Бельгиялық тарихшы және көру физиологы Анри Пиренне
Henri Pirenne
Бельгия тарихшысы Анри Пиренне (1862-1935) өмірі мен еңбектері. Орта ғасырлар, қалалар тарихы, Рим цивилизациясының аяқталуы туралы тезистері. Тарих зерттеулеріне үлкен үлес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық тарихшы (1862–1935)
көз физиологиясы саласындағы бельгиялық ғалым
Belgian historian (1862–1935)
the Belgian scientist in the physiology of vision
Анри Пиренн (piʁɛn; 23 желтоқсан 1862 – 24 қазан 1935) – бельгиялық тарихшы. Валониялық тегі бар ортағасырлық зерттеуші, ол француз тілінде Бельгия тарихының көп томдық еңбегін жазды және белгілі қоғамдық зиялы болды. Пиренн Рим өркениетінің құлауы және ортағасырлық қалалық мәдениеттің қайта жандануы туралы даулы түсініктерді қамтитын қалаларды зерттеуге елеулі үлес қосты. Сонымен қатар, ол Бірінші дүниежүзілік соғыста Бельгияны басып алған немістерге қарсы бейбіт қарсылық көрсетуде танылды.
Henri Pirenne (piʁɛn; 23 December 1862 – 24 October 1935) was a Belgian historian. A medievalist of Walloon descent, he wrote a multivolume history of Belgium in French and became a prominent public intellectual. Pirenne made a lasting contribution to the study of cities that was a controversial interpretation of the end of Roman civilization and the rebirth of medieval urban culture. He also became prominent in the nonviolent resistance to the Germans who occupied Belgium in World War I.
Анри Пиренннің бүгінгі беделі Еуропа тарихына жасаған үш үлесіне негізделген: «Пиренн тезисі» деп белгілі орта ғасырдың мемлекет құруына және саудадағы өзгерістерге қатысты тұжырымдары; Бельгияның ортағасырлық тарихына ерекше көзқарасы; және ортағасырлық қаланың дамуының моделі. Пиренн ұзақ мерзімді әлеуметтік, экономикалық, мәдени және діни өзгерістердің терең себептерден туындайтынын айтты, бұл көзқарас Марк Блохқа және француздық «Анналдар мектебінің» әлеуметтік тарихына әсер етті. Пиренннің қарсыластары болды, олардың ішінде Альфонс Допш маңызды мәселелерде келіспеген, бірақ орта ғасырды зерттеуші бірнеше заманауи тарихшылар Пиренннің негізгі тезистерін, қаншалықты өзгертілген болса да, бастапқы нүкте ретінде қарастырады.
Henri Pirenne's reputation today rests on three contributions to European history: for what has become known as the Pirenne Thesis, concerning origins of the Middle Ages in reactive state formation and shifts in trade; for a distinctive view of Belgium's medieval history; and for his model of the development of the medieval city. Pirenne argued that profound social, economic, cultural, and religious movements in the long term resulted from equally profound underlying causes, and this attitude influenced Marc Bloch and the outlook of the French Annales School of social history. Though Pirenne had his opponents, notably Alfons Dopsch who disagreed on essential points, several recent historians of the Middle Ages have taken Pirenne's main theses, however much they are modified, as starting points.
Алғашқы жылдар
Пиренн Бельгияның оңтүстік-шығысындағы Лиеж провинциясындағы Вервье өнеркәсіптік қаласында дүниеге келді. Ол Лиеж университетінде оқыды, онда Годфройд Курттың (1847–1916) шәкірті болды. 1886 жылы Гент университетінде тарих профессоры болып жұмысқа орналасты және оқытушылық қызметінің соңына дейін, 1930 жылға дейін осы лауазымды сақтап қалды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Бельгиядағы ең белгілі және ықпалды тарихшыға айналды, көптеген наградалар мен комитеттерге шақырылды. 1918 жылдан 1921 жылға дейін Гент университетінің ректоры болды. Пиренн неміс тарихшысы Карл Лампрехтпен (1856–1915) жақын достықта болды, бірақ соғыс кезінде Лампрехт бельгиялықтарды Германияның ұзақ мерзімді мақсаттарымен ынтымақтасуға шақыратын миссияны басқарғанда бұл достық ажырады.
