Америка армиясының I корпусы: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Америка Құрама Штаттары Әскерінің корпусы
қазіргі U.S. Army құрамы

Америка Құрама Штаттары Әскері Тынық мұхиты (OPCON)
| қазіргі командир = LTG Xavier T. Brunson
| қазіргі командир атауы = Бас қолбасшы
| командир2 = CSM Shawn F. Carns
| командир2 атауы = Бас сержант-лейтенант
| гарнизон = Joint Base Lewis McChord (Камп Замада алғашқы база, Жапония)
| салтанатты басшы =
| лақап аты = "Америка корпусы"
| қамқор =
| девиз = Батылдық Француздық XXXII корпусының көмегімен штаб ұйымдастырылып, жаттықтырылды; 20 қаңтарда генерал-майор Хантер Лиггет басқаруды қабылдады. Ақпан айында корпусқа 1-ші, 2-ші, 26-шы, 32-ші, 41-ші және 42-ші жаяу әскер дивизиялары кірді. 1918 жылдың ақпаннан шілдеге дейін неміс әскері төрт ірі шабуыл жасап, толық американдық күштер жұмылдырылмас бұрын жеңіске жетпек болды. 1918 жылдың шілдесінде басталған соңғы шабуыл Марнаны Шато-Тьерри ауданында кесіп өтуге бағытталған, бірақ I корпус және американдық желідегі басқа да құрылымдар тұрып, шабуылды тойтарды. I корпус 1919 жылдың 25 наурызында демобилизацияланғанға дейін Францияда жаттығуларын жалғастырды.

