Кіріспе
Кардинал Луи Рене Эдуард де Рохан, кардинал де Рохан (25 қыркүйек 1734 – 16 ақпан 1803), Рохан Гемене принці, Страсбургтың француз епископы, саясаткер, Рим-католик шіркеуінің кардиналы және Рохан әулетінің кіші ұлы (оның тегі Бретань корольдеріне жетеді). Оның ата-анасы Геркуль Меридек, Гемене принці, және Луиза Габриэль Жюли де Рохан болды. Ол Парижде дүниеге келді. Рохан әулетінің мүшелері 1704 жылдан бері Страсбург епископы лауазымын иеленді, бұл оларды Киелі Рим империясының принцтеріне және француз дін қызметкерлеріне қарағанда неміс принц-епископтарының теңдесіне айналдырды. Луи де Рохан осы жоғары лауазымға туғаннан бастап дайындалған еді. 1760 жылы діни шен алғаннан кейін ол көп ұзамай өзінің інісі Луи Константин де Рохан Рошфордың коадъюторы болып тағайындалды, ол сол кезде епископтық қызметті атқарды, сонымен қатар ол Египеттің Канопусының титулды епископы болып тағайындалды. Бірақ ол Париждің сәнді өмірін және қуанышын діни міндеттерінен артық көрді, сондай-ақ саясатта көзге түсуге ұмтылды. 1761 жылы ол Француз академиясының 36-орындығына сайланды. Луи де Рохан Австриямен одаққа қарсы болған сарайлық кабельдің мүшесі болды. Бұл партияның төбесінде герцог д’Айгильон тұрды, ол 1771 жылы Роханды Польшаны бөлу мәселесі бойынша Венадағы жағдайды анықтау үшін арнайы елшілікке жіберді. Рохан 1772 жылдың қаңтарында Венаға келді және өзінің жомарт той-думандарымен үлкен әсер қалдырды. Императрица Мария Терезия оның интригаларына қарсы болды; ол Франциямен одақтастығын бұзуға тырысқаннан басқа, шіркеудің викариі ретінде өзінің сатқындық өмір салтын жасырмады. 1774 жылы Людовик XV қайтыс болғаннан кейін Рохан Венадан шақырылып, Парижде салқын күшті қабылдады; бірақ оның отбасының ықпалы оны назарсыз қалдыруға мүмкіндік бермеді; 1777 жылы ол Францияның бас қайырымдысы болды, ал 1778 жылы Сент-Васт аббаты болды. 1778 жылы ол Станислав Понятовскийдің (Польша королінің) ұсынысымен кардинал атанды. 1779 жылы Луи де Рохан өзінің інісі Константин де Рохан Рошфордың орнын басып, Страсбург епископы болды, бірақ ол өзінің мансабының көп бөлігін Парижде өткізді, өйткені ол діни міндеттеріне қарағанда сәнді өмірді артық көрді; сондай-ақ 1779 жылы ол Нуармутье және Шейз-Дьо аббаттарының аббаты болды. Кардинал жоғары мәртебесіне қарамастан, сарайда жақсы қабылдамады, өйткені ол Венада одан бас тартқан Мария Терезияның қызы Мария Антуанеттаның жауы болды. Патшайымның алдында өзін ақтағысы келген ол "алмаз мұқабасы ісіне" Контесса де ла Мотт және басқалармен, соның ішінде танымал Кальястромен араласты. Рохан патшайымның оған деген құрметін сезініп, оның сол танымал мұқабаны сатып алуына келісім бергенін естіді. Алдамшылық ашылған кезде кардинал тұтқындалды және ұрлыққа қатысы бар деп айыпталды, бірақ кейіннен ол кінәсіз құрбан болғаны анықталды. 1786 жылы Париждегі парламент алдындағы сот процесінде оның ақталуы халықтың ыстық ықыласымен қабылданып, Версальдегі патша сарайына, әсіресе королеваға қарсы жеңіс ретінде қарастырылды. Ол бас қайырымды лауазымынан айырылып, өзінің хатшысы Луи Рамонд де Карбоньермен бірге Шаиз-Дьо аббатханасына жер аударылды. Келесі жылы ол Пиренейдегі термалды шипажайларға барып, жаз және күзенді Баржеде өткізді, онда Рамонд геологиялық зерттеулерін бастады. Роханға көп ұзамай Страсбургке оралуға рұқсат берілді, ал оның танымалдылығы 1789 жылы Хагенау және Виссембургтің билік иелерінің дін қызметкерлері оны генерал-эстатқа сайлағандығымен көрсетілді. Ол бастапқыда отырудан бас тартты, бірақ Эстаттар Генералы Ұлттық Ассамблеяға айналғанда, оның сайлауын растауды талап етті. Алайда, 1791 жылдың қаңтарында шіркеунің принці ретінде ол діни қызметкерлердің азаматтық конституциясына ант беруден бас тартты және өзінің епархиясының неміс бөлігіндегі Эттенхаймға барды. Ол елден жер аударылғанда Францияны тастап кетуге мәжбүр болған өз епархиясының кедей дін қызметкерлерін қамтамасыз ету үшін қалған байлығын жұмсады. 1801 жылдың 29 қарашасында ол Страсбург епископы лауазымынан кетіп, Эттенхаймға оралды, ол 1803 жылдың 17 ақпанында қайтыс болды.