Pirenne was born in Verviers, an industrial city in the Province of Liège in south east Belgium. He studied at the University of Liège where he was a student of Godefroid Kurth (1847–1916). He became Professor of History at the University of Ghent in 1886, a post he held until the end of his teaching career in 1930. After World War I he was the most prominent and influential historian in Belgium, receiving numerous honors and committee assignments. He was Rector of the University of Ghent from 1918 to 1921. Pirenne was a close friend of German historian Karl Lamprecht (1856–1915), until they broke during the war when Lamprecht headed a mission to invite Belgians to collaborate with Germany's long term goals.
Тұтқындық
1914 жылы Бельгия Германия империясы тарапынан басып алынып, неміс әскерінің оккупациясына алынды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Пиреннің бельгиялық қарсылық қозғалысына қаншалықты қатысқандығы белгісіз. 1916 жылдың 18 наурызында Пирен неміс оккупанттарымен сұраққа тартылып, кейін тұтқындалды. Оккупациялық әскер Гент университетінің ереуілдегі профессорларына оқытуды жалғастыруды бұйырған еді. Пиреннің ұлы Пьер 1914 жылдың қазан айында Изер шайқасында қаза тапты. Пиреннен сұраққа алып отырған неміс офицері, Пиреннің неліктен француз тілінде жауап беруге талап еткенін сұрады, өйткені Пиреннің неміс тілін жақсы білетіні және Лейпциг пен Берлинде аспирантурада оқығаны мәлім болды. Пирен: «1914 жылдың 3 тамызынан бері неміс тілін ұмытып қалдым», – деп жауап берді. Ол күн Германияның Францияны жеңу жоспарының бір бөлігі болған Бельгияға жасалған шабуыл күні еді. Пирен Крефельдте, содан кейін Холзминденде және, ақырында, Йенада тұтқындалды, онда 1916 жылдың 24 тамызынан бастап соғыс аяқталғанға дейін ұсталды. Оған кітаптар берілмеді, бірақ ол Шығыс майданындағы тұтқынға алынған сарбаздардан орыс тілін үйреніп, кейіннен орыс тұтқындары ұсынған орыс тіліндегі тарих кітаптарын оқыды. Бұл Пиреннің жұмысына ерекше көзқарас сыйлады. Йенада ол Римнің құлауынан басталатын ортағасырлық Еуропа тарихын жазды. Ол барлығын жадынан жазды. Соғыстар, әулеттер мен оқиғалардың тізбесін баяндаудың орнына, «Еуропа тарихы» әлеуметтік, саяси және саудалық үрдістерге кең көзқараспен қарады. Ол тарихи түсінігімен ғана емес, сонымен қатар жағдайларды ескере отырып, объективтілігімен де ерекшеленеді.
In 1914, Belgium was invaded by the German Empire and placed under German military occupation. How involved Pirenne was in the Belgian resistance during World War I is not known. What is known is that Pirenne was questioned by German occupiers on 18 March 1916, and subsequently arrested. The occupying army had ordered striking professors at the University of Ghent to continue teaching. Pirenne's son Pierre had been killed in the fighting at the Battle of the Yser in October 1914. The German officer questioning Pirenne asked why he insisted on answering in French when it was known that Pirenne spoke excellent German and had done postgraduate studies at Leipzig and Berlin. Pirenne responded: "I have forgotten German since 3 August 1914," the date of the German invasion of Belgium, part of Germany's war plan to defeat France. Pirenne was held in Crefeld, then in Holzminden, and finally in Jena, where he was interned from 24 August 1916 until the end of the war. He was denied books, but he learned Russian from soldiers captured on the Eastern Front and subsequently read Russian language histories made available to him by Russian prisoners. This gave Pirenne's work a unique perspective. At Jena, he began his history of medieval Europe, starting with the fall of Rome. He wrote completely from memory. Rather than a blow by blow chronology of wars, dynasties and incidents, A History of Europe presents a big picture approach to social, political and mercantile trends. It is remarkable not only for its historical insight, but also its objectivity, especially considering the conditions under which it was written.