Жаңа Гвинеялық науқан

1942 жылдың 6 шілдесінде генерал-лейтенант Роберт Л. Эйхелбергер корпустың басшылығын қабылдады, ол соғыс кезінде оның көп бөлігіне жетекшілік етті. 1942 жылдың жазында корпус Австралияға жіберілді және 1942 жылдың 17 қазанында Рокхэмптон аймағына жетті. Корпус сол кезде 41-ші және 32-ші дивизиялардан тұрды, олар Британдық Жаңа Гвинеяны қорғауға кірісті, бұл Жаңа Гвинея кампаниясының басталуы болды. Жапондықтар бастапқыда жылдам ілгерілеуге тырысқанмен, бірнеше фактор одақтас күштерге қарсы олардың ілгерілеуін баяулатты. Екі австралиялық бригаданың қарсыласуы I корпусқа күштерді жеткізуге уақыт берді, ал жер жапондықтар күткеннен қиын болды. Жапондық күштерге жеткіліксіз болған жабдықтау, Жапонияның жоғары командасы оларды Гуадалканал кампаниясына аударған кезде одан да азайды. Жапондықтардың шабуылы тоқтады, ал Жапонияның Австралияға басып кіру қаупі сейілгеннен кейін I корпус жапондықтарды кері итеру үшін шабуылға шықты. 32-ші дивизия және 41-ші дивизияның 163-ші жаяу әскер полкімен бірге шабуыл Жаңа Гвинеяның Оуэн Стэнли таулары арқылы жүргізілді. Қоршауға алынып, тұтқындалып, саны жағынан кем болған жапондық күштер одақтас күштер оларды толықтай жойғанша соғысуды жалғастырды. Аралдың солтүстік жағалауындағы Буна 1943 жылдың 22 қаңтарында түсті. Бұл кампания жапон армиясына қарсы одақтастардың алғашқы маңызды жеңісі болды және I корпус Ерекше бірлік атағын алды. Бұл жеңіс жапондықтарға қарсы соғыстағы жағдайдың өзгеруін білдірді. 1944 жылдың 19 сәуірінде сәтті десанттан кейін тапсырма тобы құрлыққа орналасты. Содан кейін ол сол аймақтағы жапондық күштерді жою үшін шабуылға кірісті, содан кейін әуе базаларын құруды жоспарлады. 175 000 адамнан тұратын Алтыншы армияның құрамындағы американдық күштер Лусонда 260 000-нан астам жапондықтармен кездесті. 34 күндік, 100 мильден астам аралықты қамтыған шабуылда I корпус Лусонның орталық бөлігін кесіп өтіп, солтүстіктегі жапондық күштерді оңтүстік Лусоннан бөліп, жол бойында жапондық бронетехникасын жойды. Ақпан айында Самар мен Палаванға қосымша десанттар жасалды, бұл I корпусы күштеріне қысымды азайтты. Осы жетістіктен кейін корпус солтүстікке бұрылып, Кагаян аңғарына жақындағанда жаудың позицияларын жүйелі түрде азайта бастады. Аңғарға енуден кейін корпус солтүстік жағалауға жеткен жылдам пайдалану болды. Бұл ілгерілеу 100 күннен астам уақыт ішінде екі жүз мильді қамтыды, солтүстік Лусондағы жаудың тиімді қарсыласуын жойды. Соңынан басталған қатал шайқаста Алтыншы армияның 8000-ы қаза тауып, 30 000-ы жараланды, ал Жапонияның 190 000-ы қаза тапты. Жапонияның осы жерлердегі жеңілісімен АҚШ күштері Жапонияның материгіне шабуыл жасай алатын жерлерге ие болды. Одақтас күштер Жапонияға басып кіруге дайындық бастады, «Төмен құлау» операциясы. I корпус 14 дивизиядан тұратын Алтыншы армияның қолбасшылығындағы төрт корпус арасындағы бірі ретінде тағайындалды. I корпус 25-ші, 33-ші және 41-ші жаяу әскер дивизияларымен бірге оңтүстік Кюсюдегі Миядзакиге шабуыл жасайтын болды. Оларға қарсы 154-ші, 156-шы және 212-ші жапондық жаяу әскер дивизиялары бар Жапонияның 57-ші армиясы тұрды. Бірақ шабуыл жасау қажет болмады. Хиросима мен Нагасакиге ядролық қару қолданылғаннан кейін Жапония капитуляциялады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 6-шы, 8-ші, 9-шы, 24-ші, 25-ші, 30-шы (АҚШ-та оқу кезінде ғана ма?), 32-ші, 33-шы, 37-ші, 41-ші, 43-ші, 77-ші және 98-ші жаяу әскер дивизиялары 