Лилиан Хардин Армстронг: Жаз сазгері және пианист өмірі
Lil Hardin Armstrong
Лилиан Хардин Армстронг (1898-1971) – америкалық джаз пианистісі, композиторы, Луи Армстронгтың әйелі. "Struttin' with Some Barbecue" авторы, Memphis Music Hall of Fame мүшесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз музыканты және оркестр жетекшісі (1898–1971)
American jazz musician and bandleader (1898–1971)
Лилиан Хардин Армстронг (туған Хардин; 3 ақпан 1898 – 27 тамыз 1971) – американдық джаз пианинішісі, композитор, аранжировщик, әнші және оркестр жетекшісі. Ол Луи Армстронгтың екінші әйелі болды және 1920 жылдары оның көптеген жазбаларында бірге жұмыс істеді. Оның шығармаларына "Struttin' with Some Barbecue", "Don't Jive Me", "Two Deuces", "Knee Drops", "Doin' the Suzie Q", "Just for a Thrill" (1959 жылы Рэй Чарльз жаңғыртқанда хит болған), "Clip Joint" және "Bad Boy" (1978 жылы Ринго Старрдың хиті) кіреді. Армстронг 2014 жылы Мемфис музыкалық даңқ залына енгізілді.
Lillian Hardin Armstrong (née Hardin; February 3, 1898 – August 27, 1971) was an American jazz pianist, composer, arranger, singer, and bandleader. She was the second wife of Louis Armstrong, with whom she collaborated on many recordings in the 1920s. Her compositions include "Struttin' with Some Barbecue", "Don't Jive Me", "Two Deuces", "Knee Drops", "Doin' the Suzie Q", "Just for a Thrill" (which was a hit when revived by Ray Charles in 1959), "Clip Joint", and "Bad Boy" (a hit for Ringo Starr in 1978). Armstrong was inducted into the Memphis Music Hall of Fame in 2014.
Өмірбаян
Лилдің әжесі Присцилла Мартин Миссисипи штатының Оксфорд қаласының жанындағы құл болған. Мартиннің бір ұлы мен үш қызы болды, олардың бірі Лилдің анасы Демпси еді. Присцилла Мартин күйеуінен қашу үшін отбасымен Мемфиске көшіп келді, осы сапарды отбасы есек жеккен арбамен жасады. Демпси Уилл Харденге үйленді, ал Лилиан Хардин 1898 жылдың 3 ақпанында дүниеге келді. Ол әжесінің үйінде өсті. Уилл Лил жеті жасқа келгенде қайтыс болды. Кейін Демпси Джон Миллерге қайта үйленді. Хардин кішкентай кезінде гимндерге, рухани әндерге және классикалық музыкаға үйренді. Ол көкейкестік музыкаға, содан кейін блюзға бейімделді.
Lil's grandmother, Priscilla Martin, was a former slave from near Oxford, Mississippi. Martin had a son and three daughters, one of whom was Dempsey, Lil's mother. Priscilla Martin moved her family to Memphis to escape from her husband, a trek the family made by mule drawn wagon. Dempsey married Will Harden, and Lillian Hardin was born on February 3, 1898. She grew up in a household with her grandmother. Will died when Lil was seven. Dempsey later remarried to John Miller. During her early years, Hardin was taught hymns, spirituals, and classical music on the piano. She was drawn to popular music and later blues.
Ерте білім беру және тәлімгерлер
Хардинді алғаш рет үшінші сыныптағы мұғалімі Вайолет Уайт пианино сабақтарына баулыды. Содан кейін анасы оны Миссис Хук музыка мектебіне жаздырды. 1918 жылдың тамызында ол анасы мен әкесімен бірге Чикагоға көшіп келді. Ол кезде ол нотадан оқуда жақсы білетін, бұл дағдысы Джонс музыка дүкенінде ноталық музыканы көрсетуші болып жұмысқа орналасуға көмектесті. Дүкен Хардинге аптасына 3 доллар (2023 жылғы бағамен 61 доллар) төледі, ал топ жетекшісі Лоуренс Духе 22,50 доллар (2023 жылғы бағамен 458 доллар) ұсынды. Апасының кабареде жұмыс істегенін қаламайтынын білген ол, жаңа жұмысының би мектебіне сүйемелдеу екенін айтты. Томас Брэдс байқағандай, оның білімі мен Духе тобының мүшелерінің білімі арасындағы айырмашылықтар көзге түсті; ол Нью-Орлеандықтардың қандай тонда ойнайтынын сұрағанда, олар: "Біз тонды білмейміз. Екі естілгенде ойнай бастаңыз" деді. Үш аптадан кейін топ De Luxe Café-ге жақсы тапсырыс алды, онда Флоренс Миллс және Кора Грин өнер көрсетті. Содан кейін топ Dreamland-ке көшті. Мұнда басты өнерпаздар Альберта Хантер мен Олли Пауэрс болды. Патша Оливердің креолдық джаз тобы Духе тобының орнын Dreamland-те алғанда, Оливер Хардиннен өзімен бірге қалуын сұрады. Ол 1921 жылы Оливермен бірге Dreamland-те болды, сол кезде оркестрге Сан-Францискодағы Пергола балуанда алты айлық келісімшарт ұсынылды. Бұл келісімшарт аяқталғаннан кейін Хардин Чикагоға оралды, ал Оливер тобының қалған бөлігі Лос-Анджелеске кетті. Кейін Нью-Йорк музыка колледжінде оқып, 1929 жылы магистратураны бітірді.