Соғыстан кейін
Соғыстан кейін ол Бельгияда неміс мәдениетіне деген кең таралған көңілі толуын көрнекті етіп көрсетті, бірақ неміс ұлтшылдығын сынауға және неміс еңбектерін ғылыми каноннан шығармауға мүмкіндік беретін едәуір күрделі ұстанымды сақтады. Ол нәсілдік теория мен «Völkisch» ұлтшылдығын неміс соғысы кезіндегі зорлық-зомбылықтың түпкі себептері деп сынады. Оның адамзаттың дамуының міндетті екендігіне деген бұрынғы сенімі күйреп, ол тарихтағы кездейсоқтық пен сәттіліктерді қабылдай бастады және тарихтың белгілі бір кезеңдеріндегі жеке тұлғалардың маңыздылығын мойындады. Соғыс аяқталғаннан кейін Анри Пиренн 16 ғасырдың ортасында «Еуропа тарихы» еңбегін тоқтатты. Ол үйіне оралып, өмірін жалғастырды. Ол 1935 жылы Брюссельдегі Уккледе қайтыс болды. Оның ұлы Жак Пиренн, соғыстан аман қалған және өзі тарихшы болған, қолжазбаны тапты. Ол әкесінің нақты күндерін білмейтін жерлерін жақшаға алып, еңбекті өңдеді. Жак оның шығу тегін түсіндіретін алғы сөз жазып, оны жариялады, ал ағылшын тіліне аудармасы 1956 жылы шықты. Бұл – зор интеллектуалдық жетістік.
After the war, he reflected the widespread disillusionment in Belgium with German culture, while taking a nuanced position which allowed him to criticize German nationalism without excluding German works from the scholarly canon. He attacked race theory and Völkisch nationalism as the underlying causes of German wartime excesses. His earlier belief in the inevitable progress of humanity collapsed, so he began to accept chance or the fortuitous in history and came to acknowledge the significance of single great individuals at certain points in history. At the conclusion of the war, Henri Pirenne stopped his work on A History of Europe in the middle of the 16th century. He returned home and took up his life. He died at Uccle, Brussels in 1935. His son Jacques Pirenne, who had survived the war to become a historian in his own right, discovered the manuscript. He edited the work by inserting dates for which his father was uncertain in parentheses. Jacques wrote a preface explaining its provenance and published it, with the English translation appearing in 1956. It stands as a monumental intellectual achievement.
Еуропа қалаларының қалыптасуы туралы
Пирен алғаш рет 1895 жылғы мақалаларында еуропалық қалалардың қалыптасуы туралы идеяларды білдірді; Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияда тұтқындалғанда, ол Пиренн тезисін одан әрі дамытты. Кейіннен ол 1922-1923 жылдары бірнеше мақалаларда жариялады және өмірінің қалған бөлігін тезисін қолдаушы деректермен жетілдіруге арнады. Ең танымал жарияланымдары – «Орта ғасыр қалалары: олардың шығу тегі және сауданың қайта жаңғыруы» (1927, 1922 жылғы лекциялар сериясына негізделген) және оның өлімінен кейін жарық көрген «Мұхаммед және Шарльмен» (1937), Пиренннің алғашқы нұсқасы бойынша басылған. Қысқаша айтқанда, Пиренн тезисі – 19 ғасырдың баяндамалық тарихынан өзгешеленетін экономикалық тарихтағы алғашқы зерттеме. Ол 9 ғасырда алыс қашықтықтағы сауданың төмендегенін көрсетеді. Ауыл шаруашылығымен ғана айналыспаған жалғыз елді мекендер – феодалдық билеуші топтарға қамалдар, епископтық орындықтар, монастырлар және кейде көшпелі сарайдың патшалық резиденциялары ретінде қызмет еткен шіркеу, әскери және әкімшілік орталықтар болды. 10-11 ғасырларда сауда жандаған кезде саудагерлер мен шеберлер бұл орталықтарға тартылып, сауда мен өндіріс шоғырланған қала маңындағы аудандарды құрды. Бұл феодалдық құрылымнан тыс, қалыптасқан тәртіптің шетінде тұратын «жаңа адамдар» еді. Феодалдық ядро өзгеріссіз және инертті қалды. Бір кезде саудагерлер класы феодалдық міндеттемелерден арылуға немесе ескі тәртіптің артықшылықтарын сатып алуға жеткілікті күшті болды, бұл Пиренннің жаңа элементке қарама-қарсылығын көрсетті. Саудагерлік топтың көшбасшылары буржуазиялық патрициатты құрды, олардың қолында экономикалық және саяси билік шоғырланды. Пиренннің тезисі феодалдық дворяндық пен қалалық патрициаттың мүдделерінің, 13-14 ғасырлардағы айқын қақтығыстарға қарамастан, бастапқыда үйлесімсіз болғанын қабылдайды. Тезисінің бұл аспектісі егжей-тегжейлі сынға ұшырады. Дәстүр бойынша, тарихшылар Орта ғасырларды 5 ғасырда Батыс Рим империясының құлауынан бастап санады, бұл теорияны Эдвард Гиббон 18 ғасырда танымал еткен және ол бұрынғы классикалық идеалдан Римнің «тоқырауы» туралы болжаммен тығыз байланысты. Пиренн