Кіріспе
Француз адмиралы Луи Томас Вильяр де Жойез (29 мамыр 1747 – 24 шілде 1812) – француз адмиралы. Вильяр Аух қаласында дүниеге келген. Суфреннің басшылығымен Үндістанда қызметтен кейін, ол Француз революциясының басында шенді жоғарылатты. Ұлы маусым шайқасында француз флотының қолбасшысы болды, онда ауыр тактикалық жеңіліске ұшырағанымен, Францияға маңызды астық конвойының жеткізілуін қамтамасыз етті. Ол апатты Croisière du Grand Hiver кезінде француз флотын басқарды және британдық флоттың қашуына кедергі келтіре алмады, оның соңғы шайқасы Груа түбіндегі жеңіліс болды. Апатты Ирландия экспедициясына қатысудан бас тартқандықтан ол қызметтен босатылды. Вильяр Бес жүздік кеңесте сайланды. Ол колонияларды және құлдықты қолдаған, сондай-ақ роялистерге симпатиясы бар Клиши клубына қосылды. 18 Фруктидор төңкерісінен кейін Вильяр Каеннеге жер аударылуға тиіс болды, бірақ жазасы Олеронға жер аударылуға алмастырылды, ол оған ерікті түрде барды. 1801 жылы қайта қызметке келген Вильяр Сен-Доминг экспедициясының теңіз бөліміне басшылық етті және колониялық префект Шарль Анри Бертинмен бірге Мартиника мен Сен-Люсияның генерал-капитаны болып тағайындалды. 1809 жылы британдықтар Мартиниканы басып алғанға дейін осы лауазымда қызмет етті. Францияға оралғаннан кейін Вильяр шабуыл кезіндегі нашар қорғанысы үшін сынға ұшырады. Екі жылдан кейін Наполеон оны кешіріп, Венецияның губернаторы етіп тағайындады. Вильяр 1812 жылғы 24 шілдеде ісінуден қайтыс болды.
Louis Thomas Villaret de Joyeuse (29 May 1747 – 24 July 1812) was a French admiral. Villaret was born at Auch. After serving in the Indies under Suffren, he rose in rank during the early stages of the French Revolution. He was in command of the French fleet during the Glorious First of June, where despite being handed a heavy tactical defeat, he ensured the passage of a vital grain convoy to France. He led the French fleet during the disastrous Croisière du Grand Hiver and failed to prevent a British fleet from successfully retreating, with his last battle being a defeat off Groix. He was relieved when he refused to serve for the disastrous Expédition d'Irlande. Villaret was then elected at the Council of Five Hundred. He joined the Club de Clichy, a party promoting colonies and slavery, and harbouring Royalist sympathies. After the Coup of 18 Fructidor, Villaret was to be deported to Cayenne but went into hiding long enough for his sentence to be commuted to exile to Oléron, where he went willingly. Reinstated in 1801, Villaret took command of the naval component of the Saint Domingue expedition, and was appointed captain general of Martinique and Sainte Lucie alongside the colonial prefect, Charles Henri Bertin. He served in this capacity until the British captured Martinique in 1809. Returned to France, Villaret fell in disfavour for his perceived weak defence during the invasion. After two years, Napoléon pardoned him and appointed him governor of Venice. Villaret died there of edema on 24 July 1812.
Суфреннің қызметі
1781 жылы Вильярте Суфрен флотындағы "Пулверизатор" от кемесіне қолбасшылық етті. Ол Мадрасқа барып, екі желілік кеме мен екі фрегаттан тұратын француз блокадалық эскадрильясына үстем ағылшын күштерінің жақын арада келуі туралы ескерту беруге бұйрық берді. Вилларет семсерін тапсырғанда, Грейвс оған: "Мырза, сіз бізге өте әдемі фрегат бердіңіз, бірақ оған бізді қымбатқа бағаладыңыз!" деді; "Наиаде" Корольдік теңіз флотына қабылданып, сатылды. Ол губернаторға арал айналасында әскер тасымалдауға көмектесті. 1792 жылдың 14 наурызында ол Республикаға "азаматтық серт" берді, ал оның інісі эмиграцияға кетті. 1792 жылы капитандыққа өрлеген ол 1793 жылы 74 зеңбірекке ие "Траянға" қолбасшылық етті. 1794 жылы Вильярте контр-адмирал дәрежесіне көтерілді, бұл шайқас "Маусымның бірінші күні" аталымымен аяқталды. Ауыр шығынға ұшыраса да, ол қалған кемелерін қайта жинап, бірнеше кемесін құтқарып алды; ең маңыздысы, астық конвойы ешқандай кедергісіз Брестке жетті. Сент-Андренің қолдауымен Вилларет Жойез тактикалық жеңіліске қарамастан, өз лауазымын сақтап қалды. Ол шығындарына бірнеше капитанның міндеттерін орындамауы себеп болғанын айтты. 1794 жылдың 27 қыркүйегінде Вилларет Жойез вице-адмирал болып тағайындалды.
