Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз-канадтық тәуелсіз тері саудагерлері
French Canadian independent fur traders
Coureur des bois (куʁœʁ де bwɑ;) немесе coureur de bois (куʁœʁ də bwɑ; көпше түрі: coureurs de(s) bois) – Жаңа Францияда және Солтүстік Американың ішкі аймақтарында саяхат жасаған тәуелсіз француз-канадтық саудагерлер. Олар көбінесе еуропалық тауарларды теріге айырбастау арқылы жергілікті халықтармен сауда жасаған. Кейбіреулері жергілікті халықтардың кәсіптері мен дағдыларын үйренді. Бұл сапарлар Солтүстік Американың ішкі аймақтарындағы тері саудасының бастауы болды. Алғашқыда олар бобрдың терісі мен жамылғысы үшін сауда жасады. Бірақ нарық кеңейген сайын, coureur de bois-тар Еуропаға жіберілетін сапалы бобр терілерін аулап, саудалап отырды.
A coureur des bois (kuʁœʁ de bwɑ; ) or coureur de bois (kuʁœʁ də bwɑ; plural: coureurs de(s) bois) were independent entrepreneurial French Canadian traders who travelled in New France and the interior of North America, usually to trade with First Nations peoples by exchanging various European items for furs. Some learned the trades and practices of the indigenous peoples. These expeditions were part of the beginning of the fur trade in the North American interior. Initially they traded for beaver coats and furs. However, as the market grew, coureurs de bois were trapping and trading prime beavers whose skins were to be felted in Europe.
Эволюция
Француз отаршылары Жаңа Францияның алғашқы күндерінен бастап жергілікті халықтармен бірге өмір сүріп, сауда жасағанмен, Coureurs des bois 17 ғасырдың екінші жартысында ең жоғары деңгейіне жетті. 1681 жылдан кейін тәуелсіз Coureur des bois біртіндеп мемлекеттік қолдауға алған voyageurs, лицензияланған тері саудагерлерімен байланысты жұмысшылармен ауыстырылды. Олар қайықпен кеңінен саяхаттады. 18 ғасырдың басында Coureurs des bois тері саудасындағы маңыздылығын жоғалтты. Дегенмен, олардың саны азайып бара жатқан кезеңде де, Coureur des bois колонияның символы ретінде қалыптасып, Жаңа Францияны ғасырлар бойы анықтап тұрған ұзаққа созылған аңыз туды.
While French settlers had lived and traded alongside Indigenous people since the earliest days of New France, coureurs des bois reached their apex during the second half of the 17th century. After 1681, the independent coureur des bois was gradually replaced by state sponsored voyageurs, who were workers associated with licensed fur traders. They travelled extensively by canoe. Coureurs des bois lost their importance in the fur trade by the early 18th century. Yet, even while their numbers were dwindling, the coureur des bois developed as a symbol of the colony, creating a lasting myth that would continue to define New France for centuries.
1610-1630: ертедегі зерттеушілер мен аудармашылар
1608 жылы Квебек қаласында тұрақты қоныс құрғаннан кейін Сэмюэл де Шамплен жергілікті халықтармен немесе Бірінші Ұлттармен одақтасуға тырысты. Ол француз балаларын олардың арасында тілдерін үйрену үшін, аудармашылар болып жұмыс істеу үшін жіберді, осылайша голландтардың Гудзон өзені мен Атлантика жағалауындағы белсенділігіне қарсы, жергілікті халықтарды француздармен сауда жасауға көндіруді үмітті. Балалар жергілікті тілдерді, әдет-ғұрыптарды және дағдыларды үйреніп, жаңа ортаға тез бейімделді. 1610 жылы Этьен Брюлені гурон тайпасымен жібергеннен кейін бір жыл өткен соң, Шамплен оны аралап, жас жігіттің толығымен жергілікті киіммен киініп, гурон тілінде еркін сөйлейтінін көріп таң қалды. Брюле сияқты ерте зерттеушілер француз отарлаушыларына жергілікті халықтардың күрделі сауда желілері туралы білім берді, аудармашылар болып қызмет етті және дамып келе жатқан тері саудасын қолдады. 1610 мен 1629 жылдар аралығында ондаған француз азаматтары бірнеше ай бойы жергілікті халықтармен бірге өмір сүрді. Уақыт өте келе, осы ерте зерттеушілер мен аудармашылар тері саудасында маңызды рөл атқарды, 17 ғасырдың ортасында нақты Coureurs des bois пайда болуына жағдай жасады.