Louis René Édouard de Rohan known as Cardinal de Rohan (25 September 1734 – 16 February 1803), prince de Rohan Guéméné, was a French Bishop of Strasbourg, politician, cardinal of the Roman Catholic Church, and cadet of the Rohan family (which traced its origin to the kings of Brittany). His parents were Hercule Mériadec, Prince of Guéméné and Louise Gabrielle Julie de Rohan. He was born in Paris. Members of the Rohan family had filled the office of Bishop of Strasbourg since 1704, which made them princes of the Holy Roman Empire and the compeers rather of the German prince bishops than of the French ecclesiastics. Louis de Rohan was destined for this high office from birth. Soon after taking orders, in 1760, he was nominated coadjutor to his uncle, Louis Constantin de Rohan Rochefort, who then held the bishopric, and he was also appointed titular bishop of Canopus, Egypt. But he preferred the elegant life and the gaiety of Paris to his clerical duties, and had also an ambition to make a figure in politics. In 1761 he was elected to seat 36 of the Académie Française. Louis de Rohan was a member of the palace cabal opposed to the Austrian alliance. This party was headed by the Duc d'Aiguillon who, in 1771, sent Rohan on a special embassy to find out what was being done in Vienna with regard to the partition of Poland. Rohan arrived at Vienna in January 1772, and made a great spectacle of himself with his lavish entertainments. Empress Maria Theresa was hostile to his intrigues; not only did he attempt to thwart her alliance with France, but as a vicar of the Church, he made little secret of his venal lifestyle. On the death of Louis XV in 1774, Rohan was recalled from Vienna, and coldly received in Paris; but his family's influence was too great for him to be neglected; in 1777 he was made Grand Almoner of France, and in 1778, abbot of St. Vaast. In 1778, he was made a cardinal on the nomination of Stanislaus Poniatowski (the king of Poland). In 1779, Louis de Rohan succeeded his uncle, Constantine de Rohan Rochefort, as bishop of Strasbourg, though he spent much of his career working in Paris, as he preferred a fashionable life to his clerical duties; also in 1779, he became abbot of Noirmoutiers and Chaise Dieu. Despite his enhanced status, the Cardinal was poorly received at court, having made himself an enemy of Queen Marie Antoinette, the daughter of Empress Maria Theresa, whose disapproval he had earned in Vienna. Wishing to redeem himself in the eyes of the Queen, he got involved in the "affair of the diamond necklace" with the Comtesse de la Motte and others, including the notorious Cagliostro. Rohan was led to believe that his attentions to the Queen were welcomed, and that she approved his arrangements for her to purchase the infamous necklace. When the swindle was discovered, the Cardinal was arrested and implicated in the theft, though he was later found to have been an innocent dupe. At the trial in 1786 before the parlement of Paris his acquittal was received with popular enthusiasm, and regarded as a victory over the royal court at Versailles and, in particular, the Queen. He was deprived of his office as grand almoner and exiled to his abbey of Chaise Dieu, where he was accompanied by his secretary, Louis Ramond de Carbonnières. The following year, he traveled to the thermal spas of the Pyrenees, spending the summer and the autumn in Barèges, where Ramond began his geological investigations. Rohan was soon allowed to return to Strasbourg, and his popularity was shown by his election in 1789 to the Estates General by the clergy of the bailliages of Haguenau and Wissembourg. He, at first, declined to sit, but when the Estates General became the National Assembly, it insisted on validating his election. However, in January 1791, as a prince of the church, he refused to take the oath to the Civil Constitution of the Clergy, and went to Ettenheim, in the German part of his diocese. In exile, he spent what wealth remained to him in providing for the poor clergy of his diocese who had been obliged to leave France. On 29 November 1801, he resigned his nominal office as Bishop of Strasbourg and went back to Ettenheim, where he died on 17 February 1803.
БАҚ-тағы бейнелеу
Алмаз алқасы ісіндегі оның рөлі 2001 жылы Чарльз Шейер режиссерлік еткен американдық тарихи драмалық фильмде, «Алқа ісі» фильмінде Джонатан Прайс ойнап, «Версаль розасы» анимесінде көрсетілген. Роханды 1938 жылғы «Мария Антуанетта» фильмінде Барнетт Паркер бейнелеген. Кейіпкер маңызды рөл атқарады, әсіресе антракт (үзіліс) кезінен кейінгі сахналарда.