классикалық өркениеттің құлауын 8 ғасырға ықпалдады. Ол германдық варварлардың Батыс Рим империясының құлауына себеп болды деген пікірге қарсы шықты және Батыс Рим империясының құлауын Еуропадағы императорлық лауазымның аяқталуымен теңестіру қажет емес екенін айтты, бұл 476 жылы болды. Ол Римнің Жерорта теңізі экономикасының тіпті варварлардың шабуылдарынан кейін де жалғасқандығын және Римнің әрекет ету тәсілінің «құлаудан» кейінгі уақытта түбегейлі өзгермегенін атап өтті. Барбарий готтары Римге оны жою үшін емес, оның игіліктеріне қатысу үшін келді; олар римдік өмір салтын сақтауға тырысты. «Кейінгі антикалық» деп сипатталатын тарихи кезеңнің жақындағы тұжырымы мәдени сабақтастық аясында ежелгі ортағасырлық әлемдердің өзгеруін көрсетеді, ал бірінші мыңжылдықтың еуропалық археологиясы, 20 ғасырдың соңында мақсатты түрде жүргізілді, тіпті материалдық мәдениеттің сабақтастығын және саяси жабысқақтың астындағы қоныстану үлгілерін 11 ғасырға дейін кеңейтеді.
Pirenne first expressed ideas on the formation of European towns in articles of 1895; he further developed the idea for the Pirenne Thesis while imprisoned in Germany during World War I. He subsequently published it in a series of papers from 1922 to 1923 and spent the rest of his life refining the thesis with supporting evidence. The most famous expositions appear in Medieval Cities: Their Origins and the Revival of Trade (1927, based on a series of lectures of 1922) and in his posthumous Mohammed and Charlemagne (1937), published from Pirenne's first draft. In brief, the Pirenne Thesis, an early essay in economic history diverging from the narrative history of the 19th century, notes that in the ninth century long distance trading was at a low ebb; the only settlements that were not purely agricultural were the ecclesiastical, military and administrative centres that served the feudal ruling classes as fortresses, episcopal seats, abbeys and occasional royal residences of the peripatetic palatium. When trade revived in the late tenth and eleventh centuries, merchants and artisans were drawn to the existing centres, forming suburbs in which trade and manufactures were concentrated. These were "new men" outside the feudal structure, living on the peripheries of the established order. The feudal core remained static and inert. A time came when the developing merchant class was strong enough to throw off feudal obligations or to buy out the prerogatives of the old order, which Pirenne contrasted with the new element in numerous ways. The leaders among the mercantile class formed a bourgeois patriciate, in whose hands economic and political power came to be concentrated. Pirenne's thesis takes as axiomatic that the natural interests of the feudal nobility and of the urban patriciate, which came to well attested frictions in the thirteenth and fourteenth centuries, were in their origins incompatible. This aspect of his thesis has been challenged in detail. Traditionally, historians had dated the Middle Ages from the fall of the Western Roman Empire in the 5th century, a theory Edward Gibbon famously put forward in the 18th century, and which is inexorably linked to the supposition of a Roman "decline" from a previous classic ideal. Pirenne postponed the demise of classical civilization to the 8th century. He challenged the notion that Germanic barbarians had caused the Western Roman Empire to end and he challenged the notion that the end of the Western Roman Empire should be equated with the end of the office of emperor in Europe, which occurred in 476. He pointed out the essential continuity of the economy of the Roman Mediterranean even after the barbarian invasions, and that the Roman way of doing things did not fundamentally change in the time immediately after the "fall" of Rome. Barbarian Goths came to Rome not to destroy it, but to take part in its benefits; they tried to preserve the Roman way of life. The more recent formulation of a historical period characterized as "Late Antiquity" emphasizes the transformations of ancient to medieval worlds within a cultural continuity, and European archaeology of the first millennium, purposefully undertaken in the later 20th century, even extends the continuity in material culture and patterns of settlement below the political overlay as reaching as late as the eleventh century.