2-ші теңіз дивизиясы, 7-ші Австралия дивизиясы және 11-ші әуедесант дивизиясының бөлімдерімен бірге I корпусына бір уақытта немесе басқа уақытта тағайындалды. Келесі бірнеше жыл капитуляция шарттарын қадағалау және орындау кезеңі болды; жапондық әскери нысандар мен материалдар тәркіленді, әскерлер қарусыздандырылды және босатылды, ал соғыс қарулары жойылды. Оккупациялық күштердің міндеттеріне өнеркәсіпті қайта құру, шетелдік азаматтарды қайтару және жапон үкіметінің, экономикасының, білім беруінің және өнеркәсібінің барлық кезеңдерінің күрделі ерекшеліктерін қадағалау кірді. 1948 жылы таза оккупациялық миссия орындалғаннан кейін корпустың әскерлері оларды жауынгерлік дайындыққа дайындау үшін әскери оқулар мен далалық жаттығуларға көбірек назар аударды. Оның күші ақырында Кюсюдегі 24-ші жаяу әскер дивизиясына және орталық Хонсюдегі 25-ші жаяу әскер дивизиясына дейін қысқартылды. АҚШ армиясы соғыстан кейінгі баяу және тұрақты процесті жалғастырды және демобилизация өздігінен, және 1950 жылдың 28 наурызында корпус Жапонияда ресми түрде таратылды, ал оның басшылығы басқа бөлімдермен біріктірілді. Ол 1-ші кавалерия дивизиясы, 24-ші жаяу әскер дивизиясы және Корея Республикасының 1-ші жаяу әскер дивизиясымен қатар 27-ші Ұлыбритания достастығы бригадасымен бірге Нактонг өзені ауданын шабуылдайтын Солтүстік Корея бөлімдерінен қорғады. Инчхондағы X корпусының десанттары Корейлік халық армиясы (КХА) күштеріне артынан шабуыл жасап, I корпусының 16 қыркүйектен бастап Пусан периметрінен шығуына мүмкіндік берді. Төрт күннен кейін I корпусының әскерлері КХА қарсыласуының күйреуіне қарсы солтүстікке бағытталған жалпы шабуылға кірісті, 7-ші жаяу әскер дивизиясының күштерімен байланыс орнату үшін оңтүстікке қарай жылды. КХА-ның маңызды бөлімдері осы агрессивті енуде жойылды және кесіліп қалды; байланыс 26 қыркүйекте Сувонның оңтүстігінде орнатылды. Шегінудің салдарынан дезорганизацияланған Сегізінші армия жыл соңында қайта құрылды және қайта қалыптастырылды. I корпус 1-ші кавалерия дивизиясы, 24-ші жаяу әскер дивизиясы және 27-ші британдық бригадасының басшылығын қалдырып, 3-ші жаяу әскер дивизиясы мен 25-ші жаяу әскер дивизиясының басшылығын қабылдады. 1951 жылдың 1 қаңтарында 500 000 ҚХА әскері Имджин өзеніндегі Сегізінші армияның қатарына шабуыл жасады, оларды 50 мильге (80 км) кері итеріп, ҚХА-ға астананы басып алуға мүмкіндік берді. Астананың оңтүстігінде қорғаныс орнатылғаннан кейін генерал Мэтью Б. Риджуэй I, IX және X корпустарға ҚХА/КХА-ға қарсы жалпы қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді, «Көкпар» операциясы. Ақпан мен наурыз аралығында корпус «Киллер» операциясына қатысты, ҚХА күштерін Хан өзенінен солтүстікке итерді. Бұл операцияға «Жарып жіберу» операциясы тікелей ілесіп, наурыз айында Сеулді қайта басып алды. Осыдан кейін сәуір айындағы «Қатаң» және «Қиын» операциялары Сегізінші армия күштерінің 38-ші параллельдің солтүстігіне жылжуына және тиісінше Канзас және Юта желілері бойында қайта орналасуына әкелді. 24-ші және 25-ші жаяу әскер дивизиялары ҚХА 9-шы армия корпусының қарсылығына тойтарыс бере алғанмен, шығыстағы Корея Республикасының 6-шы жаяу әскер дивизиясы ҚХА 13-шы армия корпусымен жойылды, ол желіге еніп, американдық дивизияларды қоршауға қауіптендірді. 1-ші теңіз дивизиясы және 27-ші Ұлыбритания достастығы бригадасы ҚХА 13-шы армия корпусын кері шегіндіре алды, ал 24-ші және 25-ші дивизиялар 25 сәуірде шығып кетті.

