Жаңа Францияға 17 ғасырдағы иммигранттар: XIV Людовик патшаның бағдарламасымен 800-ге жуық француз қыздары Канадаға қоныс аударды. Халықты көбейту мақсаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
17 ғасырдағы Жаңа Францияға көшіп келгендер
17th century immigrants to New France
the 17th century immigrants to New France
Корольдің қыздары (немесе сол дәуірдегі жазу бойынша) – 1663 және 1673 жылдар аралығында король Людовик XIV-нің қолдауымен ұйымдастырылған бағдарлама аясында Жаңа Францияға көшіп келген шамамен 800 жас француз әйеліне берілген атау. Бағдарламаның мақсаты – француздарды Жаңа әлемге қоныстандыруға, некелесуге, отбасы құруға және колонияда француз балаларының дүниеге келуіне жағдай жасау арқылы Жаңа Францияның халқын көбейту болды. Бұл термин үкімет тарапынан таңдалған және сапар шығындары король есебінен төленген әйелдер мен қыздарды көрсетеді. Оларды кейде корольдің қамқорлығындағылар деп те атаған.
The King's Daughters (, or in the spelling of the era) is a term used to refer to the approximately 800 young French women who immigrated to New France between 1663 and 1673 as part of a program sponsored by King Louis XIV. The program was designed to boost New France's population both by encouraging Frenchmen to move to the New World, and by promoting marriage, family formation, and the birth of French children in the colony. The term refers to those women and girls who were recruited by the government and whose travel to the colony was paid for by the king. They were also occasionally known as the King's Wards.
Шығу тегі
Жаңа Францияның алғашқы кезеңінде негізгі тұрғындары – ер адамдар болатын: солдаттар, тері саудагерлері және миссионер дін қызметкерлері. Қоныс аударушылар шаруашылықтарды дамыта бастады, ал 17 ғасырдың ортасына таман Жаңа Францияда ерлер мен әйелдер арасында күрт тепе-теңдіксіздік туды. Иммигрант әйелдердің саны аз болғандықтан, олар өздерінің жол ақысын төлеуге мәжбүр болды, ал көптеген жалғыз әйелдер Жаңа Францияның қатал климаты мен тұрмыс жағдайларына көшіп, қоныс аударуға құштарлық танытпады. Сол кезде ресми өкілдер Англияның бәсекелес колонияларының халқының өсіп келе жатқанын байқады, онда отбасылар көп болды, және Францияның Жаңа әлемдегі аумақтық талаптарын сақтау мүмкіндігіне алаңдады. Француз халқының және отбасылардың санын арттыру мақсатында Жаңа Францияның интенданты Жан Талон корольге кем дегенде 500 әйелдің сапарын қаржыландыруды ұсынды. Король келісім берді, және ақырында, одан да көп әйелдер таңдалды. Олардың көпшілігі 12 мен 25 жас аралығында болды, ал көптегендері Жаңа Францияға көшіп келу үшін шіркеу пастырынан мінездеме хаты алуға тиіс болды. Олар колониядағы ер адамдарға үйленіп, отбасын құруға және шаруашылықтарды көбейтуге мүдделі болды. Маргарита Буржуа өзінің жазбаларында «король қыздары» деген сөзді алғаш рет қолданды. Жаңа Францияға жеткізіліп, король есебінен қалыңдық алған «король қыздары» мен өз қаражатымен ерікті түрде көшіп келген әйелдер арасында айырмашылық жасалды. Басқа тарихшылар кімді «король қызы» деп санауға болатынын анықтау үшін хронологиялық тәсілдерді пайдаланды. Тарихи демограф Ив Ландридің зерттеулері 1663 және 1673 жылдар аралығында Жаңа Францияға 770-ден 850-ге дейін «король қыздары» қоныстанғанын көрсетті. «Король қыздары» деген атау мемлекеттік демеушілікті білдірді, корольдік немесе ақсүйек тегін емес; таңдалған әйелдердің көпшілігі қарапайым халықтан шыққан. «Король қызы» ретінде әйел корольдің қолдауын бірнеше жолмен алды. Король әр әйелдің сапары үшін француз Шығыс Индия компаниясына жүз ливр төледі, сондай-ақ оның құдайына дайындықтарын қамтамасыз етті. Сондай-ақ, Король әр әйелге қалыңдық төледі; бастапқыда ол төрт жүз ливрға белгіленген, бірақ Қазынашылықтың мұндай шығынға шамасы келмегендіктен, көптеген жағдайда ол ақшалай емес, заттай түрде төленді. «Король қыздары» қатарына іріктеліп, Жаңа Францияға көшіп келуге рұқсат алған әйелдерге қатаң талаптар қойылды, олардың «адамгершілік қасиеттеріне» және отаршылдық өмірдің қатал еңбегіне шыдай алуға физикалық мүмкіндіктеріне негізделген. Колониялық шенеуніктер король мен Жаңа Франция интенданты белгілеген стандарттарға сай келмегендіктен бірнеше әйелдерді Францияға қайтарып жіберді. Франциядан Жаңа Францияға көшіп келген көптеген иммигранттар сияқты, «король қыздарының» 80 пайызы Париж, Нормандия және батыс аймақтардан келген. Олардың жартысына жуығы Париж аймағынан, 16 пайызы Нормандиядан және 13 пайызы Францияның батысынан келген. Көптегендері қалалық жерлерден келді, ал Сент-Сұлпис шіркеуі үлкен үлес қосты. Көптегендері мүліктің аз болуымен және төмен сауаттылық деңгейімен сипатталатын жесімдер еді. Әлеуметтік тұрғыдан алғанда, жас әйелдер әртүрлі ортадан шыққан, бірақ барлығы да өте кедей болды. Олар байлығынан айырылған ақсүйек отбасынан немесе көп балалы отбасыдан шыққан болуы мүмкін. Шенеуніктер әдетте жоғары текті әйелдерді колонияда тұратын офицерлермен немесе джентльмендермен үйлендірді, кейде ақсүйектердің жас әйелдерге үйленіп, Францияға қайтудың орнына Канадада қалуға ынталандыруы мүмкін деген үмітте. Азғана әйелдер Германия, Англия және Португалия сияқты Еуропаның басқа елдерінен келді.
