Кіріспе
Франко-швейцариялық флейташы (1970 жылы туған)
Эммануэль Пахуд (27 қаңтар 1970 жылы туған) – франко-швейцариялық флейташы. Ол Швейцарияның Женева қаласында дүниеге келген. Оның әкесі француз және швейцариялық текті, ал анасы француз. Берлинде тұратын флейташы барокко және классикалық флейта репертуарымен ең көп танымал. Пахуд музыкамен байланысы жоқ отбасында дүниеге келген. Италияда өскен кезінде Пахуд флейтаның әуеніне ғашы болған. Париж консерваториясында классикалық білім алған ол 1992 жылы Берлин филармониялық оркестріне қосылып, халықаралық оркестрлік және солистік музыка әлеміне енген. Оның жылдар бойындағы музыкалық стильдердегі жан-жақтылығы "жаңа шебер флейташы келді" дегенді білдірді (The Guardian). Ол барокко, джаз, қазіргі заманғы, классикалық, оркестрлік және камералық музыка сияқты әртүрлі жанрларда ойнайды.
Ерте өмір
Эммануэль Пахудтың өмірінде саяхаттау туғаннан бастап маңызды рөл атқарды. Оның әкесі АҚШ компаниясында жұмыс істегендіктен, отбасы балалық шағында бірнеше рет көшіп-қонып жүрді. Дегенмен, осы жағдай Пахудтың болашақтағы халықаралық көзқарасын қалыптастырды. 1978 жылы, сегіз жасқа келгенде, Пахуд отбасы Бельгияның Брюссель қаласына көшті. Ол Брюссельдің оңтүстігіндегі Уккл музыка академиясында оқуын бастады. 1979 жылдан 1985 жылға дейін Мишель Муанилден сабақ алды. Сол жылы Бельгияның Ұлттық оркестрімен алғашқы концертін өткізді, 11 жыл бұрын оған шабыттандырған Моцарттың K.313, Соль мажордағы концертін орындады. 1989 жылы. 1988 жылы Эммануэль Нидерландының Схевенинген қаласында өткен Халықаралық Схевенинген музыка конкурсында 2-ші орынды жеңіп алды. 1992 жылы Николе Пахуды қыркүйектегі Женева халықаралық музыка конкурсына (немесе «Le Concours International de Genève») және қазан айындағы Берлин филармония оркестрінің (BPO) бас флейтисі лауазымына қатысуға 10 күндік қарқынды дайындықтан өткізді. Бұл Пахудтың халықаралық аренада танылуына мүмкіндік берді. Ол оркестрге соғыстан кейінгі буын зейнеткерлікке шыққан кезде, оркестрдің жаңару кезеңінде қосылды. Сэр Джеймс Галвей (1969–1975) де осы оркестрде болды. Пахуд Раттлді зиялы адам ретінде қарастырады: «Ол оркестрді жақсы біледі және музыканттардың көзқарасын ескере отырып, өзінің мақсатына жетеді».
Халықаралық кездесулері
1992 жылы халықаралық карьерасын бастағаннан бері Пахудтың жұмыс жүктемесі үш еседен астамға өсті. Ол кезде ол жылына шамамен 50 концерт өткізетін, бірақ жеке мансабының табысымен және Берлин филармониясымен үздіксіз байланысымен бірге бұл сан шамамен 160-қа жетті: Пахуд мұның өмір бойы сақтаған тепе-теңдігі екенін, оның бір жанр немесе музыка репертуарына оқшауланып қалуына кедерес екенін айтады, яғни ол мұны "музыкалық бұрышқа" тығылу деп атайды. Соңғы бірнеше маусымдағы (2005–2008) оның ең танымал халықаралық концерттік өнер көрсетулері мен ынтымақтастықтарына Берлин филармониясы, Балтимор симфониялық оркестрі, Лондон филармониялық оркестрі, Монте-Карло филармониялық оркестрі, Бавария радиосы симфониялық оркестрі, NHK симфониялық оркестрі, Берлин барокколық солистері, Вена радиосы симфониялық оркестрі, Orchestre National de Belgique, Orchestre philharmonique de Radio France және АҚШ-қа Барселона симфониялық оркестрімен және Каталония ұлттық оркестрімен жасаған гастрольдік сапар (Карнеги залындағы дебют) кірді. Ол Францияның Салон-де-Прованс қаласында әдеттегі камералық музыка серіктестері – пианист Эрик Ле Седж (жақын досы және сенімді адамы) және Пол Мейермен бірге өнер көрсетті. Француз тіліндегі сұхбатында Пахуд фестивальдің табысын "қуантқан және қызықты жоба" деп сипаттады. 2008 жылы ол алғаш рет Иерусалим халықаралық камералық музыка фестивалінде өнер көрсетті, онда Дэниел Баренбоймдың дирижерлігімен Эллиотт Картердің флейта концертінің әлемдік премьерасында ойнады. 2009 жылы ол фестивальге оралып, бірнеше концерттерде өнер көрсетті.
