Француз заңгері және саяхатшысы Ги Жан-Батист Тарже
Gui-Jean-Baptiste Target
Ги Жан Батист Тарже – француз заңгері, саяхатшы. Ескі тәртіп заңдарын жаңартуға қатысты, Maupeou парламентіне қарсы тұрды, Rohan кардиналының ісінде қорғаушы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Gui Jean Baptiste Target (ɡi ʒɑ̃ batist taʁʒɛ, 17 желтоқсан 1733 – 9 қыркүйек 1806) – француз заңгері және саясат қайраткері.
Gui Jean Baptiste Target (ɡi ʒɑ̃ batist taʁʒɛ, 17 December 1733 – 9 September 1806) was a French lawyer and politician.
Өмірбаян
Парижде дүниеге келген Таргет заңгердің ұлы болды, өзі де Париж Парламентінің заңгері қызметін атқарды. Ол заңгер ретінде үлкен даңққа ие болды, бірақ сотта іс жүргізуден гөрі, кеңесші ретіндегі қызметі арқасында. Ол корольдіктің азаматтық және қылмыстық заңдарын жаңарту жөніндегі комиссия мүшесі ретінде ескі тәртіпке қызмет етті. 1771 жылы канцлер Мопеудің бұрынғы сот органдарын алмастыру мақсатымен құрған "Мопеу Парламентіне" қарсы күшті оппозиция көрсетті, оның алдында іс жүргізуден бас тартты, осы әрекеті үшін "сарай перзенті" деген лақап атты. Ол "алмаз мойыншең ісі" бойынша кардинал де Роханның адвокаты болды. 1785 жылы Франция академиясының мүшесі болып сайланды. 1787 жылы Версальде Людовик XVI қол қойған Төзімділік жарлығын жасауға үлкен үлес қосты.
Born in Paris, Target was the son of a lawyer, and was himself a lawyer to the Parlement of Paris. He acquired a great reputation as a lawyer, less by practice in the courts than in a consultative capacity, and served the ancien régime as member of a committee to revise the civil and criminal laws of the kingdom. He strenuously opposed the "parlement Maupeou", devised by Chancellor Maupeou to replace the old judiciary bodies in 1771, refusing to plead before it, an act that earned him the sobriquet of the "Virgin of the palace". He was counsel for Louis René Edouard, cardinal de Rohan in the "affair of the diamond necklace". In 1785, he was elected to the Académie française. He contributed to the development of the Edict of Tolerance signed at Versailles by Louis XVI in 1787.
Француз төңкерісі
1789 жылы ол Париждегі үшінші қабаттың депутаттарының бірі ретінде Бақылаушылар кеңесіне сайланды және Парижтің шағымдарын жазуға зор үлес қосты. Ол қабаттардың бірігуі, тоқтату құқығы, дін қызметкерлерінің азаматтық конституциясы сияқты революциялық шараларды қолдады, соңғысының негізгі авторларының бірі болды. 1789 жылдың қыркүйегінде консервативті мүшелер кеткеннен кейін Конституциялық комитетке тағайындалған көптеген депутаттардың қатарында болды. Ол 1790 жылдың 18 қаңтарынан 2 ақпанына дейін Ұлттық Конституциялық Ассамблеяға төрағалық етті. Оның шамадан тыс семіздігі роялистердің қызықты әңгімелеріне айналдырып, 1789 жылға дейін бірнеше жыл бойы адвокаттық қызметтен шеттетіп тастады. Людовик XVI оны өзінің қорғанысын жүргізуге шақырғанда, ол осы себеппен бас тартты. 1792 жылы ол патшаның іс-әрекеттерін ақтау үшін конституциялық тұжырымдамаларын жариялады, сол кездегі жағдайларды ескеретін болсақ, бұл үшін көп батылдық қажет болды.
In 1789, he was returned as one of the deputies of the Third Estate in Paris to the Estates General, and he was instrumental in writing up the cahiers de doléances of Paris. He went on to support revolutionary measures such as the union of the orders, the suspensive veto, the Civil Constitution of the Clergy, the last of which he was one of the principal authors. He was one of many deputies named to the Constitutional Committee in September 1789, to replace those conservative members who resigned. He presided over the National Constituent Assembly 18 January 2 February 1790. His excessive obesity, which made him the butt of the Royalist jokes, prevented his practising at the bar for some years before 1789. When Louis XVI invited him to undertake his defence, he excused himself on this ground. In 1792, he published some constitutional observations in extenuation of the king's actions, which, in the circumstances of the time, would have taken some courage.
Термидордан империяға дейін
Террорлық билік кезінде Тарге қоғамдық істерге араласпады. Директория кезінде ол 1796 жылы Франция институтының, ал 1798 жылы Кассация сотының мүшесі болып тағайындалды. Ол жаңа қылмыстық кодекстің бастапқы дамуына үлес қосты.
Target took no part in public affairs during the Reign of Terror. Under the Directory he was made a member of the Institut de France in 1796 and of the Court of Cassation in 1798. He lived to collaborate in the earlier stages of the new criminal code.
Шығармалары
Оның жазбаларының ішінде астық саудасы туралы мақаласы (1776 ж.) және Франциядағы протестанттардың жағдайы туралы естелік (Mémoire sur l'état des Protestants en France, 1787 ж.) бар, онда ол протестанттардың азаматтық құқықтарын қайта орнатуды қолдады.
Among his writings may be mentioned a paper on the grain trade (1776) and a Mémoire sur l'état des Protestants en France (1787), in which he pleaded for the restoration of civil rights to Protestants.