davies died of the malignant osteomyelitis on September 22, 1961, in Hollywood. Over 200 mourners and many Hollywood celebrities, including her friends Mary Pickford, Harold Lloyd, Charles "Buddy" Rogers, Glenn Ford, Kay Williams, and Johnny Weissmuller attended her funeral at the Immaculate Heart of Mary Church in Hollywood. She left an estate estimated at $20 million .

Сюзан Александр Кейн

Биографтардың айтуынша, Орсон Уэллстің "Азамат Кейн" (1941) фильмінің шығуы Дэвистің беделін құлатты. Фильм көрермендері Дэвисті фильмдегі Сьюзан Александр кейіпкеріне тікелей үлгі болды деп жаңылысты, ал бұл кейіпкер Хёрсттің өміріне негізделген еді. Уақыт өте келе, Сьюзан Александр Кейн кейіпкерімен байланыстыру Дэвистің дарынсыз мүмкіндік іздеуші ретінде бейнеленуіне әкелді. Уэллс режиссер Питер Богдановичке Самуэль Инсуллдың Чикаго опера үйін салуы және Гарольд Фаулер МакКормиктің екінші әйелі Ганна Уолсканың опералық карьерасын жарқын насихаттауы "Азамат Кейн" сценарийіндегі Сьюзан Александр кейіпкеріне нақты ықпал еткенін айтты. "Марионға келсек, ол керемет әйел болды, – деді Уэллс. – Марион фильмдегі Дороти Коммингор ойнаған Сьюзаннан әлдеқайда жақсы еді, адамдар оны осы кейіпкермен жаңылысқан". Бірте-бірте киносыншылардың арасында оның күш-жігері, әсіресе комедиядағы еңбегіне құрмет сезімі артып, бағаланды. Биографтардың сөзінше, "егер Хёрст оның мим мен комедиядағы ұлы талантын "Шоу-халық" және "The Patsy" сияқты жарқын комедиялардың көптеген сериясында толыққанды дамытуға рұқсат бергенде, "Азамат Кейн" дауына байланысты оның экрандық беделі оңай зардап шекпес еді". ABC телеарнасы фильмді "Америкадағы ең бай және ең ықпалды адамдардың бірі мен оның жұлдыздыққа жеткізген белгісіз Зигфелд қызы арасындағы дауысты махаббат оқиғасы" деп дұрыс емес жариялады. Келесі онжылдықтарда Дэвисті Хизер МакНейр "Чаплин" (1992) және Гретчен Мол "Cradle Will Rock" (1999) фильмдерінде бейнеледі. 1999 жылғы HBO-ның "RKO 281" фильмі "Азамат Кейн" фильмінің түсірілісіне және Хёрсттің оның шығуына кедергі келтіру әрекеттеріне назар аударады, онда Мелани Гриффит Дэвис рөлін ойнады. Фильмде Дэвис Хёрсттің өмір салтына және саяси көзқарастарына наразы болады. 2001 жылы режиссер Питер Богдановичтің "Мысықтың аузы" фильмі 19 жасар Кирстен Данст Дэвис рөлінде дебют жасады. Сейфрид осы рөлі үшін "Оскар" сыйлығына үздік екінші пландағы әйел рөлі номинациясын алды. 2022 жылғы "Бабилон" фильмінде Дэвисті Хлоя Финеман сомдады.

According to biographers, the release of Orson Welles's Citizen Kane (1941) destroyed Davies' reputation. Film audiences mistakenly assumed Davies was the unalloyed inspiration for the character of Susan Alexander in the film, which was based loosely on Hearst's life. Over time, the popular association with the character of Susan Alexander Kane led to later revisionist portrayals of Davies as a talentless opportunist. Welles told filmmaker Peter Bogdanovich that Samuel Insull's construction of the Chicago Opera House, and Harold Fowler McCormick's lavish promotion of the opera career of his second wife Ganna Walska, were the actual influences for the Susan Alexander character in the Citizen Kane screenplay. "As for Marion," Welles said, "she was an extraordinary woman—nothing like the character Dorothy Comingore played in the movie Marion was much better than Susan—whom people wrongly equated with her". Gradually, the consensus among film critics became more appreciative of her efforts, particularly in comedy. According to biographers, "if Hearst had allowed her great talents as a mime and comic to come to full flower in a long series of comedies as bright as her Show People and The Patsy, her screen reputation could not have been so readily damaged by the controversy surrounding Citizen Kane". ABC inaccurately marketed the film as "the scandalous love affair between one of the richest and most powerful men in America and the obscure Ziegfeld girl he promoted to stardom". In subsequent decades, Davies was portrayed by Heather McNair in Chaplin (1992) and by Gretchen Mol in Cradle Will Rock (1999). The 1999 HBO movie RKO 281 focuses on the production of Citizen Kane and Hearst's efforts to prevent its release, with Melanie Griffith portraying Davies. The movie depicts Davies growing irritated with Hearst's lifestyle and political views. In 2001, director Peter Bogdanovich's film The Cat's Meow debuted with 19 year old Kirsten Dunst starring as Davies. Seyfried was nominated for the Academy Award for Best Supporting Actress for her performance. In the 2022 film Babylon, Davies is portrayed by Chloe Fineman.

Қысқа тақырыптар

Жыл Атауы Рөл Режиссер Ескермелер Өзі Экрандағы суреттер, 9-шы нөмір, 23 Өзі Джеки Купердің туған күні тойы Өзінің Өзінің Каталина аралындағы пираттық той Өзінің