Hardin first received piano instruction from her third grade teacher, Violet White. Her mother then enrolled her in Mrs. Hook's School of Music. In August 1918, she moved to Chicago with her mother and stepfather. By then she had become a proficient sight reader, a skill that helped her gain a job as a sheet music demonstrator at Jones Music Store. The store paid Hardin $3 a week ($61 in 2023 dollars), but bandleader Lawrence Duhé offered $22.50 ($458 in 2023 dollars). Knowing that her mother would disapprove of her working in a cabaret, she made it known that her new job was playing for a dancing school. As observed by Thomas Brothers, the discrepancies between her education and that of Duhé's band members were apparent; when she asked what key the New Orleanians were going to play in, they remarked, "We don't know what key. When you hear two knocks start playing." Three weeks later the band moved to a better booking at the De Luxe Café, where the entertainers included Florence Mills and Cora Green. From there, the band moved up to Dreamland. Here the principal entertainers were Alberta Hunter and Ollie Powers. When King Oliver's Creole Jazz Band replaced Duhé's group at Dreamland, Oliver asked Hardin to stay with him. She was with Oliver at Dreamland in 1921 when an offer came for the orchestra to play a six month engagement at the Pergola Ballroom in San Francisco. At the end of that booking Hardin returned to Chicago while the rest of the Oliver band went to Los Angeles. She later studied at the New York College of Music, where she earned a post graduate diploma in 1929.
Некелер мен ажырасулар
Чикагода Хардин Dreamland-те скрипкашы және водевильде танымал болған Мей Брэйдидің оркестрінде пианист ретінде жұмыс істеуге оралды. Сол жерде ол Вашингтондан келген жас әнші Джимми Джонсонға ғашық болып, 1922 жылдың 22 тамызында оған тұрмысқа шықты. Бірақ неке ұзаққа соқпады, олар ажырасып кетті. Оливердің тобы Калифорниядан оралып, Роял Гарденде Берта Гонсулинмен бірге фортепианода өнер көрсетті, алайда көп ұзамай Хардинмен бірге Dreamland-ке қайта оралды. Оливердің тобы Dreamland-те үлкен жетістікке жеткенде, ол Луи Армстронгты екінші корнетист ретінде шақыртты. Армстронг Нью-Орлеанда өзін таныстыра бастады және Оливерді ("Папа Джо") өз ұстазы деп есептеді. Бастапқыда Хардинге Армстронг ұнамады, ол Чикаго үшін "өте ауылдық" деп санайтын киім мен шаш үлгісімен келген Луиге "қатты жиренгенін" есіне алды. Олар екеуі бұрынғы қарым-қатынастарын (Лил Хардин – Джимми Джонсонға, Луи Армстронг – Дейзи Армстронгқа) ажыратып, некелерін жою үшін аталған қарым-қатынастардан "қашқандары туралы" мәлімдеді. Хардин Армстронгты дүкенге алып барып, сәнді киінуге үйретті. Ол оның шашын қысқартты және оның мансабын дамытуға көмектесе бастады. Сыртқы келбетін жаңартумен қатар, Хардин Армстронгқа Чикагодағы неміс мұғалімінің көмегімен классикалық музыканы оқыды. Ол оның талантын екінші рөлде ысырап етіп жатқанын сезінді. Армстронг Оливердің тобынан кетіп, 1924 жылдың қыркүйегінде Нью-Йорктегі оркестр жетекшісі Флетчер Хендерсонмен жұмыс істеуге келісті. Хардин Чикагода қалды, алдымен Оливермен, содан кейін өз тобын басқарып. Хардиннің тобы Чикагодағы Dreamland кафесіне жұмысқа орналасқанда, ол Армстронгтың Чикагоға оралуына дайындалып, "Әлемдегі ең ұлы трубашы" деп жазылған үлкен баннер іліп қойды. Ол Эрл Хайнспен бірге пианинода жаңа "Hot Five" тобын құрды. Хардин өзінің тобын Фредди Кеппардпен қайта құрды, оны Армстронгтан кейін екінші ең жақсы музыкант деп есептеді. Хардин мен Армстронг 1931 жылы Армстронг Альфа Смитпен байланысқа түскенде ажырасты, ол Армстронгты уәдесін бұзғаны үшін сотқа берумен қорқытты, сондықтан ол Хардиннен ажырасуға рұқсат бермеуін өтінді. Соңғы ажырасу 1938 жылы болды.