Ислам және ерте орта ғасырлар
Пиренннің айтуынша, Рим тарихындағы нағыз үзіліс 8 ғасырда арабтардың кеңеюі салдарынан болды. Қазіргі Түркияның оңтүстік-шығысы, Сирия, Палестина, Солтүстік Африка, Испания және Португалияны исламдық жаулау Батыс Еуропамен экономикалық байланыстарды үзді, аймақты саудадан оқшаулап, оны дамымайтын аймаққа айналдырды. Байлық шикізат түрінде сыртқа ағылып, ештеңе қайта келмеді. Бұл тұрақты құлдырау мен кедейлікті бастады, сондықтан Шарль Ұлы заманында Батыс Еуропа тіршілік көзіне жететін деңгейде толығымен ауыл шаруашылығымен айналысатын, алыс саудасы жоқ аймаққа айналды. Пирен қысқаша айтқанда: «Ислам болмағанда франк империясы мүлде құрылмаған болар еді, ал Шарль Мохаммедсіз ойға келмес еді» деді. Яғни, ол Рим империясының құлауына 4 және 5 ғасырлардағы шапқыншылықтар себеп болды деген пікірді қабылдамады. Керісінше, мұсылмандардың Солтүстік Африканы жаулап алуы Жерорта теңізін кедергіге айналдырып, Батыс Еуропаны Шығыстан оқшаулады. Бұл Каролингтерге, әсіресе Ұлы Карлға, жаңа, ерекше батыстық үкімет құруға мүмкіндік берді. Пирен өзінің тезисін қолдау үшін ақшаға қатысты статистикалық деректерді пайдаланды. Оның аргументтерінің көп бөлігі Батыс Еуропадан жоғалып кеткен, сырттан келген заттарға негізделген. Мысалы, Альпі тауларының солтүстігінде алтын монеталар соғу 7 ғасырдан кейін тоқтады, бұл әлемнің байырақ аймақтарына қол жеткізудің жоғалғанын көрсетеді. Тек Мысырда ғана жасалатын папирус 7 ғасырдан кейін Солтүстік Еуропада пайда болмады, жазу пергаментке қайта оралды, бұл экономикалық оқшауланғанын көрсетеді. Пиреннің тезисі жарияланған кезде көптеген тарихшыларды сендіре алмады, бірақ содан бері тарихшылар бұл тезис ерте орта ғасырлар туралы пікірталасты қозғады және кезеңдеудің қалай жұмыс істейтінін көрсететін мысал келтірді дегенге келіседі. Бұл 21 ғасырда да тарихи талқылауды жалғастыруда, соңғы пікірталастар кейінгі археологиялық жаңалықтар тезисті жоққа шығара ма, әлде оның негізгі дұрыстығын көрсете ме деген мәселеге қатысты.
According to Pirenne, the real break in Roman history occurred in the 8th century as a result of Arab expansion. Islamic conquest of the area of today's south eastern Turkey, Syria, Palestine, North Africa, Spain and Portugal ruptured economic ties to western Europe, cutting the region off from trade and turning it into a stagnant backwater, with wealth flowing out in the form of raw resources and nothing coming back. This began a steady decline and impoverishment so that, by the time of Charlemagne, western Europe had become almost entirely agrarian at a subsistence level, with no long distance trade. In a summary, Pirenne stated that "Without Islam, the Frankish Empire would probably never have existed, and Charlemagne, without Muhammad, would be inconceivable." That is, he rejected the notion that barbarian invasions in the 4th and 5th centuries caused the collapse of the Roman Empire. Instead, the Muslim conquest of north Africa made the Mediterranean a barrier, cutting western Europe off from the east, enabling the Carolingians, especially Charlemagne, to create a new, distinctly western form of government. Pirenne used statistical data regarding money in support of his thesis. Much of his argument builds upon the disappearance from western Europe of items that had to come from outside. For example, the minting of gold coins north of the Alps stopped after the 7th century, indicating a loss of access to wealthier parts of the world. Papyrus, made only in Egypt, no longer appeared in northern Europe after the 7th century; writing reverted to using parchment, indicating its economic isolation. Pirenne's thesis did not convince most of the historians at the time of its publication, but historians since that time generally agree it has stimulated debate on the Early Middle Ages, and has provided a provocative example of how periodization would work. It continues to inform historical discussion in the 21st century, with more recent debate focusing on whether later archaeological discoveries refute the thesis or demonstrate its fundamental viability.