Shortly after founding a permanent settlement at Quebec City in 1608, Samuel de Champlain sought to ally himself with the local native peoples or First Nations. He decided to send French boys to live among them to learn their languages in order to serve as interpreters, in the hope of persuading the natives to trade with the French rather than with the Dutch, who were active along the Hudson River and Atlantic coast. The boys learned native languages, customs, and skills, and tended to assimilate quickly to their new environments. A year after leaving Étienne Brûlé in 1610, with a Huron tribe, Champlain visited him, and was surprised to find the young man attired completely in native clothing and able to converse fluently in the Huron language. Early explorers such as Brûlé educated the French colonists on the complex trading networks of the natives, served as interpreters, and encouraged the burgeoning fur trade. Between 1610 and 1629, dozens of Frenchmen spent months at a time living among the natives. Over time, these early explorers and interpreters played an increasingly active role in the fur trade, paving the way for the emergence of the coureurs des bois proper in the mid 17th century.
1649 1681: көтерілу
"Coureur des bois" термині тері саудасымен айналысқан, қалыпты ережеден тыс жолмен сауда жасаған адамдармен ең тікелей байланысты. Солтүстік Америкада тері саудасының алғашқы кезеңінде бұл термин, қалыпты сауда арналарын айналып өтіп, шұрақты далаға тереңірек еніп сауда жасаған адамдарға қолданылды. Дәстүр бойынша, Жаңа Франция үкіметі жергілікті халықтың терілерін тікелей француз саудагерлеріне беруін қалаған және француз қоныс аударушыларын Сент-Лоуренс аңғарынан тыс жерге шығудан тыйым салған. 17 ғасырдың ортасына қарай Монреаль тері саудасының орталығына айналды, жыл сайын тамыз айында өткізілетін жәрмеңкеде жергілікті халық терілерін еуропалық тауарларға айырбастады. Coureurs des bois толығымен жойылған жоқ, бірақ француз колониялық шенеуніктері оларды үнемі қанағаттандырмады. 1649 жылы жаңа губернатор Луи д’Айлебуст шұрақты даламен жақсы таныс француз азаматтарына Хурон еліне барып, Хурондықтарды Монреальге шақырып, саудаға қатысуларына көмектесуге рұқсат берді. Бұл coureurs des bois-қа жергілікті халықпен тәуелсіз сауда жасауға заңдық рұқсат бермесе де, кейбір тарихшылар д’Айлебусттің тәуелсіз саудагерлерді қолдауын coureurs des bois-ның ресми пайда болуының бастауы деп санайды. 1660 жылдары бірнеше фактор coureurs des bois санының күрт өсуіне әкелді. Біріншіден, Жаңа Франция халқы 17 ғасырдың соңында айтарлықтай өсті, себебі 1667-84 жылдар аралығында колонияда иммиграция қарқынды дамыды. Жаңадан келген engagés (мерзімі шектелі қызметкерлер), әскерден босатылған сарбаздар және колонияға көптеп келген, жас иммигранттардың көптегені coureur des bois өміріндегі бостандықты таңдады. Сонымен қатар, 1667 жылы ирокездермен қайта жаңадан бейбіт қарым-қатынас орнату француз колонистері үшін Канаданың ішкі аймақтарына саяхаттауды әлдеқайда қауіпсіз етті. 1645 жылдан бері тері саудасын монополиялап, реттеген Cent Associés және Communautés des Habitants компаниялары ирокездер соғысынан кейін банкротқа ұшырады. Оларды алмастырған Compagnie des Indes occidentales ішкі саудаға бұрынғыдан гөрі аз шектеулер қойды, бұл тәуелсіз саудагерлердің санының артуына мүмкіндік берді. Соңында, 1664 жылы еуропалық нарықтарда бобёр бағасының күрт төмендеуі саудагерлерді "pays d'en haut", яғни Жоғарғы елге (Ұлы көлдер аймағы) арзан терілерді іздеуге итерді. Алайда, мұндай хабарлар қатты асыра айтылған: шындығында, coureurs des bois тіпті өркендеген кезеңінде де Жаңа Франция халқының өте аз бөлігін құрады.