On 6 July 1942 Lieutenant General Robert L. Eichelberger took command of the corps which he would lead through the majority of its service in the war. In the summer of 1942 the corps was ordered to Australia, closing into the area at Rockhampton on 17 October 1942. The corps at this time comprised the 41st and 32nd Divisions, engaged in the defense of British New Guinea, the beginning of the New Guinea campaign. Though the Japanese advanced rapidly at first, a number of factors slowed their progress against the Allied forces. Stubborn resistance from two Australian brigades bought time for I Corps reinforcements to arrive while the terrain proved more difficult than the Japanese had anticipated. Supplies, which were already insufficient for the Japanese forces, were shortened even more as Japan's high command diverted them to the Guadalcanal campaign. The Japanese attack stalled, and once the threat of a Japanese invasion of Australia was abated, the I Corps launched an offensive to push back the Japanese. With the 32nd Division and the 163rd Infantry Regiment of the 41st Division, the offensive was launched across the Owen Stanley Mountains of New Guinea. Despite being surrounded, trapped, and outnumbered, the Japanese forces continued to fight until they were completely wiped out by Allied forces. Buna, on the north coast of the island, fell on 22 January 1943. The campaign was the first major Allied victory against the Japanese Army, and the I Corps received the Distinguished Unit Citation. This victory marked the turn of the tide in the ground war against Japan. The Task Force established itself ashore after a successful amphibious assault on 19 April 1944. It then began an offensive in that area to remove Japanese forces, before establishing air bases there. As a part of the Sixth Army with an overall force of 175,000 men, the American forces faced over 260,000 Japanese in Luzon. In a sustained drive of thirty four days which covered over 100 miles, the I Corps crossed central Luzon and thus separated the Japanese forces in the north from those in southern Luzon, destroying Japanese armored units along the way. Additional landings at Samar and Palawan were conducted in February, reducing the pressure on the forces of the I Corps. Following this accomplishment, the corps turned northward and began the systematic reduction of the enemy positions on the approach to the Cagayan Valley. The breakthrough into the valley was followed by a swift exploitation that took the corps to the north coast. This advance covered two hundred miles in little over 100 days; eliminating effective enemy resistance in northern Luzon. The intense fighting that ensued cost 8,000 killed and 30,000 wounded in the Sixth Army, compared to 190,000 dead for Japan. With the defeat of the Japanese at each of these places, the US forces had locations from which to launch attacks into mainland Japan. Allied forces then began preparing for the invasion of mainland Japan, Operation Downfall. The I Corps was assigned as one of four Corps under the command of the Sixth Army, with a strength of 14 divisions. The I Corps was to lead the assault on Miyazaki, in southern Kyūshū, with the 25th, 33rd, and 41st Infantry Divisions. Opposing them would be the Japanese 57th Army, with the 154th, 156th, and 212th Japanese Infantry Divisions. But the assault was not required. Japan surrendered following the use of nuclear weapons on Hiroshima and Nagasaki. During World War II, the 6th, 8th, 9th, 24th, 25th, 30th (during training in U. S. only? ), 32nd, 33rd, 37th, 41st, 43rd, 77th and 98th Infantry Divisions were assigned to the I Corps at one time or another, along with the 2nd Marine Division, 7th Australian Division, and elements of the 11th Airborne Division. The next few years were a period during which the terms of the surrender were supervised and enforced; Japanese military installations and material were seized, troops were disarmed and discharged, and weapons of warfare disposed of. The duties of the occupation force included conversion of industry, repatriation of foreign nationals, and supervision of the complex features of all phases of Japanese government, economics, education, and industry. By 1948, as the purely occupational mission was accomplished, troops of the corps focused more military training and field exercises designed to prepare them for combat. Its force was eventually downsized to the 24th Infantry Division on Kyūshū and 25th Infantry Division on mid Honshū. The US Army continued a slow and steady process of post war drawdown and demobilization on its own, and on 28 March 1950, the corps was formally inactivated in Japan, and its command consolidated with other units. It took command of the 1st Cavalry Division, 24th Infantry Division and the ROK 1st Infantry Division, along with the 27th British Commonwealth Brigade, defending the Naktong River area against attacking North Korean units. Amphibious landings at Inchon by the X Corps hit Korean People's Army (KPA) forces from behind, allowing the I Corps to breakout from the Pusan perimeter starting on 16 September. Four days later I Corps troops began a general offensive northward against crumbling KPA opposition to establish contact with forces of the 7th Infantry Division driving southward from the beachhead. Major elements of the KPA were destroyed and cut off in this aggressive penetration; the link up was effected south of Suwon on 26 September. In the wake of the retreat, the disorganized Eighth Army regrouped and re formed in late December. The I Corps relinquished command of the 1st Cavalry Division, the 24th Infantry Division and the 27th British Brigade, taking command of the 3rd Infantry Division and the 25th Infantry Division in their place. On 1 January 1951, 500,000 PVA troops attacked the Eighth Army's line at the Imjin River, forcing them back 50 mile (80 km) and allowing the PVA to capture Seoul. Following the establishment of defenses south of the capital city, General Matthew B. Ridgway ordered the I, IX and X Corps to conduct a general counteroffensive against the PVA/KPA, Operation Thunderbolt. Between February and March, the corps participated in Operation Killer, pushing PVA forces north of the Han River. This operation was quickly followed up with Operation Ripper, which retook Seoul in March. After this Operation Rugged and Operation Dauntless in April saw Eighth Army forces advance north of the 38th Parallel and reestablish themselves along the Kansas Line and Utah Line, respectively. Though the 24th and 25th Infantry Divisions were able to hold their ground against the PVA 9th Army Corps, the ROK 6th Infantry Division, to the east, was destroyed by the PVA 13th Army Corps, which penetrated the line and threatened to encircle the American divisions. The 1st Marine Division and the 27th British Commonwealth Brigade were able to drive the PVA 13th Army Corps back while the 24th and 25th Divisions withdrew on 25 April.