Бельгия тарихы
Пиреннің тағы бір маңызды идеясы ортағасырлық Бельгияның мәніне қатысты. Бельгия тәуелсіз ұлт мемлекет ретінде 1830 жылы пайда болды, бұл Пиреннің дүниеге келгеніне бір ұрпақ бұрын болған еді. Батыс тарихының барысында оның тағдыры Төмен елдермен тығыз байланысты болды, оған қазір Нидерланды, Люксембург және Солтүстік Францияның бір бөлігі кіреді. Бұған қоса, Бельгия француз және голланд тілдерінің арасындағы үлкен тілдік шекарада орналасқан. Елдің бірлігі кейде кездейсоқ сияқты көрінетін, осыны Пиренн өзінің «Бельгия тарихы» (1899–1932) еңбегінде Бельгия тарихын Рим дәуіріне дейін теріп, жоққа шығаруға тырысты. Оның бельгиялық ұлтшылдықтың бір түрін қолдаған идеялары да көп дау тудырды. Пиренннің 1899–1932 жылдары жеті томдық «Бельгия тарихы» еңбегінде дәстүрлі және экономикалық күштер фламандтар мен валлондарды қалай біріктіргені ерекше атап көрсетілді. Отандық ұлтшылдыққа шабыттанған Пиренн, 1830 жылғы тәуелсіздікке дейін ғасырлар бойы әлеуметтік, саяси және этникалық жағынан біртұтас «бельгиялық өркениеттің» бар екенін болжады. Өзі либерал болғанымен, оның тарихы осыншалықты тепе-теңдікпен жазылғандықтан, Бельгияның «бағаналы» қоғамындағы католиктер, либералдар және социалистер одан басылымдарда, газеттерде және тіпті саяси жиындарда бірдей құрметпен цитата келтіре алды. Бұл тарих сол заманғы ұлттық тарихтардың стандарттары бойынша инновациялық болды, себебі ол нәсілдік тұрғыдан анықталған «Volksgeist» (ұлттық рух) тұжырымын қабылдамады, бірақ Бельгияның Латын және Герман Еуропасы арасында делдалдық қызмет атқару үшін космополиттік қоғам ретінде табиғи түрде дамығанын айтты. Пиренннің тарихы оның өмірінде Бельгияның жетекші зиялыларының бірі ретінде беделін бекітті. Оның тезисі Бельгияның өткенін түсіну үшін маңызды болып қала береді, бірақ саяси бірліктің негізін құрайтын бельгиялық өркениеттің үзділігі туралы оның пікірі қолдауын жоғалтты. Кейбір бельгиялық ғалымдар өз елдерінің құрылуы тарихи жағдайдың нәтижесі екенін айтады. Пиренннің Төмен елдердегі ұзақ испан билігінің мәдени әсері аз болғаны туралы аргументі де 1970 жылдан бергі мәдени, әскери, экономикалық және саяси тарих саласындағы жаңа зерттеулерге байланысты күшін жоғалтты. Анри Пиренн жеке кітапханасының көп бөлігін Римдегі Бельгия академиясына сыйға тартты. 1933 жылы жетінші томға Франкки гуманитарлық ғылымдар сыйлығы табысталды.