In Chicago, Hardin returned to work at Dreamland as a pianist in an orchestra for Mae Brady, a violinist and vaudeville stalwart. While there, she fell for Jimmie Johnson, a young singer from Washington, D. C., whom she married on August 22, 1922. The marriage was short lived, ending in divorce. The Oliver band returned from California and opened at the Royal Gardens with Bertha Gonsoulin at the piano but soon found itself back at Dreamland with Hardin at the piano. King Oliver's band was enjoying enormous success at Dreamland when he sent for Louis Armstrong to join as second cornetist. Armstrong was beginning to make a name for himself in New Orleans and regarded Oliver ("Papa Joe") as his mentor. At first, Hardin was unimpressed, remembering that she "was very disgusted" by Louis, who arrived in Chicago wearing clothes and a hair style that she deemed to be "too country" for Chicago, She and Armstrong needed to be divorced from their previous relationships (Lil Hardin to Jimmie Johnson, Louis Armstrong to Daisy Armstrong) and "claimed desertion" from said relationships to annul the marriages. Hardin took Armstrong shopping and taught him how to dress more fashionably. She got rid of his bangs and began working to foster his career. In addition to updating his appearance, Hardin assisted Armstrong in learning classical music with the help of a German teacher in Chicago. She felt he was wasting his talent in a secondary role. Armstrong resigned from Oliver's band and in September 1924 accepted a job with bandleader Fletcher Henderson in New York City. Hardin stayed in Chicago, first with Oliver, then leading a band of her own. When Hardin's band got a job at the Dreamland Café in Chicago she prepared for Armstrong's return to Chicago by having a huge banner that read "The World's Greatest Trumpet Player". He formed a new Hot Five with Earl Hines on piano. Hardin reformed her own band with Freddie Keppard, whom she considered second only to Armstrong. Hardin and Armstrong separated in 1931 when he had a liaison with Alpha Smith, who threatened to sue Armstrong for breach of promise, so he begged Hardin not to grant him a divorce. They finally divorced in 1938.
Кейінгі жылдар
1930 жылдары, кейде өзін "Луи Армстронгтың әйелі" деп таныстырып, Хардин "All Girl Orchestra" тобын жетектеді – бұл NBC радиожелісі арқылы бүкіл елге тараған, әйелдер мен ерлерден құралған биг-бэнд болды. Сол онжылдықта ол Decca лейблы үшін свинг әншісі ретінде жазбалар жасады және басқа әншілерге фортепианомен сүйемелдеді. Ол сондай-ақ Ред Алленмен бірге сахнада өнер көрсетті.
In the 1930s, sometimes billing herself as "Mrs. Louis Armstrong", Hardin led an "All Girl Orchestra", a mixed sex big band which broadcast nationally over the NBC radio network. In the same decade she recorded for Decca as a swing vocalist and performed as piano accompanist for other singers. She also performed with Red Allen.
Жеке жұмыс
1940 жылдардың аяғы мен 1950 жылдардың басында Хардин көбінесе жеке орындаушы ретінде жұмыс істеді, ән айтып, фортепианода ойнады. 1940 жылдардың соңында ол музыка бизнесінен кетуге және тігінші болуға шешім қабылдады, сондықтан тігіншілік курсына қатысты. Оның дипломдық жұмысы Армстронгқа смокинг тігу болды.
In the late 1940s and early 1950s, Hardin worked mostly as a soloist, singing and playing piano. In the late 1940s, she decided to leave the music business and become a tailor, so she took a course in tailoring. Her graduation project was to make a tuxedo for Armstrong.
Өлім
1971 жылы Луи Армстронг қайтыс болғанда, ол Нью-Йоркке жерлеуге барды және отбасылық көлікпен жол жүрді. Чикагоға оралған соң, ол өзінің автобиографиясы жұмысын жалғастыра алатынын сезінді, бірақ келесі айда Армстронгты еске алуға арналған теледидардағы концертте өнер көрсету кезінде фортепианода құлап, ауруханаға жеткізілу жолында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның жерленгенінен кейін, үйінен оның хаттары мен автобиографиясының аяқталмаған қолжазбасы жоғалып кетті. Ол Иллинойс штатындағы Блю-Айленд қаласындағы Линкольн зиратында жерленді. 2004 жылы Чикаго паркі басқармасы оның құрметіне бір қауымдық паркті қайта атады.
When Louis Armstrong died in 1971, she traveled to New York for the funeral and rode in the family car. Returning to Chicago, she felt that work on her autobiography could continue, but the following month, performing at a televised memorial concert for Armstrong, she collapsed at the piano and died from a heart attack on the way to the hospital. After her funeral, her letters and the unfinished manuscript of her autobiography disappeared from her house. She was interred at Lincoln Cemetery in Blue Island, Illinois. In 2004, the Chicago Park District renamed a community park in her honor.
Мұра
Хардиннің "Bad Boy" әні 1978 жылы Ринго Старр орындап, халықаралық хитке айналды.
Hardin's song "Bad Boy" was recorded by Ringo Starr in 1978 and became an international pop hit.