Тарихи экономика мектебі: 19 ғасырда Германияда пайда болған, экономика тарихын зерттеуге бағытталған академиялық тәсіл. Шмоллер, Вебер, Шумпетер есімдерімен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Академиялық экономикаға қатысу
Approach to academic economics
Экономиканың тарихи мектебі – 19 ғасырда Германияда пайда болған және 20 ғасырдың басына дейін үстемдік құрған академиялық экономика мен мемлекеттік басқаруға қатысу тәсілі. Осы мектептің профессорлары Германия мен Еуропаның ауқымды экономикалық тарихын жинақтады. Көптеген американдықтар олардың шәкірттері болды. Теориялық экономистер бұл мектепке қарсы шықты. Негізгі өкілдері Германияда Густав фон Шмоллер (1838–1917) және Макс Вебер (1864–1920), ал Австрия мен АҚШ-та Жозеф Шумпетер (1883–1950) болды.
The historical school of economics was an approach to academic economics and to public administration that emerged in the 19th century in Germany, and held sway there until well into the 20th century. The professors involved compiled massive economic histories of Germany and Europe. Numerous Americans were their students. The school was opposed by theoretical economists. Prominent leaders included Gustav von Schmoller (1838–1917), and Max Weber (1864–1920) in Germany, and Joseph Schumpeter (1883–1950) in Austria and the United States.
Британия мен Құрама Штаттардағы ықпал
Тарихи мектеп 1860-1930 жылдар аралығында Ұлыбританияға маңызды әсер етті. Торольд Роджерс (1823–1890) 1859 жылдан өмірінің соңына дейін Лондон Корольдік колледжінде статистика және экономикалық ғылымдар профессоры болды. Ол 1259–1793 жылдар аралығындағы Англиядағы ауыл шаруашылығы мен бағалар тарихын қамтитын монументалды еңбекті (7 том, 1866–1902) жинақтағанымен танымал, ол әлі де ғалымдарға пайдалы. Уильям Эшли (1860–1927) британдық ғалымдарды Германияда дамыған тарихи мектеппен таныстырды. АҚШ-та бұл мектеп институционалдық экономистерге, мысалы Торстейн Вебленге (1857–1929) және әсіресе Джон Р. Коммонс (1862–1945) басқарған Висконсин еңбек тарихы мектебіне ықпал етті. Көбірек маңыздысы, көптеген болашақ экономистер неміс университеттерінде аспирантурада оқыды, олардың ішінде Джон Бейтс Кларк, Ричард Т. Эли, Еремия Дженкс, Саймон Паттен және Фрэнк Уильям Тауссиг болды. Мектептің ықпалына түскен канадалық ғалымдардың алдында Гарольд Иннис (1894–1952) тұрды, ол Торонтода жұмыс істеді. Оның «негізгі өнімдер» туралы тезисі Канаданың мәдениеті, саяси тарихы және экономикасы тері, балық шаруашылығы, ағаш, бидай, кенет металдар және көмір сияқты бірқатар «негізгі өнімдерді» игеру және экспорттау арқылы шешуші түрде әсер еткенін көрсетеді. «Негізгі өнімдер» тезисі 1930–1960 жылдар аралығында Канаданың экономикалық тарихында үстемдік құрды және бүгінгі күнге дейін кейбіреулер қолданып келеді. 1930 жылдан кейін тарихи мектеп көптеген экономика факультеттерінде құлдырады немесе жойылды. Ол тарих факультеттерінде және бизнес мектептерінде сақталды. 1930-1940 жылдардағы маңызды ықпал Джозеф Шумпетерге тиесілі болды, ол динамикалық, өзгеріске бағытталған және инновацияға негізделген экономиканы ұсынды. Оның жазбалары мектепке сынды болғанымен, Шумпетердің инновациялар мен кәсіпкерлік туралы жұмысын тарихи мектептен, әсіресе фон Шмоллер мен Сомбарттың еңбектерінен бастау алған идеялардың жалғасы ретінде қарастыруға болады. Альфред Д. Чандлер, кіші (1918–2007) тарихи зерттеулер арқылы бизнес мәселелеріне қатысты маңызды әсер етті.
The historical school had a significant impact on Britain, 1860s–1930s. Thorold Rogers (1823–1890) was the Tooke Professor of Statistics and Economic Science at King's College London, from 1859 until his death. He is best known for compiling the monumental A History of Agriculture and Prices in England from 1259 to 1793 (7 vol. 1866–1902), which is still useful to scholars. William Ashley (1860–1927) introduced British scholars to the historical school as developed in Germany. In the United States the school influenced the institutional economists, such as Thorstein Veblen (1857–1929) and especially the Wisconsin school of labor history led by John R. Commons (1862–1945). More importantly, numerous aspiring economists undertook graduate studies at German universities, including John Bates Clark, Richard T. Ely, Jeremiah Jenks, Simon Patten, and Frank William Taussig. Canadian scholars influenced by the school were led by Harold Innis (1894–1952) at Toronto. His staples thesis holds that Canada's culture, political history and economy have been decisively influenced by the exploitation and export of a series of "staples" such as fur, fishing, lumber, wheat, mined metals and coal. The staple thesis dominated economic history in Canada 1930s–1960s, and is still used by some. After 1930 the historical school declined or disappeared in most economics departments. It lingered in history departments and business schools. The major influence in the 1930s and 1940s was Joseph Schumpeter with his dynamic, change oriented, and innovation based economics. Although his writings could be critical of the school, Schumpeter's work on the role of innovation and entrepreneurship can be seen as a continuation of ideas originated by the historical school, especially the work of von Schmoller and Sombart. Alfred D. Chandler, Jr. (1918–2007), had a major impact on approaching business issues through historical studies.
Ағылшын тілі мектебі
Неміс мектебінен кем танымал болғанымен, ағылшын тарихи мектебі де болды, оның өкілдері Фрэнсис Бэкон және Герберт Спенсер еді. Бұл мектеп классикалық экономистердің дедуктивті тәсілін, әсіресе Дэвид Рикардоның еңбектерін қатаң сынады. Бұл мектеп индуктивті әдісті бағалап, тарихи фактілерді қазіргі заманмен байланыстыруды ұсынды. Осы мектепке Уильям Уивелл, Ричард Джонс, Уолтер Бегехот, Торольд Роджерс, Арнольд Тойнби және Уильям Каннингэм сияқты ғалымдар кірді.
Although not nearly as famous as its German counterpart, there was also an English historical school, whose figures included Francis Bacon and Herbert Spencer. This school heavily critiqued the deductive approach of the classical economists, especially the writings of David Ricardo. This school revered the inductive process and called for the merging of historical fact with those of the present period. Included in this school are: William Whewell, Richard Jones, Walter Bagehot, Thorold Rogers, Arnold Toynbee, and William Cunningham, to name a few.