Қақтығыстар

Қыркүйек айында БҰҰ күштері Хвачон су қоймасының батысындағы желінің ортасында 24-ші жаяу әскер дивизиясымен тағы бір қарсы шабуыл бастады. Корея Республикасының 2-ші және 6-шы дивизияларының қапталында 24-ші дивизия Кумхуадан өтіп, Қытай халық ерікті әскерінің 20-шы және 27-ші армияларымен қақтығысты. 1951 жылдың соңында, соғыста 16 000 қаза тапқаннан кейін, 1-ші кавалерия дивизиясы қайта құру үшін Қиыр Шығыс резервіне жіберілді. Оның орнына, жаңадан театрға келген Оклахома армиясының Ұлттық гвардиясының 45-ші жаяу әскер дивизиясы келді. 1988 жылы корпус үшін ерекше бірлік таңбасы бекітілді. Бұл корпус қолданған төртінші үлгі болды, алдыңғы нұсқалары 1942, 1970 және 1982 жылдары бекітіліп, кейіннен қайтарылып алынған.

Терроризмге қарсы соғыс

2001 жылғы 11 қыркүйек оқиғаларынан кейін I корпус терроризмге қарсы соғысты қолдау үшін жіберілген армия бөлімшелеріне қолдау көрсетуді бастады. Оның күштері жауынгерлік қолдау және жауынгерлік қызмет көрсету миссияларын орындауда белсенді болды, оның ішінде Ауғанстандағы «Тұрақты бостандық» операциясы, Ирактағы «Ирак бостандығы» операциясы және отандық «Нобель бүркіті» операциясы. I корпус Әл-Фау сарайындағы Ирактың көпұлттық корпусы рөлін атқарды. 2010 жылдың қаңтар айында Ирактың көпұлттық корпусы Ирактың көпұлттық күштерімен (MNF I) және Ирактың көпұлттық қауіпсіздікке көмектесу командасымен (MNSTC I) бірігіп, АҚШ-тың Ирак күштері (USF I) құрылды. Бір жылдық қызмет мерзімінде корпус АҚШ күштерінің Ирактағы негізгі бөлімдерін жауапты түрде кері қайтаруын қадағалады. I корпус 2010 жылдың наурыз айында III корпуспен RIP/TOA аясында Ирактан оралды. I корпустың штабы бір жылға Халықаралық қауіпсіздікке көмектесу күштерінің бірлескен қолбасшылығы (IJC) штабы ретінде Ауғанстанға жіберілді. I корпустың қолбасшысы, генерал-лейтенант Кертис Скапарротти, 2011 жылдың 11 шілдесінен 2012 жылдың 11 шілдесіне дейін Халықаралық қауіпсіздікке көмектесу күштерінің бірлескен қолбасшысы және АҚШ күштерінің Ауғанстандағы қолбасшысының орынбасары қызметін бірдей атқарды.

Азия-Тынық мұхит аймағы

I корпус 2012 жылдың ортасында өзінің миссиясын Азия-Тынық мұхит аймағына қайта бағыттады. I корпус командирі, генерал-лейтенант Роберт Браун, Льюис-МакКорд бірлескен базасындағы команданы табыстау рәсімінде Тынық мұхит аймағының қайта теңгерілуі туралы жариялады. 2011 жылдың соңында президент Барак Обама және қорғаныс министрі Леон Панетта Азия-Тынық мұхит аймағына назар аударуды қадағалап, аймаққа бірнеше сапар жасады. Тынық мұхит аймағының қайта теңгерілуі Жапония, Оңтүстік Корея, Таиланд, Филиппин және Австралияда бірнеше бірлескен және ортақ әскери оқу-жаттығуларды қамтиды. I корпустың осы оқу-жаттығулардағы мақсаттарының бірі – АҚШ Тынық мұхит командасының миссиясын қолдау үшін бірлескен жедел күштер тобының сертификациясын алу.

Белгілі тұлғалар

Пол Д. Филлипс, I корпусы артиллериясының бұрынғы орынбасар командирі (1960–1961); бұрынғы ең қарт Вест-Пойнт түлегі, бригада генералы шенімен зейнетке шықты.