The term "coureur des bois" is most strongly associated with those who engaged in the fur trade in ways that were considered to be outside of the mainstream. Early in the North American fur trade era, this term was applied to men who circumvented the normal channels by going deeper into the wilderness to trade. Traditionally, the government of New France preferred to let the natives supply furs directly to French merchants, and discouraged French settlers from venturing outside the Saint Lawrence valley. By the mid 17th century, Montreal had emerged as the center of the fur trade, hosting a yearly fair in August where natives exchanged their pelts for European goods. While coureurs des bois never entirely disappeared, they were heavily discouraged by French colonial officials. In 1649, the new governor Louis d'Ailleboust permitted Frenchmen familiar with the wilderness to visit Huron Country to encourage and escort Hurons to Montreal to participate in the trade. While this did not legally sanction coureurs des bois to trade independently with the natives, some historians consider d'Ailleboust's encouragement of independent traders to mark the official emergence of the coureurs des bois. In the 1660s, several factors resulted in a sudden spike in the number of coureurs des bois. First, the population of New France markedly increased during the late 17th century, as the colony experienced a boom in immigration between 1667–84. Of the new engagés (indentured male servants), discharged soldiers, and youthful immigrants from squalid, class bound Europe arriving in great numbers in the colony, many chose freedom in the life of the coureur des bois. Furthermore, renewed peaceful relations with the Iroquois in 1667 made traveling into the interior of Canada much less perilous for the French colonists. The companies that had been monopolizing and regulating the fur trade since 1645, the Cent Associés and the Communautés des Habitants, went bankrupt after the Iroquois war. The Compagnie des Indes occidentales, which replaced them, was much less restrictive of internal trade, allowing independent merchants to become more numerous. Finally, a sudden fall in the price of beaver on the European markets in 1664 caused more traders to travel to the "pays d'en haut", or upper country (the area around the Great Lakes), in search of cheaper pelts. Reports like that were wildly exaggerated: in reality, even at their zenith coureurs des bois remained a very small percentage of the population of New France.
16811715: төмендеу
1681 жылы француз теңіз министрі Жан Батист Колбер тәуелсіз саудагерлердің реттелмеген бизнесі мен олардың өсіп келе жатқан табысын шектеу үшін тері саудагерлеріне «конгэ» деп аталатын лицензиялар жүйесін құрды. Бастапқыда бұл жүйе ішкі аймақтарға саяхаттайтын саудагерлерге 25 жылдық лицензия берді. Осы лицензияларды алғандар «вояжерлер» (саяхатшылар) деп аталды, олар лицензияланған тері саудагерінің немесе тері саудасы компаниясының жұмысында каноэмен жүзіп, тері саудасы тауарларын тасыды. Осылайша, конге жүйесі «курор де буа» атты заңды және құрметті саудагерге қарсы «вояжер» образын жасады. Вояжерлер кезеңінде тері саудасы сол кездегі ұйымдастырылған бизнес үлгісін, соның ішінде монополиялық меншік пен жалдамалы еңбек күшін қолдауға көшті. Сондықтан 1681 жылдан бастап вояжерлер курор де буадан басымдық ала бастады, бірақ курор де буа бірнеше онжылдықтар бойы лицензиясыз сауда жасауды жалғастырды. Канаданың жабайы табиғатында өмір сүру үшін курор де буа балық аулау, қарға міну және аң аулау сияқты көптеген іскерліктерде шебер болу керек еді. Бір иезуит оларды сипаттағандай, шөлге аттануға ең лайықты адамдар: бес-алты жүз лиганы қайықпен, ескекпен жүзіп өтуге, немесе он екі-он сегіз ай бойы жүгері мен аю майымен күн көруге, немесе қабықтан немесе бұтақтан жасалған жайларда ұйықтауға дайын болғандар. Бұл өмір физикалық тұрғыдан қиын болды және курор де буа ретінде табысқа жету өте қиын болды. Бірақ пайда табу үміті көптеген адамды қозғады, ал басқаларын оқиға мен еркіндікке ұмтылуға жететін болды.