Pirenne's other major idea concerned the nature of medieval Belgium. Belgium as an independent nation state had appeared in 1830 only a generation before Pirenne's birth; throughout Western history, its fortunes had been tied up with the Low Countries, which now include the Netherlands, Luxembourg and parts of northern France. Furthermore, Belgium lies across the great linguistic divide between French and Dutch. The unity of the country might appear accidental, something which Pirenne sought to disprove in his History of Belgium (1899–1932) by tracing Belgium's history back to the Roman period. His ideas, promoting a form of Belgian nationalism, have also proved controversial. Pirenne's Histoire de Belgique, published in seven volumes over 1899–1932, stressed how traditional and economic forces had drawn the Flemish and Walloons together. Pirenne, inspired by patriotic nationalism, presupposed the existence of a unified "Belgian civilisation" – in a social, political, and ethnic sense – which predated its 1830 independence by centuries. Although a liberal himself, his history was written with such balance that Catholics, liberals and socialists across the divides in Belgium's pillarized society could quote from it with equal respect in publications, newspapers, and even in political gatherings. It was also innovative by the standards of contemporary national histories in avoiding the concept of a racially defined Volksgeist (national spirit) but argued that Belgium had developed naturally as a cosmopolitan society to serve as a mediator between Latin and Germanic Europe. Pirenne's history cemented his reputation as one of Belgium's leading public intellectuals in his lifetime. His thesis remains crucial to the understanding of Belgium's past, but his notion of a continuity of Belgian civilization forming the basis of political unity has lost favor. Some Belgian scholars have argued that the creation of their country was a historical chance. Pirenne's argument that the long Spanish rule in the Low Countries had little continuing cultural impact has likewise fallen, in the face of new research since 1970 in the fields of cultural, military, economic, and political history. Henri Pirenne donated the majority of his personal library to the Academia Belgica in Rome. In 1933, the seventh volume received was awarded the Francqui Prize on Human Sciences.
Ортағасырлық қалалар
Пирен сонымен қатар "Ортағасырлық қалалар: олардың шығу тегі және сауданың қайта жаңғыруы" (1927) кітабының авторы болды, бұл кітап 1922 жылы Америка Құрама Штаттарында оқыған лекцияларына негізделген. Онда ол 10-12 ғасырлар аралығында Еуропаның мұсылман әлемінен Жерорта теңізін қайтарып алғанын және Шығысқа теңіз жолдарын ашқанын айтады. Бұл саудагерлер мен орта таптың қалыптасуына, сондай-ақ осы таптың ерекше мекені – қаланың дамуына жағдай жасады. Ол капитализмнің де, демократияның да Еуропа қалаларында пайда болғанын дәлелдеді. Оның "Саудагерлік кәсіпкерлік мектебі" марксизмге қарсы болғанымен, Маркстің саудагерлер класы туралы көптеген ойларын бөлісті. Пиреннің 11 ғасырдағы қалалардағы коммерциялық жаңару туралы теориясы бүгінгі күнге дейін қабылданған стандартты түсіндірме болып табылады.
Pirenne was also the author of Medieval Cities: Their Origins and the Revival of Trade (1927), a book based on lectures he delivered in the United States in 1922. In this book, he contends that through the period from the tenth to the twelfth centuries, Europe reclaimed control of the Mediterranean from the Muslim world, and opened up sea routes to the Orient. This allowed the formation of a merchant/middle class and the development of that class's characteristic abode, the city. He argued that capitalism originated in Europe's cities, as did democracy. His "Merchant Enterprise School" opposed Marxism but shared many of Marx's ideas on the merchant class. Pirenne's theory of a commercial renaissance in towns in the 11th century remains the standard interpretation.
Еуропа тарихы
Пирен екі томдық «Еуропа тарихы: Батыс Рим әлемінің соңынан Батыс мемлекеттерінің басталуына дейін» еңбегін жазды, бұл Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияда тұтқындалғанда жазылған, ерекше бірақ толық емес жұмыс. Оны 1936 жылы оның ұлы жариялады. Бернард Миалл жасаған ағылшыл тіліне аудармасы алғаш рет 1939 жылы Ұлыбританияда «Джордж Аллен және Унвин» баспасында жарық көрді.
Pirenne wrote a two volume A History of Europe: From the End of the Roman World in the West to the Beginnings of the Western States, a remarkable but incomplete work which Pirenne wrote while imprisoned in Germany during World War I. It was published by his son in 1936. A translation into English, by Bernard Miall, was first published in Great Britain in 1939 by George Allen and Unwin.