New France, at its start, was populated mostly by men: soldiers, fur traders, and missionary priests. Settlers began to develop farms and by the mid 17th century, there was a severe imbalance between single men and women in New France. The small number of female immigrants had to pay their own passage, and few single women wanted to leave home to move and settle in the harsh climate and conditions of New France. At the same time, officials noted the population growth of the competing English colonies, which had more families, and they worried about France's ability to maintain its territorial claims in the New World. To increase the French population and the number of families, the Intendant of New France, Jean Talon, proposed that the king sponsor passage of at least 500 women. The king agreed, and eventually, nearly twice the number were recruited. They were predominantly between the ages of 12 and 25, and many had to supply a letter of reference from their parish priest before they would be chosen for immigration to New France. They were intended to marry men in the colony in order to establish families and more farms. Marguerite Bourgeoys was the first person to use the expression filles du roi in her writings. A distinction was made between King's Daughters, who were transported to New France and received a dowry at the king's expense, and women who emigrated voluntarily using their own money. Other historians used chronological frameworks to determine who could be called a fille du roi. Research by the historical demographer Yves Landry determines that there were in total about 770 to 850 filles du roi who settled in New France between 1663 and 1673. The title "King's Daughters" was meant to imply state patronage, not royal or noble parentage; most of the women recruited were commoners of humble birth. As a fille du roi, a woman received the king's support in several ways. The king paid one hundred livres to the French East India Company for each woman's crossing, as well as furnishing her trousseau. The Crown also paid a dowry for each woman; this was originally set at four hundred livres, but as the Treasury could not spare such an expense, many were simply paid in kind. Those chosen to be among the filles du roi and allowed to emigrate to New France were held to scrupulous standards, which were based on their "moral calibre" and whether they were physically fit enough to survive the hard work demanded by life as a colonist. The colonial officials sent several of the filles du roi back to France because they were deemed below the standards set out by the king and the intendant of New France. As was the case for most emigrants who went from France to New France, 80 per cent of the filles du roi were from Paris, Normandy and the western regions. Almost half were from the Paris area, 16 per cent from Normandy and 13 per cent from western France. Most came from urban areas, with the and the Saint Sulpice parish being big contributors. Many were orphans with meagre personal possessions, and with a relatively low level of literacy. Socially, the young women came from different backgrounds but were all very poor. They might have been from an elite family that had lost its fortune, or from a large family with children "to spare." Officials usually matched women of higher birth with officers or gentlemen living in the colony, sometimes in the hopes that the nobles would marry the young women and be encouraged to stay in Canada rather than return to France. A few women came from other European countries, including Germany, England, and Portugal.
Виль-Маридегі интеграция
Патшаның қыздарынан бұрын Монреаль деп белгілі Виль-Мариге көшіп келген әйелдер 1641 жылы Парижде құрылған Монреаль Notre Dame қоғамы тарапынан таңдалды. Олардың ішінде Жанна Манс және Маргарита Буржуа болды. Монреальге алғашқы "король қыздары" келген кезде, оларды Буржуа қабылдады. Бастапқыда оларды қарсы алуға қолайлы жайлар болмаған, бірақ 1668 жылы Буржуа оларға баспана беру үшін үлкен шаруа үйі – Maison Saint Gabriel сатып алды.
Prior to the King's Daughters, the women who immigrated to Ville Marie, otherwise known as Montreal, had been recruited by the Société Notre Dame de Montréal founded in 1641 in Paris. Amongst these women were Jeanne Mance and Marguerite Bourgeoys. When the first filles du roi arrived in Montreal, they were taken in by Bourgeoys. Initially, there were no comfortable lodgings to receive them, but in 1668 Bourgeoys procured the Maison Saint Gabriel, a large farmhouse in which to house them.