In 1681, to curb the unregulated business of independent traders and their burgeoning profits, French minister of marine Jean Baptiste Colbert created a system of licenses for fur traders, known as congés. Initially, this system granted 25 annual licenses to merchants traveling inland. The recipients of these licenses came to be known as "voyageurs" (travelers), who canoed and portaged fur trade goods in the employ of a licensed fur trader or fur trading company. The congé system, therefore, created the voyageur, the legal and respectable counterpart to the coureur des bois. Under the voyageurs, the fur trade began to favor a more organized business model of the times, including monopolistic ownership and hired labor. From 1681 onwards, therefore, the voyageurs began to eclipse the coureurs des bois, although coureurs des bois continued to trade without licenses for several decades. To survive in the Canadian wilderness, coureurs des bois also had to be competent in a range of activities including fishing, snowshoeing and hunting. As one Jesuit described them, venturing into the wilderness suited:The sort of person who thought nothing of covering five to six hundred leagues by canoe, paddle in hand, or of living off corn and bear fat for twelve to eighteen months, or of sleeping in bark or branch cabins. The life was physically arduous and succeeding as a coureur was extremely difficult. But the hope of making a profit motivated many, while the promise of adventure and freedom was enough to convince others to become coureurs.
Ұзақ қашықтыққа тері саудасы және каноэмен саяхат
Жолдардың жетіспеуінен және ауыр жүктер мен терілерді тасымалдау қажеттілігінен континенттің ішкі аймақтарындағы тері саудасы, тері саудасы тауарларын каноэмен ұзақ қашықтыққа тасымалдайтын және терілермен қайтып оралатын адамдарға тәуелді болды. Алғашқы саяхаттар қауіпті болды және белгісіз аймақтарда сауда жасаған "курор де буа" (coureurs des bois) атты саудагерлердің өлім-жітімі жоғары болды. Олар әдетте Монреальден көктемде, өзендер мен көлдер мұздан арылғаннан кейін (әдетте мамыр айында) шығып, каноэлерін сауда үшін қажетті жарақтармен және тауарлармен толтыратын. Батысқа қарай, бауырдың ең бай жерлеріне баратын жол көбінесе Оттава және Маттава өзендері арқылы өтетін, көптеген құрлықтағы тасымалдау пункттерін (portages) талап ететін. Балама ретінде, кейбір каноэлер Жоғарғы Сент-Лоуренс өзені мен көлдер арқылы Мичилимакинакаға (Michilimackinac) немесе Грин-Бейге (Green Bay) қарай Детройттен өтетін. Бұл маршрутта тасымалдау пункттері аз болған, бірақ соғыс кезінде ирокездердің шабуылдарына көбірек ұшырау қаупі бар еді. Конфедерацияның бес тайпасы Ұлы көлдер бойындағы жерлерді иеленді және олардың аң ауру аймақтарын бақылауға тырысты. Мұндай сауда сапарлары көбінесе айлар бойы созылып, мыңдаған шақырымды қамтыды, ал "курор де буа" кейде күніне он екі сағат жүзіп жүретін. Жолдағы тағамдар жеңіл, ыңғайлы және бұзылмайтын болуы керек еді.