Музыкалық стильдер мен жазбалар
Пахуд музыкадағы жан-жақтылығын, өзін музыканың түсіне немесе композитордың ниетіне сай келуге тырысатын хамелеонға айналдыратынын айтады. Бірақ оның дискографиясы мен мансабы кәсіби және жеке қарым-қатынастардағы кездесулерге негізделген. Хамелеон сияқты ойнау туралы ол былай дейді: «Мен стильді, түсті және фразаларды, дем алу мен артикуляцияны ойнап жатқан туындыға сәйкес өзгертуге тырысамын. Мен ешқандай ұлттық стильді білдірмеймін». Неміс композиторы Маттиас Пинтшермен жұмыс істеген кезде Пахуд флейтада ойнаудың жаңа деңгейін және стилін зерттеуге ұмтылды. Ол еске алады: «Біз әсерлер мен аспапты қолданудың ерекше тәсілдері туралы көп әңгімелестік. Ең қызығы – жер бетіндегі ең көне аспаптардың бірінен шығатын осы әртүрлі әсерлерді қалай байланыстыруға болады. Оны үрлесеңіз де, ішке қарай соқсаңыз да, не труба, не дудук ретінде қолдансаңыз да, осы аспапта көптеген әр түрлі дыбыстар тудыруға болады. Бірақ мұнда жаңалық жоқ, жаңалық – оларды қалай үйлестіруге болады, оларды қалай өзара байланыстыруға болады, сонда олар бір музыкалық ой, бір фразаға айналады». Басқа дүниежүзілік премьералардың қатарында Эллиотт Картердің «Флейта және ансамбль үшін концерт» туындысы бар, оны Пахуд 2008 жылдың қыркүйегінде Иерусалимде орындады. Ол BPO, Иерусалим халықаралық камералық музыка фестивалі және Бостон симфониялық оркестрінің бірлескен тапсырысы болды. Пахуд 2010 жылы Канзас-Сити симфониясының тапсырысы бойынша Лука Ломбардидің флейта концертін дүниежүзілік премьерамен таныстырады. Жаңа музыканы ынталы түрде тыңдап, орындайтын Пахуд ескі репертуарды орындағанда ең көп қуанады. «Аспапты меңгеру сізге жаңа шектеулерді сезінуге көмектеседі. Міне, осы арқылы музыка дамиды», – дейді ол. Бұл – сөздерді баса көрсету үшін қолданылатын грамматикалық құрылым сияқты. Музыкалық фраза музыканың орындалуы арқылы да беріледі. Далбавье концертінің стиліне қатысты Пахуд флейтаның оркестрде қалай резонанс табатынын, сонымен бірге өзінің виртуоздық, түрлі-түсті және сезімтал фразаларын сақтайтынын айтады. Ол Берлин филармониясының достары мен әріптестерімен, сондай-ақ жергілікті джаз музыканттарымен бірге биг-бенд музыкасын орындау арқылы джазды одан әрі зерттеді. Пахудтың Жакки Террассонмен ынтымақтастығы «Into the Blue» атты дуэттік дискіге әкелді, онда «Болеро», «Apres un Reve» және «Bolling Suite» сияқты туындылар орындалды. Жобаға Шон Смит (контрабас) және Али Джексон (добыл) тағы да қатысты. Оның инновациялық музыкалық жанрларға деген қызығушылығының басқа мысалдары – «бір реттік жобалар» (Пахуд оларды осылай атайды); соңғы кезде 2006 жылы NHK Симфониялық оркестрімен бірлесіп NHK Тайга сериясы «Комё га Цудзи» (жап. 功名が辻) үшін жазылған түпнұсқа саундтрек жобасы болды. Бүгінде оның көп уақыты жазу жұмыстарына кетіп жатыр. Ол EMI компаниясымен келісімшартын тағы алты жылға ұзартты.
We spent some time talking about the effects and about the special way of using the instrument. The most interesting thing is how you interconnect these various effects [from an instrument] that is one of the oldest on earth. Whether you blow on it, in it, or you use it as a trumpet or a recorder, you can have a lot of different sounds on such an instrument. But that's nothing new about it, the new thing is how you can combine them and how you can get them to interconnect so that it becomes one musical statement, one phrase. Other world premières include music composed by Elliott Carter: Concerto for Flute & Ensemble, which Pahud premièred in September 2008 in Jerusalem. It was joint commissioned by the BPO, Jerusalem International Chamber Music Festival and Boston Symphony Orchestra. Pahud will world première the Flute Concerto by Luca Lombardi in 2010, commissioned by the Kansas City Symphony. Though he is an enthusiastic consumer and commissioner of new music, Pahud sounds most excited when relishing the old repertoire. "Mastery of an instrument helps you to sense new barriers. This is where you keep music moving," It is like a grammatical construction with words to stress. Musical phrasing is also expressed in terms of how the music is executed. In terms of style of the Dalbavie concerto itself, Pahud reflects how the flute finds a resonance within the orchestra whilst maintaining its virtuosic, colourful and sensual phrasing. He has explored jazz further through performing big band music with friends and colleagues from the Berlin Philharmonic and local jazz musicians. Pahud's collaboration with Jacky Terrasson resulted in a duo CD titled "Into the Blue," with performances including original takes on Bolero, Apres un Reve, and the Bolling Suite among others. Other personnel on the project included Sean Smith (bass) and Ali Jackson (drums). Other examples of his vast interests in innovative musical genres include so called "one time projects" (as Pahud calls them); most recently in 2006, it included a collaboration project with the NHK Symphony Orchestra of a recorded original soundtrack for the NHK Taiga series Komyo ga Tsuji (Jp: 功名が辻). Nowadays much of his time is taken up with recording. He extended his contract with EMI for a further six years.