In 1794, Villaret was promoted to Rear admiral, the engagement culminated in the Glorious First of June. Although suffering severe losses, he rallied his remaining ships and rescued several of his ships; most importantly, the grain convoy reached Brest unmolested. Supported by Saint André, Villaret Joyeuse kept his command despite the tactical defeat. He blamed his losses on the conduct of several of his captains who had failed to fulfil their duties. On 27 September 1794, Villaret Joyeuse was promoted to Vice admiral.
Крузиер дю Гранд Хивер
Желтоқсан айында Қоғамдық қауіпсіздік комитеті оған "Круизер дю Гран Ивер" жорығы арқылы британдық саудаға шабуыл жасауға бұйрық берді. Бұл жорық бірнеше британдық сауда кемелерін қолға түсіргенімен, француз флоты бірнеше кемелердің батып кетуіне және қалған барлық кемелердің ауыр зақымдануына себеп болған дауылдарға тап болды.
Грой шайқасы
1795 жылғы маусымда ол Белл-Айл аралы маңындағы шағын эскадрильяға көмек көрсету үшін тоғыз кемемен теңізге шықты. Корнуоллистің шегіну кезінде Вилларет Жойес Белл-Айлды қоршап тұрған британдық эскадрильямен шайқасуға тырысты. Оларды шайқасқа сала алмағандықтан, Вилларет Брестке қайтуға ұмтылды, бірақ кері жел оны Лориантқа қарай бұрды. Лориантқа жақын жерде Вилларет Жойес британдық адмирал Александр Худтың флотынан табылған, ол Киберонға жасалған экспедицияны күзетіп тұрды. Гройстің екінші шайқасында Виллареттің бірнеше кемесі оның бұйрықтарын орындамай, қашып кетті, ал үш желілік кеме британдықтар тарапынан басып алынды. 1796 жылы Вилларет Жойес генерал Хоше әскерін Ирландияға түсіру мақсатындағы Ирландия экспедициясы үшін флотқа қолбасшы болып тағайындалды; Вилларет Морбиан департаментінен сайланған Бес жүздік кеңесіне депутат болды.
Сен-Доминг экспедициясы мен Мартиника
1801 жылы Бонапарт Вильярет Джойеузенің жер аударылуын тоқтатып, оны қайтадан активті қызметке қосты. Бастапқыда Наполеон Вильярет Джойеузенің Ізгі Үміт мүйісін басып алу үшін экспедиция дайындауын, содан кейін Үнді мұхитына баруын қалаған. Амендегі бейбітшілік шарты жасалғаннан кейін Бонапарт Сен-Доминг экспедициясы арқылы Гаитиді қайта бақылауға алуға тырысуды шешті. 1801 жылдың желтоқсанында Вильярет он француз және бес испан кемесімен, тоғыз фрегат және корветпен жолға шықты. Ол құл көтерілістері, сары қызылша және жауапкершілікке тартылу қаупіне тап болды. 1802 жылдың 3 қарашасында Вильярде Мартиникада 94 адамдық жандармерия жасағын құрды, ал 1803 жылдың 8 шілдесінде Мартиниканың қара Chasseurs Volontaires де ла Мартиника ротасын құрды. Ол 1805 жылы Трафальгар науқаны кезінде Кариб теңізіне келген адмиралдар Миссисси мен Вильнёвпен ынтымақтастық жасады. 1809 жылдың қаңтарында британдық экспедиция Мартиникаға шабуыл жасап, Форт-де-Франс бекінісін қоршауға алды. Британдықтар ауыр артиллериясын жеткізе алғаннан кейін, бір айлық қоршау 24 ақпанда Вильяреттің тапсыруымен аяқталды. Тағы бір аңыз бойынша, ол теңізші болмас бұрын немесе 18 жасында жандармдер қатарына қосылған.