Because of the lack of roads and the necessity to transport heavy goods and furs, fur trade in the interior of the continent depended on men conducting long distance transportation by canoe of fur trade goods, and returning with pelts. Early travel was dangerous and the coureurs des bois, who traded in uncharted territory, had a high mortality rate. Typically, they left Montreal in the spring, as soon as the rivers and lakes were clear of ice (usually May), their canoes loaded with supplies and goods for trading. The course west to the richest beaver lands usually went by way of the Ottawa and Mattawa rivers; it required numerous overland portages. Alternatively, some canoes proceeded by way of the upper St. Lawrence River and the lakes, passing by Detroit on the way to Michilimackinac or Green Bay. This route had fewer portages, but in times of war, it was more exposed to Iroquois attacks. The powerful Five Nations of the Confederacy had territory along the Great Lakes and sought to control their hunting grounds. Such trading journeys often lasted for months and covered thousands of kilometers, with the coureurs des bois sometimes paddling twelve hours a day. Food en route needed to be lightweight, practical and non perishable.
Жергілікті халықтармен қарым-қатынас
Бұл кәсіп жергілікті халықтармен тығыз байланыс орнатуды қажет етті. Жергілікті тұрғындар өте маңызды болды, себебі олар терілі жануарларды (әсіресе сусарларды) аулап, терілерін дайындады. Курейрлер мен жергілікті халық арасындағы қарым-қатынас әрқашан бейбіт болған жоқ, кейде зорлыққа ұшырауы мүмкін еді. Жалпы алғанда, екі топтың достық қарым-қатынасын сақтау сауданы әлдеқайда оңайлатты. Сауда көбінесе өзара сыйлық берумен бірге жүретін; алгонкиндер мен басқа да тайпалар арасында одақтарды нығайту үшін сыйлықтар алмасу кең таралған әдет болды. Мысалы, Пьер Эсприт Радиссон және оның серіктері "еуропалық тауарларды сыйға беріп, ішкі аймақтағы жергілікті халықтармен жақсы қарым-қатынас орнатты". Сонымен қатар, курейр де буа мен жергілікті халық арасындағы қарым-қатынас көбінесе жыныстық жақтан да байланысты болды; жергілікті әдет-ғұрып бойынша неке (marriage à la façon du pays) жергілікті әйелдер мен курейр де буа, ал кейінірек жергілікті әйелдер мен ваяжерлер арасында жиі кездесетін. Бұл одақтар екі тарапқа да пайдалы болды, және кейінгі жылдары ірі сауда компанияларының қысқы серіктестері де жергілікті әйелдерді әйелдері ретінде алып отырды. Әйелдер ретінде, жергілікті әйелдер аудармашы, жол көрсетуші және делдал ретінде маңызды рөл атқарды – «екі жақ арасындағы байланысшы» болды. Алгонкин тайпаларында әдетте әйелдердің саны ерлерден көп болды, бұл соғыстардың салдарынан болуы мүмкін. Қалған некелер көбінесе көп әйелділікке негізделді, бір еркек екі немесе одан да көп әйелге үйленді. Сондықтан, ерлердің аза болған қоғамда курейр де буамен қарым-қатынас жергілікті әйелдерге көп әйелділіктің орнына басқа мүмкіндік берді. Француз әскери басшылары, сонымен қатар тері саудасына тікелей қатысқандықтан, мұндай некелер француз бен жергілікті халық арасындағы қарым-қатынасты жақсартатынын білді. Жергілікті басшылар да мұндай одақтарды қолдады, әсіресе егер жұбайлар берік және тұрақты қарым-қатынас құрған жағдайда. Иезуиттер мен кейбір жоғары дәрежелі колониялық шенеуніктер бұл қарым-қатынастарға теріс көзқараспен қарады. Француз шенеуніктері курейр де буа мен ваяжерлердің Квебек және Монреаль қалаларының маңына қоныстануын қалаған. Олар жергілікті әйелдермен ұзақ қарым-қатынас жасауды курейр де буаның заңсыздығы мен бұзылуының тағы бір дәлелі деп есептеді.