Жұмысқа қабылдаудың аяқталуы және қоныстың өсуі
Бағдарлама үлкен табысқа ие болды. 1670 жылы, алдыңғы жыл, 1669 жылы келген қыздардың көп бөлігі жүкті болған, ал 1671 жылға қарай король қыздарынан шамамен 700 бала дүниеге келді. Осыдан кейін колонияның халқы өзін-өзі қамтамасыз ететін болады деп күтілді. 1671 жылдың соңында Талон келесі жылға қыздардың жолына демеушілік етудің қажеті жоқ екенін ұсынды, ал король оның кеңесімен келісті. Осы кезеңде колониядағы иммигранттардың шамамен 835 некесінің 774-і король қыздарымен жасалған.
The program was a resounding success. It was reported that in 1670, most of the girls who had arrived the previous year, 1669, were already pregnant and by 1671, a total of nearly 700 children were born to the filles du roi. The colony was expected to gain population self sufficiency soon afterward. By the end of 1671, Talon suggested that it would not be necessary to sponsor the passage of girls for the next year, and the king accepted his advice. Of the approximately 835 marriages of immigrants in the colony during this period, 774 included a fille du roi.
Аңыздар мен аңыздар
"Король қыздары" жезөкшелер болған деген қаңқу 17 ғасырда бағдарлама басталғаннан бері тарап келеді. Бұл, Жаңа әлемдегі француз колонияларына көшіп келу туралы бұрынғы және қазіргі қате түсініктерден туындаған сияқты. Олардың біріншісі, король қыздары көшіп келмес бұрын қалыптасқан, Канаданың жазалау колониясы болғаны туралы болды. Шындығында, 17 ғасырдың ортасында француз қылмыскерлерін Канадаға көшіру жөнінде екі науқан өткізілді, олардың қылмыстық істері жабылды, бірақ екеуі де аз ғана уақытқа созылды. Бұл бағдарламалардың нәтижесінде Канаданы "әдепсіз мінез-құлқы бар" адамдарды қандай да бір себеппен жіберуге болатын орын деп қарастыруға мүмкіндік берді. Король қыздары, әсіресе, жезөкшелер болды деген идеяның таралуына Барон де Лахотанның Жаңа Франциядағы уақыты туралы айтқан әңгімесі себеп болды. Ол 1675 жылдың 19 тамызында "ұятты өмір салғандығы және жезөкшелікпен айналысқандығы" айыбымен Жаңа Францияның Егемендік Кеңесіне келді. Оның екі баласы достарына "асырап берілді", ал ол Квебек қаласынан қуылды. Ол күйеуі Николас Буто отбасын тастап Францияға оралғаннан кейін жезөкшелікке бет бұрған. Кейін ол некеден тыс көптеген бала туды. Гюшелин кем дегенде екі неке шартын бұзды. Ол Сорельге, Квебекке, содан кейін Монреальге оралғаннан кейін тағы екі рет үйленді. Король қыздарын тасымалдайтын кемелер Сент-Лоуренс өзенімен жоғары қарай жүзіп, бірінші Квебек қаласында, содан кейін Трой-Ривьерде және соңында Монреальде тоқтады. Ең әдемі қыздарға күйеу табу оңай болғандықтан, олардың көпшілігі Квебек қаласына қоныстанды, ол бірінші тоқтау орны болды.
The idea that the filles du roi were prostitutes has been a rumor ever since the inception of the program in the 17th century. It seems to have arisen from a couple of misconceptions, both contemporary and modern, about immigration to French colonies in the New World. The first of these, which took root long before the first fille du roi emigrated, was that Canada was a penal colony. While there were two campaigns in the mid 17th century that involved the immigration of French criminals to Canada in exchange for their records being expunged, they were both short lived. These programs resulted in little more than setting a precedent for viewing Canada as a place where those "of questionable morality" could be sent for one reason or another. The popularization of the idea that the filles du roi in particular were prostitutes can be traced to an account by the Baron de Lahontan of his time in New France; She appeared before the Sovereign Council of New France under the charge of carrying out "a scandalous life and prostitution" on 19 August 1675. Her two children were "adopted" by friends, and she was banished from Quebec City. She was reported to have turned to prostitution after her husband, Nicholas Buteau, abandoned the family and returned to France. She later gave birth to many children out of wedlock. Guichelin had at least two marriage contracts cancelled. She also wed twice more after returning to Sorel, Quebec, then Montreal. The ships carrying the filles du roi would travel up the Saint Lawrence River, stopping first at Quebec City, then at Trois Rivières, and lastly at Montreal. Because the prettiest of the girls would have the easiest time finding a husband, many of these immigrants settled in Quebec City, the first port of call.