The business of a coureur des bois required close contact with Indigenous peoples. Native peoples were essential because they trapped the fur bearing animals (especially beaver) and prepared the skins. Relations between coureurs and natives were not always peaceful, and could sometimes become violent. In general, trade was made much easier by the two groups maintaining friendly relations. Trade was often accompanied by reciprocal gift giving; among the Algonquin and others, exchanging gifts was customary practice to maintain alliances. Pierre Esprit Radisson and his companions, for instance, "struck agreeable relations with Natives inland by giving European goods as gifts". Furthermore, relations between the coureur de bois and the natives often included a sexual dimension; marriage à la façon du pays (following local custom) was common between native women and coureurs des bois, and later between native women and voyageurs. These unions were of benefit to both sides, and in later years, winter partners of major trading companies also took native wives. As wives, indigenous women played a key role as translators, guides and mediators—becoming "women between". For one thing, Algonquin communities typically had far more women than men, likely as a result of warfare The remaining marriages between Algonquins tended to be polygamous, with one husband marrying two or more women. Sexual relationships with coureurs des bois therefore offered native women an alternative to polygamy in a society with few available men. To French military commanders, who were often also directly involved in the fur trade, such marriages were beneficial in that they improved relations between the French and the natives. Native leaders also encouraged such unions, particularly when the couple formed lasting, permanent bonds. Jesuits and some upper level colonial officials viewed these relationships with disdain and disgust. French officials preferred coureurs des bois and voyageurs to settle around Quebec City and Montreal. They considered the lasting relationships with native women to be further proof of the lawlessness and perversion of the coureurs des bois.
Мифтер
Coureurs des bois-тың рөлі мен маңызы тарих барысында артық көтерілген. Бұл бейне мифологиялық дәрежеге жетіп, көптеген жалған әңгімелерге әкеліп соқты, соның салдарынан coureurs des bois "Canadiens" (француз канадалықтары) деп қабылданатын болды. Миф құрудың екі бағыты болды; алғашқыда Франциядағы адамдар колонияларды Ескі Режимге байланысты қорқыныштары мен алаңдаулары тұрғысынан бағалады. Егер континенттік Еуропада тәртіп пен ұйымшылдықты сақтау қиын болса, колониялардың жағдайы одан да нашарлайды деп есептелді. Шарлево өзінің жазбаларымен ерекше ықпал етті, себебі ол Канадаға сапарлаған иезуит дін қызметкері болғандықтан, сенімді ақпарат көзі саналды. Алайда, оның "тарихи" еңбегі тарихшылар тарапынан тым "жеңіл" болғаны және өзінің куәгерлік есебіне қарағанда, басқа авторлардың материалдарына тым көп сүйенгені (яғни, плагиаттағаны) үшін сынға ұшырады.
The role and importance of the coureurs des bois have been exaggerated over the course of history. This figure has achieved mythological status, leading to many false accounts, and to the coureurs des bois being assimilated with "Canadiens" (French Canadians). The mythmaking followed two paths; initially, people in France judged the colonies according to the fears and apprehensions which they had of the Ancien Régime. If order and discipline were proving difficult to maintain in continental Europe, it seemed impossible that the colonies would fare any better, and it was presumed things would become even worse. Charlevoix was particularly influential in his writings, because he was a trusted source of information, as he was a Jesuit priest who had journeyed in Canada. But his "historical" work has been criticized by historians for being too "light" and for relying too heavily on other authors' material (i. e. plagiarizing), rather than his own first hand account.
Әдебиетте, теледидарда және кинода
1910 жылы Виктор Герберттің «Наughty Marietta» опереттасында ерлер хоры «Tramp Tramp Tramp (Автожол бойында)» маршын орындады, онда «Жол бойында жаңа жолдар ашамыз / Біз – курьер де буамыз» деген сөздер болды. (Кейбір кейінгі нұсқаларында Рида Джонсон Янгтың сөзі «Біз – соғыс адамымыз» деп өзгертілген.) Джеймс А. Миченердің 1974 жылғы «Жүз жылдық» тарихи романы мен 1978–1979 жылдарғы сол аттас NBC телесериалында Монреаль, Квебек, Канададан шыққан Паскинель есімді француз канадасы немесе француз-метисі, курьер де буа, 1795 жылы Колорадода, Мексиканың испандық Жоғарғы Луизиана аймағында, қазіргі Колорадо штатында ерте шекаралық тау адамы және аңшы ретінде таныстырылды. Мини-сериалда Паскинельді американдық телеактер Роберт Конрад сомдады. Паскинельдің көркемдік кейіпі француз тілінде сөйлейтін тері саудагерлері Жак Ла Рами мен Серан Сент-Врейннің өміріне негізделген. 1990 жылғы «Аңшылар» атты скетчте канадалық комедиялық труппа The Kids in the Hall екі аңшыны – Жакты (Дейв Фоули) және Франсуаны (Кевин Макдональд) бейнелейді. Олар Канаданың отарлық тарихындағы осы сәттерді пародиалық түрде көрсету үшін биік кеңселер мен кеңселердің арасымен каноэмен жүзіп, дизайнерлік итальяндық костюмдер киген бизнесмендерді аулайды. Алехандро Гонсалес Иньярритудің 2015 жылғы «Қайта оралған» фильмінде Солтүстік Дакотадағы үндістерге қарсы, ерекше қатыгез курьер де буа тобы бейнеленген, бұл осы аңшылардың түпкілікті американдықтардың мәдениеті мен өмір салтын қабылдауына қайшы болды. 2016 жылғы «Frontier» телесериалы 1700-ші жылдардың соңындағы Солтүстік Америкадағы тері саудасын көрсетеді және жартылай ирланд, жартылай кри заңнан тыс өмір сүретін Деклан Харптың Канададағы тері саудасына Гудзон шығанағы компаниясының монополиясын бұзу үшін күресін баяндайды. Бұл реалистік әрекет-драма негізінен Ньюфаундленд пен Лабрадор, Нова-Скотия және Онтарио, Канадада түсірілді.
The 1910 Victor Herbert operetta Naughty Marietta featured the male chorus marching song Tramp Tramp Tramp (Along the Highway), which included the words, "Blazing trails along the byway / Couriers de Bois are we" [sic]. (Some later versions change Rida Johnson Young's lyric to "For men of war are we.") In James A. Michener's 1974 historical novel Centennial and the 1978–1979 NBC television mini series of the same name, the colourful, French Canadian or French Metis, coureur des bois, from Montreal, Quebec, Canada, named Pasquinel, was introduced as an early frontier mountain man and trapper, in 1795 Colorado, Spanish Upper Louisiana Territory of Mexico, now the present day state of Colorado. Pasquinel was portrayed in the miniseries by American TV actor Robert Conrad. The fictional character of Pasquinel was loosely based on the lives of French speaking fur traders Jacques La Ramee and Ceran St. Vrain. In a 1990 skit called "Trappers", the Canadian comedy troupe The Kids in the Hall depict two trappers, Jacques (Dave Foley) and François (Kevin McDonald), canoeing through high rise offices and cubicles to trap businessmen wearing designer Italian suits as a parody of this moment in Canadian colonial history. The Revenant (2015), directed by Alejandro González Iñárritu, depicts a group of uncharacteristically violent, anti Indian coureurs des bois in North Dakota, which was contrary to these trappers, who embraced the culture and way of life of Native Americans. The 2016 television series Frontier chronicles the North American fur trade in late 1700s Canada, and follows Declan Harp, a part Irish, part Cree outlaw who is campaigning to breach the Hudson's Bay Company's monopoly on the fur trade in Canada. Several fictional coureurs des bois are featured in this realistic action drama filmed mostly on location in Newfoundland and Labrador, Nova Scotia, and Ontario, Canada.